[Short Fic] Dangerous Woman [Exy x Seola] Fet.Yeonbin

ตอนที่ 3 : กับดัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 414
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    15 พ.ย. 60

ร่างสูงของผู้หมวดยอนจองกำลังเดินเคียงคู่ไปกับเกอิชาสาวตัวเล็กอยู่บนถนนสายเล็กหน้าบ้าน ทั้งคู่ต่างตกอยู่ในความเงียบได้ยินเพียงแค่เสียงจิ้งหรีดเรไรริมลำคลอง ฝั่งผู้หมวดก็เอาแต่มองต้นไม้ใบไม้ไปเรื่อยในขณะที่เกอิชาสาวได้แต่เดินก้มหน้ามองพื้นดินซ่อนรอยยิ้มและเสียงหัวใจตัวเอง การที่ได้ออกมาเดินเล่นกับคนที่แอบชอบสองต่อสองแน่นอนว่ามันทำให้เธอมีความสุข


อะแฮ่ม เอ่อคือ ซูบินจังทำงานที่โรงน้ำชามานานหรือยังเป็นยอนจองที่กระแอมเรียกกำลังใจแล้วชวนคุยเมื่อเริ่มรู้สึกว่ามันชักจะเงียบเกินไป ตามมารยาทแล้วเขาเป็นฝ่ายชวนเธอมาเขาก็ควรจะชวนเธอคุย คราแรกเขาก็นึกว่าซูบินจะคุยเก่งเสียอีกแต่เจ้าหล่อนก็ดูขี้อายมากกว่าที่คิด


ฉันอยู่ที่โรงน้ำชามาตั้งแต่จำความได้แล้วค่ะ แม่ของฉันทำงานให้กับครอบครัวฮาชิโมโต้มานานแล้ว


อ๋า งั้นซูบินจังก็ต้องอยู่กับซอลซังมานานเลยสิ ถึงว่าดูเคารพซอลซังมากๆ


ไม่เชิงหรอกค่ะ ความจริงแล้วซอลซังพึ่งมาอยู่กับพวกเราได้ประมาณสิบปีกระมังคะ ตอนนั้นพ่อกับแม่ของโชตะคุงเสีย โรงน้ำชาเลยปิดตัวลง พวกเราลำบากกันมากเลยค่ะเพราะไม่รู้จะไปอยู่ที่ไหน แต่ก็ได้ซอลซังมาช่วยฟื้นฟูทำให้โรงน้ำชาเป็นบาร์ที่มีชื่อเสียงอย่างที่ยูจังเห็นนั่นแหละค่ะ พวกเราทุกคนเลยคิดว่าซอลซังเป็นผู้มีพระคุณอีกคนหนึ่งของเราซูบินจังเล่าด้วยน้ำเสียงใสหน้าฟัง ดวงตาเจ้าหล่อนเปล่งประกายสุกใสจนคนมองเกือบจะละสายตาออกไปไม่ได้ หรือบางทีนี่อาจจะเป็นสเน่ห์ของเกอิชา พวกหล่อนมักมีวิธีการพูดที่ลื่นหู ดึงดูดความสนใจได้เสมอๆ


อย่างนี้นี่เอง  ฉันนึกว่าซอลซังเป็นคนที่นี่เสียอีก ว่าแต่ซอลซังกับโชตะคุงเขาเป็นอะไรกันเหรอ


เรื่องนี้ฉันต้องขอโทษยูจังด้วยนะคะที่คงตอบให้ไม่ได้คนถูกถามโค้งให้ด้วยสีหน้าที่หมองลงไป ไม่ใช่ว่ารู้สึกผิดที่ไม่สามารถตอบได้แต่เป็นเพราะรู้สึกน้อยใจที่ผู้หมวดของเธอถามเหมือนสนใจในตัวของซอลซังมากกว่า


โอ้ ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ ฉันเองที่ถามมากไป ขอโทษด้วยนะคะยอนจองรีบโบกมืออย่างตกใจก่อนจะโค้งขอโทษไปอีกหนึ่งทีที่เขาเผลอถามอะไรที่มันอาจจะเป็นการทำให้ซูบินรู้สึกว่าเขากำลังสอบสวนหล่อนอยู่


