[Short Fic] My Lovely Soul [Yeonjung x Soobin] Fet. WJSN

ตอนที่ 10 : Special Part

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 320
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    13 พ.ย. 60

เห้ย! ผ ผี ผี แกเป็นผีนี่ มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง แกไปแล้วไม่ใช่เหรอ!”ทันทีที่ได้เห็นหน้าเมมเบอร์คนใหม่ท่านหัวหน้าวงก็แหกปากโวยวายลั่นห้องพร้อมกับเอาแต่ชี้หน้ายอนจองด้วยความตกใจสุดขีด ในขณะที่ซูบินได้แต่ยืนน้ำตาคลอ


ผีอะไรกันเอ็กซี่ น้องพึ่งมาใหม่อย่าทำให้น้องตกใจสิมินจีออนนี่เตือนเมื่อเห็นเอ็กซี่เอาแต่เรียกยอนจองว่าเป็นผี


แต่เจ้านี่มันเป็นผีจริงๆนะฉันจำได้ มันเคยอยู่กับซูบินที่หอเรา


หอเรา? นี่หอเรามีผีงั้นเหรอพี่!!”พอได้ยินคับคล้ายคับคลาว่าหอตัวเองมีผีอึนซอผู้ขี้กลัวก็แหกปากบ้างตามด้วยพวกเด็กๆที่เริ่มตื่นตูมกัน ทั้งบ้านเริ่มเกิดเสียงดังแซงแซ่ ส่วนคนที่ถูกกล่าวหาก็ได้แต่ยืนงง


ทุกคนเงียบ!! มันไม่มีผีอะไรทั้งนั้นแหละ เมื่อคืนเอ็กซี่แค่ดูรายการผีมากไปเลยหลอน อย่าไปฟังเลยเป็นพี่ใหญ่ของวงที่ทนฟังเสียงแห่งความวุ่นวายไม่ได้จึงตะโกนขึ้นมาทำเอาเด็กๆยอมหุบปากลงแต่โดยดี


พี่ซอลอาพี่จำได้ป่ะ...


จำไมได้! เพราะฉะนั้นเงียบค่ะที่รัก ไม่งั้นตายเอ็กซี่ยังคงพยายามจะเถียงว่ายอนจองเป็นผีที่เขาเคยเจอจริงๆแถมยังชื่อเหมือนกันอีกด้วย แต่สุดท้ายก็ยอมเงียบไปเมื่อเจอคำขู่รอดไรฟันของผู้บังคับบัญชาการลีดเดอร์อีกที


เอ่อ นี่ฉันทำอะไรผิดรึเปล่าคะคนที่เงียบมานานพูดขึ้นมาบ้างเมื่อเห็นสถานการณ์ตรงหน้าที่ดูจะไม่ใช่การต้อนรับที่ดีซักเท่าไหร่ เหมือนเขามาสร้างความวุ่นวายให้อย่างไรชอบกล


ไม่เลยจ่ะ พวกนี้ก็ชอบโวยวายกันแบบนี้แหละ


แล้วทำไมพี่เขาถึงร้องไห้ล่ะคะยอนจองชี้ไปยังซูบินทื่ยืนน้ำตาไหลอยู่ท่ามกลางความโกลาหล เขาเห็นเจ้าหล่อนยืนอยู่แบบนั้นตั้งแต่เขาก้าวเข้ามาแล้ว


โอ๊ะ จริงด้วย พี่ซูบินร้องไห้ทำไมคะยอรึมที่ยืนอยู่ข้างๆพึ่งสังเกตเห็นจึงรีบถาม ทำให้สายตาทั้งหมดจ้องมาที่ซูบินแทน


ไม่มีอะไรหรอก สงสัยพี่จะตกใจมากไปหน่อยน่ะสาวตัวเล็กรีบปาดน้ำตาออกหลังจากจ้องมองยอนจองอยู่นาน และดูจากท่าทางของเขา เขาไม่น่าจะจำเธอได้ ไม่สิ เขาไม่น่าจะใช่คนเดียวกันกับยอนจองที่เธอรู้จัก มันจะเป็นไปได้ยังไงในเมื่อคุณหมีของเธอเป็นวิญญาณเท่ากับเขาตายไปแล้ว


