[Short Fic] My Lovely Soul [Yeonjung x Soobin] Fet. WJSN

ตอนที่ 7 : Please don't go away

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 366
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    26 ก.ย. 60

     บ้านพักในช่วงเช้าของวันหยุดตกอยู่ในความเงียบสงบมีเพียงเสียงฮีตเตอร์ที่ทำงานอย่างต่อเนื่อง เมมเบอร์แต่ละคนยังคงนอนหลับอยู่บนเตียงนอนของตัวเองไม่มีท่าทีว่าใครจะตื่นขึ้นมาก่อนเนื่องจากวันนี้พวกเธอไม่มีตารางงานที่ไหน ยกเว้นก็แต่หนึ่งวิญญาณที่ลอยไปลอยมาแถวห้องนั่งเล่นอย่างเบื่อหน่ายเพราะไม่มีใครให้เล่นด้วย คุณผีลุงก็ไม่แวะมาหาเลยตั้งแต่วันนั้น พอไม่รู้จะทำอะไรสุดท้ายก็หายเข้าไปในห้องที่มีซูบินอยู่ เขาขึ้นไปนั่งอยู่บนเตียงเจ้าหล่อน เท้าคางมองตาปริบๆอยู่อย่างนั้นซักพักแล้วรอยยิ้มบนใบหน้าก็ปรากฎขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ที่จริงเขาก็นั่งจ้องอยู่แบบนี้มาทั้งคืนแล้วตอนที่แอบแต่งเพลง ถึงปากจะขอให้ซูบินช่วยแต่งแต่พอมาคิดดูอีกทีตอนนี้เขาอยากแต่งไว้เซอร์ไพรซ์เธอมากกว่า ดูเหมือนว่าเป้าหมายของเขาจะเปลี่ยนไปตั้งแต่ที่รู้ว่าหล่อนคือใคร บางทีสิ่งที่คาใจเขาตั้งแต่แรกอาจจะเป็นการรอที่จะได้เจอพี่สาวคนนี้ซักครั้งก็เป็นได้


คุณก้อน คุณก้อน ตื่นได้แล้วนะ คุณก้อนนนน ตื่นมาเล่นกับฉันหน่อยยยร่างสูงยื่นหน้าเข้าไปเรียกหล่อนใกล้ๆด้วยน้ำเสียงอแงเล็กๆพร้อมกับใช้นิ้วจิ้มแก้มใสก้อนกลมนั่นไปหลายที


อืออ ขอฉันนอนก่อนนะคุณหมีคนที่กำลังหลับสบายพูดเสียงงัวเงีย เธอง่วงจนไม่อาจจะลืมตาขึ้นมามองเขาได้ ได้แต่จับมือเย็นเฉียบนั่นไว้แนบอกแล้วพลิกตัวหลับไปอีกครั้ง


อ่า อย่าทำแบบนี้ได้มั้ยเนี่ย ผีอย่างฉันก็ยังรู้สึกได้อยู่นะเขาบ่นออกมากับการกระทำที่ทำให้หัวใจต้องสั่นไหว ถ้าไม่เกรงใจก็อยากจะลงไปนอนข้างๆให้เจ้าหล่อนกอดแทนมือเสียให้รู้แล้วรู้รอด แต่ถ้าทำแบบนั้นเกรงว่าหล่อนจะหนาวจนนอนไม่หลับเอา 


ยอนจองนั่งอยู่อย่างนั้นซักพักให้เจ้าหล่อนหลับสนิทไปอีกครั้งจึงค่อยๆดึงมือออกมา การนั่งมองซูบินมันก็ไม่ได้น่าเบื่ออะไรหรอกแต่มันจะน่าเบื่อน้อยกว่ามั้ยถ้าหากจะได้จ้องตอนหล่อนตื่น แล้วคุณผีก็พอจะนึกอะไรสนุกๆออกรอยยิ้มแสนซนปรากฏขึ้นตรงมุมปาก ในเมื่อปลุกหล่อนไม่ได้ก็ไปลุกคนอื่นแทนแล้วกัน ร่างสูงลอยมาอยู่กลางห้องนั่งเล่นอีกครั้ง เขายืนชั่งใจเล็กน้อยว่าควรเข้าห้องไหนก่อนดี