ยูจังชอบมาม่าซังหรือคะหล่อนถามออกไปตรงๆ ถ้าเกิดเขาชอบมาม่าซังของเธอจริงๆเธอก็จะได้หยุดความรู้สึกตัวเองไว้แต่เพียงเท่านี้


หืม? ไม่ใช่นะคะ ฉันไม่กล้าชอบมาม่าซังของซูบินจังหรอกค่ะ แต่ถ้าเป็นเจ้านายของฉันอันนั้นก็ไม่แน่


หมายถึงท่านสารวัตรน่ะหรือคะ


จะมีใครอีกล่ะคะ


ดีจังร่างเล็กก้มหน้าพูดเบาๆในขณะที่รอยยิ้มกลับเข้ามาปรากฏบนใบหน้าอีกครั้ง เธอรู้สึกโล่งอกที่คนที่ชอบซอลอาไม่ใช่ยอนจอง ไม่เช่นนั้นเธอคงลำบากใจน่าดูและก็คงจะใจสลายถ้าหากซอลอาชอบพอในตัวยอนจองเช่นกันเพราะเธอคงทำอะไรไม่ได้


คะ?”ผู้หมวดหมีถามย้ำด้วยใบหน้ามึนๆเมื่อได้ยินไม่ค่อยชัด


เปล่านี่คะ ฉันไม่ได้พูดอะไรค่ะ เรากลับกันเลยดีมั้ยคะเธอเงยหน้ามาตอบเขาด้วยสีหน้าเป็นสุข ยอนจองไม่ได้ปฏิเสธเพราะถือว่าเขายื้อเวลาให้โซจองมาพอสมควรแล้ว ทั้งคู่จึงตัดสินใจเดินกลับ

 

มาม่าซัง ออกมาแล้วหรือคะ ฉันขอโทษด้วยนะคะที่ไปเสียนานพอทั้งคู่เดินกลับเข้ามายังบ้านพักก็เป็นจังหวะที่ซอลอาเปิดประตูออกมาพอดี ดูเหมือนใบหน้าของมาม่าซังคนสวยตอนนี้ขึ้นสีเล็กน้อยแต่ก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยถาม คงมีแต่เพียงยอนจองที่แอบลอบยิ้ม ลูกพี่ของเขานี่ร้ายจริงๆ


อืม ฉันก็พึ่งออกมา เรากลับกันเถอะ เดี๋ยวโชตะคุงจะถามหาซอลอาปรับสีหน้าให้เรียบนิ่งเช่นเดิมเพื่อไม่ให้คนอื่นได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นข้างในบ้าง


ดิฉันขอตัวก่อนนะคะ ผู้หมวดยอนจองเธอกับซูบินพากันโค้งลายอนจองตามมารยาทแล้วเดินขึ้นรถไป ส่วนยอนจองก็ที่ยืนรอส่งจนรถเคลื่อนตัวไปลับตาแล้วก็รีบเข้าไปในบ้านเพื่อแซวลูกพี่ของตัวเองทันที


ไง ท่านสารวัตร มีความสุขมากเลยสิท่า น่าอิจฉาชะมัดเมื่อเดินเข้ามาเขาก็พบกับโซจองที่เดินออกมาจากห้องนอนพอดี ดูจากสีลิปสติกที่จางลงไปแล้วก็พอจะเดาได้ไม่ยาก


มีความสุขอะไรกันล่ะ เกือบตายน่ะสิไม่ว่าสารวัตรร่างสูงเดินมาทิ้งตัวลงบนเก้าอี้เบาะหนังอย่างหงุดหงิดใจ


โห มาม่าซังร้อนแรงขนาดนั้นเลย


อืม เอาปืนมาจ่ออกฉันได้นี่ร้อนแรงพอมั้ยล่ะ


"โอ้ จริงเหรอคะ! ถ้าเกิดว่าสารวัตรโดนผู้หญิงยิงตายคาเตียงนี่คงเป็นข่าวใหญ่แน่ๆเลย"


"ย่าห์ ตลก?"


"ก็ใช่ได้อยู่นะ"ยอนจองขำก่อนจะรีบถอยตัวออกห่างลูกพี่ตัวเองเพราะไม่งั้นได้โดนเตะแน่นอน


"ฉันแค่ประมาทหล่อนเกินไป ไม่คิดว่าจะร้ายขนาดนี้"


แปลว่าจะไม่ยุ่งด้วยแล้ว?”