พี่เอ็กซี่นั่นแหละทำคนอื่นตกใจดายองหันมาโทษเอ็กซี่จนลีดเดอร์ต้องง้างเท้าขู่


เอาล่ะๆ เดี๋ยวค่อยไปทำความรู้จักกันที่บริษัทต่อ จะสายแล้วผู้จัดการสาวเอ่ยสรุปก่อนจะไล่เด็กๆให้ไปขึ้นรถ ทางด้านซอลอาก็เข้ามากอดไหล่ปลอบน้องสาวด้วยความเป็นห่วง เธอไม่คยเห็นยอนจองเหมือนเอ็กซี่แต่รู้ดีว่าเอ็กซี่ก็ไม่ได้โกหก แค่อาการของซูบินก็บอกชัดเจนแล้วว่ายอนจองคงเหมือนผีตนนั้นที่เคยอยู่ด้วยกันจริงๆ ส่วนจะใช่คนเดียวกันหรือไม่ คงต้องรอเคลียร์กันหลังจากประชุม

 

 

เด็กๆเข้าร่วมประชุมเกี่ยวกับเพลงและคอนเซ็ปต์อัลบั้มใหม่ซึ่งจะเป็นโปรโมทโดยมีสมาชิก 13 คนนับจากนี้ พวกเด็กๆไม่มีใครคัดค้านแถมยังพากันดูแลยอนจองเป็นอย่างดียกเว้นก็แต่พวกพี่ใหญ่ที่เป็นเมมเบอร์เก่าแก่ของค่ายอย่างเอ็กซี่ ซอลอา และซูบิน ที่กำลังนั่งจ้องยอนจองอยู่มุมห้องซ้ออย่างเงียบๆ


คิดว่าใช่มั้ยซูบิน ฉันว่าใช่นะ ใครจะหน้าตาเหมือนกันเด๊ะๆแถมชื่อเหมือนกันอีกแบบนี้เอ็กซี่ถามซูบินที่นั่งมองยอนจองเล่นกับพวกเมมเบอร์คนอื่นอย่างซึมๆ พอเห็นยอนจองแล้วเขาก็ยังขนลุกไม่หายคนเราจะเหมือนอะไรกันได้ขนาดนี้


แต่มันจะเป็นไปได้ยังไงกันล่ะ เธอบอกว่ายอนจองเป็นผี ผีก็คือคนที่ตายไปแล้วจะมายืนอยู่อย่างนี้ได้ยังไง คงไม่บอกหรอกนะว่าที่ยืนอยู่เนี่ยก็ผีอีกเหมือนกันซอลอาเถียง พอเห็นท่าทางซูบินแล้วเธอก็ได้แต่ถอนหายใจเพราะน้องกำลังจะดีข้นแล้วแท้ๆแต่พอมาเจอยอนจองก็กลับไปซึมอีกแล้ว


เออนั่นสิ หรือว่ามันเป็นผีปลอมตัวมา


นี่ พูดอะไรที่มันเข้าท่าหน่อยได้มั้ย ลีดเดอร์นี่จับฉลากได้มารึไง


ลีดเดอร์น่ะไม่ได้จับฉลากได้มาหรอก แต่ถ้าแฟนก็ไม่แน่ คืนนั้นไม่ได้เปิดไฟเลยพลาดท่าได้มาเฉ้ย


ย่าห์!”


ไม่ใช่หรอกค่ะ เขาไม่ใช่ทั้งผีแล้วก็ไม่ใช่ทั้งยอนจองคนนั้นด้วยซูบินพูดขึ้นสยบสงครามสองผัวเมียที่กำลังจะตีกันอีกแล้ว เธอยอมรับว่าวินาทีแรกทีได้เห็นหน้ายอนจองเธอแอบคิดว่าคือเขา  แต่พอได้พูดคุยทำความรู้จักกันก่อนหน้านี้เธอเห็นว่าสายตายอนจองที่มองมายังเธอมันมีแต่ความว่างเปล่า เหมือนเขาพึ่งรู้จักเธอจริงๆเลยกลายเป็นว่ายิ่งได้เห็นหน้ายอนจองคนนี้มันก็ยิ่งทำให้เธอคิดถึงคุณหมีของเธอ ใจเธออยากวิ่งไปกอดเขาให้หายคิดถึง แต่ถ้าทำแบบนั้นยอนจองคงจะตกใจไม่น้อย เขาพึ่งเข้ามาใหม่เธอไม่อยากให้เขาต้องรู้สึกอึดอัดใจเพราะต้องอยู่ด้วยกันไปอีกนาน


