[Short Fic] Dangerous Woman [Exy x Seola] Fet.Yeonbin

ตอนที่ 5 : ถ้ามันคือโชคชะตา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 405
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    5 มี.ค. 61

ก็ไม่ต้องกลับ เราก็ติดอยู่ที่นี่ด้วยกันนี่แหละ


คุณกำลังล้อกันเล่นอยู่ใช่มั้ยคะเธอจ้องมองเขาอย่างลุ้นในคำตอบ หางคิ้วสีเข้มลู่ลงเล็กน้อยราวกับลูกแมวที่กำลังนอนซม มาม่าซังในเวลานี้ช่างน่ารักน่าชังเสียจนคนมองอดที่จะยิ้มเอ็นดูไม่ได้


ค่ะ ฉันล้อคุณเล่นพ่อของลูจังบอกว่าที่นี่จะมีรถออกไปตัวเมืองทุกๆสามวัน และรอบล่าสุดก็คือเมื่อวานโซจองจำต้องยอมเลิกเล่นเพื่อไม่ให้เจ้าหล่อนใจเสียจนป่วยหนักกว่าเดิม ต้องยอมรับว่าเขารู้สึกผิดอยู่พอตัวที่ไม่ทันระวังจนทำให้รถต้องพุ่งตกเหว โชคดีแค่ไหนแล้วที่ยังมีผืนน้ำรองรับ ในตอนที่อยู่ใต้น้ำเขาคิดเพียงอย่างเดียวว่าต้องทำยังไงก็ได้ให้ซอลอาปลอดภัย เขาต้องรับผิดชอบชีวิตหล่อน กว่าจะทุบกระจกให้แตกออกได้ก็เห็นซอลอาที่ใกล้ขาดอากาศเต็มที ลมหายใจเฮือกสุดท้ายของเขาจึงยอมมอบให้แก่เธอ เขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าพาซอลอาขึ้นมาบนผิวน้ำได้อย่างไร ถ้าหากเขาไม่ผ่านการฝึกมาอย่างหนักป่านนี้เราทั้งสองคนก็คงจมอยู่ที่ไหนซักแห่งใต้น่านน้ำนั่น


เมื่อวาน? แปลว่าเราต้องรอไปอีกสามวันอย่างนั้นหรือคะร่างบางมีท่าทีตกใจเล็กน้อย ไม่ใช่ว่าเธอทนอยู่กับความลำบากไม่ได้เพราะลำบากกว่านี้เธอก็อยู่มาแล้ว เพียงแต่เธอกำลังคิดว่ามันช่างลำบากใจเหลือเกินที่จะต้องอยู่กับคนรับมือยากอย่างโซจองในที่แบบนี้


ก็ไม่แน่เสมอไปหรอกค่ะ ถ้าจะมีคนตามเราเจอก่อนล่ะก็นะ


ฉันไม่คิดว่าเขาจะตามเราได้เร็วขนาดนั้นนะคะ


อยากออกไปจากที่นี่ขนาดนั้นเลยเหรอโซจองอดจะถามไปไม่ได้เมื่อเห็นว่าซอลอาดูเหมือนอยากจะออกไปจากที่นี่เต็มแก่แล้ว


เปล่าหรอกค่ะ ฉันแค่กลัวว่าซูบินจังจะลำบากคนถูกถามตอบเหตุผลส่วนหนึ่งออกไป  การหายตัวไปของเธอแน่นอนว่าคนที่จะถูกลงโทษก็คือซูบิน แม้ว่าการที่เธอยอมออกมากับโซจองจะเป็นความเต็มใจของเธอเองก็ตาม เธอหวังว่าโชตะจะเข้าใจในเหตุผลส่วนนี้ได้


เข้าใจแล้วค่ะ คุณอยากพักต่อมั้ย ฉันจะออกไปรอข้างนอก


ฉันนอนมาทั้งวันจนเบื่อแล้วค่ะสารวัตรเธอส่งยิ้มน้อยๆให้เขา ไหนๆก็ตกกระไดพลอยโจนมาแบบนี้แล้วเธอก็ควรจะใช้เวลานี้ให้เกิดประโยชน์


จะดีกว่านี้นะคะถ้าคุณจะเลิกเรียกฉันว่าสารวัตรชั่วคราว อย่างน้อยก็ตอนที่อยู่ที่นี่โซจองเสนอ เขาอยากใช้เวลานี้ทำความรู้จักกับซอลซังให้มากขึ้น อย่างน้อยการเปลี่ยนสรรพนามก็อาจจะช่วงลดระยะห่างสำหรับเรา ไม่รู้ทำไม แต่เขาแค่รู้สึกว่าเจ้าหล่อนเป็นผู้หญิงที่น่าค้นหาเหลือเกิน เธอมีหลายมุมซ่อนอยู่ในตัวถ้าจะให้จำกัดความ  ลึกลับ คำนี้น่าจะเหมาะกับยามากุชิ ซอลมากที่สุด