แกคิดว่าฉันเป็นคนแบบนั้นเหรอ คอยดูเถอะฉันจะทำให้หล่อนมาเป็นของฉันให้ได้เลยโซจองยกนิ้วโป้งขึ้นลูบเรียวปากล่างของตัวเองพลางยกยิ้มพึงพอใจ แม้จะหงุดหงิดที่พ่ายแพ้ให้ซอลอาแต่พอคิดถึงสัมผัสจากเรียวปากอิ่มที่ได้รับหัวใจเขาก็สั่นระรัวขึ้นมา หล่อนเป็นเหมือนยาเสพติดเพียงแค่ได้ลองคราแรกก็ทำให้มีอยากมีครั้งต่อไปไม่รู้จักจบจักสิ้นทั้งที่รู้ว่าโทษของมันอาจจะทำให้ทรมานถึงแก่ชีวิต

 


เป็นยังไงบ้างเสียงเข้มของบุคคลที่นั่งอยู่เบื้องหลังเก้าอี้หนังสีดำเอ่ยถามขึ้นมาทันทีที่ได้ยินเสียงส้นสูงกระทบลงบนพื้นไม้เนื้อดีภายในห้อง


ก็ไม่มีอะไรค่ะ เขายังคงเป็นแค่ตำรวจอวดดีคนหนึ่งเธอตอบพลางนั่งลงบนโซฟาหน้าโต๊ะทำงาน


มันจำไม่ได้สินะ


“คงจะอย่างนั้น


หึ ก็ดี อย่าพึ่งทำอะไรให้มันรู้ตัวล่ะโชตะ หันเก้าอี้กลับมาจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยรอยยิ้มที่ปรากฏตรงมุมปาก ในมือของเขาถือรูปใบนึงเอาไว้ก่อนที่จะเก็บมันเข้าไปในลิ้นชัก


ทำไมโชตะคุงไม่ให้ฉันฆ่าเขาไปเลยล่ะคะร่างบางถาม คิ้วเรียวของเธอขมวดเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจ นาทีที่ได้จับปืนจ่อลงบนหัวใจของใครคนนั้นเธอแทบอยากลั่นไกให้มันจบๆไปถ้าไม่ติดที่ชายหนุ่มตรงหน้าขอเอาไว้ว่าอย่าพึ่งฆ่าเขา


ฆ่าเลยมันจะไปสนุกอะไร ฉันอยากให้มันได้รับความเจ็บปวดทรมานจนอยากจะขอร้องความตายเองต่างหาก เพราะฉะนั้นเธอต้องทำยังไงก็ได้ให้มันหลงเธอจนโงหัวไม่ขึ้น


ฉันว่ามันเสียเวลาเปล่าๆ


เธอคิดว่ามันเสียเวลา หรือคิดว่ากลัวใจอ่อนกันแน่ร่างใหญ่ถามพลางหรี่ตามองอย่างจับผิด


ฉันไม่มีทางใจอ่อน โชตะคุงก็รู้ซอลอาเถียงกลับในทันใด ใบหน้าสวยออกอาการหงุดหงิดเล็กน้อยที่โชตะพูดเหมือนไม่เชื่อใจเธอ


ฉันแค่ล้อเล่นหรอกน่า ทำไมต้องทำหน้ายุ่งโชตะขำออกมาเล็กน้อยเมื่อเห็นหล่อนทำหน้ายุ่งราวกับเด็กถูกขัดใจ


ฉันแค่ไม่ชอบ


เข้าใจแล้ว ฉันเชื่อใจซอลจังนะ ถ้าเมื่อไหร่ที่รู้สึกใจอ่อนก็แค่คิดถึงหน้าของคนที่ซอลจังรักเอาไว้เขาลุกจากตะทำงานมานั่งลงตรงหน้าซอลอาแล้วใช้มือใหญ่จับใบหน้าเจ้าหล่อนส่ายไปมาเบาๆแล้วเดินออกจากห้องไป ปล่อยให้อีกฝ่ายได้แต่นั่งจมอยู่กับความคิดของตัวเอง เพราะลึกๆแล้วเธอกลับหวั่นใจว่าเธอจะทำได้อย่างที่พูดจริงๆหรือเปล่า

 

 

