[Short Fic] Dangerous Woman [Exy x Seola] Fet.Yeonbin

ตอนที่ 4 : เสี่ยง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 463
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    29 พ.ย. 60

รถซีดานสีเทาสองคันขับไล่รถของโซจองมาติดๆยิ่งทำให้ท่านสารวัตรมั่นใจแล้วว่าคนขับต้องการอะไรบางอย่างจากเขาหรือไม่ก็ซอลอาแน่ๆ รถคันหนึ่งขับขึ้นมาเทียบแล้วหักพวงมาลัยให้รถกระแทกกับตัวรถของเขาจนเกือบเสียหลักก่อนที่พวกมันจะพากันหัวเราะสนุกสนาน


คุณรู้รึเปล่าว่าพวกมันเป็นใครร่างสูงหันมาถามคนข้างกายด้วยใบหน้าตึงเครียดก่อนจะหักพวกมาลัยกระแทกมันกลับดวงตาคมจ้องมองทางข้างหน้าที่เริ่มไร้แสงไฟ พวกมันกำลังต้อนให้เขาขับออกนอกเส้นทางเรื่อยๆอย่างเลี่ยงไม่ได้


คงจะเป็นพวกนาชิมูระ มันมาระรานพวกเรา แต่ก็ได้ข่าวมาว่าพวกนั้นก็ไม่ค่อยชอบคุณเท่าไหร่เหมือนกันซอลซังหันไปตอบเสียงเครียดไม่แพ้กัน เธอพยายามคุมสีหน้าไม่ให้ตื่นกลัวมากจนเกินไป มันไม่ใช่ครั้งแรกก็จริงที่เธอโดนตามล่าแต่ก็คงไม่มีใครที่ไหนชินกับการเสี่ยงตายเช่นนี้


รู้สึกดีขึ้นเยอะเลยแฮะ คนเมืองนี้คงจะรักฉันมาก


ฉันว่าคุณไม่ควรจะมาประชดโลกในเวลานี้นะคะ!!”


ปิ้นๆ


คนนั่งข้างคนขับเอ่ยเตือนเสียงหลงในตอนท้ายเมื่อเห็นรถคันหนึ่งสวนมาแล้วโซจองก็หักหลบแบบเฉียดฉิวเธอรู้สึกเหมือนหัวใจของเธอจะหลุดออกมานอกอกเสียให้ได้


เป็นอะไรรึเปล่าคุณคนขับหันมาถามอย่างเป็นห่วงหลังจากรถกลับแล่นในทางปกติแล้วแต่รถอีกสองคันก็ยังคงไล่ตามมาติดๆเหมือนเดิม


ตอนนี้ยังค่ะ


จะเล่นแบบนี้ใช่มั้ย ได้ จัดให้เมื่อเห็นว่าเจ้าหล่อนไม่เป็นอะไร ดวงตาคมจึงเหลือบมองกระจกหลังก่อนจะที่มือซ้ายจะเข้าเกียร์อีกครั้งแล้วเหยียบคันเร่งจนมิด


หลับตาไว้ก็ดีนะคุณเขาหันมาเตือนคนข้างกายอีกครั้งด้วยกลัวว่าเจ้าหล่อนจะตกใจกับความเร็วขนาดนี้บวกกับทางแยกตรงหน้า เพราะเมื่อใกล้จะถึงแล้วร่างสูงก็หักพวงมาลัยเลี้ยวไปอีกทางทันทีจนเกิดเสียงล้อที่บดกับถนน ทำให้รถคันแรกที่ไล่ตามมาพุ่งเลยไปยังทางตรงชนกับรถอีกคันที่วิ่งมาพอดี  แต่โซจองก็ไม่ทันได้สังเกตว่าทางที่เขาขับเข้ามานั้นเป็นเส้นทางมุ่งตรงสู่เนินเขาและที่สำคัญทางนั้นกำลังปิดปรับปรุงอยู่


เหลืออีกหนึ่ง


แต่ฉันว่าเรามาไกลเกินไปแล้วนะคะซอลอาพูดอย่างเป็นกังวล


แล้วคุณจะให้ฉันจอดรอพวกมันเหรอสารวัตรพูดก่อนจะพยายามขับรถบังเส้นทางไม่ให้พวกนั้นขึ้นแซงหรือขับขึ้นมาเทียบเขาได้อีกพร้อมกับคิดหาวิธีสลัดพวกมันด้วย ถึงปากจะตอบซอลอาไปแบบนั้นแต่ในใจเขาเองก็กังวลไม่แพ้กัน เขาไม่ใช่คนที่นี่และไม่ได้ชำนาญทาง ไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าทางข้างหน้าคืออะไร


ปึ้ง!