นี่คงเป็นครั้งที่สองแล้วกระมังคะ กับคำสั่งของคุณคนป่วยพูดต่อว่ากลายๆคราแรกเขาขอให้เธอเลิกแทนตัวเองว่าดิฉัน ส่วนคราวนี้ก็ขอให้เลิกเรียกว่าสารวัตรอีก ที่สำคัญมันดูเหมือนไม่ใช่คำขอเลยด้วยซ้ำ คนเอาแต่ใจคงจะออกคำสั่งเสียจนเคยชิน


แล้วจะทำตามไหมล่ะคะ


ถ้าฉันไม่ทำตาม คุณก็ต้องหาทางรังแกฉันอยู่ดีค่ะหล่อนพูดอย่างรู้ทัน ทำเอาสารวัตรคนเก่งหลุดขำออกมาอย่างพึงพอใจ คำว่ารังแกนั้นทำไมมันดูน่ารักเหลือเกินเมื่อคนพูดคือมาม่าซังที่น่าเกรงขามของเหล่าเกอิชา


อย่าพูดว่ารังแกเลยค่ะ เพราะมันทำให้คุณดูน่ารังแกเพิ่มขึ้นเยอะเลย ออกไปข้างนอกกันเถอะโซจองยิ้มก่อนยื่นมือไปให้อีกคนจับเพื่อลุกขึ้น ถ้าขืนอยู่ในนี้ต่อเขาอาจจะเผลอทำอะไรใกล้เคียงกับคำว่ารังแกที่ซอลอาพูดก็เป็นได้



 

ลุกไหวแล้วหรือครับคุณผู้หญิงพอออกมาข้างนอกห้องได้โดยการช่วยพยุงของโซจอง ซอลอาก็พบเข้ากับชายวัยกลางคนคนหนึ่งที่กำลังง่วนอยู่กับการวางถ้วยซุปลงบนโต๊ะสี่เหลี่ยมเล็กๆกลางบ้าน  กลิ่นหอมที่โชยมาทำเอากระเพราะอาหารของเธอเริ่มส่งเสียงประท้วงเนื่องจากไม่ได้กินอะไรมาเลยตั้งแต่เมื่อคืนก่อน


เรียกฉันว่าซอลซังก็ได้ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ คุณ…”ซอลอาหยุดถาม เธอรู้สึกแปลกๆที่จะให้เจ้าของบ้านมาเรียกเธอว่าคุณผู้หญิงแบบนั้น


กระผมฮายาโตะครับ ฮายาโตะ อาเบะ ส่งยิ้มใจดีมาให้ ตอนที่เจอสองคนนี้ในคราแรกเขาก็รู้ได้ทันทีว่าคงเป็นคนมีฐานะไม่ใช่น้อยจากเครื่องแต่งกายที่สวมใส่ ซึ่งเขาก็เดาไม่ผิดเมื่อโซจองแนะนำตัวว่าเป็นตำรวจมาจากเกาหลีใต้ ดังนั้นในฐานะชาวบ้านธรรมดาเขาจึงควรให้เกียรติทั้งสองคน


ค่ะ ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยเหลือเราไว้คุณฮายาโต


ไม่เป็นไรเลยครับ เป็นมนุษย์ก็ต้องช่วยเหลือกัน มานั่งรอตรงนี้ก่อนสิครับ ลูจังกำลังตักข้าวมาให้ ต้องขอโทษด้วยที่บ้านเราไม่ค่อยมีของกินอะไรเยอะเท่าไหร่


ไม่เป็นไรเลยค่ะ แค่นี้พวกเราก็ไม่รู้จะขอบคุณคุณฮายาโตะอย่างไรแล้วร่าบางพูดอย่างสุภาพขณะเข้ามานั่งลงตรงผืนเสื่อตรงข้ามฮายาโตะแล้ว ถ้าไม่ติดที่เธอยังคงรู้สึกเพลียอยู่มากเธอคงจะลุกไปช่วยลูดายกข้าวมาให้


ฉันไปช่วยลูดาดีกว่าดูเหมือนความคิดของซอลอาจะดังไปถึงคนข้างๆพอเขาพาเธอนั่งลงได้เขาก็ลุกขึ้นอาสาที่จะไปช่วยลูดาในครัวเล็กๆข้างบ้าน


