(SF) All temper #ficsangot7 รวมฟิคสั้นกัซ

ตอนที่ 19 : ficsangot7 - YoungBam : Trial 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 172
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    16 พ.ย. 62

ficsangot7 - YoungBam

: Trial 2



“ฮ่าๆๆๆๆ ไม่เอา มันจั๊กกะจี้ ฮ่าๆๆ โอ๊ย ไม่ไหวแล้ว”

“ไม่ยอมบอกใช่มั้ยฮะ นี่แน่ะๆ” ยองแจสะบัดขนนกบริเวณฝ่าเท้าของอีกคนไปมาให้แบมแบมดิ้นพล่าน น้ำตาไหลด้วยความทรมาน หัวเราะติดต่อกันนานหลายนาทีจนหอบหายใจแทบไม่ทัน


“ฮ่าๆๆๆ เฮือก!” ยองแจรีบหยุดมือทันทีเมื่อเห็นว่าเด็กหนุ่มมีอาการเหมือนใกล้จะช็อกเต็มทน ขนาดนี้แล้ว ยังไม่ยอมบอกกันอีก เห็นทีว่าเรื่องนี้มันคงสำคัญสำหรับแบมแบมมากจริงๆ แต่ถ้าแบมแบมไม่ยอมบอกเขา คนตัวเล็กก็อาจจะถูกส่งตัวไปให้พวกลูกน้องหนวดเฟิ้มของพ่อทรมานแทน

และยองแจก็ปล่อยให้เป็นแบบนั้นไม่ได้จริงๆ

มันคงไม่มีใครใจดีเอาขนนกจี้เอวจี้เท้าอย่างที่เขาทำหรอก

แบมแบมหอบเอาอากาศเข้าปอดจนหน้าแดงก่ำไปหมด นัยน์ตากลมโตจ้องมองอีกคนราวกับวิงวอน ทว่ายองแจกลับใจแข็งมากกว่าที่เด็กหนุ่มคิดเอาไว้มากโข อีกฝ่ายปล่อยให้เขาพักหายใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะว่าออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“อยากตายรึไงแบม”

“ผมไม่รู้ ไม่รู้จริงๆ” แต่ไหนแต่ไรแววตาของแบมแบมไม่เคยโกหก แต่ไอ้สายตาที่ยองแจเห็นเนี่ย มันโครตไม่บริสุทธิ์ใจเลย และนั่นก็ทำให้ยองแจถอนหายใจออกมาอีกรอบด้วยท่าทางเหนื่อยใจเต็มที ขืนเป็นแบบนี้ แบมแบมไม่มีทางคายความลับออกมาแน่ๆ

“แบม ฟังให้ดีนะ พี่คือยองแจ ชเวยองแจ ที่อยู่บ้านติดกับแบมเมื่อสิบปีก่อน”

“ฮะ!?” แบมแบมนิ่งไปนิดไม่อยากจะเชื่อว่าสิ่งที่ได้ยินมันคือเรื่องจริง ชเวยองแจ พี่ชายตัวขาวๆที่เคยเล่นวิ่งไล่จับกับเขาน่ะหรอ

“ถ้าแบมไม่ยอมบอกพี่ พ่อพี่ต้องฆ่าเราจริงๆแน่”

“พี่ช่วยแบมไม่ได้จริงๆหรอ” ประโยคที่เอ่ยออกมาคล้ายคำขอร้องทำให้ยองแจส่ายเบาๆเป็นเชิงปฏิเสธ

“งั้นฆ่าแบมเถอะ ไม่ก็ปล่อยให้แบมไปหาพ่อพี่ตอนนี้เลย”

“จะบ้ารึไง!” ยองแจว่าออกมาอย่างหงุดหงิด แบมแบมคิดบ้าอะไรอยู่ ถึงได้ยอมแลกชีวิตตัวเองแบบนี้ 

“แบมบอกพี่ไม่ได้จริงๆ” พ่อคนปัจจุบันของแบมแบมอาจจะดูเป็นคนไม่ดี แต่ก็เป็นคนส่งเสียและเลี้ยงดูกันมาตั้งแต่ที่พ่อแม่แท้ๆของเขาเสียไป เรื่องของข้อมูลพวกนี้ หากศัตรูได้ไป มันย่อมส่งผลเสียต่อธุรกิจของพ่อ และเผลอๆอาจจะส่งผลต่อชีวิตด้วย สู้ให้เขาตายไปซะยังดีกว่า

ยองแจขมวดคิ้วมุ่น ทั้งยังมีสีหน้าเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่ร่างหนาจะเดินออกจากห้องไปโดยไม่พูดอะไรออกมาอีกเลย




 “จับมาแล้วจะให้ปล่อยไปเฉยๆได้ยังไง! ถ้าแค่นี้ไม่มีปัญญาทำ ก็อย่าหวังเลยว่าแกจะไปคุ้มครองใครได้” คนเป็นพ่อเอ่ยด้วยน้ำเสียงโกรธจัด หลังจากได้ยินคำขอร้องของลูกชายเมื่อไม่กี่นาทีก่อน

มีอย่างที่ไหน จับคนมาเค้นเอาข้อมูล แล้วพอไม่ยอมบอกก็ปล่อยกลับบ้านไปโดยสวัสดิภาพ นั่นไม่ใช่สิ่งที่มาเฟียเขาทำกันแล้ว

ไม่ซ้อมจนปางตาย ก็ให้มันหนีไปได้แค่วิญญาณนั่นแหล่ะ

“คุ้มครองได้ไม่ได้ มันไม่เกี่ยวกับเรื่องฆ่าคนมั้ยป๊า” ยองแจเถียงกลับให้เจ้าพ่อมาเฟียกัดฟันกรอด ทั้งหมดเป็นความผิดของเขาจริงๆ ที่ส่งลูกให้ไปเรียนเมืองนอก แทนที่จะอยู่เรียนงานด้วยกันที่นี่ แต่สุดท้ายผู้เป็นพ่อก็ยอมใจอ่อนแล้วยื่นคำขาดออกมา

“ป๊าให้เวลาแกอีกอาทิตย์เดียว ถ้าทำไม่ได้ก็เตรียมโลงไว้ให้เพื่อนได้เลย!”