เอางี้ ถามกันให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยดีกว่า ย่าห์ ยู ยอนจอง ไปคุยกับพวกฉันที่ห้องหน่อยสิเอ็กซี่กวักมือเรียกยอนจองทันทีที่พูดประโยคแรกเพื่อตัดโอกาสที่ซอลอากับซูบินจะคัดค้านขึ้นมา ที่ได้มาแทนก็คือฝ่ามือหนักๆที่ฟาดมาบนหลังเขาทั้งพี่ทั้งน้อง


ค่ะยอนจองโค้งรับอย่างเกร็งๆเพราะไม่รู้ว่าเอ็กซี่มีเรื่องอะไรจะคุยด้วย หน้าตาท่านลีดเดอร์หน้ากลัวน้อยเสียที่ไหน ส่วนเด็กๆคนอื่นที่นั่งล่นกันอยู่ก็หันมามองอย่างไม่เข้าใจเช่นกันแต่ทุกคนก็ทำได้ส่งกำลังใจไปให้ยอนจอง


ทั้งสี่คนเข้ามายังห้องเล็กๆที่อยู่ในห้องซ้อมอีกที เอ็กซี่บอกให้ยอนจองลงไปนั่งที่เก้าอี้ส่วนเขา ซูบินกับซอลอาก็ยืนกอดอกจ้องกันตาไม่กระพริบ ยิ่งทำให้ยอนจองยิ่งใจไม่ดีเข้าไปใหญ่กลัวว่าจะไปทำอะไรให้พวกพี่เขม่นเข้า


เอ่อ คือ พวกพี่มีอะไรจะคุยกับฉันเหรอคะ


เธออายุเท่าไหร่นะซอลอายิงคำถามแรกเพราะเท่าที่ฟังซูบินเล่าตอนนี้ยอนจองต้องอายุไล่เลี่ยกันกับซูบินเผลอๆจะเท่ากับเอ็กซี่เลยด้วยซ้ำ


19 ค่ะประเด็นแรกตกไป


เป็นเด็กฝึกมากี่ปีเอ็กซี่ถามต่อ


2 ปีค่ะ


2 ปี ไม่น่าใช่จริงๆแฮะ แล้วรู้จักฉันป่ะ


รู้จักสิคะคำตอบมึนๆของยอนจองทำให้ทั้งสามคนยิ่งจ้องอย่างมีความหวังเมื่อเขาพูดว่ารู้จักเอ็กซี่


ก็พี่เป็นหัวหน้าวง ทำไมฉันจะไม่รู้จักล่ะคะ ฉันชอบเวลาพี่แร็พมากเลยนะเท่ห์สุดๆเลยยอนจองยกนิ้วให้เอ็กซี่บ่งบอกว่าที่เขารู้จักคือรู้จักผ่านจอทีวีมาบ้างแล้ว เขายังชื่นชมความสามารถของลีดเดอร์แร็พเปอร์คนนี้อยู่เลย แต่คำตอบนั้นก็ทำเอาความหวังของพวกพี่ๆพังไม่เป็นท่า


ถ้างั้นซูบินล่ะ เธอเคยรู้จักมาก่อนมั้ย แบบที่ไม่เคยเห็นในทีวีอะพี่ใหญ่ชี้ไปที่ร่างเล็กที่ยังคงทำได้แค่ยืนรอฟังคำตอบเพราะไม่กล้าจะถามเอง


อืมมไม่นะคะ พวกพี่เคยรู้จักฉันมาก่อนเหรอแม้จะคิดเอาไว้แล้วว่ายอนจองคงไม่ใช่คุณหมีของเธอแต่พอเขาตอบออกมาแบบนี้พร้อมกับสายตาที่มองมายังเธอแบบใสซื่อนั้นมันก็อดทำให้หัวใจของเธอเจ็บแปลบขึ้นมาไม่ได้ คนเราก็เป็นแบบนี้แม้สมองจะรู้ดีว่าไม่มีหวังแต่ลึกๆแล้วในหัวใจก็ยังคงหวังในทุกวินาที