ไม่ต้องหรอกค่ะ เพราะฉันมาแล้วแต่เสียงสดใสของเด็กสาวก็ดังขึ้นเสียก่อน ลูดาเดินยิ้มแฉ่งเข้ามาพร้อมกับถาดวางชามข้าวเล็กๆสี่ชามข้างบน ทำให้โซจองต้องนั่งลงข้างซอลอาเช่นเดิม



ทั้งหมดจึงเริ่มรับประทานอาหารเย็นกัน เสียงเจื้อยแจ้วของลูดาช่วยให้บรรยากาศบนโต๊ะอาหารไม่ได้ดูอึดอัด สองพ่อลูกทำเหมือนทั้งโซจองและซอลอาเป็นเหมือนญาติคนสนิทที่แวะมาเยี่ยมเยือน การได้พูดคุยกันทำให้ซอลซังได้รู้ว่าแม่ของลูดาเสียไปตั้งแต่ลูดาอายุได้เพียงสี่ขวบด้วยโรคร้ายแต่เด็กคนนี้กลับดูไม่เหมือนขาดสิ่งใดไปเพราะคนเป็นพ่อที่ให้ความอบอุ่นเป็นอย่างดี ซอลอารู้สึกอิจฉาอยู่ลึกๆที่เธอไม่ได้มีความทรงจำเกี่ยวกับคนเป็นพ่อเลยแต่เธอก็ทำแค่เพียงยิ้มจางๆออกมาเท่านั้น


อันนี้ยาของพี่สาวค่ะ ส่วนนี่ของพี่สารวัตรหลังจากทานอาหารกันเสร็จลูดาก็ไปเอาถ้วยยาที่ต้มเสร็จแล้วมาให้ทั้งซอลอาและโซจอง


หืม? ทำไมฉันต้องกินด้วยโซจองทำหน้าแปลกใจ เพราะไม่คิดว่าตัวเองต้องกินด้วย


เป็นยาแก้ช้ำในครับ ตอนให้ลูจังเปลี่ยนเสื้อผ้าให้คุณลูจังบอกว่าคุณมีรอยช้ำตรงกลางอก ผมเลยเกรงว่าคุณจะช้ำในเอากันไว้ดีกว่าครับฮายาโตะที่กำลังนั่งสานกับดักปลาใกล้ประตูบ้านเอ่ยบอก ทำให้ซอลอาต้องหันมามองคนข้างกายด้วยความรู้สึกกังวลอยู่ลึกๆเพราะโซจองดูปกติเกินไปทั้งๆที่เขาควรจะเจ็บหนักกว่าเธอด้วยซ้ำ


พี่สารวัตรก็ควรพักผ่อนด้วยนะคะ เดี๋ยวเป็นหนักมาอีกคนฉันไม่ดูแลแล้วนะลูจังทำทีเป็นท้าวสะเอวขู่เหมือนผู้ใหญ่ดุเด็ก ซึ่งก็เรียกเสียงหัวเราะจากพวกผู้ใหญ่ได้ดีเลยทีเดียว


เชื่อลูจังเถอะค่ะสารวัตร หรือว่าสารวัตรเป็นพวกไม่ชอบทานยามาม่าซังคนสวยแกล้งส่งสายตาจับผิดไปให้เมื่อเห็นโซจองเอาแต่จ้องถ้วยยาราวกับคนกำลังลำบากใจ


ฉันไม่ทานหรอกค่ะ เพราะคุณเรียกฉันว่าสารวัตรอีกแล้วร่างสูงกลบเกลื่อนโดยใช้สรรพนามนั้นเป็นข้ออ้าง ถ้าให้ตอบตามตรงมันก็เป็นจริงอย่างที่ซอลอาพูดเพราะท่านสารวัตรใหญ่นั้นเกลียดการกินยาเป็นที่สุด ไม่ว่าจะชนิดเม็ดหรือน้ำก็ตาม ความขมของมันไม่ใช่เรื่องตลกเลยซักนิด


ทานเถอะค่ะ โซจองคนสวยระบายยิ้มออกมาให้กับความดื้อเงียบของเขา ก่อนจะยอมเรียกชื่อที่เขาต้องการอยากจะฟัง เธอยกถ้วยยาขึ้นดื่มให้เขาดูก่อนด้วยกริยานุ่มนวล แม้กระทั่งตอนทานยาซอลอาก็ยังดูงดงามจนคนมองแทบไม่อยากละสายตา รู้ตัวอีกทีก็ถึงตาเขาเสียแล้ว โซจองจึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะกลั้นใจยกยาขึ้นกระดกทีเดียวหมดถ้วย สารวัตรสาวหลับตาปี๋ด้วยความขมเฝื่อนที่แพร่กระจายไปทั่วโพรงปากจนแทบสำลัก