ห้องนี้ดีกว่า คนเยอะดีสุดท้ายเขาก็เลือกห้องใหญ่ที่สุด สมาชิกในห้องยังคงอยู่ในห้วงนิทราและไม่มีทีท่าว่าจะตื่นทั้งที่ตอนนี้ก็เก้าโมงแล้ว ร่างสูงหายไปบนเตียงนั้นเตียงนี้เพื่อสำรวจ แต่ดูเหมือนว่าจะมีอยู่เตียงหนึ่งที่มีคนเกินมา ถ้าจำไม่ผิดคนนึงชื่อซองโซส่วนอีกคนชื่ออึนซอ ทั้งคู่กำลังนอนหันหน้าหายใจรดกันอยู่แบบนั้น


อัยกู แบบนี้ไม่ดีนะคุณผีออกอาการบ่นอย่างคนผ่านโลกมาเยอะ ก่อนจะจัดการหยิบเอาตุ๊กตาตัวเล็กบนเตียงของซองโซมาว่างคั่นใบหน้าของทั้งคู่เอาไว้ ด้วยกลัวว่าเผื่อนอนไปนอนมาแล้วปากพวกเขาจะชนกัน มันก็จะน่าอิจฉาอยู่หน่อยๆ


พอไปขัดขวางคู่รักเสร็จ ร่างสูงก็ลงมายังเตียงด้านล่างข้างๆกันซึ่งเป็นเมมเบอร์ชาวจีนเหมือนกัน ข้างๆเจ้าหล่อนมีไอแพดวางอยู่ยอนจองลองจิ้มๆดูแล้วยิ้มร่าอีกครั้งเมื่อมันไม่ได้ตั้งพาสเวิร์ดไว้ เขาจัดการเข้าไปในเมนูนาฬิกาปลุกแล้วก็

5

4

3

2

1

มวอ มวอ มวอ มวอ มวอ ออมอมอ จองมัล!!

เสียงเพลงแผดดังไปทั่วห้อง ทำให้แต่ละคนบนเตียงเริ่มเคลื่อนไหวหาทางปิดการรับรู้ ทั้งพลิกตัวหนีทั้งยกหมอนขึ้นปิดหู


ย่าห์ นาฬิกาใคร ปิดเดี๋ยวนี้เลยพี่โตสุดของห้องอย่างซอนยีโวยวายขึ้น


พี่ดาวอนปิดหน่อยค่ะน้องเล็กยอรึมส่งเสียงงัวเงียขึ้นมาบ้างเพราะคิดว่าเป็นของดาวอนที่มักจะตื่นเช้าที่สุดในห้อง


อือ ไม่ใช่ของฉันนะ ซองโซของเธอรึเปล่าดาวอนโยนไปยังเตียงข้างบนของเธอแล้วพลิกตัวนอนต่อ


ไม่ใช่ของซองโซหรอก ย่าห์ มิกิ ของเธอใช่มั้ยคนตื่นง่ายอย่างอึนซอลืมตาขึ้นบอกแทนคนที่หลับอยู่ แต่เขาก็ต้องแปลกใจเมื่อลืมตาขึ้นมาแล้วไม่เห็นใบหน้าของซองโซแต่เป็นตุ๊กตาแทน


อะไรเล่า ฉันไม่ได้...เห ของฉันนี่ ตั้งไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่นะคนถูกกล่าวหากำลังจะปฏิเสธแต่พอพลิกตัวกลับมาแล้วเห็นหน้าจอไอแพดตัวเองสว่างอยู่เลยได้แต่ยื่นมือไปกดปิดอย่าง งงๆ เพราะเท่าที่จำได้เมื่อคืนเขาไม่ได้ตั้งนาฬิกาปลุกไว้และถึงจะตั้งทิ้งไว้ก็ไม่ใช่เวลานี้แน่ๆ และนั่นก็ทำให้ตัวต้นเหตุได้แต่ยืนขำโดยไม่มีใครมองเห็น


