[Short Fic] My Lovely Soul [Yeonjung x Soobin] Fet. WJSN

ตอนที่ 9 : Our song Our story

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 404
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    15 ต.ค. 60




오늘 같은 날엔

วันหนึ่งที่เหมือนเช่นวันนี้

너와 함께 있을래

ฉันจะอยู่กับคุณ

푸르른 저 하늘 아래 

ภายใต้ท้องฟ้าสีคราม

너와 함께 있을래

ฉันจะอยู่กับคุณ

 

ในวันที่อากาศสดใส แสงอาทิตย์สีอ่อนสาดส่องลงมายังบนดาดฟ้าของบ้านพักกระทบร่างของหนึ่งมนุษย์หนึ่งวิญญาณที่กำลังนั่งเล่นอยู่บนเตียงไม้ เสียงนกร้องแข่งกันในยามเช้ายังคงดังแว่วมาตามสายลม แต่ซูบินก็คิดว่ามันไม่อาจไพเราะได้เทียบเท่าเสียงใสของคนที่กำลังนอนบนตักของเธอ


오늘 같은 날엔 

วันหนึ่งที่เหมือนเช่นวันนี้

아무 걱정 않을래

ไม่มีสิ่งใดให้ต้องกังวลเลย

흐르는 시냇물 아래

ภายใต้กระแสน้ำที่ไหลไป

반짝이는 마음 가질래

ฉันจะมีหัวใจที่ส่องประกาย

 

ยอนจองจับมือของเธอไว้แนบอก ดวงตาสีหม่นของเขามองขึ้นไปบนฟ้าด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่เขาจะชูมือข้างขวาขึ้นแล้ววาดอากาศให้กลายเป็นชื่อของเธอ

 

흔들리는 풍경은 그저  우리들의 이야기 되고

ภาพภูมิทัศน์ที่สั่นไหว ก็เป็นดั่งเรื่องราวของเรา

다가오는 폭풍은 그저 또 하나의 노래가 되네

พายุที่กำลังจะมาถึง ก็จะกลายเป็นอีกหนึ่งบทเพลง

 

เพลงอะไรเหรอ ฉันไม่เคยฟังเลยซูบินยิ้มกว้างเมื่อเห็นการกระทำของเขาก่อนจะถามขึ้นเมื่อเขาร้องเพลงนั้นจบแล้ว เธอเป็นนักร้องและเธอก็ฟังเพลงมาหลากหลายแต่เพลงที่ยอนจองร้องนั้นเธอกลับไม่เคยได้ยินมาก่อน มันเป็นเพลงที่ทั้งเพราะ ความหมายชวนให้ยิ้มตามแต่กลับแฝงไปด้วยความเศร้าในท่วงทำนอง โดยเฉพาะท่อนสุดท้ายนั่น


เคยได้ยินก็แปลกแล้วล่ะเขาตอบอย่างอารมณ์ดี


ทำไมล่ะ หรือว่า....นี่คือเพลงที่คุณแต่ง?”


เพราะมั้ย


เพราะสิ เป็นเพลงที่เพราะที่สุดเท่าที่ฉันเคยฟังเลยล่ะเธอเอ่ยชมในขณะที่กำลังใช้มือจัดผมที่โดนลมพัดบดบังใบหน้าขาวของเขา ลองถ้ายอนจองเป็นคนร้องแล้วเชื่อเถอะว่าไม่ว่าเพลงไหนก็คงเพราะหมดสำหรับเธอ


จริงเหรอ อย่ามาพูดเอาใจฉันนา ฉันไม่มีอะไรให้หรอก


ก็จริงน่ะสิ มาชมว่าเสียงฉันเพราะ เสียงคุณเพราะกว่าเสียงฉันอีกมือเล็กเลื่อนมาลงบีบแก้มเย็นเฉียบนั่น เธอไม่เคยรู้เลยว่าเสียงยอนจองจะเพราะได้ขนาดนี้ เพราะซะจนเธอรู้สึกเสียดายที่คนอื่นไม่มีโอกาสได้ฟัง ถ้าหากเขาได้เป็นนักร้องจริงๆเธอเชื่อว่าเขาก็จะเป็นนักร้องที่มีคุณภาพอีกคนหนึ่งเลยทีเดียว


