[Short Fic] Dangerous Woman [Exy x Seola] Fet.Yeonbin

ตอนที่ 10 : จุดจบของความแค้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 347
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    28 มี.ค. 62


เพี๊ยะ!!


ทำไมเธอถึงไม่ฆ่ามันโชตะ ฟาดมือหนาลงบนใบหน้าของซอลอาอย่างนึกโมโหหลังจากที่รู้ว่าหล่อนกลับมาโดยที่ไม่มีข่าวว่าสารวัตรแห่งนางาซากินั้นเสียชีวิตแล้ว


เธอบอกเองไม่ใช่เหรอว่าอยากทรมานให้เขารู้สึกเหมือนตายทั้งเป็นมากกว่าร่างบางหันกลับมาด้วยใบหน้าเรียบนิ่งไม่มีการแสดงออกถึงความเจ็บปวดใดใด เพราะคงไม่มีตรงไหนที่จะเจ็บไปมากกว่าใจเธอแล้ว ซอลอารู้ดีว่าการแก้แค้นครั้งนี้มันไม่อาจจะทำให้เธอมีความสุขอย่างแท้จริงได้ ต่อให้ฆ่าโซจองไปอย่างที่เคยตั้งใจสุดท้ายก็จะเป็นเธอเองที่รู้สึกเจ็บปวดมากขึ้นกว่าเดิม


อย่ามาอ้างเลย เธอบอกมาดีกว่าว่าที่เธอปล่อยมันไปเป็นเพราะว่าเธอรักมัน


ฉันรักเขาแล้วมันยังไงเหรอ สุดท้ายแล้วฉันกับเขาก็ไม่มีทางอยู่ด้วยกันได้อยู่ดี เขาได้รับบทเรียนแล้วโชตะ อีกไม่นานเขาก็จะไปจากที่นี่ เพราะฉะนั้นต่างคนต่างอยู่เถอะนะ จากนี้ไปฉันจะทำหน้าที่ทุกอย่างแทนพี่วอนโฮให้เธอเองซอลอาจับมือโชตะขึ้นมาร้องขอ เธอเข้าใจโชตะดีและที่เธอยังยืนเคียงข้างเขาอยู่ทุกวันนี้ก็เพื่ออยากตอบแทนทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาทำให้เธอรวมไปถึงวอนโฮเอง ร่างสูงจึงยกมืออีกข้างขึ้นมาสัมผัสใบหน้าของเธอ


ถ้าฉันรักเธอได้เหมือนที่รักวอนโฮ ฉันก็คงไม่ต้องทนทรมานจนถึงทุกวันนี้หรอกซอลโชตะเปลี่ยนเป็นใช้มือนั้นผลักหน้าซอลอาออกเบาๆแล้วเดินหนีกลับไปนั่งบนโต๊ะทำงาน ดวงตาของชายหนุ่มมีหยาดน้ำตาเอ่อคลอ คนที่เขารักมาตลอดไม่ว่าเมื่อก่อนหรือตอนนี้ก็คือคิม วอนโฮ หลายปีก่อนเขาเจอวอนโฮตอนที่ไปเที่ยวเกาหลีและหลังจากนั้นเขาก็เทียวไปเทียวมาตลอดเกือบสองปีที่เราคบกัน เขาสัญญากับวอนโฮเอาไว้ว่าถ้าเขาได้คุมกิจการที่บ้านเมื่อไหร่เขาจะมารับวอนโฮกับน้องสาวไปอยู่ด้วยกันแต่ใครจะคิดว่าวันนั้นจะเป็นวันที่เขามารับศพของวอนโฮแทน เขาถึงอยากแก้แค้นโซจองโดยการใช้อำนาจแทรกแซงกรมตำรวจของนางาซากิเพื่อให้ยอมรับโซจองมาปฏิบัติหน้าที่ที่นี่


เธอก็รู้ดีว่าที่เราอยู่ด้วยกันมันเพราะอะไรเขาปรายตามองไปยังรูปใบเดิมที่เป็นรูปของเขากับวอนโฮ มันช่างทรมานเหลือเกินที่เขาไม่สามารถเปลี่ยนใจไปรักใครคนไหนได้เลยแม้กระทั่งกับซอลอาที่หน้าตาคล้ายกับวอนโฮแทบทุกอย่าง แถมยังเป็นผู้หญิงที่ใครๆก็ต่างมองว่าเหมาะสมกับเขามากที่สุด แต่เราทั้งสองคนต่างรู้ดีว่าเราอยู่ด้วยกันเพราะหน้าที่ไม่มีวันจะรักกันขึ้นมาได้ เขาคิดกับซอลอาแค่ว่าหล่อนคือน้องสาวของคนที่เขารักเพียงเท่านั้น


ฉันรู้และฉันก็เข้าใจความรู้สึกของเธอดี แต่เธอก็ช่วยเข้าใจฉันด้วยได้มั้ยว่าฉันก็ทรมานไม่ต่างจากเธอเธอมองเขาด้วยแววตาที่แสดงถึงความทรมานไม่ต่าง โชตะไม่มีวันได้วอนโฮกลับคืนมาอยู่ข้างกายยังไง เธอก็ไม่มีทางได้ไปยืนเคียงข้างโซจองเช่นกัน


ก็ได้ ฉันจะปล่อยมันไป แต่ถ้ามันโผล่หน้ามาให้เห็นอีกล่ะก็ เธอรอดูศพมันได้เลย

 

 

 

วันเวลาแต่ละนาทีของโซจองผ่านไปด้วยความเจ็บปวด ทุกลมหายใจของเขาเหมือนสูดเอาก๊าซพิษเข้าไปให้ต้องรู้สึกทรมานไปทั่วสรรพางค์กาย เขาดิ้นรนเหมือนคนบ้าในคืนแล้วคืนเล่า ร้องไห้จนน้ำตาแห้งเหือดแม้แต่มองตัวเองในกระจกก็ยังรู้สึกอยากจะอาเจียนออกมา ทำไมคนอย่างเขาไม่ตายไปเสีย นั่นคือความคิดที่วนอยู่ในหัวตลอดวัน

หลายครั้งที่เขาเผลอยกปืนขึ้นมาจ่อขมับแต่ก็เป็นยอนจองที่เข้ามาห้าม

หยุดทำอะไรบ้าๆเดี๋ยวนี้เลยนะสารวัตร!! ถ้าสารวัตรตายล่ะก็ฉันสาบานว่าจะตายตามไปเดี๋ยวนี้เลย!! คิดเอาแล้วกันว่าจะตายโดยที่ไม่ยังไม่ทันได้ลุกขึ้นสู้ หรือจะสู้ให้สุดแล้วตายไปด้วยกันนั่นคือครั้งล่าสุดที่ผู้หมวดผู้แสนจงรักภักดีทนไม่ไหวแย่งปืนมาจ่อขมับตัวเองบ้าง ยอนจองเองก็เจ็บปวดไม่แพ้กันหลังจากที่ได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดถ้าเรื่องของโซจองกับซอลอาเป็นไปไม่ได้เรื่องของเขากับซูบินก็เป็นไปไม่ได้เช่นกัน ทั้งเขาและโซจองไม่มีอะไรจะเสียแล้วในตอนนี้