สองวันต่อมา โซจองกลับมาเยือนโรงน้ำชาอีกครั้งหลังจากต้องอยู่เวรที่กรมตำรวจสองคืนติด บรรยากาศภายในยังคงครึกครื้นเช่นทุกวันแต่จะไม่ครึกครื้นต่อใจเขาก็ตรงที่ เขาไม่เห็นวี่แววของมาม่าซังประจำบาร์แห่งนี้เลย หล่อนส่งแค่ซูบินและเด็กอีกสองคนมาดูแลเขาและยอนจองเท่านั้น พอถามซูบินเธอก็ตอบแค่ว่ามาม่าซังของเธอมีเรื่องต้องทำ ราวกับว่าซอลอาตั้งใจหลบหน้าเขาตั้งใจที่ก่อกวนความรู้สึกให้เขายิ่งคิดถึงหล่อน


ฉันออกไปสูบบุหรี่ข้างนอกนะร่างสูงลุกขึ้นขอตัวเมื่อเกิดอาการเซ็งขึ้นมา ในนี้ไม่มีสิ่งใดน่าสนใจเลยเมื่อเทียบกับยามากุชิ ซอล


ให้ฉันออกไปด้วยมั้ยสารวัตรยอนจองถาม


ไม่ต้อง แกนั่งกับซูบินจังไปเถอะเขาปฏิเสธแล้วเดินออกไป ดูก็รู้ว่ายอนจองอยากอยู่ในนี้มากกว่าออกไปกับเขาในเมื่อมีแต่สาวล้อมหน้าล้อมหลัง โดยไม่เห็นว่าคนสนิทของซอลซังนั้นพยายามกีดกันเพียงใด

 


ควันสีขาวลอยฟุ้งขึ้นบนอากาศตัดความมืดดำยามค่ำคืนของราตรี ชู โซจองได้แต่ยืนจ้องให้ควันนั้นสลายไปครั้งแล้วครั้งเล่าจนบุหรี่แทบจะหมดมวน หากแต่ความรู้สึกอึดอัดภายในใจกลับมิได้เลือนหายไปดั่งเช่นควัน เขายังอยากเจอซอลอา แค่หลับตาใบหน้าเย่อหยิ่งนั่นก็ลอยเข้ามารบกวนใจอยู่ร่ำไป


ร่างสูงทิ้งก้นบุหรี่ลงพื้นแล้วใช้ปลายเท้าเหยียบดับไฟที่เหลือเพียงน้อยนิด เขาถอนหายใจออกมาอีกครั้งก่อนที่หางตาจะเหลือบไปเห็นผู้ชายสองคนที่กำลังยื่นของบางอย่างให้กันอยู่ตรงซอกตึกเล็กๆที่อยู่เยื้องเขาไป ดวงตาคมหรี่มองอย่างสงสัยและคิดว่าไม่น่าจะใช่เรื่องที่ดี สองขายาวจึงเตรียมจะก้าวเข้าไปดูให้ชัดหากแต่ เสียงนุ่มของใครบางคนก็ดังขึ้นจากด้านหลังเสียก่อน


มายืนทำอะไรตรงนี้หรือคะ ท่านสารวัตร


ซอลซังเขารีบหันกลับมาทันใดเมื่อจำเสียงนั้นได้ดี ซึงก็ไม่ผิดหวังเมื่อคนที่ยืนอยู่เบื้องหลังเขาคือยามากุชิ ซอล มาม่าซังแสนสวยที่อยู่ในชุดเดรสซีทรูสีดำ เรียวปากสีแดงและเรือนผมดัดลอนสีดำนั่นยังทำให้หล่อนน่าค้นหาอยู่เสมอ แต่เพราะมัวแต่ดีใจเกินไปพอหันกลับไปมองอีกทีผู้ชายต้องสงสัยสองคนนั้นก็หายไปแล้ว


มองอะไรอยู่เหรอคะร่างบางถามอีกครั้งแม้จะรู้ดีอยู่แล้ว


อ่อ ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ฉันก็มองไปเรื่อย เผื่อว่า….จะเจอคุณโซจองหันหลับมาทำหูตาแพรวพราวใส่อีกฝ่าย เพราะไม่อยากให้หล่อนคิดว่าเขามาจับผิดคนแถวนี้ด้วยเช่นกัน