ก็สำหรับฉันคุณเสียงเพราะที่สุดแล้วนี่นา นี่คุณก้อน เพลงนี้น่ะ ฉันตั้งใจแต่งให้คุณนะยอนจองจับมือนุ่มมาแนบแก้ม ซูบินคือความสดใสที่สุดบนโลกที่น่ากลัวของเขา เป็นเหมือนบทเพลงที่คอยเยียวยาเขาจากความเจ็บปวดทุกสิ่ง เป็นภาพที่เขาไม่อยากจะให้จางไปจากหัวใจ เหมือนอย่างที่เอ็กซี่พูด เขาสามารถที่จะรักษาซูบินไว้ได้ตราบเท่าที่หัวใจเขายังคงรู้สึก และไม่ว่าเขาจะไปอยู่แห่งหนใดก็ขอให้หัวใจของเขายังรู้สึกถึงเธออยู่เสมอก็พอ


แต่งให้ฉัน? ทำไมถึงแต่งให้ฉันล่ะ ไหนบอกว่าอยากแต่งเพราะความฝันตัวเองไม่ใช่เหรอซูบินถามด้วยความแปลกใจและตื้นตันใจอยู่ลึกๆ ยอนจองไม่เคยให้เธอดูเนื้อเพลงที่เขาแต่งเลยจนเธอเกือบลืมไปแล้วเหมือนกันว่าเขายังแต่งอยู่ เมื่อนึกไปถึงเนื้อเพลงแล้ว ความอบอุ่นก็แผ่ซ่านในหัวใจ เธอหวังว่าเขาจะอยู่กับเธอเหมือนอย่างวันนี้ไปอีกในทุกวัน


ก็เพราะฉันอยากให้ทุกวันเป็นเหมือนอย่างวันนี้ ที่ฉันอยู่กับคุณไง


คุณกำลังจะทำให้ฉันร้องไห้นะร่างเล็กมองค้อนเขาด้วยน้ำเสียงที่เริ่มสั่นเครือ สายตาของเขาที่มองมามันทำให้ขอบตาเธอร้อนผ่าว ไม่ต้องมีคำพูดว่ารักแต่ยอนจองก็ทำให้รู้ว่าเขารักเธอแค่ไหน แต่เราสัญญากันเอาไว้แล้วว่าจะไม่มีใครต้องร้องไห้ในตอนที่ยังอยู่ด้วยกัน


อัยกู ฉันรู้ว่าเพลงฉันซึ้งไม่ต้องร้องไห้หรอกยอนจองลุกขึ้นนั่งแล้วยื่นมือไปเช็ดน้ำตาที่เกือบไหลลงมาเปรอะเปื้อนแก้มใสของเจ้าหล่อนด้วยรอยยิ้มทะเล้น


หลงตัวเองชะมัด ก็ไม่ได้เพราะเท่าไหร่หรอก


จริงอะ หว้า เสียใจจัง


อย่ามาทำหน้าเศร้า ฉันไม่หลงกลผีทะเลอย่างคุณหรอก


แต่ฉันหลงคุณนะผีทะเลที่ว่ายื่นหน้าเข้ามาใกล้ จนซูบินต้องไหล่เขาไว้เพราะไม่งั้นเธออาจจะเอนตกเตียงได้ แต่ที่ทำเอาเธออยากจะฟาดเขาไปซักทีก็คือ เขาทำให้ใจเธอเต้นแรงอีกแล้ว เขาก็เป็นเสียอย่างนี้ไม่เคยจะตามอารมณ์ได้ทัน แต่ลึกๆแล้วเธอก็รู้ว่ายอนจองแค่ไม่อยากเห็นน้ำตาของเธอ


นี่! ไปห่างๆเลย


ไปก็ได้ ห่างแค่นี้พอมั้ยร่างสูงลุกขึ้นชิดขอบเตียงไม้เพื่อแกล้งอีกฝ่าย


ไม่พอสาวตัวเล็กแกล้งกอดอกออกคำสั่ง เผื่อว่าเขาจะเข้ามาง้อเธออย่างที่ชอบทำ แต่ผิดคาดที่ยอนจองกลับนิ่งไป