ท่านสารวัตรใหญ่ในชุดสูทเต็มยศกำลังนั่งจ้องมองปืนบนโต๊ะที่วางอยู่ข้างการ์ดเชิญมานานนับชั่วโมงด้วยท่าทางอันสงบต่างจากช่วงสองสามวันก่อน  เพราะวันนี้คือวันแต่งงานของซอลอากับโชตะและเป็นวันเดียวกันกับที่เขารู้มาว่าเบื้องหลังงานแต่งงานนั้นจะมีการส่งยาล็อตใหญ่เกิดขึ้น ใช่แล้ว โรงน้ำชาของโชตะคือสถานที่ติดต่อธุรกิจค้ายารายใหญ่ที่ไม่เคยมีหน่วยงานไหนกล้าเข้าไปแทรกแซงมาก่อน และซอลอาก็มีส่วนรู้เห็นด้วยทุกอย่าง


เราต้องไปกันแล้วนะสารวัตรยอนจองเดินเข้ามาบอกผู้บังคับบัญชาด้วยสีหน้าที่ไม่ต่างกันไปมากนัก นับตั้งแต่ที่ได้รับหลักฐานว่าโรงน้ำชานั้นทำผิดกฏหมาย เท่ากับว่าวันนี้เขาต้องไปจับซูบิน มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะให้ทำใจ เขาเองก็อยากคว้าปืนมายิงตัวเองให้ตายเหมือนที่โซจองทำเช่นกัน แต่ก็อย่างที่บอกโซจองไปอย่างน้อยก็ขอให้พวกเขาได้เห็นหน้าคนที่ตัวเองรักและช่วยเหลือพวกเธอให้ได้เต็มที่ก่อน ผลที่ตามมาหลังจากนั้นค่อยว่ากันอีกที


ฉันขออะไรแกอย่างหนึ่งได้มั้ยยอนจองโซจองเลื่อนสายตาจากกระบอกปืนขึ้นไปมองหน้าของคู่หูที่อยู่เคียงข้างมาตลอด


ฉันเคยขัดคำสั่งสารวัตรด้วยเหรอ


งั้นฉันขอสั่งแก ไม่ว่าวันนี้จะเกิดอะไรขึ้นแกห้ามสนใจฉัน ห้ามสนใจอะไรทั้งนั้นแล้วพาซูบินหนีไปซะ ฉันจะรับผิดชอบผลที่ตามมาทั้งหมดเองเขาบอกพร้อมกับยิ้มจางๆให้ โซจองรู้ว่าท้ายที่สุดแล้วเรื่องของเขากับซอลอามันไม่อาจจะจบลงอย่างสวยงามได้ แต่ยอนจองมันไม่ใช่แบบนั้นทั้งคู่มีสิทธิ์ที่จะได้ออกไปใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน อย่างน้อยเขาก็อยากให้คนที่เขามองว่าเป็นน้องสาวคนหนึ่งได้ชีวิตอย่างมีความสุข


ไม่ได้สิ ฉันจะทิ้งพี่ไว้ได้ยังไงคนน้องรู้สึกใจหายกับคำสั่งนั้นจนต้องลบสรรพนามที่ใช้ในหน้าที่ไปชั่วขณะ ต่อให้อยากทำอย่างที่โซจองว่ามากแค่ไหน แต่เขาจะมีความสุขอย่างแท้จริงได้ยังไงถ้าสุดท้ายแล้วโซจองยังต้องเผชิญกับความทุกข์ทรมาน


ไหนแกบอกว่าไม่เคยขัดคำสั่งฉัน


แต่นี่มัน


ในฐานะสารวัตรใหญ่ ฉันขอออกคำสั่งให้คุณปฏิบัติตามนั้นอย่างเคร่งครัดผู้หมวดยอนจองร่างสูงยืนขึ้นแล้วออกคำสั่งอย่างเด็ดขาดเพื่อไม่ให้ยอนจองคัดค้านใดใดได้อีก


รับทราบค่ะ สารวัตรผู้หมวดยูยืดตัวขึ้นแล้วเตะเท้าชิดเพื่อรับคำสั่งผิดกับแววตาที่กำลังเต็มไปด้วยความเศร้าโศก นี่คือเหตุผลที่เขาเคารพโซจองมาเสมอ

.

.

.

งานแต่งงานของโชตะกับซอลอาถูกจัดขึ้นที่ศาลเจ้าประจำเมืองนางาซากิอย่างสมเกียรติ เพราะผู้ที่ถูกเชิญมาร่วมการส่วนใหญ่ต่างมีตำแหน่งใหญ่โต การแต่งงานของทั้งคู่จึงไม่ต่างจากการประกาศอำนาจโดยมีคนเหล่านี้เป็นพยาน ที่โชตะกับซอลอาต้องแต่งงานกันไม่ใช่เพียงแค่การเพื่อเอาคืนโซจองเพียงอย่างเดียว กษัตริย์ต้องมีพระมเหสีคอยเคียงข้างเช่นไร คนเป็นผู้นำก็ต้องการภรรยาเคียงข้างเพื่อสร้างความมั่นคงแข็งแกร่งเช่นกัน โชตะจะดูน่าเกรงขามยิ่งขึ้นเมื่อมีซอลอาข้างกาย แม้ว่าทั้งคู่จะไม่ได้รักกันเลยก็ตาม อย่างไรเสียพวกเขาก็ไม่มีวันได้มีความสุขกับคนที่ตนรักอยู่แล้ว มันจะเป็นไรไปถ้าพวกเขาเลือกที่จะอยู่กับขุมนรกนี้ไปตลอดกาล

 

โซจองกับยอนจองเดินเข้ามาในงานแล้ว พวกเขาต่างสอดส่องสายตาสำรวจว่ามีสิ่งใดที่ผิดปกติไปหรือไม่ รวมทั้งมองหาผู้ร่วมงานอีกหลายคนที่พากันปลอมตัวเข้ามาปะปนด้วยเช่นกัน ไม่นานขบวนของเจ้าบ่าวเจ้าสาวก็เดินเข้ามายังบริเวณลานกว้างของศาล

ซอลอาอยู่ในชุดกิมิโนสีขาว ผมสีดำขลับถูกเกล้าขึ้นและซ่อนไว้ภายใต้หมวก wataboshi เรียวปากแดงของหล่อนยังคงดูโดดเด่นรับกับใบหน้าสวยจนคนในงานที่ยืนรออยู่ด้านข้างต่างกระซิบกระซาบอย่างชื่นชม และพากันอิจฉาเจ้าบ่าว รวมไปถึงโซจองเอง