ซองโซ เอาตุ๊กตามาบังไว้ทำไม รังเกียจฉันเหรอพอเสียงดับลงคนอื่นก็เริ่มนอนกันต่อยกเว้นมิกิที่ลุกขึ้นนั่งกดไอแพดดูด้วยความงุนงงกับอึนซอที่ดึงเอาตุ๊กตาออกแล้วเรียกอีกคนด้วยใบหน้าที่เริ่มจะออกอาการน้อยใจเพราะคิดว่าซองโซเอาตุ๊กตามาบังเขากับเธอเอาไว้


อือ ตุ๊กตาอะไรฉันไม่ได้เอามาซักหน่อย อึนซอนั่นแหละคนถูกกล่าวหาลืมตาขึ้นมาโต้แย้งด้วยใบหน้ายุ่งๆ


ฉันเปล่า ถ้าฉันจะเอามาคั่นฉันจะมานอนกับซองโซทำไม ซองโซนั่นแหละวันหลังถ้าไม่อยากให้ฉันมานอนหายใจรดใส่ก็บอกสิร่างสูงลุกขึ้นนั่งคุยด้วยน้ำเสียงที่เริ่มจะงอนหนักขึ้น


อ่า ซวยซะแล้ว อย่าทะเลาะกันเลยคุณตอคุณโตผีขี้แกล้งพยายามจะห้ามศึกทั้งที่รู้ว่าไม่มีใครได้ยิน เขาไม่ได้มีเจตนาให้ทั้งสองคนทะเลาะกันเลยนะ ก็แค่กลัวว่าถ้ามีใครมาเห็นเข้าจะดูไม่ดีแต่ลืมคิดไปว่านี่ก็หอพักของพวกเขาใครจะมาเห็นกัน


งี่เง่าแล้วนะอึนซอ ก็บอกว่าไม่ใช่ก็ไม่ใช่สิ ถ้าไม่เชื่อก็กลับไปนอนห้องตัวเองเลยไป ฉันอยากนอนด้วยความง่วงซองโซเลยไม่มีอารมณ์จะมาทะเลาะด้วย เธอเลิกงานมาเป็นคนสุดท้าย พึ่งนอนได้แค่ไม่กี่ชั่วโมงแต่อึนซอก็มาชวนทะเลาะเรื่องไม่เป็นเรื่องแต่เช้าอีก


ไม่รู้ด้วยละ ฉันไปดีกว่าเมื่อเห็นว่าตัวเองคงทำอะไรไม่ได้ จะให้หยิบตุ๊กตาโชว์ว่าเขาเป็นคนทำเรื่องก็คงวุ่นวายมากกว่าเก่าแน่ๆ ร่างสูงจึงออกมาจากห้องเขาเลือกจะกดรีโมทเปิดทีวีที่ห้องนั่งเล่นดูแทนแต่ในจังหวะที่กำลังกดรีโมทเปลี่ยนช่องอยู่นั้น


แกร็ก!


ตุบ!


ซน อึนซอผู้ซึ่งเปิดประตูออกมาเห็นทีวีเปิดเองได้ไม่พอยังเห็นรีโมลอยได้อีก แน่นอนว่าคนกลัวผีขึ้นสมองจะต้องเกิดอาการช็อค ช็อค! ช็อค!!แล้วก็ช็อคจนเป็นลมหงายหลังไปเสียดื้อๆ


เฮ้ย! แย่แล้ว โดนคุณก้อนดุแน่เลยรีโมทที่ลอยอยู่ร่วงลงสู่พื้นเมื่อยอนจองก็เกิดอาการตกใจไม่แพ้กัน เดี๋ยวเขาต้องโดนซูบินบ่นจนหูชาแน่นอน

 .

.

.

.

.