เสียใจด้วยนะคะที่ดิฉัน ไม่ค่อยหลงไปกับคารมคมคายของใครซักเท่าไหร่เธอยิ้มด้วยดวงตานิ่งเฉย


ดิฉันอีกแล้ว จำได้มั้ยคะว่าถ้าพูดดิฉันแล้วคุณจะต้องโดนทำโทษสารวัตรจอมเจ้าเล่ห์ยื่นหน้าเข้าไปหาอย่างรวดเร็วทันทีที่พูดจบ แต่อีกฝ่ายก็ไวพอตัวที่จะเอนตัวหลบแล้วยกมือขึ้นแตะเรียวปากเขาไว้


ตำรวจนี่ช่างมือไวใจเร็วเสียจริงนะคะ สงสัยทำบ่อยจนเคยตัว


เปล่านี่คะ ฉันเป็นตำรวจถ้าใครทำผิดกฎก็ต้องลงโทษไม่ใช่หรือเขาดึงมือเธอที่แตะริมฝีปากเขาอยู่มาเพื่อจุมพิตลงไปแทนแต่ก็ตามเคยที่เข้าหล่อนดึงกลับไปทิ้งไว้เพียงแค่กลิ่นหอมและความนุ่มนิ่มติดมือ จากที่เจอผู้คนมามากซอลอาย่อมรู้ว่าคนแบบโซจองอะไรที่ได้มายากๆมักจะยิ่งท้าทายเขา การที่ได้เห็นเขานั่งเซ็งอยู่หลังเวทีมันก็ทำให้เธอพอจะรู้แล้วว่าวิธีของเธอ ได้ผล


กฎหมายหรือกฎหมู่กันแน่คะ


กฎของฉันที่มีไว้ให้คุณคนเดียวต่างหาก ทำไมต้องหลบหน้าฉันด้วยล่ะคะ หรือว่าคุณอายที่เราจูบกันวันก่อน


คุณคิดว่ามาม่าซังอย่างฉันจะอายแค่กับเรื่องที่จูบคนอื่นอย่างนั้นเหรอคะ


ใครจะไปรู้ล่ะคะ คนเรามองกันแค่ภายนอกได้เสียที่ไหน


งั้นฉันขอถามกลับบ้างนะคะ ว่าทำไมคุณถึงถามอย่างกับว่าอยากเจอฉันเสียเต็มประดาเธอเดินเข้าไปจับเสื้อแจ็กเก็ตตัวนอกของเขาแล้วช้อนสายตาขึ้นจ้องมองแน่นิ่งเพื่อรอดูว่าเขาจะตอบเช่นไร


ถ้าฉันตอบว่าเพราะฉันคิดถึงคุณ คุณจะยอมไปนั่งรถเล่นกับฉันสักชั่วโมงได้มั้ยล่ะคะโซจองจ้องกลับด้วยรอยยิ้มแม้หัวใจของเขาตอนนี้จะสั่นไหวจนไม่อาจต้านทานได้ ไม่รู้ว่าเขาพูดเพื่อหลออกล่อเธอหรือพูดจากความรู้สึกข้างในกันแน่


ลองพูดมาก่อนสิคะร่างบางท้าพร้อมกับยื่นมือไปจับตรงเหนืออกของเขาเพื่อเช็คว่าเขาพูดจริงแค่ไหน


ฉันคิดถึงคุณแทบบ้า ซอลซังคนพูดจับมือเธอให้แนบอกเขาแน่นมากขึ้นเพื่อให้เธอรับรู้ว่าหัวใจของเขาตอนนี้มันต้องการเธอมากแค่ไหน และราวกับว่ามันสั่นสะเทือนถึงกันได้เมื่อตอนนี้หัวใจของหญิงสาวก็เกิดเต้นแรงขึ้นมาเช่นกันยามได้เห็นแววตาหวานที่อีกฝ่ายจ้องมองมา เขาพูดจริงนั่นคือสิ่งที่ทำให้เธอรู้และกลัวไปพร้อมๆกัน


 

สุดท้ายแล้วซอลอาก็ต้องยอมทำตามข้อตกลง เธอยอมขึ้นรถมากับโซจองโดยไม่รู้ว่าเขาจะพาเธอไปที่ใดและจบลงที่ไหน รถBMW สีดำประจำตำแหน่งของท่านสารวัตรแล่นไปตามท้องถนนยามค่ำคืน ภายในรถเปิดเพลงคลอไปด้วยไร้การสนทนา