แต่จนแล้วจนรอด พอไม่ให้แซงพวกนั้นก็เลยเลือกขับชนท้ายรถเขาแทน โซจองยกมือขึ้นกันร่างซอลอาเอาไว้ไม่ให้หล่อนถูกแรงเหวี่ยงไปอัดกระหน้ารถแม้จะมีเข็มขัดคอยช่วยอยู่แล้วก็ตาม


x!เขาได้แต่สบถอย่างหงุดหงิดใจเพราะนอกจากต้องคอยหลบพวกนั้นแล้วเขายังต้องคอยประคองพวงมาลัยให้รถอยู่ในเส้นทางที่เริ่มคดเคี้ยวขึ้นเรื่อยๆ ร่างสูงเร่งความเร็วอีกครั้งเพื่อให้พ้นจากการถูกชน แต่แล้วจู่ๆรถคันหลังกลับเบรกไปซะเฉยๆ โซจองมองกระจกหลังพลางขมวดคิ้วอย่างแปลกใจ แต่เมื่อกลับมามองทางข้างหน้าดวงตาคมก็เบิกโพลงทันที


คุณ ข้างหน้า!”ซอลอาเองก็ดูจะตกใจเกินกว่าที่จะพูดอะไรออกมาได้มากกว่านั้น สิ่งที่เห็นตรงหน้าคือทางโค้งหักศอกและที่สำคัญแสงไฟจากรถก็สาดกระทบเข้ากับป้ายที่เขียนด้วยภาษาญี่ปุ่นว่า ทางกำลังก่อสร้าง


เอี๊ยดด!!!


โซจองพยายามเหยียบเบรก แต่ด้วยความเร็วที่เขาขับมาเป็นไปไม่ได้เลยที่รถจะจอดได้ในทันทีและถ้าหากเขาเลือกที่จะหักหลบเปอร์เซ็นต์ที่รถจะพลิกคว่ำยิ่งมีสูงมากกว่า สุดท้าย BMW คันหรูจึงพุ่งออกนอกเส้นทางและตกลงไปในน่านน้ำเบื้องล่างทันที


ซูม!!!!

 



เพี๊ยะ!!   เสียงมือหนากระทบลงบนใบหน้าของซูบินอย่างแรงจนร่างเล็กเซล้มลงไปนั่งกับพื้นท่ามกลางพวกเกอิชาหลายคนรวมถึงพวกผู้ชายที่เป็นข้ารับใช้ให้ชายหนุ่มผู้ลงมือด้วย แต่ถึงกระนั้นก็ไม่มีใครกล้าเข้ามาช่วย


บอกฉันซิ ว่าหน้าที่ของเธอคืออะไรโชตะถามเสียงต่ำ


ด ดูแลซอลซังค่ะ


แล้วทำไมถึงตอบไม่ได้ว่ามาม่าซังของเธอหายไปไหน!!ฉันสั่งให้เธอคอยดูแลซอลจังไม่ว่าหล่อนจะไปที่ใด ไม่ใช่ให้คอยดูแลพวกตำรวจเกาหลีนั่น!”เขาตวาดออกมาอย่างโกรธจัดหลังจากที่รู้ว่าซอลอาหายตัวไปพร้อมกับสารวัตรคนนั้นจนเช้านี้ก็ยังไม่มีใครรู้ว่าเจ้าหล่อนอยู่ที่ใด ปกติซูบินจะคอยรายงานเขาตลอดไม่ว่าซอลอาจะไปไหน แต่คราวนี้เธอกลับไม่รู้แถมคนอื่นยังบอกว่าเมื่อคืนเธอเอาแต่ดูแลยอนจอง เป็นเหตุให้เขาจำต้องสั่งสอนเช่นนี้