ก็อาจจะ แต่แบบ เธอไม่รู้สึกคุ้นงี้เลยเหรอ


พอเถอะค่ะพี่เอ็กซี่ อย่าไปเซ้าซี้น้องเขาเลย เธอออกไปเถอะ ขอโทษด้วยนะถ้าทำให้ตกใจซูบินหันมายิ้มให้ยอนจอง เธอพยายามฝืนน้ำตาตัวเองเอาไว้ ร่างสูงจึงทำได้แค่ลุกขึ้นโค้งให้แล้วออกไปอย่างงเยบๆและทันทีที่เขาออกไปน้ำตาที่กลั้นเอาไว้ก็ไหลออกมาทันที ซอลอากับเอ็กซี่เลยได้แต่มองอย่างเห็นใจ พวกเธอเองก็หวังให้ยอนจองเป็นผีตนนั้นเหมือนกันเผื่อว่าน้องสาวของพวกเขาจะกลับมายิ้มร่าเริงจากใจอีกครั้ง


สองวันต่อมา เด็กๆได้กลับมายังหอพักโดยสภาพที่อิดโรยกันพอควรเพราะต้องอยู่อัดเพลงที่บริษัทกันโดยไม่ได้พักผ่อน สมาชิกแต่ละคนจึงแยกย้ายกันไปนอน  ยกเว้นก็แต่ซูบินที่ขึ้นมาด้านบนดาดฟ้าสถานที่ประจำพร้อมกับไดอารี่เล่มเก่าที่แสนคุ้นเคย


ขอโทษนะคุณหมีที่ฉันหายไปตั้งสองวัน ช่วงนี้ยุ่งมากๆเลยล่ะ ฉันคงไม่ได้มาคุยกับคุณหมีบ่อยเหมือนเดิม ฉันมีเรื่องจะเล่าให้คุณฟังเยอะแยะเลย คุณยังอยู่ตรงนั้นใช่มั้ย เพราะฉันกำลังสับสน มีคนหน้าเหมือนคุณมาอยู่ที่นี่ด้วยล่ะ เขาเหมือนคุณมากซะจนฉันอดคิดไม่ได้ว่าเป็นคุณ ยิ่งอยู่ใกล้เขาฉันก็ยิ่งคิดถึงคุณมากขึ้นทุกที ฉันจะทำยังไงดี


น้ำตาหยดใสไหลลงกระทบตัวอักษรบนหน้ากระดาษ ตลอดสองวันที่ผ่านมายิ่งเธอได้อยู่ใกล้ยอนจองเธอก็ยิ่งคิดถึงคุณหมีของเธอ หลายครั้งที่เธอเผลอคิดว่านั่นคือเขาเธอจึงพยายามออกห่างจากเขาให้ได้มากที่สุด เธอเกลียดรอยยิ้มของเขาที่ทำให้ใจของเธอหวั่นไหวทั้งที่ไม่ควร


ขอโทษนะที่ฉันร้องไห้อีกแล้ว แต่ว่ายอนจองอ่า บอกฉันทีได้มั้ยว่าเขาไม่ใช่คุณเธอเงยหน้าขึ้นถามท้องฟ้ายามค่ำคืนด้วยเสียงสั่นเครือพร้อมกับกอดไดอารี่เอาไว้แนบอก แม้จะพยายามเช็ดน้ำตาออกเพราะไม่อยากให้คนบนฟ้าต้องกังวลแต่น้ำตาเจ้ากรรมก็ไหลลงมาเรื่อยอย่างไม่มีทีท่าจะหยุด จนสุดท้ายก็ปล่อยให้มันไหลอยู่อย่างนั้น




ฟืดดด


เสียงบานประตูที่เปิดออกทำให้ซูบินรีบปาดน้ำตาออกอีกครั้งแล้วหันไปมองคนที่มาใหม่ว่าเป็นใคร เธอคิดว่าในเวลานี้เมมเบอร์คนอื่นๆคงหมดแรงนอนกันหมดแล้วเสียอีก


อ้าว พี่ซูบิน มานั่งเล่นเหรอคะเสียงใสเอ่ยถาม ยู ยอนจองยังคงร่าเริงแม้จะอยู่อัดเสียงมาทั้งคืนก็ตาม


อื้ม เธอล่ะ ไม่พักผ่อนเหรอร่างเล็กพยายามปรับเสียงให้สดใสเหมือนอย่างที่เคย  ไม่รู้ทำไมเด็กขึ้นนี้ถึงชอบโผล่มาในตอนที่เธอไม่อยากเจอทุกที