ซูบินอ่า ไม่ว่าคุณจะให้ฉันอยู่ห่างซักแค่ไหน แต่คุณจำเอาไว้นะว่าหัวใจของฉันอยู่กับคุณเสมอ


พ พูดอะไรน่ะ อย่าพึ่งพูดแบบนี้สิคนที่นั่งอยู่เริ่มรู้สึกใจหายเมื่อเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาเริ่มจางลง เธอหวังแค่ว่าเขาจะพูดเพื่อแกล้งเธอคืนเท่านั้น มันยังไม่ใช่เวลานี้หรอก เขาสัญญาเอาไว้แล้วว่าถ้าจะต้องไปเขาจะบอกเธอก่อน


รู้มั้ยว่าท่อนสุดท้ายของเพลงหมายความว่ายังไง  ไม่ว่าพายุที่กำลังจะมาถึงมันจะพัดแรงซักแค่ไหน ก็ขอให้คุณอดทนไว้นะ แล้วซักวันนึงมันก็จะกลายเป็นแค่เสียงเพลงอีกบทนึงในความทรงจำของคุณจู่ๆร่างของยอนจองก็เริ่มโปร่งแสง กระแสลมเริ่มก่อตัวพัดเข้ามาล้อมตัวเขา ก่อนหน้านี้ที่เขาลุกขึ้นนั่งก็เพราะเขาได้ยินเสียงเซจองที่บอกว่าเวลาของเขามาถึงแล้ว มันกะทันหันซะจนเขาเกือบห้ามน้ำตาไว้ไม่อยู่ แต่เขาก็เห็นแก่ตัวเกินกว่าที่จะทนเห็นน้ำตาของซูบินถึงไม่ได้บอกเธอ ถ้าเขาจะหายไปก็ขอให้หายไปพร้อมกับรอยยิ้มน่ารักของเจ้าหล่อนเพื่อเก็บเอาไว้ในความทรงจำ


ม ไม่นะยอนจอง คุณโกรธฉันเหรอ ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้จะไล่ให้คุณออกไปห่างๆนะ ยอนจองซูบินพยายามจะเข้าไปรั้งตัวเขาไว้แต่สายลมแรงที่ม้วนตัวเป็นพายุสีเทาก็กลับกั้นเธอออกห่างจากเขา เธอพยายามยื่นมือไปจับมือที่เคยกอบกุมเธอเอาไว้แต่ก็สัมผัสได้เพียงแค่ปลายนิ้วมือ


ห้ามไปนะยอนจอง ถ้าไปฉันจะโกรธคุณนะ ไหนสัญญาว่าจะบอกจะบอกฉันก่อนไง!!”เธอตะโกนทั้งน้ำตา ไม่ได้อยากจะโกรธเคืองอย่างที่พูดแต่เธอไม่อยากให้เขาไปต่างหาก


ฉันขอโทษนะ คุณก้อนเสียงสุดท้ายของยอนจองดังขึ้นก่อนสายลมจะพัดพาเขาหายไป


ยู ยอนจอง!! กลับมาเดี๋ยวนี้นะไอ้คนผิดสัญญา ฉันโกรธคุณจริงๆแล้วนะร่างเล็กได้แต่นั่งร้องไห้ ตัดพ้อต่อว่าคนใจร้ายโดยที่ไม่รู้ว่าเขาจะได้ยินเธอมั้ย แต่ที่ใจร้ายกว่าเห็นทีจะเป็นโชคชะตาที่ทำให้เราพบกันเพียงแค่เวลาสั้นๆทำให้ผูกพันกันแต่ก็พรากเราจากกันอย่างไร้เยื่อใย นี่ใช่มั้ยพายุที่กำลังจะมาถึง พายุที่กำลังโหมกระหน่ำเข้ามาทำลายหัวใจเธอโดยไม่ทันตั้งตัว หรือเป็นเธอเองที่รู้ทั้งรู้ว่าควรจะตั้งตัวแต่กลับตั้งใจมองข้ามมันเพื่อยื้อเวลาไม่ให้เกิดพายุนั้น