เกิดมาก็พึ่งเคยเห็นคนใช้แรงงานผีนี่แหละยอนจองบ่นอุบอิบขณะที่กำลังสะบัดผ้าตากบนดาดฟ้าของบ้าน โดยมีซูบินที่กำลังนั่งกัดแอ๊บเปิ้ลอยู่บนม้านั่งใกล้ๆคอยคุมความประพฤติอยู่


ไม่ต้องมาบ่น อยากซนก็ต้องโดนทำโทษ ฉันไม่ไล่คุณไปก็ดีแค่ไหนแล้วสาวตัวเล็กทำหน้าดุใส่ จากการกระทำของยอนจองทำให้ทั้งบ้านต้องวุ่นกันแต่เช้าทั้งที่เป็นวันหยุด เธอ เอ็กซี่และซอลอาต้องพยายามพูดให้อึนซอเข้าใจแทบตายว่าเขาอาจจะกำลังอยู่ในช่วงพึ่งตื่นนอนคงเบลอๆเห็นผิดไป ซูบินเลยต้องจำโกหกไปว่าคนที่เปิดทีวีคือเธอเองโดยมีพี่ใหญ่เป็นพยานอีกคนอึนซอเลยยอมเชื่อ เพราะถ้าขืนบอกความจริงล่ะก็มีหวังบ้านนี้คงอยู่กันอย่างสงบสุขไม่ได้อีกแน่ๆ เธอดุยอนจองไปยกหนึ่งแล้วก่อนจะทำโทษเขาอย่างที่เห็นเพราะวันนี้มันเป็นเวรของ Sweet Unit ที่ต้องซักผ้าพอดี ถือว่าเขาได้ไถ่โทษทั้งเธอทั้งเอ็กซี่และซอลอาที่ต้องรับหน้าให้แทน


คุณจะใจร้ายไล่ลูกหมีตัวน้อยๆตัวนี้ไปจริงๆเหรอยอนจองเดินมานั่งลงตรงหน้าเจ้าหล่อนแล้วทำตาปริบๆใส่


ตัวน้อยตายล่ะ ไปตากผ้าต่อเลยซูบินใช้นิ้วชี้ผลักศีรษะเขาออกไป เธอพยายามกลั้นยิ้มสุดพลังกับท่าทางน่ารักน่าหมั้นไส้นั่น การมียอนจองอยู่ในชีวิตมาร่วมอาทิตย์บางครั้งก็ทำให้เธอลืมไปแล้วว่าเขาไม่ใช่มนุษย์ ก็ดูสิผีอะไรจะตากผ้าท้าแสงแดดอยู่แบบนี้ แถมตัวก็ขาวยิ่งโดนแสงแดดก็ยิ่งขาวเหมือนมีแสงระยิบระยับออกมาจากตัวเขา


ฉันรู้ว่าฉันดูดี ไม่ต้องยิ้มขนาดนั้นก็ได้คุณยอนจองแหวกผ้าที่อยู่บนราวตากมาล้อ แต่ก็เกือบรับไม่ทันเมื่อซูบินคว้าเอาผ้าในตระกร้ามาปาใส่เขาซะแรง


โหย คุณก้อน ถ้าฉันรับไม่ทันแล้วมันหล่นลงไปเปื้อนคุณต้องซักใหม่นา


ฉันยอมซักใหม่ก็ได้


โอเค งั้นฉันเทลงพื้นหมดเลยนะร่างสูงแกล้งยกตะกร้าผ้าขึ้นเตรียมเทลงบนพื้น


นี่! จะบ้าเหรอ รีบตากเลยร้อนแล้วเนี่ย


คุณก็มาช่วยกันจากสิ มันมีตั้ง 12 ตะกร้าเลยนะเขามองตะกร้าทั้งสิบสองใบด้วยความท้อแท้แม้จะตากเสร็จไปแล้วสอง แต่ละตะกร้าจะมีชื่อเมมเบอร์ติดอยู่ซึ่งตามปกติแล้วซูบินบอกว่าจะใช้สามคนตากแต่นี่เขาต้องมาตากคนเดียว เผื่อจะตากตะกร้าสุดท้ายเสร็จแดดคงหมดพอดี