คุณจะพาฉันมานั่งฟังเพลงบนรถอย่างนั้นเหรอคะคนที่นั่งฝั่งคนขับหันไปถามเมื่อเริ่มรู้สึกหมั่นไส้อาการยิ้มกริ่มตลอดทางของเจ้าของรถ


ก็โรแมนติกดีไม่ใช่เหรอคะ มีเพลงเพราะๆมีวิวสวยๆให้ดู หรือว่าคุณอยากทำอย่างอื่นร่างสูงหันมาทำหน้ายียวนใส่


ฉันคิดว่าความคิดนั้นน่าจะอยู่ในหัวของคุณมากกว่าฉันนะคะ


แล้วถ้ามันเป็นอย่างนั้นคุณจะยอมทำตามความคิดของฉันมั้ยล่ะคะ


ฉันบอกแล้วไงคะ ว่าถ้าคุณยอมเสี่ยงฉันก็ยอมให้


ฉันก็บอกแล้วไงคะว่าฉันเสี่ยงแน่ เพราะฉะนั้นตอนนี้รบกวนคุณจับให้แน่นๆด้วยเพราะเราอาจจะต้องเสี่ยงกับอย่างอื่นกันก่อนโซจองเปลี่ยนจากใบหน้าขี้เล่นเป็นเคร่งขรึมหลังจากมองกระจกหลัง มือซ้ายของเขาเข้าเกียร์แล้วเร่งสปีดความเร็วของรถเพิ่มขึ้นเมื่อแน่ใจแล้วว่ามีคนขับรถตามเขามา

 


 

 คู่นี้เขาจ้องจะลับฝีปากกันตลอดเวลาจริงๆ ต้องรอดูว่าใครจะแพ้ใครจะชนะ

ส่วนคู่หมวดหมีก็น่ารักกรุ้มกริ่มกันไป อิอิ  ตอนหน้าอาจจะได้บู๊กันเล็กน้อย ฝากติดตามกันด้วยนะคะ

ถ้าคนเชียร์เยอะ ไม่แน่อาจจะได้เป็นฟิคยาว

#ฟิคซอลซัง

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

85 ความคิดเห็น

  1. #78 WS212 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 17:17

    ใจสั่นและเขินมากเวลาอ่านแต่ละที

    #78
    0
  2. #41 Jake_m (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 01:52
    ใจสั่นแทนน ไม่รู้จะอิจฉาคุณสารวัตรหรือซอลซังดีค่ะ เป็นเราเจองี้นี่ไม่ไหว 555555 รอซอลซังใจอ่อนนะคะ อิฮิ :3
    #41
    0
  3. #35 scoups_ismine (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 11:56
    ฉันคิดถึงคุณจริงๆโอโห ใจสั่น ซอลซังกับโซจองใจสั่น รีดก็ใจสั่นด้วยนะคะ>< ว่าแต่ใครตามมากันนะ?
    #35
    0
  4. #22 chubakie (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2560 / 09:36
    โซจองเรื่องนี้มีสเน่ห์มากจริง คาแรคเตอร์ที่ทำให้จินตนาการตาม นึกถึงแล้วก็ว่ามันน่ารักนัก! ยิ่งช่วงนี้หลงๆโซจองหนักอยู่ด้วย บทบาทที่โตต่างจากในมาดามซอล เอ็กซอลแบบนี้ก็ดีนะ มันมีความละมุนแอบๆอยู่ สมกับคู่นี้ดี ฮ้องห้าย555555
    #22
    0
  5. #15 ALERT__ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 17:13
    หัวหน้าจะแพ้ลูกน้องได้ไงคุณชู
    #15
    0
  6. #14 LoveToon (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 05:10
    ซอลซังเราไม่น่าจะรอด เพราะสารวัตรเสน่ห์แพรวพราวขนาดนี้ แล้วใครมาไล่ละเนี้ย ตามใคร?
    #14
    0
  7. #13 LoveToon (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 05:10
    ซอลซังเราไม่น่าจะรอด เพราะสารวัตรเสน่ห์แพรวพราวขนาดนี้ แล้วใครมาไล่ละเนี้ย ตามใคร?
    #13
    0