ร่างสูงพยายามบีบมือตัวเองไว้ขณะจ้องมองหล่อนที่ยืนเคียงข้างผู้ชายคนนั้น หัวใจเขาบีบรัดจนแน่นอกข้างซ้ายไปเสียหมดแต่ก็ไม่สามารถที่จะทำอะไรได้เลย

 



อ้าว สารวัตร ผมนึกว่าคุณ...กลับประเทศของคุณไปแล้วเสียอีกโชตะแวะทักทายโซจองเมื่อเดินมาเกือบถึงทางเข้าห้องทำพิธี เขาแสร้งยิ้มแล้วส่งเสียงรอดไรฟันออกมาในประโยคหลัง ถึงจะเชิญโซจองมาแต่ก็ใช่ว่าเขาจะอยากให้มาจริงๆ อย่างที่บอกกับซอลอาไว้ว่าถ้าโซจองยังโผล่หน้ามาให้เห็นอีก ทางเดียวที่โซจองจะได้กลับไปคือต้องกลายเป็นศพแล้วเท่านั้น


ยังหรอกค่ะ ฉันคงไม่สบายแน่ถ้าไม่มาตามคำเชิญก่อนร่างสูงพูดยียวนกลับ ก่อนจะปรายตาไปมองซอลอาด้วยสีหน้าที่เกือบจะซ่อนความเจ็บปวดไว้ไม่มิด ในขณะที่เจ้าสาวคนสวยก็ทำได้เพียงแค่บีบมือที่ประสานอยู่ตรงหน้าท้องเข้าหากันแน่น สุดท้ายแล้วโซจองก็ไม่ฟังคำเตือนจากเธอ

ร่างบางกัดฟันเดินไปข้างหน้าต่อโดยไม่คิดที่แลตามองโซจองแม้แต่นิด เพราะเธอไม่อยากให้เขารู้ว่าเธอกลัวแค่ไหน กลัวว่าสุดท้ายแล้วเธอจะต้องลงมือฆ่าเขาเหมือนที่พูดไว้จริงๆ

 

พิธีแต่งงานได้เริ่มขึ้น โดยการให้เจ้าบ่าวและเจ้าสาวดื่มเหล้ามงคลสามถ้วยถ้วยละสามครั้งในขณะที่แขกคนอื่นๆยืนมองอยู่ข้างๆ ยอนจองจึงใช้จังหวะนั้นเดินเข้าไปใกล้ซูบินที่ยืนมองผู้เป็นนายอยู่แล้วยัดกระกระดาษแผ่นนึงใส่มือเธอ


ยูจังเธอหันมามองเขาด้วยความตกใจเล็กๆแต่ก็ดีใจเป็นอย่างมากเช่นกันที่ได้เจอ เธอนึกว่าจะไม่ได้เห็นหน้าเขาอีกเสียแล้ว


อะไรหรือคะหล่อนว่าพลางจะหยิบเอากระดาษขึ้นมาดู


อย่าพึ่งเปิดนะ เอาไว้เปิดดูในที่ที่ไม่มีใครเห็นและระวังตัวเองให้ดีผู้หมวดกระซิบเบาๆในขณะที่สายตาก็คอยมองไปรอบๆและรอเพียงสัญญาณให้เริ่มเท่านั้น


คุณกำลังจะทำอะไรยูจัง


ถ้าคุณรักฉัน คุณต้องทำตามสิ่งที่ฉันเขียนลงไปนะซูบินจังเขาหันมามองหน้าหล่อนด้วยแววตาร้องขอก่อนจะบีบมือหล่อนเบาๆอีกครั้งแล้วเดินออกไป ซูบินมองตามไปอย่างไม่เข้าใจนักแต่ก็ยอมเก็บกระดาษแผ่นนั้นไว้เพื่อหาโอกาสเปิดอ่าน

 

พิธีดื่มสาเกจบลงแล้ว และต่อด้วยการกล่าวคำสัตย์สาบาน ตามธรรมเนียมคือบ่าวสาวจะต้องอ่านคำปฏิญานที่ทางศาลเจ้าเตรียมให้พร้อมกัน และปิดท้ายด้วยการขานชื่อตนเองเพื่อระบุว่าพวกเขายอมรับที่จะปฏิบัติตามคำพูดที่ได้กล่าวไป ทั้งโชตะและซอลอาต่างอ่านด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยมีชีวิตชีวานัก


ปัง!!


และในจังหวะที่ทั้งคู่กำลังจะขานชื่อตัวเองเพื่อจบพิธี เสียงปืนก็ดังขึ้นเสียก่อน และดังติดกันอีกหลายนัด ท่ามกลางเสียงกรีดร้องของคนในงาน โชตะกับซอลอารีบก้มตัวลงแล้วหันมามองก่อนจะพบกับความวุ่นวายที่พึ่งเกิดขึ้นในเวลาเพียงแค่เสี้ยวนาที


แย่แล้วครับนาย พวกตำรวจมันรู้แผนของเราแล้ว รีบหนีกันเถอะครับลูกน้องของโชคะรีบเข้ามารายงานและเตรียมคุ้มกันกันผู้เป็นนายให้ออกไปด้านหลังของศาลเจ้า


โซจองแกโชตะพูดอย่างเจ็บแค้น เพราะงานนี้มีพวกตำรวจยศใหญ่อยู่ด้วยเขาจึงค่อนข้างมั่นใจว่าจะไม่มีใครสงสัยเรื่องการส่งยาที่เกิดขึ้นภายในงาน เขาเพียงแต่คิดว่าโซจองคงเสียใจมากถึงขั้นเสียสติโผล่มาที่นี่ โดยไม่คิดว่าโซจองจะกล้าพาตำรวจมาบุกทลายงานแต่งงานเขาแบบนี้ด้วย

 

ด้านซอลอาหล่อนกำลังมองหาร่างของท่านสารวัตรด้วยความที่เริ่มเป็นห่วง และก็ได้เห็นว่าเขากำลังปะทะกับคนของเธออยู่หน้าประตู โซจองมองมาทางเธอ เรามีโอกาสสบตากันเพียงเสี้ยววินาทีก่อนที่เธอจะถูกโชตะลากออกไป


รีบตามไปสารวัตร  เดี๋ยวฉันยิงสกัดให้ยอนจองที่หลบอยู่อีกฝั่งของประตูตะโกนบอกเมื่อเห็นซอลอาถูกพาไปแล้วไม่ต่างจากที่โซจองเห็น