ก็ได้ สงสารหรอกร่างเล็กยอมลุกไปช่วยเขา เพราะดูจำนวนเสื้อผ้าแล้วก็ใช่ว่าจะน้อยๆ ทีแรกเมมเบอร์ยังแปลกใจอยู่เลยที่เธอขออาสามาตากคนเดียวดีหน่อยที่มีพี่ใหญ่กับลีดเดอร์คอยซับพอร์ตเนื่องจากพวกนางก็ขี้เกียจขึ้นมาตากเช่นกัน


โอ๊ะ นี่ของคุณก้อนเหรอ หูว ไม่ธรรมดานะเนี่ยตากไปซักพักยอนจองก็หยิบตะกร้าของซูบินมาไม่พอยังหยิบเอาบราสีชมพูหวานแหววออกมาจ้องเสียด้วย


ย่าห์! เอามาเลยนะ โรคจิตซูบินที่เห็นรีบเข้ามาคว้าแต่มีหรือว่าผีขี้แกล้งจะยอม เขาชูบราขึ้นแล้วเดินวนไปรอบๆไม่ให้ซูบินเอาคืนไปได้


จะอายทำไมล่ะคุณ มีเหมือนกันน่าร่างสูงยิ้มกว้างจนตาปิดที่ได้แกล้งอีกฝ่าย เขาพึ่งมารู้สึกถึงคำว่า หัวใจพองโต ก็ตอนที่หัวใจมันไม่มีเลือดเนื้ออีกต่อไปแล้ว แต่อย่างน้อยก็ยังดีที่มันยังมีความรู้สึก


อร้าย ไอ่ผีทะเล เอาคืนมาเดี๋ยวนี้นะ ไม่งั้นฉันจะโกรธจริงๆด้วยซูบินหยุดแย่งแล้วเปลี่ยนมายืนกอดอกทำหน้างอ


โอ้ๆ ฉันคืนแล้วๆ อย่าทำหน้างอสิพอเจอสาวเจ้ากำลังจะโกรธจริงจังยอนจองเลยยอมหยุดแกล้ง


ชิ!”เธอคว้าเอาบราในมือเขามาแล้วเอาไปตากอย่างงอนๆ


คุณโกรธฉันเหรอ อย่าโกรธสิ ฉันขอโทษ ดีกันนะ  คุณก้อนนนร่างสูงอ้อมไปราวผ้าอีกฝั่งแล้วพยายามแหวกผ้าโผล่หน้ามาตามมาง้อเจ้าหล่อนที่ตากผ้าไม่พูดไม่จา จนสุดราวตาก


ดีกันเถอะนะเขายื่นนิ้วก้อยไปให้ซูบินด้วยใบหน้าออดอ้อน น้ำเสียงใสๆนั่นมันทำเอาใจคนตัวเล็กเหลวไปตั้งแต่คำแรกว่าขอโทษแล้วแต่ที่ทำเป็นงอนเพราะอยากจะฟังคำง้อออดอ้อนนั้นไปเรื่อยๆต่างหาก เธอกอดอกมองหน้าเขาอยู่ซักพักเพื่อไม่ให้เขารู้ว่าเธอหายตั้งนานแล้วก่อนจะยอมส่งนิ้วก้อยไปเกี่ยวด้วย แต่ในจังหวะที่กำลังจะเกี่ยวนั้นมือของยอนจองกลับจางลงไปทำให้เธอเกี่ยวได้แค่อากาศ


คุณ!”ร่างเล็กเบิกตากว้างอย่างตกใจไม่แพ้ยอนจอง แต่เพียงแค่พริบตามือของเขาก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม ซูบินรีบคว้ามันจับไว้เพื่อเช็คให้แน่ใจทันที


ทำไมเมื่อกี้มันเธอก้มลงมองมือเขาด้วยอาการใจหายไปชั่วขณะ


ไม่มีอะไรหรอกน่าคุณ ฉันคงอยู่กลางแจ้งนานไปน่ะยอนจองยิ้มด้วยรอยยิ้มอบอุ่นเพื่อให้เธอได้สบายใจ เขารู้สึกดีที่เห็นซูบินดูเป็นห่วงเขา แต่อีกใจก็กังวลเพราะเขารู้ว่ามันไม่ใช่เพราะแสงแดดหรืออะไรทั้งนั้น มันอาจจะเป็นสัญญาณเตือนบางอย่าง