ดิฉันขอโทษค่ะท่านโชตะเกอิชาสาวคุกเข่าขอโทษตัวสั่นเทิ้ม แก้มของเธอขึ้นรอยแดงและอาบไปด้วยน้ำตา


รู้ใช่มั้ยว่าถ้าซอลจังเป็นอะไรไป เธอจะถูกฝังเป็นคนแรก


ฆ่าผู้อื่นโดยเจตนาโทษสูงสุดคือประหารชีวิตนะคุณเสียงใสของตำรวจเกาหลีที่โชตะหมายถึงดังขึ้น  ยอนจองชูบัตรของเจ้าหน้าที่ตำรวจขึ้นเมื่อคนของโชตะกำลังจะเข้ามาขวางเขา ทำให้พวกนั้นต้องยอมหลีกทางให้


แต่นี่คือคนของผม ผมจะทำอะไรก็ย่อมได้โชตะหันมาจ้องเขม็งไปที่ยอนจอง


ถึงเขาก็จะเป็นคนของคุณแต่เขาก็เป็นประชาชนคนหนึ่งเหมือนกัน คุณควรจะเคารพกฎหมายไม่ใช่กฎหมู่คุณตำรวจเองก็ตอบกลับอย่างไม่มีเกรงกลัวเช่นกันเขามาที่นี่ก็เพื่อจะมาถามซูบินเรื่องซอลซังแต่ก็เห็นเธอถูกทำร้ายเสียก่อนจึงเข้ามาขวาง เมื่อคืนที่โซจองขอตัวออกไปนานกว่าปกติเขาจึงออกมาตาม แต่สอบถามจากคนที่อยู่แถวนั้นก็ได้ความว่าท่านสารวัตรของเขาออกไปกับมาม่าซัง ตอนนั้นเขาเพียงแค่คิดว่าโซจองคงจะพาซอลอาไปมีความสุขกันที่ไหนซักที่เขาเลยดื่มหนักและปล่อยตัวเองจนเมา จนเมื่อเช้าเขาไม่เห็นโซจองกลับมาซ้ำยังติดต่อไม่ได้ เช็คตามกล้องวงจรปิดแล้วก็พบว่ารถของโซจองขับออกนอกเส้นทางไปยังภูเขาเหนือเมืองนางาซากิขึ้นไป ซึ่งแถวนั้นค่อนข้างตรวจสอบยากอย่างน้อยๆก็ต้องใช้เวลาวันถึงสองวัน


เป็นแค่ตำรวจยศต่ำอย่ามาสะเออะสั่งสอนผมดีกว่านะครับ แต่ผู้หมวดมาก็ดีแล้วผมกำลังจะไปถามอยู่พอดีว่าสารวัตรของคุณพาคนของผมไปไว้ที่ไหนเจ้าของโรงน้ำชายังคงพูดด้วยคำสุภาพผิดกับน้ำเสียงกดต่ำและสายตาแข็งกร้าวที่จ้องมองมา


ฉันควรต้องถามคุณมากกว่าว่าคนของคุณหลอกล่อสารวัตรไปใช่มั้ยยอนจองถามกลับ เขาเองก็ไม่ได้อยากจะสงสัยถ้าหากว่าซอลอาจะไม่ใช่คนของโชตะ ลองหล่อนสามารถเอาปืนมาจ่ออกโซจองได้เขาคิดว่าหล่อนก็อาจจะทำอย่างอื่นมากกว่านั้นได้เช่นกันด้วยมารยาของหล่อน