ฮึกๆ กลับมาให้ฉันบอกว่ารักก่อนไม่ได้รึไง คุณหมีน้ำตาหยดใส่ไหลลงกระทบไดอารี่เล่มเก่าก่อนที่เธอจะหยิบมันขึ้นมากอดแนบอก เธอยังไม่ได้บอกว่ารักเขาเลยซักคำ ไม่ทันได้ขอบคุณด้วยซ้ำกับเพลงที่เขาแต่งให้ ยู ยอนจอง ช่างใจร้ายเหลือเกิน


พี่ซูบินเป็นอะไร! เกิดอะไรขึ้นเมมเบอร์ต่างพากันวิ่งขึ้นมาบนดาดฟ้าเมื่อได้ยินเสียงตะโกนปนสะอื้นไห้ของซูบิน ดายองเข้ามากอดปลอบพี่สาวเป็นคนแรก ตามมาด้วยคนอื่นๆที่มองอย่างไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นในเมื่อซูบินก็อยู่คนเดียว พวกเธอนึกว่ามีใครทำร้ายซูบินเสียอีก


นั่นสิพี่ มีใครทำอะไรพี่รึเปล่า


เขาไปแล้วล่ะ คนใจร้ายคนนั้นน่ะ เขาไปแล้วล่ะร่างเล็กตอบคำถามอึนซอก่อนจะกอดดายองไว้แล้วร้องไห้จนตัวโยน


อย่าพึ่งถามอะไรเลย ปล่อยให้ร้องไห้ซะให้พอนั่นแหละเป็นพี่ใหญ่ที่ดูไม่ตกใจกับอาการของซูบินเช่นเดียวกันกับเอ็กซี่ ทั้งสองได้แต่มองร่างของน้องสาวด้วยความสงสาร โดยเฉพาะคุณลีดเดอร์ที่น้ำตาไหลไปแล้ว และต่อจากนั้นเด็กๆคนอื่นก็พากันไปกอดซูบินร้องไห้ไม่ต่างกันแม้จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแต่การเห็นเมมเบอร์ต้องร้องไห้หนักขนาดนั้นความผูกพันธ์ก็สั่งให้พวกเธอต้องร้องไห้ตามไปโดยปริยาย

 

 

3 เดือนต่อมา




ซูบินนี่ พัค ซูบิน คุณก้อน  ยังร้องไห้อยู่รึเปล่า พายุในใจคุณสงบลงรึยัง

หวังว่าเพลงของฉันจะช่วยเปลี่ยนให้มันเป็นสายลมที่คอยปกป้องคุณนะ  

น้ำตาไม่เหมาะกับใบหน้าสวยๆของคุณหรอกเชื่อฉันสิ ฉันขอโทษจริงๆนะ

เพราะฉันไม่รู้ว่าเวลานั้นจะมาถึงเมื่อไหร่ ฉันถึงไม่แน่ใจว่าจะรักษาสัญญานั้นได้ 

ฉันถึงต้องบันทึกมันลงไปในนี้ก่อน ไดอารี่เล่มนี้ฉันยกให้คุณนะ 

คุณสามารถเปิดอ่านมันได้ทุกเมื่อเขียนมันได้ทุกครั้งที่คุณรู้สึกเหงาหรือรู้สึกแย่กับอะไรซักอย่าง 

ถึงฉันจะไม่สามารถอยู่เคียงข้างคุณแต่ขอให้คุณรู้ไว้ว่าคุณหมีของคุณยังรับฟังคุณเสมอนะ 

คุณรู้สึกถึงหัวใจฉันใช่มั้ย?  ฉันขอบคุณมากๆที่คุณยอมช่วยผีไม่มีที่ไปตัวนี้ 

ขอบคุณที่ทำให้ฉันรู้สึกถึงความสุขอีกครั้ง ฉันไม่เคยเสียใจเลยนะที่ได้เจอคุณ  

ต่อให้ฉันจะลงนรกหรือขึ้นสวรรค์ถ้ามีใครซักคนถามฉันว่าความทรงจำที่ดีที่สุดของฉันคืออะไร 