แล้วทำไมไม่บอกฉันล่ะว่าอยู่กลางแจ้งนานๆไม่ได้ เข้าไปข้างในกันเถอะเธอดุเขาน้อยๆด้วยความเป็นห่วง นับตั้งแต่ที่เจอกันครั้งแรกเธอสัมผัสตัวยอนจองได้มาเสมอ น่าแปลกที่แค่เพียงคิดว่าวันหนึ่งเธอจะไม่สามารถสัมผัสตัวเขาได้อีก หัวใจของเธอก็เกิดสั่นไหวขึ้นมา


ฮันแน่ เป็นห่วงฉันล่ะสิ


ก็เป็นห่วงน่ะส…”ซูบินยกมือขึ้นปิดปากแทบไม่ทันเมื่อดันเผลอตอบรับเขาเข้าไปเต็มๆ ทำเอาผีขี้แกล้งยิ้มร่าขึ้นมาอีกครั้งก่อนจะลอยหนีไปให้พ้นจากฝ่ามือของเจ้าหล่อน


ย๊า! ไม่ต้องหนีเลยนะ คุณได้กลายเป็นผีอีกรอบแน่ยู ยอน…”ร่างเล็กเตรียมจะวิ่งตามเอาคืนแต่พอเปิดประตูเธอก็ต้องชะงักไปเมื่อพบกับซอลอาและเอ็กซี่เสียก่อน


พวกฉันมีเรื่องต้องคุยกับแก

 

 

วันต่อมาอูจูโซนยอมีขึ้นแสดงรายการ M Countdown เด็กๆต่างเต้นกันด้วยความสดใส โดยเฉพาะซูบินที่ยิ้มแทบไม่หุบตลอดเวลาเพราะเมื่อไหร่ก็ตามที่มองไปยังด้านล่างเวทีเธอก็จะเห็นผีน้อยน่ารักตัวหนึ่งที่เอาแต่ส่งเสียงเชียร์เธอจนเธอแทบไม่ได้ยินเสียงแฟนคลับคนอื่นเลย มีแค่เสียงเขาที่เธอได้ยิน แม่แค่รอยยิ้มของเขาที่เธอเห็นได้เพียงแค่คนเดียว จากเมื่อก่อนที่เคยรำคาญกลายเป็นว่าตอนนี้เธอกลับรู้สึกดีที่ได้เห็นเขาอยู่ในสายตาตลอด


พัค ซูบิน! พัค ซูบิน!”ยอนจองยังคงส่งเสียงเชียร์แข่งกับแฟนคลับอย่างไม่มีเหน็ดเหนื่อย น่าเสียดายที่เขาไม่สามารถถือป้ายไฟได้เลยได้โบกไม้โบกมือและส่งรอยยิ้มเป็นกำลังใจให้เธอแทน แต่ก่อนที่เพลงจะจบลงร่างของยอนจองกลับหายไปทำให้คนบนเวทีตกใจจนเต้นผิด แต่เธอก็พยายามรวบรวมสมาธิเอาไว้ล้วเต้นต่อจนเพลงจบลง


ฉันขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะพอลงจากเวทีได้ซูบินก็รีบวิ่งออกไปทันที เพราะอาการของยอนจองวันก่อนกอปรกับคำพูดของพี่ใหญ่และลีดเดอร์ทำให้หัวใจเธอเกิดอาการร้อนรนขึ้นมา

อย่าลืมนะซูบินว่ายอนจองตายไปแล้ว ไม่ช้าก็เร็วเขาก็ต้องหายไป เธอไม่สามารถกักวิญญาณเขาให้อยู่กับเธอไปเรื่อยๆได้หรอกนะ