หึ ผมก็อยากให้มันเป็นอย่างนั้นอยู่เหมือนกันนะ แต่การที่ผู้หมวดพูดแบบนี้ก็แปลได้ว่าผู้หมวดเองก็ไม่ได้ไว้วางใจคนของผมเลยงั้นสิ แล้วมาช่วยหล่อนไว้ทำไมกัน ผมจะฆ่าหล่อนผู้หมวดก็ไม่เห็นต้องเดือดร้อนโชตะมองไปที่ซูบินแล้วเดินไปรอบๆร่างสูงอย่างพิจาราณา บางทีถ้าเกิดว่ายอนจองชอบพอกับซูบินมันก็ดีต่อเขาเช่นกัน เขาอาจจะใช้ซูบินทำให้ยอนจองเข้ามาเป็นพวกได้


ฉันช่วยหล่อนในฐานะที่หล่อนคือประชาชนคนหนึ่งที่ตำรวจอย่างฉันมีหน้าที่ดูแลร่างสูงกำหมัดแน่นเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายรู้ว่าเขารู้สึกเช่นไร  ความจริงก็คือเมื่อคืนเขากับซูบินมีอะไรกันแล้วและเขาก็ยอมรับว่าเขารู้สึกดีกับหล่อนแต่ตอนนี้เขาไม่สามารถที่จะแสดงออกไปได้ด้วยกลัวว่าโชตะจะใช้มันเล่นงานเขารวมถึงซูบินเองด้วยแต่คนที่ได้ฟังอย่างซูบินนั้นกลับรู้สึกปวดร้าวไปทั้งใจกับการที่ยอนจองไม่ได้ไว้ใจเธอ ตั้งแต่ที่รู้จักกันเธอไม่เคยหวังให้ยอนจองรักผู้หญิงอย่างเธอเพราะรู้ว่าตัวเองไม่ได้มีค่าขนาดนั้น แต่อย่างน้อยเธอก็แค่อยากให้เขามองเธอในฐานะผู้หญิงคนหนึ่งที่เขาวางใจไม่ใช่เกอิชาที่มีดีแค่มารยาและเรื่องบนเตียงอย่างที่คนอื่นคิดกัน ดังนั้นการที่รู้ว่าเขาไม่ได้รักมันจึงเจ็บน้อยกว่า


ก็ดีครับ เพราะผมก็ไม่ชอบให้ใครใช้เด็กๆของผมแบบฟรีๆเหมือนกัน


นายครับชายคนหนึ่งเดินเข้ามากระซิบบางอย่างกับโชตะเขาพยักหน้าเข้าใจก่อนจะหันมาคุยกับยอนจองต่อ


ผมว่าผู้หมวดควรเอาเวลาไปตามหาเจ้านายดีกว่ามาหาเรื่องผมนะครับ  เพราะถ้าผมหาเจอก่อนผมคงช่วยแค่คนของผมชายหนุ่มตบไหล่ยอนจองเบาๆก่อนจะเดินออกไป ทำให้ยอนจองได้แต่ยืนหัวเสียอยู่ตรงนั้น พวกคนในโรงน้ำชาก็เริ่มทยอยกันกลับไปทำงานของตัวเองเมื่อหมดเรื่องแล้วรวมถึงซูบินที่กำลังลุกขึ้นเดินไปหลังบาร์


เดี๋ยวก่อนสิซูบินจังร่างสูงคว้าข้อแขนเล็กเอาไว้


ยูจังมีอะไรอีกหรือคะซูบินปาดน้ำตาออกก่อนจะพยายามพูดด้วยสีหน้าปกติกับเขา


คุณ เจ็บรึเปล่า ฉันพาไปทำแผลก่อนดีกว่ามั้ยยอนจองยื่นมือไปจะแตะลงบนมุมปากเล็กที่มีเลือดซึมของอีกฝ่าย แต่ซูบินก็เบี่ยงหลบ