ไม่ แกนั่นแหละ ไปได้แล้วโซจองพูดอย่างไม่ยอมแล้วโผล่ไปกราดยิงศัตรูด้านในต่อ ถึงอยากจะตามไปแค่ไหนเขาก็ไม่อยากให้ยอนจองต้องเสี่ยงอยู่คนเดียว ไม่เช่นนั้นสิ่งที่เขาหวังอยากให้ยอนจองได้หนีไปกับซูบินจะสูญเปล่า

 

ฉันไปแน่ไม่ต้องห่วง แต่ขอฉันได้ทำเพื่อสารวัตรเป็นครั้งสุดท้ายได้มั้ยผู้หมวดร่างสูงเป็นฝ่ายขอร้องบ้าง เขาแค่อยากทำเพื่อสารวัตรของเขาเผื่อว่านี่มันอาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เราจะได้เจอกันแล้ว ยังไงเสียเขาก็ต้องเอาชีวิตรอดเพื่อไปหาซูบินตามนัดให้ได้อยู่แล้ว


ก็ได้ จำไว้นะว่าแกต้องมีความสุขยอนจอง หวังว่าเราจะได้พบกันอีกท่านสารวัตรส่งสายตาไปอวยพรลูกน้องอย่างอาลัยเพราะรู้สึกว่ามันเป็นไปได้น้อยเหลือเกินที่เราจะได้เจอกันอีก ยอนจองพนักหน้ารับก่อนจะโผล่ไปยิงสกัดให้โซจองได้วิ่งตามไปยังทิศทางที่โชตะพึ่งออกไป

 


ซอลซังเกิดอะไรขึ้นคะ!ซูบินที่พึ่งออกจากห้องน้ำมาแล้วเจอกับซอลอาและโชตะที่กำลังจะหาทางหนีพอดี เธอรีบเข้าไปจับมือซอลอาแล้วเอ่ยถามอย่างร้อนใจ เพราะเข้ามาแอบอ่านจดหมายที่ยอนจองฝากไว้เลยไม่รู้ว่าข้างในเกิดอะไรขึ้นบ้าง

 

ซูบินฟังฉันนะ นี่เป็นโอกาสของเธอแล้ว รีบหนีออกไปจากที่นี่ซะซอลอาเปลี่ยนเป็นกุมมือหล่อนแทนแล้วเอ่ยบอกอย่างรีบร้อน เธอรู้ดีว่าซูบินต้องทุกข์ทรมานแค่ไหนกับการที่ต้องอยู่รับใช้เธอและโชตะที่นี่ หล่อนไม่สามารถใช้ชีวิตอย่างอิสระได้เฉกเช่นเดียวกันกับเธอ ดังนั้นเธอจึงอยากใช้โอกาสนี้คืนอิสระให้แก่หล่อน เพราะเธอเองก็ยังไม่รู้ว่าหลังจากนี้โรงน้ำชาจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้มั้ย

 

ฉันจะหนีไปได้ยังไงกัน แล้วซอลซังล่ะคะ

 

ไม่ต้องห่วงฉัน ใช้ชีวิตอย่างที่เธอต้องการซะซูบินร่างบางพูดแค่นั้นก่อนจะถอดหมวกแต่งงานกับรองเท้าออกแล้วตามโชตะไป

 

ซอลซังเดี๋ยวสิคะ ซอลซัง!

 

ปัง! ปัง! ปัง!

 

ซูบินจะวิ่งตามซอลอาไปแต่เสียงปืนที่ดังขึ้นก็ทำให้เธอรู้สึกกลัวจนต้องทรุดตัวลง เธอห่วงซอลอาเป็นอย่างมากแต่เธอก็นึกถึงข้อความบนแผ่นกระดาษของยอนจองที่เธอกำลังกอดแนบอกไว้ตอนนี้ด้วย

 

ถึง ซูบินจังของฉัน

ฉันรู้ว่านี่มันอาจจะเป็นการเห็นแก่ตัวอย่างถึงที่สุด แต่ฉันก็ไม่มีทางเลือก 

ฉันรักซูบินจังเหลือเกิน รักจนไม่อาจถอดถอนใจแล้วไปจากคุณได้

 ซูบินที่รักถ้าคุณเองก็รักฉันเหมือนอย่างที่ฉันรักคุณ ได้โปรดทิ้งทุกอย่างไว้ข้างหลัง

แล้วหนีไปด้วยอยู่กันเถอะนะ ฉันจะรออยู่ที่xxxx มีรถของฉันจอดอยู่ที่นั่น 

จะรอ จนกว่าเราจะได้เจอกัน

 

ทำไมยังไม่มาอีกนะซูบินจังยอนจองเดินวนไปมาอยู่รถราวกับหนูติดจั่น เมื่อยังไม่เห็นวี่แววของหญิงสาวผู้เป็นที่รัก เขาคิดว่าหล่อนจะออกมาก่อนที่การปะทะจะเกิดขึ้นเสียอีก จึงไม่อาจจะแน่ใจได้ว่าที่หล่อนไม่มาเป็นเพราะหล่อนเลือกที่จะตามไปรับใช้ซอลอาต่อหรือว่ากำลังมีอันตรายกันแน่ แต่ความคิดอย่างสุดท้ายก็ทำให้เขาทนไม่ไหวยิ่งกว่า ร่างสูงจึงคิดว่าควรจะออกไปตามหาก่อนที่หล่อนจะเป็นอันตรายขึ้นมาอย่างที่แอบกลัว


ยูจังคะแต่แล้วสองเท้าของเขาก็ต้องชะงักลงเมื่อเห็นร่างของคนที่รอคอยปรากฏอยู่ตรงหน้า หัวใจของเขาเต้นถี่รัวขึ้นมาด้วยความดีใจจนน้ำตาเอ่อคลอ เพราะต่อจากนี้ไป เธอและเขาจะได้มีความสุขอยู่ด้วยกันจริงๆเสียที


ซึ่งอาการเหล่านั้นก็ไม่ต่างไปจากเกอิชาสาว ซูบินหยุดส่งยิ้มให้เขาผ่านม่านน้ำตาแห่งความดีใจเธอเตรียมจะวิ่งเข้าไปกอดเขาให้หายคิดถึง แต่แล้วเธอก็เห็นว่ายอนจองนั้นหุบยิ้มลงกระทันหัน เขาทำหน้าตกใจราวกับเห็นอะไรบางอย่างอยู่ด้านหลังเธอ


ไม่นะ อย่ายิงหล่อน!!!ยอนจองตะโกนดังลั่นต่อจากนั้น


ปัง!!!