ฉันจะตอบว่าคือคุณ ถ้าเขาถามว่าความงดงามของโลกนี้ เป็นแบบไหนฉันจะตอบว่าเป็นแบบที่มีคุณ 

และถ้าเขาถามว่าความรักคืออะไรฉันก็จะตอบว่าเป็นคุณเช่นกัน ฉันรักพี่นะ ซูบินออนนี่

 

ยอนจองอ่า พายุในใจฉันจางลงแล้วนะ และมันก็กลายเป็นสายลมที่อบอุ่นสำหรับฉัน  ฉันรู้ว่าคุณจะปกป้องฉันไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น  อยู่ตรงนั้นสบายดีใช่มั้ย เดือนหน้าฉันจะคัมแบ็คแล้วนะ ฉันอยากให้คุณมาเชียร์ฉันอีกจังแต่ฉันก็รู้ว่าคุณคงเชียร์ฉันอยู่แล้วล่ะใช่มั้ย  ฉันคิดถึงคุณนะ คุณหมีซูบินเงยหน้าจากไดอารี่ขึ้นมองท้องฟ้ายามเย็นที่เป็นสัญญาณว่ากำลังจะผ่านพ้นไปอีกวัน  เธอได้ส่งรอยยิ้มจางๆให้กับแสงอาทิตย์ วันนี้ก็เป็นเหมือนทุกวันที่เธอจะขึ้นมานั่งเขียนไดอารี่ถึงใครบางคน คุณหมีผู้ที่มีรอยยิ้มสดใสและหัวใจที่อบอุ่นที่สุด เธอไม่ได้ร้องไห้อีกแล้วแม้ว่าช่วงก่อนที่เธอขึ้นมาน้ำตาของเธอจะไหลลงมาทุกครั้งก็ตาม  แต่เพราะในไดอารี่เล่มนี้ยังมีเรื่องราวของเราที่ยอนจองบันทึกเอาไว้ มีเพลงของเราที่เขาแต่ง มีความรู้สึกของเขาที่เธอยังคงรับรู้ได้ มันถึงช่วยหยุดพายุแห่งน้ำตานั้นลงไป  กลายเป็นความคิดถึงที่ไม่มีวันจางหายและเธอก็ยินดีที่จะคิดถึงอยู่อย่างนั้น ไม่ว่าจะนานแค่ไหนก็ตาม


ซูบินอ่า  ลงมาได้แล้วนะ


ค่าเสียงเรียกจากเอ็กซี่ทำให้เธอต้องรีบปิดไดอารี่ลง เพราะพวกเธอต้องเข้าไปบริษัทเพื่อพูดคุยเกี่ยวกับการคัมแบ็คที่จะมาถึงนี้  เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วหันกลับไปมองท้องฟ้าที่เริ่มมืดลงอีกครั้ง สายลมแห่งฤดูหนาวพัดเข้ามาปะทะที่ใบหน้าของเธอ ราวกับใครบางคนกำลังตอบรับความคิดถึงนั้นแล้ว

 

มากันครบแล้วใช่มั้ย ก่อนที่จะไปบริษัทฉันมีเรื่องสำคัญจะบอกพวกเธอก่อนเมื่อลงมายังห้องนั่งเล่นซูบินก็พบกับเมมเบอร์คนอื่นๆที่เตรียมพร้อมกันหมดแล้วแต่เมเนเจอร์กลับยังไม่ให้ออกไป


มีอะไรเหรอคะ หรือออนนี่จะคืนมือถือให้พวกเราโบนาถามด้วยความตื่นเต้นทั้งที่รู้ว่านั้นมันมีโอกาสเกิดขึ้นได้เพียงไม่ถึงห้าเปอร์เซ็นต์ เพราะตราบใดที่พวกเธอยังไม่ชนะรายการเพลงก็คงยากที่จะได้คืนมา