ฉันสองคนไม่ได้ห้ามให้เธอรู้สึก แต่เธอควรจะเผื่อใจไว้ด้วยวันก่อนที่คุยกันซอลอากับเอ็กซี่ถามเธอว่ารู้สึกยังไงกับยอนจองเพราะทั้งสองคนแอบดูอยู่ตลอด ซูบินยิ้มแย้มและมองยอนจองด้วยแววตาที่ไม่ต่างจากการมองคนรัก หล่อนอาจจะคิดว่ามันเป็นความรู้สึกธรรมดา แต่กับคนมองภายนอกมันเห็นความเป็นไปได้อย่างชัดเจน พวกเขามองเห็นแค่ว่าเธอกำลังยิ้มให้กับอากาศและสัมผัสเพียงแค่ความว่างเปล่าเท่านั้น จึงอยากจะเตือนด้วยความเป็นห่วงเพราะไม่อยากให้น้องเสียใจ

 

คุณหมี อยู่ไหนน่ะ คุณหมี ออกมาเดี๋ยวนี้นะร่างเล็กวิ่งไปหยิบไดอารี่ในกระเป๋าห้องพักแล้วพยายามมองหายอนจองแต่ก็ไม่พบ ตอนนั้นเธอไม่ได้ยอมรับกับพี่ๆว่ารู้สึกยังไง แล้วเธอจะห้ามใจไม่ให้รู้สึกกับเขาได้อย่างไรในเมื่อเธอรักเขาตอนไหนเธอก็ยังไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ ตอนนี้เธอรู้เพียงแค่ว่ายังไม่อยากให้เขาหายไปไหน เขายังแต่งเพลงไม่เสร็จและเขาก็ไม่ควรจะไปโดยที่ไม่ได้บอกลาเธอ


ยู ยอนจอง ถ้าไม่ออกมาฉันจะโกรธแล้วนะเธอวิ่งมายังบันไดหนีไฟสถานที่ที่ได้คุยกับเขาครั้งแรก น้ำตาหยาดใสเริ่มรื้นขึ้นมาเมื่อพบแค่เพียงความว่างเปล่า เธอได้แต่ถือไดอารี่ในมือไว้แน่น


คุณก้อนแต่ในขณะที่ซูบินกำลังจะร้องไห้เสียงของคุณผีที่เธอกำลังตามหาก็ดังขึ้นพร้อมกับร่างของเขาที่ปรากฎออกมาตรงหน้าเธอ


คุณหมีร่างเล็กไม่พูดอะไร เธอโผเข้ากอดเข้าไว้แน่นแล้วปล่อยร้องไห้ออกมาทันที ทำเอาผีที่โดนกอดแต่ได้เหวอเขายกมือทั้งสองข้างขึ้นในระดับไหล่ด้วยความที่ยังไม่กล้ากอดหล่อนตอบ รู้แค่เพียงว่าหัวใจเขารู้สึกอุ่นวาบขึ้นมาราวกับมันมีชีวิต


คุณก้อน เป็นอะไรไป ร้องไห้ทำไมเขาถามอย่างงงๆเพราะพึ่งไปคุยกับเซจองมายังไม่ทันจบดีก็ได้ยินเสียงเรียกของซูบินเสียก่อนจึงรีบมาหา


คุณจะไม่หายไปไหนใช่มั้ยยอนจองเธอเงยหน้าขึ้นมามองเขาด้วยใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยน้ำตา ในขณะที่มือเล็กยังคงจับชายเสื้อตรงเอวเขาไว้ไม่ยอมปล่อย


หืม ที่ร้องไห้นี่เพราะกลัวฉันหายไปหรอกเหรอร่างสูงยิ้มตาปิดเหมือนทุกครั้งก่อนจะยื่นมือไปเช็ดน้ำตาให้เจ้าหล่อน


บอกมาก่อนสิว่าจะไม่หายไปไหน


ฉันรับปากคุณไม่ได้หรอกนะเขาตอบด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความลำบากใจ ถ้าเป็นก่อนหน้านี้เขาคงจะรับปากไปแล้วแต่การไปคุยกับเซจองมามันทำให้เขารู้ว่าเขาเองก็ใช่ว่าจะมีเวลามากมายอะไร