ไม่เป็นหรอกค่ะ ยูจังไปตามหาท่านสารวัตรเถอะ ฝากช่วยซอลซังด้วยนะคะ


แต่ฉันเป็นห่วงคุณห่วงคุณนะซูบินจัง  ที่ฉันพูดไปเมื่อกี้คือว่า


ฉันไม่มีค่าพอให้ยูจังต้องมาเป็นห่วงหรอกค่ะ ไม่สิคะ ฉันไม่มีค่าพอให้ใครมาห่วงเลยด้วยซ้ำ ยูจังอย่ากังวลเลยนะคะเธอยิ้มด้วยแววตาที่เศร้าที่สุดก่อนจะโค้งลายอนจองแล้วเดินหายเข้าไปหลังบาร์ ทำให้ผู้หมวดได้แต่ทอดถอนหายใจอย่างไม่รู้จะทำเช่นไรได้ เรื่องสำคัญที่สุดสำหรับเขาในตอนนี้ก็คือต้องตามหาโซจองให้ได้ก่อน แล้วเรื่องอื่นค่อยว่ากันอีกที

 

 

ซอลอาค่อยๆกระพริบตาเมื่อเริ่มรู้สึกตัวในช่วงค่ำของอีกวัน แต่พอปรับโฟกัสได้แล้วภาพแรกที่เธอมองเห็นคือใบหน้าของเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักคนหนึ่งที่กำลังจ้องมองเธออยู่เป็นเหตุให้เธอต้องถอยตัวหนีไปโดยสัญชาตญาณ 


โอ๊ะ พี่สาวคนสวยรู้สึกตัวแล้วเด็กสาวพูดอย่างตื่นเต้น


ธ เธอ เป็นใครคนเจ็บยกมือขึ้นกุมบริเวณศรีษะที่รู้สึกเจ็บหนึบๆ ก่อนจะถามออกไปในขณะที่พยายามนึกถึงความทรงจำล่าสุดของตัวเอง


ฉันชื่อลูดาค่ะ เรียกลูจังก็ได้ เป็นเจ้าของห้องที่คุณกำลังนอนอยู่ลูดาชี้ไปยังฟูกนอนเล็กๆของตัวเองที่ถูกพี่สาวคนสวยยึดไปเสียแล้ว


แล้วนี่ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงเธอมองไปยังรอบๆบ้านไม้สไตล์ญี่ปุ่นขนานแท้


ฉันกับพ่อไปเจอคุณนอนหมดสติที่ริมแม่น้ำค่ะ ทีแรกฉันก็นึกว่าคุณตายแล้วเสียอีก โชคดีที่คุณยังฟื้นขึ้นมาลูจังยังคงตอบเสียงใส เมื่อเช้าเธอตามพ่ออกไปตกปลาที่แม้น้ำใกล้หมู่บ้านแล้วก็พบเข้ากับร่างของผู้หญิงที่นอนอยู่จึงเข้าไปช่วยเอาไว้แล้วพามารักษาตัวที่บ้าน


แม่น้ำ?ใช่สิ แล้วผู้หญิงอีกคนที่มากับฉันล่ะ เขาอยู่ที่ไหน เขาปลอดภัยรึเปล่าเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นคืนก่อนได้แล้ว ซอลอาก็รีบถามเอาคำตอบจากร่างเล็กอย่างร้อนใจ เพราะไม่เห็นว่าคนอวดดีคนนั้นอยู่ที่นี่ด้วย


ผู้หญิงอีกคน? อ๋อ คุณตำรวจน่ะเหรอคะ พี่เขาออกไปหายามาให้คุณค่ะ


 “หายามาให้ฉัน?”


 “อื้อ พี่สาวตัวร้อนจี๋ทั้งวันเลยค่ะ  พี่ตำรวจคอยนั่งเช็ดตัวให้คุณตั้งแต่ฟื้นเลย ดูท่าจะเป็นห่วงพี่มาก


อย่างนั้นเหรอมาม่าซังคนสวยพูดเสียงเบาคล้ายรำพึงรำพันกับตัวเองเสียมากกว่า เมื่อความทรงจำลางๆปรากฏขึ้น นับตั้งแต่ที่โซจองช่วยเธอให้ออกมาจากรถที่ติดอยู่ใต้น้ำ ในตอนนั้นธอเกือบจะขาดอากาศหายใจแล้วแต่โซจองก็เข้ามาจุมพิตมอบอากาศให้กับเธอ