ฝันไปก่อนเถอะ คืองี้คัมแบ็คครั้งนี้พวกเธอจะไม่มีเมมเบอร์แค่ 12 คนอีกต่อไป


ว่าไงนะ นี่ออนนี่จะให้คนใดคนหนึ่งออกจากวงเหรอ ฉันไม่ยอมหรอกนะ!”เอ็กซี่ออกโรงปกป้องเมมเบอร์ทันที ถ้าต้องเสียใครซักคนในวงไปแน่นอนว่าเขาไม่มีทางยอม ในขณะที่เด็กคนอื่นก็ต่างกอดกันเอาไว้ด้วยความกลัว


ย่าห์ เลิกคิดเองเออเองกันซักทีได้มั้ย ที่ฉันบอกว่าจะไม่มีเมมเบอร์แค่ 12 คนเพราะจะมีคนที่ 13 เข้ามาคำตอบของมินจีออนนี่ทำให้แต่ละคนหันไปคุยกันด้วยความไม่เข้าใจหนักเข้าไปใหญ่ แต่เมเนเจอร์คนสวยก็ไม่รอให้ต้องสงสัยกันนาน เธอเดินไปเปิดประตูให้ใครบางคนเดินเข้ามา เสียงแซงแซ่ภายในบ้านเงียบลงทันทีเมื่อเมมเบอร์คนที่ว่าปรากฏตัวขึ้น


ตุบ! และน่นก็เป็นสาเหตุให้ไดอารี่ในมือของซูบินร่วงหล่นลงบนพื้น ร่างเล็กเหมือนคนถูกสาปไม่ให้ขยับกายไปไหน ทำไม่ได้แม้แต่กระพริบตา ผิดกับหัวใจที่เต้นสั่นระรัว ราวกับว่า พายุของเธอพัดเข้ามาในหัวใจอีกแล้ว


สวัสดีค่ะ ฉัน ยู ยอนจอง ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ


- The End - 

 

เพลงที่ใส่ลงไปว่ายอนจองแต่งเป็นเพลงอ้างอิงจากเพลง  오늘 같은 날엔 ของ Darin นะคะ

ตามเข้าไปฟังกันในลิงค์เลย ส่วนแปลไทยไรท์แปลเองผิดพลาดอย่างไรโปรดให้อภัย

จบกันไปแล้ว คนที่ตามอ่านฟิคไรท์ย่อมรู้ว่าไรท์ไม่ใจร้ายหรอกเนอะ อิ อิ อยากให้จบเศร้าอยู่หรอกแต่ก็สงสาร

ขอบคุณที่ตามอ่านจนจบนะคะอาจจะอัพช้าไปบ้างไรบ้าง เอางี้ถ้ามีคอมเมนต์เกินสิบ ไรท์จะมาลงสเปเชี่ยลให้ดีมั้ย

เจอกันเมื่อรีดเดอร์ต้องการค่ะ อันยองง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