ร่างเล็กที่กำลังจะหันไปมองสะดุ้งเฮือกเมื่อรู้สึกถึงความเจ็บที่แล่นผ่านกลางอกจนชาไปทุกส่วนแม้แต่เสียงของเขาที่กำลังเรียกเธอก็ยังกลายเป็นเสียงอื้ออึงราวกับกับเธอกำลังจะจมลงสู่ใต้น้ำ ซูบินมองยอนจองด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง บวกกับน้ำตาที่ไหลลงมาทางอาบแก้มเนียน


ซูบินจัง!! ซูบินจัง! ทำใจดีๆไว้นะ เธอต้องไม่เป็นอะไร เราจะต้องได้อยู่ด้วยกัน เราจะหนีไปด้วยกันไงยอนจองรีบวิ่งเข้าไปรับร่างของคนรักด้วยหัวใจที่แทบแหลกสลาย มันหยุดเต้นไปนับตั้งแต่ที่เห็นว่ามีตำรวจนายหนึ่งตามหล่อนมาและตั้งท่าจะยิงหล่อน ซึ่งเขาห้ามไว้ไม่ทัน


ย ยูจัง เรา เราไปสร้างบ้านหลังเล็กๆ อยู่ด้วยกันนะคนในอ้อมกอดเอ่ยบอกเสียงแผ่ว เธอยกมือขึ้นสัมผัสใบหน้าเขาแล้วยิ้มออกมาอย่างเหนื่อยล้า มันคือความฝันของเธอ ความฝันที่จะอยู่กับคนที่เธอรักในบ้านเล็กๆแสนอบอุ่นโดยที่ไม่มีใครมาบังคับอะไรเธอได้อีก

 

ได้ ได้สิ ฉันตามใจเธอหมดทุกอย่างเลย เพราะงั้นเธอต้องอดทนไว้นะ ฉันจะพาเธอไปหาหมอเดี๋ยวนี้

 

ฉัน อึก ฉันจะทำกับข้าว อร่อย อร่อย ให้ ให้ยูจังกินทุกวันเลย

 

รู้แล้ว พอแล้ว ไม่ต้องพูดแล้ว ได้โปรดเถอะซูบินจังร่างสูงส่ายหน้าด้วยน้ำตาที่ไหลออกมาไม่ขาดสาย เขาพยายามจะอุ้มหล่อนขึ้นแต่ตอนนี้เขาก็อ่อนล้าไปทั้งใจและกาย แม้แต่มือทั้งสองข้างก็ยังสั่นเทา


ฉัน ฉันรัก ยูจังนะ รักมากที่สุด เลมือที่สัมผัสหร้าของยอนจองร่วงหล่นกระทบใบไม้ที่กระจายอยู่บนพื้น ราวกับกำลังฉีกหัวใจของยอนจองให้สลายเป็นชิ้นๆอย่างไม่ใยดี


ม ไม่นะซูบินจัง ซูบินจัง ตื่นสิ ซูบิน!!!ยอนจองเงยหน้าตะโกนระบายความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสนั้นจนดังก้องไปทั่วเมื่อเห็นว่าร่างเล็กในอ้อมกอดนั้นหมดลมหายใจลงไปแล้ว


ผู้หมวด เป็นอะไรรึเปล่าครับนายตำรวจญี่ปุ่นคนนั้นค่อยๆเดินเข้ามาถาม ด้วยนึกว่าซูบินจะเข้ามาทำร้ายยอนจองจึงลั่นไกใส่โดยไม่มีลังเลตามคำสั่งเบื้องบนที่ให้จับตายได้


ยิงหล่อนทำไม ฉันถามว่ายิงหล่อนทำไม!!!ผู้หมวดชักปืนตัวเองออกมาแล้วเล็งเป้าไปที่นายตำรวจคนนั้นด้วยสายตาแค้นเคือง ทำให้นายตำรวจต้องยกปืนขึ้นจ่อเขากลับเพื่อป้องกันตัวเองเช่นกัน


ฉันกับหล่อนจะได้อยู่ด้วยกันอยู่แล้ว แต่แกพรากหล่อนไปจากฉันทำไม!!”


ผ ผมไม่รู้ ผู้หมวดอย่าทำแบบนี้นะครับ ผมยิงจริงๆนะเขาเอ่ยขู่ด้วยความกลัว เพราะดูจากสายตายอนจองแล้วคล้ายกับว่าท่านผู้หมวดจะไม่มีสติใดใดหลงเหลืออยู่แล้ว


งั้นก็ยิงเลยสิพูดจบยอนจองก็ลั่นไกใส่อีกฝ่ายทันที

 

ปัง!!

 

ร่างของผู้หมวดยูทรุดลงนอนเคียงข้างผู้หญิงอันที่เป็นที่รักด้วยลมหายใจอันรวยริน เขาจ้องมองใบหน้าของเธอผ่านม่านน้ำตา ก่อนปล่อยมือออกจากปืนที่ไร้ลูกกระสุนมาจับมือหล่อนเอาไว้ ใช่ ปืนกระบอกนั้นเขาใช้มันยิงจนลูกกระสุนหมดไปตั้งนานแล้ว แต่ที่ทำก็เพื่อกดดันให้นายตำรวจคนนั้นช่วยส่งเขาให้ไปอยู่กับซูบิน เพราะถ้าไม่มีหล่อนก็ไม่มีประโยชน์อะไรที่เขาจะอยู่บนโลกนี้อีกแล้ว เขานึกเสียใจที่ไม่อาจจะทำตามคำสั่งของท่านสารวัตรให้สำเร็จลุล่วงไปได้ แต่อย่างน้อยเขาก็อาจจะได้อยู่กับหล่อนในที่ใดซักทีหลังลมหายสุดท้ายนี้


ร เรา จะได้อยู่ด้วยกันแล้วนะ ซูบินจัง

.

.

.

.

 

โซจองนำทีมตำรวจอีกสามนายตามพวกโชตะเข้ามาในป่าด้านหลังของศาลเจ้า โดยไม่มีซอลอาอยู่ด้วยเพราะหล่อนแยกออกไปตอนหยุดคุยกับซูบิน เขาปล่อยให้ตำรวจในทีมยิงปะทะกับลูกน้องของโชตะส่วนเขาก็วิ่งตามชายหนุ่มเข้ามาอย่างไม่ลดละ


แต่พอห่างออกมาจากพวกลูกน้องคนอื่นได้ประมาณ 10 เมตร โชตะก็กลับหยุดฝีเท้าลงแล้วหันปลายกระบอกปืนกลับมาที่โซจองที่พึ่งตามมาถึง โชตะไม่ได้คิดหนี เขาจะหนีทำไมในเมื่อโอกาสแก้แค้นโซจองด้วยตัวเขาเองมาถึงแล้ว