ฟืดดด


ฟื้นแล้วเหรอคุณ ดีขึ้นรึยังเสียงประตูไม้เลื่อนเปิดออกปรากฏร่างของสารวัตรคนเก่งที่เดินเข้ามา บนศีรษะของเขามีผ้าพันแผลเอาไว้อยู่บ่งบอกว่าเขาเองก็เจ็บหนักมาไม่แพ้กัน ร่างสูงเข้ามานั่งคุกเข่าลงข้างๆซอลอาแล้วใช้มือแตะหน้าผากวัดไข้ แต่การกระทำแบบไม่ให้ทันได้ตั้งตัวนั้นก็ทำเอาร่างบางได้แต่นิ่งค้างให้คุณตำรวจทำหน้าที่เป็นหมอให้แก่เธอ


ฉ ฉันไม่เป็นอะไรแล้วพอได้สติเธอก็ดันมือเขาออกเบาๆ เธอรู้สึกไม่ชอบใจเอาเสียเลยเวลาที่เขาแสดงออกว่าเป็นห่วงเธอด้วยท่าทีจริงจังแบบนี้


แต่คุณยังมีไข้อยู่เลยนะ  ฉันออกไปเดินสำรวจหมู่บ้านดูแล้ว ที่นี่ไม่มีโรงพยาบาลหรือคลินิกเลย ฉันเลยได้แต่ยาสมุนไพรมาพ่อของลูจังบอกว่าน่าจะช่วยได้ ใช่มั้ยลูจังโซจองพูดเสียงสดใสราวกับไม่ได้ผ่านเรื่องร้ายมา เขาหันไปยิ้มให้ลูดาเพื่อขอคำยืนยันจากเด็กสาว ลูดาเป็นเด็กน่ารักช่างพูดจึงไม่แปลกที่เขาจะสามารถสนิทกับเจ้าตัวเล็กคนนี้ได้ภายในเวลาแค่ไม่กี่ชั่วโมง


ใช่ค่ะ สมุนไพรที่หมู่บ้านเราดีที่สุดแล้วร่างเล็กยกนิ้วให้


งั้นลูจังช่วยเอาไปต้มให้ทีได้มั้ย ฉันขอดูอาการของซอลซังก่อนแล้วจะตามไปช่วย


รับทราบค่ะคุณตำรวจเด็กสาวทำท่าตะเบ๊ะแบบตำรวจไปให้แล้วถือถุงสมุนไพรวิ่งออกไป


ไม่เห็นต้องไปรบกวนคนอื่นเลย ฉันว่าเรากลับกันดีกว่าค่ะหลังจากที่ลูดาออกไป ซอลอาก็หันมาพูดกับโซจองด้วยใบหน้าเรียบนิ่งเช่นเดิม แม้น้ำเสียงจะแหบแห้งกว่าปกติก็ตาม


กลับได้ฉันก็พาคุณกลับไปแล้วน่ะสิ คุณอย่าลืมว่ารถเราจมอยู่ใต้น้ำและที่สำคัญหมู่บ้านนี้อยู่ห่างจากนางาซากิสองร้อยกิโลเมตรร่างสูงบอกสิ่งที่เขาได้รับรู้มาหลังจากที่ฟื้น หมู่บ้านเล็กที่ไม่มีชื่อนี้อยู่ด้านหลังเขาอินาซะ เป็นหมู่บ้านที่ยังคงความเก่าแก่ของญี่ปุ่นเอาไว้ทุกประการ ที่นี่ไม่มีเทคโนโลยี ไม่มีสัญญาณต่อให้มีเครื่องมือสื่อสารก็ไร้ประโยชน์ทีแรกเขาก็ตกใจที่ต้องมาติดอยู่ในที่แบบนี้ ซ้ำซอลอายังป่วยอีก แต่ที่ทำให้เขาอารมณ์ดีขึ้นคือความงดงามของธรรมชาติที่เขาพึ่งได้ออกไปเห็นก่อนหน้านี้ไม่กี่ชั่วโมง


ว่ายังไงนะ  สองร้อยกิโลเมตร? แล้วเราจะกลับไปได้ยังไงกันคะ


ก็ไม่ต้องกลับ เราก็ติดอยู่ด้วยกันที่นี่แหละ



เอาแล่ว มาติดอยู่หลังเขาด้วยกันแบบนี้เข้าทางสารวัตรเลยสิ ตอนหน้าอาจจะมีกุ๊กกิ๊กกันบ้าง