ก็นี่ไงการพักผ่อนของฉันเขาชูไอแพดในมือพร้อมกับหูฟังและโคล่าอีกหนึ่งกระป๋อง ยอนจองก็แค่อยากจะขึ้นมาหาที่เงียบๆอากาศดีๆนั่งหลับตาฟังเพลง


งั้นเธอก็พักผ่อนเถอะ ฉันจะลงไปข้างล่างแล้วซูบินลุกขึ้นเตรียมจะออกไป อย่างที่บอกเธอไม่อยากจะอยู่ใกล้ยอนจองมากนักเพราะมันทำให้หัวใจเธอรู้สึกทรมาน


เดี๋ยวสิคะ พี่นั่งเป็นเพื่อนฉันก่อนไม่ได้เหรอร่างสูงดึงชายเสื้ออีกคนไว้พร้อมกับส่งสายตาอ้อนๆไปให้


แต่ว่าฉัน…”


นะคะ


แป๊บเดียวนะ ฉันเริ่มง่วงแล้วคนตัวเล็กยอมนั่งลงตามเดิมเมื่อเจอสายตาแป๋วๆที่มองมา ยอนจองใช้เวลาสนิทกับเมมเบอร์ได้ไม่นานจากความสดใสร่าเริงของเขาที่ดันไปเหมือนใครคนนั้นของเธอ


ขอบคุณค่ะ ว่าแต่พี่ชอบเขียนไดอารี่เหรอเขามองไปยังไดอารี่ในมือของซูบิน


เมื่อก่อนก็ไม่ค่อยชอบหรอก แต่มีคนทำให้ฉันชอบน่ะเธอก้มลงมองไดอารี่ด้วยรอยยิ้มจางๆ


หืม? แสดงว่าเขาคนนั้นต้องสำคัญกับพี่มากแน่ๆเลย ใช่มั้ย


ใช่


อ่า น่าอิจฉาจัง ฉันก็ชอบเขียนไดอารี่นะแต่ว่าฉันทำมันหายน่ะยอนจองหันไปมองท้องฟ้าเบื้องหน้าแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม แต่ประโยคนั่นทำให้ซูบินต้องเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของเขาเพื่อรอให้เขาเล่าต่อ


หายก็ซื้อใหม่สิ


ไม่ได้หรอก ของที่มันมีความหมายต่อใจถึงจะซื้อใหม่มันก็ไม่เหมือนเดิม"


".............."


"แต่ฉันฝันนะ ฝันว่ามีพี่สาวคนนึงเก็บมันได้ ฉันติดอยู่ในฝันนั้นและฉันก็หาทางออกไปไม่เจอ แล้วพี่สาวคนนั้นก็หาทางช่วยฉันจนฉันตื่นขึ้นมาได้ มันเลยกลายเป็นฝันร้ายที่ดีที่สุดในชีวิตฉัน”ทั้งคู่ต่างนั่งเงียบๆไปเกือบนาทีก่อนที่ยอนจองจะเล่าเรื่องบางอย่าง และเรื่องเล่าของร่างสูงก็ทำให้หัวใจของซูบินสั่นไหวขึ้นมาอย่างหนักเพราะมันช่างคล้ายกันกับเรื่องของเธอและคุณหมีเหลือเกิน


ล แล้วยังไงต่อ


ฉันชอบพี่สาวคนนั้นมากเลยล่ะ เธอเป็นคนปากร้ายแต่ใจดี  เป็นผู้หญิงที่ร้องเพลงเพราะที่สุดเท่าที่ฉันเคยฟัง ในฝันนั้นฉันเรียกเธอว่า  คุณก้อนยอนจองหันมาเรียกชื่อนั้นในขณะที่สบตากับซูบิน ให้ร่างเล็กรู้สึกชาวาบไปทั้งร่างขอบตาของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาจนมันกลั่นกรองเป็นหยาดน้ำใส


น นี่ เธอพูดไม่ออกเมื่อหลายความรู้สึกจุกอยู่ที่กลางอก ที่ได้ยินก็คงเป็นเพียงแค่เสียงหัวใจตัวเอง เธอได้แต่จ้องมองใบหน้าขาวเนียนนั่นผ่านม่านน้ำตา


ส่วนเธอจะชอบเรียกฉันว่าคุณหมี ทั้งๆที่ฉันพยายามบอกแล้วว่าไม่ใช่ ตลกดีใช่มั้ย แต่ฉันกลับรู้สึกชอบชื่อนี้มากๆเล...”