สงสัยว่าแกคงจะอยากตายมากเลยสินะ ถึงได้โผล่หน้ามาให้ฉันกับซอลจังเห็นอีก


ใช่ แต่ก่อนตายฉันก็ขอลากคอแกเข้าคุกก่อนโซจองเองก็เล็งปืนใส่โชตะกลับไปอย่างไม่มีเกรงกลัวเช่นกัน เขามาที่นี่ก็เพื่อจะมาตายอยู่แล้ว มาตายด้วยน้ำมือของคนที่เขารัก แต่ก่อนที่จะตายนั้นเขาก็อยากจะทำหน้าที่สุดท้ายในฐานะตำรวจให้เต็มที่เสียก่อน เขาวางแผนไว้หมดแล้วว่าจะช่วยให้ซอลอาหลุดออกไปจากที่นี่ได้ยังไงแม้จะไม่มีเขาอยู่แล้วก็ตาม เขาอยากให้หล่อนมีชีวิตที่ดีกว่านี้แทนที่ต้องมาแต่งงานโชตะและต้องจมอยู่กับสิ่งผิดกฏหมายไปจนชั่วชีวิต


อ้อใช่สินะ ได้ข่าวว่าเจ็บเจียนตายเลยนี่ที่โดนซอลจังหลอก แล้วทำไมยังไม่ตายไปอีกวะ!!โชตะมองโซจองด้วยความสะใจแต่ก็แฝงไปด้วยความเจ็บแค้นที่ยังคงไม่เลือนหาย ก่อนหน้านี้ไม่กี่วันเขาได้ยินข่าวมาว่าโซจองลางานและแอบส่งคนไปดูอาการเขาที่บ้านพัก สภาพของโซจองตอนนั้นมันทำให้เขาสะใจจนคิดว่าสิ่งที่ซอลอาพูดนั้นถูกแล้ว ถ้าหากโซจองจะฆ่าตัวตายไปเสียเขาคงมีความสุขไม่น้อย


อ้อ ลืมไป คนอย่างแกจะรักใครได้เท่าตัวเองอีกล่ะ

 

ปัง!!

 

หุบปากของแกซะ ก่อนที่จะไม่มีปากให้ปากให้พูดอีก ถึงให้ซอลซังไม่รักฉัน แต่ฉันก็ไม่มีวันให้หล่อนต้องไปตกนรกกับแกเหมือนกันโซจองยิงไปที่ปืนในมือของโชตะอย่างแม่นยำจนปืนกระบอกนั้นหลุดมือไป

 

แต่การอยู่กับคุณมันก็ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนตกนรกไม่ต่างกันเลย โซจองเสียงทุ้มที่ติดสั่นเครือดังมาจากบริเวณฝั่งขวามือของโซจอง ด้วยประโยคที่ทำให้เขาต้องรู้สึกปวดร้าวขึ้นมาอีกครั้ง และก็อีกครั้งที่เขาหล่อนเล็งปืนใส่เขา แต่ด้วยระยะที่ค่อนข้างไกลโซจองจึงไม่เห็นว่ามือที่ถือปืนของหล่อนนั้นกำลังสั่นมากแค่ไหน


ซอลซัง


ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าอย่าโผล่หน้ามาให้ฉันเห็นอีกร่างบางกระชับปืนในมือแน่นขึ้นแล้วค่อยๆเดินเข้ามาใกล้ เธอไม่อยากทำแบบนี้เลยแต่เธอก็ปล่อยให้เขาทำบาปซ้ำสองโดยการฆ่าโชตะไม่ได้ เช่นเดียวกับที่ไม่อยากให้โชตะฆ่าเขาเช่นกัน เธอจึงต้องไล่เขาไปไกลๆเพื่อยุติความแค้นครั้งนี้โดยที่ไม่มีใครต้องตายแต่โซจองก็ยังดื้อดึง

 

ฉันรู้ ฉันถึงได้มาเจอคุณไง ฉันยินดีตายถ้ามันจะทำให้คุณมีความสุข ซอลซังโซจองค่อยๆลดปืนที่เล็งใส่โชตะลงแล้วหันหน้ามามองหล่อนพร้อมกับส่งยิ้มจางๆไปให้ แค่รู้ว่าเด็กผู้หญิงคนนั้นยังมีชีวิตอยู่ แค่รู้ว่าหล่อนก็ยังเป็นเพียงคนเดียวที่ทำให้เขารัก เขาก็พร้อมที่จะจากโลกใบนี้ไปโดยไม่คิดเสียดายอะไรอีก


แล้วถ้าคนที่ตายคือฉันล่ะแต่แล้วหัวของโซจองก็ต้องหล่นวูบอีกครั้งเมื่อซอลอาหันปลายกระบอกปืนไปจ่อตรงขมับตัวเอง แม้แต่กับโชตะก็ยังรู้สึกตกใจ


ไม่ ไม่ได้นะ ซอลซัง อย่าทำแบบนั้น


คุณคิดว่าฉันจะมีความสุขถ้าคุณตายจริงๆงั้นเหรอโซจอง คุณไม่มีทางรู้หรอกว่าหัวใจฉันมันทรมานมากแค่ไหนที่ต้องอยู่ใกล้คุณ ทำไมต้องเป็นคุณด้วยนะโซจอง ทำไมเป็นครั้งแรกที่มาม่าซังหญิงสาวที่ดูอันตรายและแข็งแกร่งกำลังร่ำไห้จนตัวสั่นไหวต่อหน้าคนอื่น เธอเหนื่อยเหลือเกิน เหนื่อยที่จะต้องทำตัวเข้มแข็งทั้งที่หัวใจของเธอมันกำลังแหลกลาญไม่มีชิ้นดี โซจองคือคนที่เธอไม่สามารถให้อภัยเขาได้แต่ก็รักเกินกว่าจะฆ่าให้ตายเช่นกัน ดังนั้นควรที่ควรจะจากไปก็คือตัวเธอเอง


ฉันรู้ว่าสิ่งที่ฉันทำต่อพี่ชายคุณมันเกินกว่าจะให้อภัย แต่ถ้าคุณยังหลงเหลือความรู้สึกให้ฉันซักนิด เรามาเริ่มต้นกันใหม่ได้มั้ย ให้โอกาสฉันได้ชดใช้....


ปัง!!!


ลูกกระสุนนัดหนึ่งพุ่งเข้าใส่บริเวณเอวด้านขวาของโซจองขณะที่เขากำลังพยายามเดินเข้าไปพูดคุยกับซอลอาใกล้ๆ


อย่างแกต้องชดใช้ด้วยชีวิตเท่านั้น


ปัง!!!


คนที่ถือปืนอยู่อย่างโชตะแสยะยิ้มแล้วยิงใส่ร่างสูงที่กำลังทรุดตัวลงอีกนัดอย่างโกรธแค้น โซจองพรากคนที่เขารักแล้วเรื่องอะไรที่เขาจะปล่อยให้มันได้เริ่มต้นใหม่ ในขณะที่คนถูกยิงกลับไม่สนใจที่ต่อสู่ โซจองเพียงแค่ทรุดตัวลงแต่สายตาก็ยังคงจ้องมองไปที่ซอลอาแน่นิ่งราวกับต้องการจะจดจำใบหน้าของหล่อนให้ได้นานที่สุด


โชตะ หยุดเดี๋ยวนี้นะ!! ฉันบอกให้หยุด!!”