แต่คู่ยอนบินจู่ๆก็ดราม่าเฉ้ย ทีแรกว่าจะแต่แค่เอ็กซอลแต่ก็อดเอาคู่นี้ติดสอยห้อยตามมาด้วยไม่ได้

ดูท่าจะเป็นเรื่องที่คนอ่านหรือคอมเม้นน้อยที่สุดเท่าที่เคยแต่งแล้วมั้ง

ว่าจะต่อเป็นเรื่อยาวก็เป็นอันตกประเด็นไป จะจบมั้ยยังไม่รู้เลย อาจจะแต่งเองในก็พอ  55

ถ้ายังมีคนตามอ่านอยู่ก็ฝากสนับสนุนกันด้วยนะคะ

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

85 ความคิดเห็น

  1. #42 Jake_m (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 02:03
    ลูดาน่าร้ากกก ยอนบินคู่ขี้อายนี่ไปเร็วกว่าคู่สารวัตรอีกนะคะ 55555 แต่ดราม่าแล้ว สงสารง่ะ ซูบินเจ็บมั้ย TT เป็นกำลังใจให้ไรท์และเอ็กซอลนะคะ 'v'
    #42
    0
  2. #24 ExLiennnnnn (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:20
    มาต่อไวๆนะคะ มันติดนิยายของคุณไปแล้ว

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 3 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:21
    #24
    0
  3. #23 chubakie (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2560 / 10:12
    มันเหมือนมีอะไรโหวงๆไป บอกไม่ถูก แต่พอมาฉากอารมณ์ของตอนนี้มันเหมือนถูกเติมเข้ามา อยากให้กลับไปมั่นใจที่เขียนออกมาแบบเดิมจัง เห็นแบบนี้เราก็ดิ่งตามไม่รู้ว่าเราคิดมากไปเองหรือเปล่านะ ถ้าไม่ใช่ก็ขอโทษนะคะ^^ อย่างตอนนี้มันก็ยังดีอยู่นะอ่านแล้วอยากอ่านต่อ อยากติดตามตอนต่อไปเรื่อยๆ เราว่าเรื่องนี้ตอบโจทย์คู่เอ็กซอลด้วยนะ น่าดึงดูดดี เรายังอยากอ่านฟิคของไรท์แล้วใจเต้นอยู่นะ เป็นกำลังใจให้นะ ว่างแล้วกลับมาต่อนะ เต็มที่เลยชอบดราม่าXD
    #23
    1
  4. #19 KIM_LEE (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2560 / 22:24
    ลูจังก็มาด้วยนึกภาพลูดาออกเลย แต่สารวัตรกับซอลซังติดอยู่ด้วยกันนานๆซอลซังจะเปลี่ยนใจใช่ไหมง่าาา ยอนบินก็ดราม่าซะแล้วเข้าใจกันไว้ๆนะ

    ปล. ไรท์สู้ๆนะคะภาษาเขียนของไรท์เพราะมากจริงๆตามอ่านฟิคของไรท์ทุกเรื่องเลย อย่าท้อนะคะเป็นกำลังใจให้ : )
    #19
    0
  5. #18 ALERT__ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2560 / 22:16
    เรื่องเดาปมไม่ออกเลย ติดตามอยู่น้าาา
    #18
    0
  6. #17 LoveToon (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2560 / 21:23
    โธ่ยอนบินของเก๊าาาาา แต่สารวัตรเรากะจะไม่กลับแล้วจริงๆหรอ

    ปล.ไรท์ฯอยากทิ้งกันนะค่าาาา
    #17
    0
  7. #16 fasaiwrpc (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2560 / 18:49
    ฮื่ออออ เข้าทางสารวัตรแล้วเด้ออออออออ ซอลซังต้องเผลอใจแน่ๆกรี๊ดดดด //ปล.ติดตามอยู่ค่ะ รักไรท์จุ๊บๆ
    #16
    0