พอได้แล้ว! ยู ยอนจอง คนบ้า เธอมันบ้า บ้าที่สุดเลย!”ซูบินขึ้นเสียงใส่ เธอทุบทั้งสองไหล่ของเขาพลางร้องไห้  ส่วนคนถูกตีก็ได้แต่นั่งนิ่งปล่อยให้อีกฝ่ายได้ระบายอารมณ์จนหนำใจ จนซูบินหยุดทุบเธอเลื่อนมือทั้งสองข้างมากำเสื้อตรงเอวเขาไว้แล้วพิงศีรษะตรงเหนืออกร้องไห้สะอื้นจนตัวโยน เธอไม่จำเป็นต้องสงสัยอะไรในตัวเขาอีกแล้วในเมื่อตอนนี้เธอมั่นใจว่าใช่เขา ใช่ ยู ยอนจองที่เธอเฝ้าคิดถึงมาโดยตลอดและคิดว่าชีวิตนี้คงไม่ได้เจอเขาอีกจนกว่าเธอจะหมดลมหายใจ


ฮึกๆ คนนิสัยไม่ดี โกหกกันทำไม รู้บ้างมั้ยว่าฉันน่ะ ฮึก ฉันน่ะคิดถึงเธอแค่ไหน ฉันคิดถึงเธอจนแทบบ้าอยู่ทุกวันไม่รู้รึไง


รู้สิ เพราะฉันก็รู้สึกไม่ต่างกัน ฉันขอโทษนะคุณก้อน ฉันก็แค่อยากจะรู้ว่าคุณก้อนลืมฉันรึยังเขาดึงเธอเข้ามากอดแล้วสารภาพออกมา หลังจากที่เลือนหายไปกับสายลมเขาก็ถูกเซจองพาไปยังดินแดนที่กั้นระหว่างความเป็นกับความตาย และเซจองก็บอกให้เขาเลือกว่าจะเลือกอยู่หรือจะไปเพราะว่าร่างที่แท้จริงของเขากำลังนอนเป็นเจ้าหญิงนิทราอยู่และตอนนี้อาการก็ทรุดลงแล้วหมอกำลังช็อตไฟฟ้ากระตุ้นหัวใจมันจึงเป็นการกระชากวิญญาณยอนจองให้รู้สึกตัว ดังนั้นเขาจึงต้องเลือก

แน่นอนว่าเขาเลือกที่จะอยู่ต่อ เขาคุกเข่าขอร้องเซจองไม่ให้ลบความทรงจำของเขา เซจองเลยทำได้แค่เขาจำมันได้ในรุปของความฝัน จนกระทั่งเขาได้เห็นซูบินผ่านทีวีถึงได้รู้ว่านั่นมันคือความจริง เขาเลยไปลองสมัครเป็นนักร้องค่ายนั้นและด้วยคุณภาพเสียงของเขาค่ายจึงไม่ลังเลที่จะรับ ที่เขาไม่บอกซูบินแต่แรกเป็นเพราะความขี้แกล้งของตัวเองและอยากจะรู้ว่าเจ้าหล่อนยังคิดถึงเขาอยู่เหมือนเดิมรึเปล่า จนกระทั่งวันนี้ที่เขาไม่สามารถทนเห็นเธอเศร้าใจได้อีกต่อไปถึงได้ออกมายอมรับความจริง


ไอ่หมีบ้า คิดว่าฉันจะลืมง่ายขนาดนั้นเลยรึไงร่างเล็กเงยหน้าขึ้นมามองเขาอย่างเคืองๆแม้จะมีน้ำตาเปรอะเปื้อนเต็มใบหน้า เธออยากฆ่าเขานักที่กล้ามาหลอกเธอ แต่ใจเธอก็ช่างทรยศที่อยากจะกอดเขาไว้แน่นๆเสียมากกว่า