ปัง!!!


ซอลอาที่เห็นว่าโชตะยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดยิงโซจองทั้งๆที่โซจองไม่มีกำลังที่จะสู้อีกแล้ว เธอจึงตัดสินใจจบความแค้นของเขาด้วยมือของเธอเอง ร่างบางยิงกระสุนเข้าไปเจาะตรงลำคอเขาแบบพอดิบพอดี โชตะมองเธอด้วยดวงตาเบิกโพลงก่อนจะล้มลงแน่นิ่งไป ไม่ใช่เธอไม่รู้สึกผิดต่อเขาแต่เธอพร้อมแล้วที่จะรับกรรมหลังจากนี้ทั้งหมด



สารวัตร ได้ยินฉันมั้ย โซจองคะซอลอารีบเข้าไปประคองร่างของโซจองขึ้นมาหลังจากนั้น เธอพยายามกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้เพื่อให้ได้พูดคุยกับเขา เธอเคยคิดอยากจะให้เขาตายแต่พอได้เห็นว่าเขากำลังจะตายจริงๆมันก็แทบจะทนไม่ไหว

ร่างสูงพยายามจะตอบแต่เขาก็กระอักเลือกออกมาแทนเป็นจำนวนมาก ลมหายใจของเขาหอบถี่และหยุดไปบางขณะ โซจองต้องพยายามอย่างหนักในการที่ต้องประคองลมหายใจตัวเองให้ยังคงอยู่ เพื่อที่จะได้มอบบางสิ่งให้กับเด็กผู้หญิงที่เป็นรักแรกของเขา  มือเรียวที่สั่นเทาค่อยๆล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงก่อนจะหยิบของบางอย่างออกมาให้หล่อน มันเป็นกิ๊บติดผมที่เคยฮิตในหมู่เด็กสาวเกาหลีเมื่อสิบกว่าปีก่อน


ส ใส่ ใส่ มัน ให้ฉัน ดู หน่อย ได้มั้ยเขาเปล่งเสียงพูดออกมาอย่างยากลำบาก ซอลอามองของในมือนั่นด้วยหัวใจที่แทบหยุดเต้น  เพราะเธอยังจำได้ดีว่าทำไมเขาถึงเอามาให้เธอ

 

โรแมนติกจังเนอะเด็กสาวร่างเล็กในชุดเสื้อยืดมอมแมมที่กำลังนั่งกินไอติมอยู่บนเก้าอี้ไม้พูดขึ้นเมื่อมองไปเห็นหนุ่มสาวคู่หนึ่งที่กำลังสารภาพรักกันอยู่ตรงสวนหย่อมไม่ไกลจากที่เธอนั่งอยู่ ฝ่ายชายบอกรักก่อนจะติดกิ๊บสีหวานให้กับหล่อนแล้วทั้งคู่ก็ตะคองกอดกันด้วยรอยยิ้ม


หืม ชอบแบบนั้นเหรอเด็กสาวอีกคนที่นั่งอยู่ข้างกายเอ่ยถามพลางมองตามไปด้วย


อื้ม ฉันน่ะยังไม่เคยมีกิ๊บติดผมสวยๆใส่เลย ถ้ามีคนซื้อแบบนั้นมาขอฉันเป็นแฟนนะ ฉันจะตกลงทันทีเลยล่ะหล่อนพูดด้วยแววตาเป็นประกาย เพราะเป็นแค่เด็กจนๆที่แม้กระทั่งเสื้อผ้าสวยๆยังไม่มีเงินจะซื้อใส่ นับประสาอะไรกับเครื่องประดับน่ารักๆที่พวกคุณหนูเขาใส่กัน สำหรับเธอแค่ได้ใส่กิ๊บติดผมสวยๆซักอันเหมือนคนอื่นเขามันก็เกินพอ โดยที่ไม่รู้ว่าคำพูดของเธอกำลังทำให้ใครบางคนต้องเก็บไปคิด

 

น้ำตาของมาม่าซังคนสวยหยดลงกระทบมือของโซจอง เธอค่อยๆหยิบกิ๊บสีหวานขึ้นมาบรรจงติดตรงผมของตัวเอง แล้วพยายามส่งยิ้มให้กับเขา


ส สวย สวย อย่างที่ คิดไว้เลยโซจองเองก็กำลังยิ้ม เขามองหล่อนผ่านน้ำตาด้วยความสุข หลังจากวันนั้นเขาก็พยายามไปหากิ๊บสีสวยมาให้ซอลอาเพื่อที่จะขอหล่อนคบอย่างที่หล่อนพูด แต่วันนั้นซอลอากลับไม่มาตามนัดและเราก็ไม่ได้เจอกันอีกเลยนับตั้งแต่นั้น เขาเก็บกิ๊บนี้ไว้ข้างกายมาเสมอและพยายามจินตนาการมาโดยตลอดว่าถ้าซอลอาใส่มันแล้วหล่อนน่ารักมากแค่ไหน และตอนนี้เขาก็เห็นแล้วว่ามันไม่ผิดจากที่คิดเลย


ขอบคุณนะคะ พี่โซจองซอลอายอมพูดคำว่าพี่ออกมาในที่สุดแต่น้ำเสียงของเธอก็ช่างแสนสั่นเครือ เธอไม่นึกเลยว่าโซจองจะเก็บเอาคำพูดของเธอไปใส่ใจถึงเพียงนี้ คนโตกว่าจึงระบายยิ้มออกมาอีกครั้งพร้อมกับหยาดน้ำตาที่ร่วงหล่น ใจจริงเขาอยากจะใส่ให้หล่อนเองกับมือมากกว่าแต่เขาก็ไม่มีแรงเหลืออยู่เลย


เป็น อึก เป็นแฟน กับพี่ นะร่างสูงสำลักเลือดออกมาอีกครั้งมือข้างซ้ายของเขากำเศษดินและเศษใบไม้ไว้แน่นเพื่อระบายความเจ็บปวดแล้วพยายามหายใจต่ออีกนิด อีกแค่ครั้งเดียวขอแค่ให้เขาได้รับฟังคำตอบรับจากคนที่รักอย่างสุดหัวใจ 

"ฮยอนจ...อง" แต่สุดท้ายแล้วมือที่กำเศษดินเหล่านั้นก็ค่อยๆคลายออกในที่สุดทั้งที่ซอลอายังไม่ทันได้เอ่ยปากตอบตกลง


iร่างบางจึงนิ่งไปราวกับโซจองได้กระชากหัวใจของเธอให้หลุดออกจากร่างไปด้วย เธอทำได้เพียงแค่มองใบหน้าที่ซีดเซียวของเขาด้วยน้ำตาที่ร่วงหล่นอยู่นานนับนาที ก่อนที่จะส่งมืออันสั่นเทาไปเช็ดเลือดออกให้เขาแล้วประทับริมฝีปากลงไป เธอยอมแพ้แล้ว ยอมแพ้ต่อโชคชะตาทุกสิ่งอย่างแล้ว ในเมื่อในโลกนี้เธอกับเขารักกันไม่ได้เธอก็หวังว่าหลังความตายจะพอมีโลกซักใบที่ปล่อยให้เขากับเธอได้รักกัน ซอลอาผละออกมาส่งยิ้มให้กับโซจองอีกครั้งก่อนจะหยิบปืนขึ้นมาจ่อที่ศีรษะของตัวเอง


ฉัน เป็นแฟนพี่แล้วนะ พี่โซจอง


ปัง!!!