ถ้าอย่างนั้นคุณสัญญาได้มั้ยว่าถ้าหากคุณจะต้องไป คุณจะบอกฉันก่อนเธอขอร้องอีกครั้งเพราะรู้อยู่แล้วว่าคำขอแรกของเธอมันไม่มีทางที่เขาจะทำให้ได้


ฉันไม่รู้ว่าพอถึงเวลานั้นฉันจะทำได้มั้ย แต่ฉัน สัญญายอนจองใช้มือปาดน้ำตาออกจากใบหน้าน่ารักนั่นอีกครั้งก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปประทับริมฝีปากเย็นเฉียบลงบนริมฝีปากเล็กของเจ้าหล่อนแทนคำสัญญาที่ไม่ว่ายังไงเขาก็จะทำให้ได้




อีกสองตอนน่าจะจบ ต้องขออภัยที่มาอัพช้านะคะ ไม่มีเหตุผลใดใดมาแก้ตัวทั้งนั้น แหะๆ

แต่ยังไงก็จะแต่งให้จบแน่นอนค่ะ ฝากติดตามและคอมเม้นเป็นกำลังใจโตยเน้อ ><

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

109 ความคิดเห็น

  1. #106 WS212 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 22:02

    ไม่อยากจะคิดตอนยอนจองหายไปเลย

    #106
    0
  2. #97 kkarioz_p (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 10:30
    โอ้ย แค่คิดว่าสุดท้ายเขาจะต้องจากกันแล้วก็ใจบาง จะร้องไห้เลยค่ะ หือออ
    #97
    0
  3. #56 Piano0327 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 กันยายน 2560 / 07:11
    โธ่ คุณผีจู่ๆก็หายไปแบบั้นพี่ซูบินก็ตกใจแย่ ไม่อยากให้กายไปเลย เด็นสองคนนั้นเริ่มผูกพันกันแล้ว อยู่ให้กวนกันไปมารึง้อกันไปตลอดได้มั้ยคะไรท์มาในรูปแบบไหนก็ได้ สงสารทั้งคู่เลย
    #56
    0
  4. #55 ALERT__ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 กันยายน 2560 / 05:14
    มาม่ามาซะเต็มเลยย ฮือออ หมีกับก้อนจะจบแล้วTT
    #55
    0
  5. #54 bbyn (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 กันยายน 2560 / 00:22
    ไม่อยากให้จบดราม่าเลย ไม่เอาแบบหายไปไม่ได้ลานะ ทำใจไม่ได้ ฮือออ คู่นี้น่ารักสดใส จบแบบแฮปปี้ใช่มั้ยคะไรท์55555 ไรท์สู้ๆนะคะ อย่าเพิ่งหมดกำลังใจน้า
    #54
    0
  6. #53 supakan2547 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 กันยายน 2560 / 22:42
    อยากบับบให้หมีหายไปแล้วกลับมาเป็นสมาชิกคนที่13ของวงในลุกหมีคาสโน่วา55555 รุกซูบินหนักๆมีจับกดด วรั้ยยยยยยย//ตบหน้าสองครั้งเพื่อดึงสติ โอเคละๆๆหายบ้าแล้ว ไม่ว่าไรท์จะจบยังไงก็ขอให้แฮปปี้เถอะค่าาา
    #53
    0
  7. #52 ฮิเบิร์ดฮิบาริ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 กันยายน 2560 / 20:42
    ฮือออออ อยากให้แฮปปี้endingอ่ะ ถ้าหมีหายไป สงสารซูบินแย่เลยอ่ะ????????????
    #52
    0
  8. #51 LoveToon (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 กันยายน 2560 / 20:24
    คิดไว้แล้วแหละ ว่าวันหนึ่งยอนจองต้องหายไป แต่ก็อดใจหายไม่ได้จริงๆนะ ซูบินเข้มแข็งมากๆเลยล่ะ ถ้าถึงตอนนั้น
    #51
    0