ก็ไม่น่ะสิ ถึงได้มาหา ขอโทษจริงๆนะที่ปล่อยให้รอ ฉันก็คิดถึงคุณ ไม่สิ ฉันคิดถึงพี่มากเลยนะพี่ซูบิน คิดถึงแทบขาดใจยอนจองใช้นิ้วโป้งเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าใสของอีกฝ่าย แต่กลายเป็นเขาเองที่ตอนนี้ก็มีน้ำตาไม่ต่างกัน ความทรมานเพราะความฝันจางหายไปเมื่อนางในฝันอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว เรียวปากสีระเรื่อส่งไปสัมผัสกับเรียวปากเล็กต่อจากนั้นเพื่อถ่ายทอดความคิดถึงที่มีทั้งหมดในหัวใจให้กันและกันได้รับรู้


อย่าไปไหนอีกได้มั้ย อย่าทิ้งฉันไปไหนอีกนะซูบินผละออกมามองเขาอย่างร้องขอ เธอไม่ต้องการเห็นเขาจากไปไหนอีกแล้ว เพราะเธอรู้ว่าปาฏิหาริย์คงไม่เกิดขึ้นเป็นรอบที่สองอย่างแน่นอน


ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น เราจะเดินตามความฝันได้ด้วยกันไปจนสุดทางเลยดีมั้ย ฉันจะเป็นหมีน้อยให้พี่ไปตลอดชีวิตเลยเด็กร่างสูงส่งยิ้มทั้งน้ำตาไปให้ ยอนจองเองก็ดีใจไม่แพ้กันและคิดว่าเขาจะไม่มีวันให้อะไรมาพรากเราอีกแล้ว


จบแล้วควรจะหาอะไรมาเซ่นไหว้ฉันบ้างนะเนี่ย จะมียมทูตที่ไหนหน้าตาดีแล้วยังใจดีได้ขนาดนี้อีกไม่ไกลจากร่างของทั้งสองคนที่กอดกันอยู่ ปรากฏอีกหนึ่งวิญญาณที่ลอยอยู่กลางแสงจันทร์ เซจองถือพัดโบกไปมาแล้วบ่นเหมือนลุงแก่ๆขณะกำลังมองอดีตวิญญาณที่เขาเคยดูแลกำลังสวีทกับแฟนตัวเล็ก เห็นแล้วก็อยากจะมีกับเขาบ้าง แล้วคุณล่ะอยากลองพบวิญญาณน่ารักๆซักตัวมั้ย 

 


 ยู้ฮู แอบมาลงสเปเชี่ยลให้ตามสัญญาที่บอกว่าถ้าคอมเม้นเกินสิบ

นานพอสมควรเลยเนอะ 55 ในที่สุดก็จบจริงๆเสียที อ่านจบแล้วรู้สึกยังไงบ้างอย่าลืมบอกกล่าวกันนะ