ฝูงนกที่เกาะอยู่ตามต้นไม้แตกฮือขึ้นไปบนท้องฟ้า เลือดสีแดงสดสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนชุดกิโมโนสีขาวสะอาด สิ้นสุดแล้วซึ่งความโกรธแค้น ความทรมานและการพลัดพรากจากโชคชะตาอันแสนเลวร้าย


ขอโศกนาฏกรรมครั้งนี้จงผลิบานเป็นพยานการพลัดพรากของเราสองคน - ยามากุชิ ซอล

 


11 ปีต่อมา


แม่คะ นั่นดอกอะไรเหรอคะ สวยจัง แต่ดูน่ากลัวยังไงก็ไม่รู้เด็กน้อยวัย 7 ขวบคนหนึ่งชี้ไปยังพื้นที่ที่มีดอกไม้สีแดงเติบโตขึ้นเป็นบริเวณกว้าง มันทั้งสวยน่าดึงดูดแต่ก็ให้ความรู้สึกน่ากลัวพิกล แม้กระทั่งเด็กอย่างเธอยังสัมผัสได้ถึงบรรยากาศเศร้าโศกที่ลอยอยู่เหนือดอกไม้พวกนั้น


ดอกพลับพลึงจ่ะ เขาว่ากันว่าเป็นดอกไม้ที่หมายถึงการยอมแพ้และการพลัดพรากจากสิ่งที่รัก


งั้นก็แสดงว่ามีคนพลัดพรากจากกันที่นี่น่ะสิคะ เขาต้องเศร้ามากแน่เลยใช่มั้ยคะ ดอกไม้ถึงขึ้นเยอะขนาดนี้


แม่ก็ไม่รู้หรอก แต่ขึ้นว่าการพลักพรากก็ต้องรู้สึกเศร้ามากอยู่แล้ว รีบตามมานะ พ่อรออยู่คนเป็นแม่ลูบผมลูกสาวด้วยความเอ็นดู ก่อนจะเดินไปก่อนเพราะดูท่าเจ้าตัวเล็กจะยังสนใจดอกไม้สีสวยตรงหน้าอยู่ เด็กน้อยพยักหน้ารับคนเป็นแม่ก่อนจะเดินเข้าไปเก็บกิ๊บติดผมอันนึงที่เธอมองอยู่ก่อนหน้านี้ขึ้นมาแล้ววิ่งตามแม่ไป




- GOOD BYE -




ปิดฉากลงไปแล้วกับโศกนาฏกรรมความรักที่หวังว่าจะฝังเข้าในใจของใครหลายๆคนที่อ่านอยู่

เอ็กซอล ยอนบิน จะอยู่ในใจของเราตลอดไป  แต่งไปก็ร้องไห้ไป

เรื่องนี้ถือเป็นประวัติศาสตร์ในการแต่งฟิคของไรท์ ฟิคมี 10 ตอน ใช้เวลาปีกว่า กว่าจะแต่งจบ 555

ขอบคุณสาวกเอ็กซอลทุกคนที่ติดตามมาโดยตลอดจริงๆนะคะ แอบรู้สึกผิดอยู่ที่กบฏไป

แต่คนเราก็ต้องเอาชีวิตรอดเนอะ ยังไงก็ยังรักสองคู่นี้อยู่แหละ ถ้ามีโมเมนท์ก็ยังตามหวีด

ส่วนฟิคจะมีอีกมั้ยนั้น รออิพี่เลิกกับผู้หญิงคนนั้นก่อนแล้วกันข่ะ 555 อันยองงง





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

85 ความคิดเห็น

  1. #85 Chompuearn (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2562 / 17:47
    น้ำตาเกือบไหลแล้วนะ:(
    #85
    0
  2. #84 EXSeol (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 20:16
    น้ำตาไหลเลย ไรท์สุดยอดมากเลยค่ะ
    #84
    0
  3. #82 WS212 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 20:40

    น้ำตาไหลแล้วไรท์ อย่างน้อยทั้งสองคนก็ได้อยู่ด้วยกันถึงแม้ว่าจะไม่มีลมหายใจก็ตาม

    #82
    0
  4. #77 เรามันคนขี้ชิปป (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 04:32
    น้ำตานั่นไหลพรากแบบจริงจังมากไรท์ ฮืออิ ไม่ไหวร้องไห้แบบจริงจังด้วย 😭😭😭
    #77
    0
  5. #76 LoveToon (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 23:04

    ตายหมดเลยอ่าาา
    #76
    0
  6. #75 harry 2012 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 20:07
    อ่านไปก็อินตามมากๆ ร้องไห้เลย แงงงง มันค่อยๆเศร้ามาเรื่อยๆ จนร้องจริงจังตอนให้กิ๊บ ไม่คิดว่าจะจบเศร้าขนาดนี้
    ถ้าไรท์ไม่แต่งเอ็กซอล ก็หาอ่านยากแล้วนะคะ5555 อ้อนวอนขอความเมตตา
    #75
    0
  7. #74 ursk9 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 20:28
    มันรู้สึกพูดไม่ออกเลยอะไรท์ ฮื่อออ แต่น้ำตามาก็เป็นทาง ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ตามเรื่องนี้มาแต่แรกแต่ก็เป็นฟิคอีกเรื่องที่ทำให้รู้สึกว่าคุ้มกับน้ำตาแล้วก็การรอมากๆเลยนะคะ ขอบคุณไรท์ที่แต่งฟิคดีๆแบบนี้จนจบนะคะ จะคอยติดตามไรท์เสมอนะคะ สุดท้าย ที่เอ็กซอลไม่ค่อยมีโมเม้นท์เพราะเค้าเขินกันค่ะ ดูออก //สูดกาววว 5555
    #74
    0
  8. #73 fasaiwrpc (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 18:41
    ร้องไห้ในรถไฟฟ้าเลยยยย ฮื่อออ ตอดตามไรท์เสมอ ไปอยู่จอยลดาก็จะตามไปคับบบ
    #73
    0