คิคิ พี่สารวัตรกินยาเหมือนตอนฉันกินเลยค่ะเด็กสาวที่นั่งมองอยู่หัวเราะเมื่อเห็นท่าทางของคนโตกว่าที่พอดื่มยาก็ทำท่าไม่ต่างไปจากเด็ก รวมไปถึงซอลอาที่อมยิ้มอยู่ไม่แพ้กัน เธอพึ่งรู้ว่าสารวัตรจอมอวดดีก็มีมุมเป็นเด็กอยู่เหมือนกัน


 

ซอลอาออกมานั่งตรงชานหน้าบ้าน เธอไม่รู้ว่าเวลานี้เป็นเวลากี่ยามแล้วแต่แต่ดวงจันทร์ที่อยู่สูงกว่าเหนือขอบฟ้ามาเกือบครึ่งก็บอกเธอได้ว่ามันยังไม่ได้ดึกมากนัก ตรงนี้เธอสามารถมองเห็นเงาของภูเขาขนาดใหญ่และแม่น้ำที่อยู่ห่างออกไปพอสมควร ที่ตรงนั้นคงเป็นแม่น้ำที่เธอกับโซจองตกลงไป สายลมเย็นๆทำให้เธอรู้สึกสดชื่นขึ้นจนเผลอหลับตาสูดเอาอากาศบริสุทธิ์เข้าไปเต็มปอด เธอพอจะเริ่มเข้าใจมาบ้างแล้วว่าทำไมโซจองถึงได้อยากติดอยู่ที่นี่เพราะมันทำให้เธออยากจะลืมเรื่องราวจากโลกภายนอกไปจนหมด


เดี๋ยวไข้ขึ้นอีกนะเสียงคนมาใหม่ดังขึ้นพร้อมกับผ้าห่มผืนเล็กที่วางลงบนไหล่ของเธอ ใบหน้าสวยเงยขึ้นไปมองคนที่พึ่งไปอาบน้ำมา เขาอยู่ในชุดยูกาตะเช่นเดียวกัน เรือนผมสีทองของเขาถูกมัดรวบขึ้นใบหน้าที่ไร้เครื่องสำอางนั่นดูเหมือนเด็กเกินกว่าจะเป็นตำรวจยศใหญ่โต


คุณก็ควรจะดูแลตัวเองบ้างนะคะ มาค่ะเดี๋ยวฉันทำแผลให้เธอกระชับผ้าห่มตรงไหล่ก่อนจะส่งยิ้มจางๆไปให้เขาพร้อมกับมองไปที่อุปกรณ์ทำแผลที่เตรียมไว้รอเขาอยู่แล้ว ซึ่งมีเพียงผ้าสะอาด น้ำอุ่นและยาสมุนไพรสำหรับใส่แผลสด


คุณเตรียมไว้ให้ฉันเหรอคะคนเจ็บอดแซวกลับไม่ได้ในขณะที่นั่งลงข้างๆคุณหมอจำเป็นคนสวย


ลูจังต่างหากค่ะ ฉันอาสาทำแทนเพราะแกควรเข้านอนแล้วเธอบอกก่อนจะยื่นมือไปแกะผ้าพันแผลตรงศีรษะของเขาอย่างเบามือที่สุด


แผลลึกเหมือนกันนะคะ คุณไม่เจ็บเหรอคิ้วเรียวของเจ้าหล่อนขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าแผลบริเวณเหนือคิ้วของโซจองนั้นดูลึกเกินกว่าแผลธรรมดา เธอคิดว่ามันควรต้องเย็บเสียด้วยซ้ำแต่เขาก็ทำเหมือนว่ามันไม่เจ็บเลย


คงมีคนบอกคุณบ่อยเลยสินะคะว่าคุณเป็นผู้หญิงที่สวยมากแต่โซจองกลับไม่ตอบคำถามนั้น นาทีเขาเหมือนโดนความสวยของคนตรงหน้าสะกดจนลืมความเจ็บที่ศีรษะไปหมดแล้ว บางทีเขาก็คิดว่าพระจ้าช่างลำเอียงที่สรรค์สร้างทุกส่วนบนใบหน้าเจ้าหล่อนได้ลงตัวและงดงามมากถึงเพียงนี้ มากจนอดที่จะใจสั่นไม่ได้ยามได้จ้องมองใกล้ๆ


ฉันคิดว่านั่นไม่ใช่คำตอบที่ฉันถามคุณนะคะสารวัตรซอลอาพยายามเลี่ยง เธอไม่กล้าเลยที่จะสบสายตาเป็นประกายของเขาในเวลานี้ จึงทำได้เพียงเพ่งสมาธิไปที่แผลของเขาเท่านั้น แต่พอเห็นเขาเงียบไปเธอเลยอดไม่ได้ที่จะหลุบสายตาลงไปมองแล้วก็พบว่าเขากำลังทำหน้าไม่พอใจอยู่ ทำให้เธอพึ่งจะรู้ตัวว่าเผลอพูดอะไรขัดใจเขาเข้า