109 ความคิดเห็น

  1. #108 WS212 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 23:15

    ร้องไห้เลยไรท์

    โครตดีใจตอนยอนจองเเนะนำตัวเลย

    #108
    0
  2. #99 kkarioz_p (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 10:39
    เอ๊ะะะะะะ หรือจริงๆแล้วเจ้าหมีไม่ได้ตายแต่แรก แต่ว่าแค่วิญญาณหลุดจากร่างงงง กรี๊ดดดดด
    #99
    0
  3. #79 กานต์ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 13:51
    ร้องไห้เลย เพลงก็บิ้วอารมณ์ 555 ขอบคุณไรท์ที่ทำให้เรื่องนี้จบสมบูรณ์ อบอุ่นหัวใจมากเลยค่ะ
    #79
    0
  4. #78 benjaponploy (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 14:08
    อยากอ่านอีกง่าาาาา
    #78
    0
  5. #74 Tontunyanisa (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 23:07
    งื้ออออ เค้าอยากอ่านสเปเชี่ยล ขอร้องย้ะค่ะเค้าอยากรู้ว่าหมีจะจำพี่ตูบินได้ไหมง่าาา (คิมเม้นแรกของเค้าเลยน้าา สงสารคนตาดำๆที่คอยเฝ้ารอไรท์มาตลอด)
    #74
    0
  6. #72 bbyn (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 06:22
    อ๊ากกก อยากรู้ว่าเป็นไงต่อแล้วว ขอสเปเชี่ยลนะคะไรท์ อ้อนวอน กราบกราน อ่านไปก็ลุ้นไป ได้กลับมาเป็นเมมเบอร์คนที่13จนได้ เศร้ามากเลยตอนเรียกซูบินออนนี่ เรียกออนนี่ครั้งแรกและครั้งสุดท้าย แต่อาจจะมีครั้งต่อไป ถ้าไรท์มาต่อ5555 อยากให้เป็นเรื่องยาวมากเลย มีความอยากรู้อยากเห็นเรื่องราวของคุณหมีกับคุณก้อนต่อ
    #72
    0
  7. #71 LoveToon (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 10:39
    เอาตอนพิเศษด้วยค่าาาาา
    ไรท์ฯใจดี ไม่ทำให้เสียใจนาน น่ารักที่สุดดดดดด
    อยากรู้ว่า ยูยอนจองจะจำพัคซูบินได้มั้ยย
    #71
    0
  8. #70 Wiriya Lawansathian (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 09:26
    โอ้ไรท์ ขอตอนพิเศษเถอะ พรีสสส หมีกลับมาจะจำก้อนได้ไหมอ่ะ ทำไมถึงกลับมาได้ หรือจิงๆแล้วหมียังไม่ตายแค่วิญญาณยังไม่กลับร่างหรืออะไรยังไง ไรท์คนดีของรีดลงเพิ่มอีกสักตอนยาวๆได้ไหมคะ นะๆๆๆๆ
    #70
    0
  9. #69 Piano0327 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 08:11
    ก่อนอื่นต้องขอบคุณไรท์ที่ทำให้ทั้งคู่ได้พบกันอีก ไรท์คิดเหมือนเราเลย เราหวังเล็กๆให้เค้าสองคนได้กลับมาเจอกันในรูปแบบนี้แล้วไรท์ก็ส่งให้เป็นจริง
    แฮปปี้มาก ยินดีด้วยนะคุณก้อน คุณหมี จากนี้ก็คงไม่จากกันไปแหนอีกแล้วแถมได้ทำตามความฝันด้วย เรารักฟิคเรื่องนี้มากจริงๆก็ไม่อยากให้จบ อยากรู้เรื่องราวต่อไปของทั้งคู่ต่อ 
    ขอบคุณไรท์อีกครั้งจะติดตามผลงานของไรท์ตลอดไปค่ะ 😊
    #69
    0
  10. #67 BinLoveKyeong (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 07:51
    ขอสเปเชียลค่าา
    #67
    0
  11. #66 Lattemamon (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 06:17
    ขอเปลี่ยนเรื่องยาวได้ไหมคะไรท์ อยากรู้ว่าหมียอนจองจะจำคุณก่อนได้มั้ยน้าา
    #66
    0
  12. #65 ALERT__ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 00:48
    หมีกับก้อน โอโหหหห หมีจะจำก้อนได้มั๊ยนะ
    #65
    0
  13. #64 supakan2547 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 00:00
    ไรท์ทำเค้าน้ำตาไหลก่อนนอนจนได้ ฮรือ~~~~ หมอนเปียกหมดแล้วเนี่ยย อยากเห็นีปฏิกริยาน้องหมีที่มีต่อเจ๊ซูบินนิดนึง
    #64
    1
    • #64-1 supakan2547(จากตอนที่ 9)
      16 ตุลาคม 2560 / 00:03
      ต่อๆๆๆเมื่อกี้มือลั่นน
      มีความอยากเผือกต่อมากกกว่าหมีจะรู้สึกคุ้นเคบกับเจ๊แกมั้ยหรือว่าหมีจำเจ๊แกไม่ได้เจ๊ซูบินเลยต้องกลายร่างเป็นรถขนอ้อยหรือไม่ก้อซาลาเปาไส้ทะลักของอิหมีมัน55555
      #64-1