ขอบคุณผู้อ่านและผู้(ที่จะ)คอมเม้นทุกท่านฝากติดตามผลงานเรื่องอื่นๆด้วยเน้อ

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

109 ความคิดเห็น

  1. #109 WS212 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 23:29

    โอ๊ยย หมีนายมันขี้แกล้งอ่ะ

    คุณก้อนร้องไห้​เลย

    แต่ดีใจที่ได้เจอกันอีก

    #109
    0
  2. #100 kkarioz_p (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 10:45
    โอ้ยยยย เจ้าหมีขี้แกล้ง -เราก็หน่วงใจตั้งนานว่าจำไม่ได้จริงๆ ซูบินจัดการให้หนักๆเลยค่ะ !!!!
    #100
    0
  3. #90 Serpens_ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2560 / 18:18
    ฮื้อ คุณไรท์ เรากลับมาแล้วค่ะ เวลาว่างน้อยมากๆเลยช่วงนี้  คิดถึงยอนบินมากๆ
    อ่านตอนนี้แล้วน้ำตาจะไหลเลยค่ะ คิดว่าจะไม่จบแบบแฮปปี้เอนดิ้งซะแล้ว
    คุณหมีก็นิสัยไม่ดีเลยนะคะ ทำไมตจ้องแกล้งด้วย
    #90
    0
  4. #87 Wiriya Lawansathian (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 22:36
    อ่านแล้วใจหายนึกว่าจำไม่ได้จิงๆ แต่ก็แอบคิดว่าหมีน่าจะแกล้ง และแล้วก็จบด้วยรอยยิ้ม ไรท์แต่งคู่นี้อีกนะคะหรือไม่ก็แต่งเรื่องนี้จ่อแต่เป็นคู่ของเซจองก็น่าจะดีนะคะ อิอิ รอติดตามเรื่องต่อไปนะคะ ไรท์สู้ๆนะคะ
    #87
    0
  5. #86 Lattemamon (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 12:38
    หมีขี้แกล้งทำให้คุณก้อนร้องไห้ใหญ่เลย น่าสงสารตุณก้อนมากๆๆ แต่ก็อย่าง Happy ขอบตุณนะคะไรท์ สนุกมากๆค่ะ
    #86
    0
  6. #85 bbyn (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 11:40
    หมีนี่ขี้แกล้งยันจบเลย คุณก้อนเศร้าจะตายอยู่แล้ว ยังจะแกล้งเค้าอีก ขอบคุณทั้งไรท์และท่านยมทูตที่ทำให้เค้าได้กลับมาหากันและยังจำกันได้นะคะ แต่จะว่าไปเซจองเหมาะจะเป็นกามเทพมากกว่ายมทูตนะ555555 ขอบคุณไรท์นะคะที่มาต่อสเปเชี่ยลให้ ฟิคยอนบินแทบจะไม่มีเลย น้อยมากๆ ขอบคุณไรท์ที่แต่งคู่นี้นะคะ เรื่องนี้เรารออ่านทุกวันเลย
    ปล. ไรท์อย่าเพิ่งหมดกำลังใจนะคะ เราเป็นคนหนึ่งที่ยังรออ่านผลงานของไรท์อยู่ตลอด หวังว่าคอมเม้นเราจะเป็นกำลังใจให้ไรท์ได้นะคะ ไรท์อย่าเพิ่งหนีไปแต่งจอยจนไม่มาต่อเรื่องอื่นๆน้า ถึงคนอ่านจะหนีไปจอยก็ตาม เราก็ยังชอบบรรยายของไรท์มากกว่า สู้ๆนะคะ จะติดตามผลงานต่อไปเรื่อยๆเลยค่ะ
    #85
    0
  7. #84 fasaiwrpc (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 05:22
    ทำไมยอนจองอบอุ่นอย่างเงงงง้ อ่านจบแล้วอบอุ่นมากเลยยขอบคุณที่มาต่อจนจบนะคะ
    #84
    0
  8. #83 LoveToon (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 05:05
    ไอหมีขี้แกล้งปล่อยสาวเจ้าร้องไห้อยู่ได้ แต่ก็ดีใจนะได้เจอกันอยู่ด้วยกันตลอดไป ฮิ้ววววว

    ปล.ขอบคุณนะคะ ฟิคยอนบินหายากมาเลย แต่จะเป็นคู่ไหน ก็ติดตามไรท์ฯ ต่อไปเรื่อยๆนะคะ สู้ๆ
    #83
    0
  9. #82 ทาสอูจู (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 01:16
    แหม~~~ นึกว่าจะไม่มีต่อแล้วส่ะอีก /// เจ้าหมีนี่ผมนึกว่าจะจำซูบินไม่ได้จริงๆส่ะอีก แล้วมาสร้างความทรงจำด้วยกันใหม่5555 // เรื่องอื่นตามอยู่ครับ สู้ๆนะครับไรท์เตอร์
    #82
    0
  10. #81 Piano0327 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 01:10
    หมีก็ยังคงเป็นหมีขี้แกล้งเหมือนเดิมสิ่นะ ซึ่งในความรักของทั้งคู่ จากนี้ไปก็ไม่ต้องเหงาแล้วนะซูบิน ยอนจอง ดีจังได้ทั้งคนรักกลับมาแถมยังได้ทำตามความฝันด้วย ขอบคุณท่านยมฑูตเซจองผู้ใจดีที่ไม่ลบความทรงจำของเจ้าหมีมัน
    สุดท้ายต้องขอขอบคุณสำหรับสเปเชียลดีๆจากไรท์ที่สุด รักไรท์นะ รักยอนจอง รักซูบิน รักคู่ลีด+พี่ใหญ่เอ็กซอล ละรักสาวๆwjsn อูจูทุกคนนะ
    #81
    0
  11. #80 ALERT__ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 01:02
    หมีเล่นงี้ไม่น่ารักเลยนะ ยอนบินที่น่ารัก ขอบคุณสำหรับเรื่องดีๆนะคะ
    #80
    0