ขอโทษทีค่ะ ฉันแค่ยังไม่ชิน


งั้นคุณก็ควรต้องเรียกบ่อยๆ อ๊ะ!”ร่างสูงสะดุ้งเมื่อซอลอาเอายามากดลงตรงแผลเขามันไม่ได้แรงมากแต่ก็ทำให้เจ็บได้ไม่น้อยเช่นกัน เขาแทบจะดิ้นเร่าๆเลยด้วยซ้ำแต่ก็ทำได้แค่กัดฟันทน


ฉันได้คำตอบแรกแล้วค่ะ ว่าคุณก็เจ็บคนลงมืออมยิ้มเล็กน้อย


อ่า นอกจากคำว่าสวยยังมีคนบอกอีกมั้ยคะว่าคุณน่ะร้าย


ถมเถไปค่ะโซจองเธอตอบพร้อมกับสบสายตาเขา รอยยิ้มอ่อนหวานและเสียงนุ่มที่เอ่ยเรียกชื่อโซจองนั้น มันชวนให้ท่านสารวัตรแทบลืมหายใจ น่าหลงใหล ผู้หญิงคนนี้น่าหลงใหลเกินไปแล้วจริงๆ


คุณทำเกินไปแล้วนะซอลซัง


ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะคะเธอก้มหน้าหัวเราะเบาๆในขณะที่กำลังเตรียมผ้าเพื่อที่จะพันแผลให้


คุณทำให้ฉันรู้สึกเหมือนว่าตัวเองกำลังพ่ายแพ้เขายังคงจ้องใบหน้าสวยของคนที่กำลังง่วนอยู่กับการพันแผลที่ศรีษะเขา เดิมทีเขาแค่อยากเอาชนะความเย่อหยิ่งที่ซ่อนอยู่ในตัวของเจ้าหล่อน แต่มุมอ่อนโยนอ่อนหวานที่กำลังฉายออกมาในตอนนี้กำลังสั่งให้เขาต้องยอมแพ้


ฉันอยากรู้ค่ะ ว่าถ้าฉันชนะฉันจะได้อะไร


ได้ตัวฉันไป เป็นไงคะ


ฉันว่าไม่ค่อยน่าสนใจเท่าไหร่ค่ะโซจอง เพราะฉันอยากได้ตรงนี้มากกว่าร่างบางทาบมือลงบนเหนืออกข้างซ้ายของโซจองรับรู้ถึงอัตราการเต้นที่ดูจะผิดปกติไปเล็กน้อย ดวงตาเรียวสวยสบเข้ากับนัยน์ตาคมแน่นิ่ง


ฉันล้อเล่นค่ะ ขอบคุณนะคะที่ช่วยชีวิตฉันไว้เธอแสร้งหัวเราะเมื่อเห็นเขานิ่งไปแล้วเปลี่ยนเรื่องคุย เธอไม่อยากให้เขาคิดว่าเธอกำลังโปรยสเน่ห์จนเกินงาม แต่โซจองก็ยังคงนิ่งทำให้เธอเร่งเก็บของแล้วลุกขึ้นเตรียมเดินเข้าไปในตัวบ้าน แต่มือเรียวของคนที่ยังนั่งอยู่ก็ส่งมารั้งข้อมือเธอไว้


ฉันไม่อยากให้คุณพูดเล่นเลยค่ะซอลจัง เพราะไม่แน่ว่าบางที คุณอาจจะได้มันไปแล้วก็ได้ใบหน้าคมเงยขึ้นมองร่างบางด้วยสายตาจริงจัง เขารู้ว่าซอลอาไม่ใช่คนที่เขาควรให้ใจแต่ถ้าสิ่งที่หล่อนพูดมันคือเรื่องจริง เขาก็พร้อมที่จะยอมรับว่าบางทีเขาก็อาจจะเผลอทำหัวใจตัวเองหลุดหายไปอยู่ในมือเจ้าหล่อนแล้ว

 

 


ซอลอา กำลังวิ่งเร็วให้ที่สุดเท่าที่จะวิ่งได้ ข้อมือเล็กของเธอถูกดึงโดยชายหนุ่มร่างสูงคนหนึ่ง พวกเธอกำลังวิ่งไปตามตรอกซอยแคบๆที่มีเพียงแสงไฟริบหรี่ แม้จะเหนื่อยแทบขาดใจแต่ก็ไม่อาจจะหยุดวิ่งได้เพราะเสียงฝีเท้าของคนอีกสามสี่คนที่วิ่งตามมา ถ้าเกิดว่าพวกเธอหยุดคนพวกนั้นก็จะตามมาพาตัวพวกเธอกลับไปสู่ขุมนรก


หยุดเดี๋ยวนี้นะเว้ย ฉันบอกให้หยุด!!”เสียงตะโกนไล่ตามมาติดๆยิ่งทำให้ทั้งสองคนยิ่งต้องเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นจนกระทั่งมาโผล่ตรงถนนใหญ่ที่มีตึกรามบ้านช่องเรียงราย สถานที่ที่ไม่คุ้นเคยทำให้พวกเขาไม่รู้เลยว่าควรไปทางทิศใด


ซอลจัง หนีไปก่อนพี่จะล่อพวกมันไปอีกทางชายหนุ่มที่มีหน้าตาละม้ายคล้ายกันกับเด็กสาวเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงหอบเหนื่อย  หากรั้นจะไปด้วยกันทั้งสองคนอาจจะไม่มีใครรอดเสียเปล่าๆ


ไม่เอา ฉันจะไปกับพี่ซอลอาในวัย 17 ปีรั้งมือพี่ชายเอาไว้อย่างไม่ยอม ใบหน้าสวยมอมแมมไปด้วยเศษดินและคราบเหงื่อ ดวงตาคู่สวยพราวไปด้วยหยาดน้ำตา


เชื่อพี่ซอลจัง หนีไปหาโชตะ เขาจะช่วยน้องแล้วพี่จะตามไปทีหลัง จำเอาไว้นะซอลจัง ชีวิตน้องสำคัญที่สุด


เฮ้ย! หยุดนะเว้ยเสียงที่ดังตามมาไม่ไกลทำให้ทั้งสองคนไม่มีเวลาคิดหรือล่ำลากันไปมากกว่า ชายหนุ่มปล่อยมือจากน้องสาวแล้วพยายามผลักเจ้าหล่อนให้วิ่งหนีไป ส่วนตัวเองก็วิ่งไปอีกฝั่ง แต่กลับมีตำรวจอีกสองคนโผล่มาดักข้างหน้าเอาไว้ ในขณะที่ซอลอาหนีมาหลบอยู่อีกซอยใกล้ๆกันเพื่อพักหายใจหากแต่


ปัง!!


หัวใจของเด็กสาวกระตุกวูบกับเสียงปืนที่ได้ยิน เธอค่อยๆโผล่ใบหน้าออกไปดูเหตุการณ์ข้างนอกและภาพที่เห็นก็ทำให้เธอหัวใจสลาย ร่างของพี่ชายที่เป็นครอบครัวเดียวที่เธอเหลืออยู่ทรุดลงกับพื้น และเบื้องหลังร่างของเขาก็คือร่างของยมทูตชั่วร้ายที่ลั่นไกปืน


วอนโฮอปป้า!!”

 

 


อปป้าร่างบางสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก เธอปรับโฟกัสสายตากลางความมืดก่อนที่มันค่อยๆจางลงเป็นภาพสลัวเมื่อเริ่มคุ้นชิน เธอยังอยู่ในห้องนอนของลูจัง และถึงแม้จะเป็นแค่ความฝันแต่เหตุการณ์เหล่านั้นมันก็เคยเกิดขึ้นจริง หัวใจของเธอยังคงสั่นไหวทุกครั้งที่นึกถึง มือบางยกขึ้นจับความเปียกชื้นตรงข้างแก้ม เป็นครั้งที่เธอร้องไห้


อืออ หนาว”แต่แล้วเสียงแหบที่ดังอยู่ไม่ไกลเรียกให้ซอลอาต้องหันไปมองใครอีกคนที่นอนร่วมห้องเดียวกันกับเธอ  โซจองนอนขดตัวอยู่บนฟูกด้วยอาการสั่นเทาแม้จะมีผ้าห่มคลุมกายอยู่แล้วก็ตาม


“เป็นอะไรของเขานะ ช่างสิ เขาไม่ควรหายใจอยู่เลยด้วยซ้ำเธอพยายามทำเมินอาการนั่นแล้วจ้องมองเขาด้วยสายตาแสนโกรธเคืองในแบบที่โซจองยังไม่เคยเห็น ร่างบางพลิกตัวหนีไปอีกฝั่งเพื่อที่จะได้ไม่ต้องทนมองให้ใจอ่อน


แม่คะ ช่วยฉันด้วยแต่เสียงสั่นเพ้อของโซจองยังคงดังออกมารบกวนให้คนที่พยายามข่มตาหลับได้แต่นึกหงุดหงิดใจ อดไม่ได้ที่จะนึกถึงคำพูดของลูดาที่บอกว่าโซจองเช็ดตัวดูแลเธอทั้งวันโดยไม่ได้พัก สุดท้ายเธอก็ทำได้แค่ถอนหายใจแล้วลุกขึ้นไปจุดตะเกียงในห้อง


โซจองคะ โซจองซอลอาพยายามเรียกคนที่กำลังโดนพิษไข้เล่นงาน แต่โซจองก็ยังดูเหมือนจะไม่รู้ตัว เขายังคงนอนหนาวสั่นพึมพำไม่ได้ศัพท์ เหตุเพราะฝืนร่างกายตัวเองมากจนเกินไป


ตัวร้อนขนาดนี้เลยเหรอร่างบางพูดเบาๆกับตัวเองอย่างเป็นกังวลเมื่อใช้มือแตะลงข้างแก้มของเขาแล้วพบว่ามันร้อนราวกับเขานอนอยู่บนกองไฟ


แม่คะคนป่วยยกมือขึ้นจับมือบางที่สัมผัสอยู่บนใบหน้า คิ้วเรียวของเขาขมวดเข้าหากันแน่น ซอลอาสังเกตเห็นหางตาของเขามีหยาดน้ำตาร่วงหล่นลงมาพาลให้เธอหลงลืมสิ่งที่ควรรู้สึกไปชั่วขณะ  เธอนึกไปถึงสายตาจริงจังที่เขาส่งมาให้เธอเมื่อตอนค่ำที่ยังคงทำให้ใจเธอสั่นไหว ในเวลานี้เธอเกลียดแสนเกลียดตัวเองที่ไม่อาจทำตามสิ่งที่สมองสั่งได้เลย


โซจองคะ ปล่อยก่อนนะ คุณต้องเช็ดตัวเมื่อไม่เมินเฉยได้ เธอจึงจำต้องแกะมือเขาออกเพื่อที่จะไปเอากะละมังกับผ้าที่โซจองคงใช้เช็ดตัวให้เธอเมื่อตอนกลางวันตรงข้างประตูห้องมาเช็ดตัวให้กับเขา  ร่างบางค่อยๆปลดเชือกชุดยูกาตะของเขาออกเพื่อที่จะได้เช็ดตัวได้ง่ายขึ้น จู่ๆใบหน้าสวยก็เกิดเห่อร้อนขึ้นมาเพราะไม่รู้ว่าตอนที่เขาเช็ดตัวให้เธอนั้นเขาทำแบบเดียวกันหรือเปล่า เธอพยายามเบี่ยงสายตาหลบแล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวเขา


ซอลจังพอเช็ดตัวให้อุณหภูมิร่างกายลดลงแล้วโซจองก็ปรือตาขึ้นมามองหญิงสาวที่กำลังเช็ดตัวให้ น้ำเสียงแหบแห้งเอ่ยเรียกชื่อเธอคล้ายคนละเมอเสียมากกว่า


ดีขึ้นหรือยังคะเธอถามด้วยสายตาที่ยังติดกังวลเพราะแม้อุณหภูมิจะลดลงแต่เขาก็ยังมีอาการสั่นเทิ้มอยู่อย่างเดิม ริมฝีปากบางซีดเซียวเสียจนเธอหวั่นใจ คนป่วยไม่ตอบเขาเอาแต่นอนขดตัวอยู่อย่างนั้น


ถือว่าตอบแทนที่คุณช่วยฉันแล้วกันมาม่าซังคนสวยถอนหายใจอีกครั้ง ก่อนจะตัดสินใจถอดชุดยูกาตะของตัวเองออกเผยให้เห็นผิวกายขาวเนียนละเอียดต้องกับแสงไฟสีส้มอ่อน เธอค่อยๆลงไปนอนอยู่ใต้ผ้าห่มผืนเดียวกันกับเขา แล้วดึงร่างที่ยังสั่นเข้ามากอดไว้ ซึ่งคุณสารวัตรเองก็ซุกตัวเข้าหาไออุ่นที่แผ่ออกมาจากหล่อนนั่นราวกับเด็กน้อย เพียงไม่นานเขาก็เริ่มสงบลงแล้วเข้าสู่ห้วงนิทราไป ไม่มีผ้าห่มผืนไหนจะอุ่นได้เท่าผืนกาย ที่เขาว่ามาคงจะเป็นเรื่องจริง


ฉันเกลียดคุณเหลือเกินค่ะ โซจองเธอเอ่ยในขณะที่ลูบเรือนผมของเขาเบาๆ ดวงตาคู่สวยฉายแววสับสน เธอกำลังกอดบุคคลที่เธอไม่ควรกอด รักษาบุคคลที่เธอควรทิ้งไว้ให้ตาย มันจะเป็นไปได้จริงๆใช่มั้ยที่เธอจะได้หัวใจของเขามาและเหยียบมันให้แหลกสลายโดยที่เธอจะไม่เจ็บปวดตามไปด้วย

 


운명이라면 받아들일게요
ถ้ามันคือโชคชะตา ฉันก็จะยอมรับมัน


사랑이란 게 죄가 된다면

ถ้าความรักคือตราบาป....


다시 볼 수 있겠죠

เราคงได้พบกันอีกครั้ง


                                                                                                                     우리가 정말 인연이라면

ถ้าระหว่างเรามันคือโชคชะตาจริงๆ


-   If We Were Destined - by Ben





 

 ยู้ฮูว ยังมีคนอ่านอยู่มั้ยเอ่ย ตอนแรกก็ไม่มั่นใจว่าจะมาต่อมั้ย

แต่ความสวยของพี่ซอลกับความเท่ห์ของเอ็กซี่คัมนี้ ทำให้อยากเพ้อพกซะเเหลือเกิน

เลยมาลงกับฟิคเรื่องนี้ 555 ตอนนี้ก็หวานกันไป เยียวยาจิตใจชาวเรือ รึเปล่า?

ในเรื่องโซจองแก่กว่าซอลอานะคะ คิดว่าคงจะพอเดาทางได้แล้ว

เอาเป็นว่าถ้ายังมีคนติดตามอยู่ก็อย่าลืมคอมเม้นให้กันนะคะ ไว้เจอกันค่ะ

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

85 ความคิดเห็น

  1. #79 WS212 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 18:42

    หลงรักลูดาเฉยเลย

    ทำไมมันเริ่มหน่วงๆอย่างงี้

    #79
    0
  2. #57 chubakie (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 เมษายน 2561 / 02:38
    มาเริ่มเก็บเรื่องนี้ก่อนเพราะไม่รู้อารมณ์ไหน ตอนนี้สารวัตอบอุ่นจนเป็นไข้ไปเลย มีคนดูแลอยากนี้ก็อยากเป็นไขบ้าง>< ลูดาแก่นๆนิเข้ากับโซจองจัง รังสีพี่ชายแผ่55555
    #57
    0
  3. #43 Jake_m (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 02:18
    ฮืออออออ ใจหนูววววววววววววววววว TT ต่างคนต่างมีอดีตเนอะ เริ่มดราม่าแล้วง่ะ ส่วนมุมหวานๆกุ๊งกิ๊งนี่น่ารักจังเลยค่ะ เขิลลลล แต่อิจฉาโซจองได้มั้ยคะ เราขอเป็นไข้ด้วยคน /โดนตบ
    #43
    0
  4. #32 Mine1218 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 มีนาคม 2561 / 03:01
    งื้ออๆๆ โซจองกับซอลอามีปมเรื่องเนี้ยย ซอลอาอบอุ่นมากกกกกก😍😍😍
    #32
    0
  5. #31 bbyn (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 16:51
    อ่านแล้วรู้สึกพ่ายแพ้ต่อซอลซัง มุมอ่อนโยนของซอลซังช่างดีต่อจัย ตอนนี้ละมุนจนต้องอ่านซ้ำเลย อยากจะไปพังรถให้เค้าติดอยู่หลังเขากันนานๆ
    #31
    0
  6. #30 KimFriendry (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 08:25
    ซอลซัง อบอุ่นจัง
    #30
    0
  7. #29 ALERT__ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 02:26
    เดาไม่ออก ใครฆ่าวอนโฮ ทำไมซอลอาถึงแค้น แล้วซอลอาทำไรผิดถึงต้องหนี งงไปหมดแล้วพี่บัวลอยTT สู้ๆนะคะไรท์ สนุกมากเลย
    #29
    0
  8. #28 kimtaein (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 23:58
    โอ้ย มาต่ออะดีแล้ว เรายังรออยู่นะ มาอัพนี่ถึงกับต้องไปอ่านตอนแรกใหม่เลย ดีใจที่กลับมาลงนะคะ ขอบคุณมาก แล้วเราจะรอตอนต่อไปนะ
    #28
    0
  9. #27 LoveToon (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 22:31
    คงจะไม่ได้แก้แค้นแล้วละ สับสนขนาดไหน หนาวเนื้อห่มเนื้อถึงหายหนาวสินะ
    #27
    0
  10. #26 WoonsanSawitree (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 21:26
    รออยู่นะคะ
    #26
    0
  11. #25 fasaiwrpc (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 20:37
    แงงงงเลารอเรื่องนี้นานมากเลยค่ะ ฮรือออ
    #25
    0