หลังจากวันนั้น ยองแจก็ไม่ได้กลับมาหาแบมแบมอีก จนถึงวันนี้ก็ผ่านมาเกือบสัปดาห์แล้ว จะมีก็แต่คนสนิทของยองแจที่เข้ามาเอาอาหารไว้ให้เด็กหนุ่มครบทั้งสามมื้อ แต่แบมแบมก็เลือกที่ีจะไม่กินอะไรเลยนอกจากน้ำเปล่า เขาไม่อยากเป็นตัวปัญหาให้ยองแจ ไม่อยากทำให้ใครต้องเดือดร้อนเพราะตนอีก

หากแบมแบมใจแข็งกว่านี้อีกนิด เขาคงกัดลิ้นตัวเองตายไปนานแล้ว


แอ๊ดด

แบมแบมพยายามชะโงกหน้าขึ้นมองทันทีที่ได้ยินเสียงประตู หากแต่กำแพงที่กั้นเอาไว้ก็ทำให้เขาไม่สามารถมองเห็นได้เลยถ้าอีกฝ่ายไม่ได้เดินเข้ามาในห้องที่เขานอนอยู่

“ยังไม่นอนอีกหรอ” คนเดินเข้ามาเอ่ยถามพร้อมกับส่งรอยยิ้มจางๆมาให้ ก่อนที่ยองแจจะหายออกไปอีกครั้งแล้วกลับเข้ามาพร้อมกับแก้วใส่นมและจานคุกกี้ แม้ว่าแสงจากโคมไฟสลัวๆจะทำให้แบมแบมมองเห็นใบหน้าของอีกคนไม่ชัด ทว่าคนตัวเล็กก็ยังสังเกตเห็นรอยฟกช้ำบริเวณใบหน้าและมุมปากของอีกฝ่ายได้อยู่ดี

“พี่ไปโดนอะไรมา”

“ชนเสาน่ะ” ยองแจกลั้วหัวเราะในลำคอเบาๆราวกับมันเป็นเพียงเรื่องตลกเท่านั้นให้แบมแบมขมวดคิ้วมุ่น ดูยังไงก็ไม่มีทางเป็นแผลที่เกิดจากอุบัติเหตุแน่ๆ

“ทำไมไม่ยอมกินข้าว อาเขาไม่ได้ว่างมาคอยรอป้อนเราตลอดหรอกนะ”

“แบมไม่หิว” คำตอบที่ได้รับทำให้ยองแจถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่แต่ก็ไม่ได้ซักถามอะไรออกไป มือหนาหยิบคุกกี้ขึ้นมาชิ้นหนึ่งมาจรดริมฝีปากแบมแบมเอาไว้ แน่นอนว่าเด็กหนุ่มอยากจะปฏิเสธมัน ทว่าแววตาที่ฉายชัดถึงความเป็นห่วงก็ทำให้เขายอมที่จะอ้าปากรับแทน

“…” แบมแบมยอมกินคุกกี้ที่ยองแจป้อนให้เงียบๆจนหมด ไม่เหลือแม้กระทั่งนมที่อีกคนรินให้กันด้วย

“นี่หรอคนไม่หิว” ยองแจยกยิ้มเอ็นดู ก่อนจะวางมือลงบนศรีษะของแบมแบมแล้วลูบมันเล่นไปมาอย่างเบามือ ความทรงจำเก่าๆในวัยเด็กทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดจนเกือบจะร้องไห้ออกมา

เขาไม่มีทางช่วยน้องได้เลยจริงๆหรอ ไม่มีหวังเลยใช่มั้ย

“พี่ไปก่อนนะ รีบนอนล่ะ” ยองแจลุกขึ้นยืนพร้อมกับคว้าจานและแก้วเปล่าไปด้วยให้แบมแบมเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่น

“คืนนี้อยู่กับแบมได้มั้ย…” น้ำเสียงเว้าวอนจากปากของเด็กหนุ่มทำเอาสองขาชะงักไปนิด ยองแจเงยหน้าขึ้นมองเพดานเพื่อไล่น้ำตาออกไป ก่อนจะตัดสินใจหันกลับมาหาแบมแบมอีกครั้ง

“อื้ม”


ทั้งคู่นอนพูดคุยกัน เล่าเรื่องนั้นเรื่องนี้สมัยที่พวกเขาเคยผ่านมันมาด้วยกันมากมาย เสียงหัวเราะและรอยยิ้มทำให้พวกเขาลืมความจริงไปชั่วขณะ ความรู้สึกอบอุ่นหัวใจหวนกลับคืนมาอีกครั้ง

“ถ้าได้กลับไปเป็นเด็กอีกครั้งก็คงจะดีเนอะ” 

“นั่นสิ พี่คงกินกับนอน เล่นก่อกองทรายไปวันๆ” ยองแจพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย ชีวิตในวัยเด็กมันดีกว่าที่เขาเป็นในตอนนี้ชนิดที่เทียบไม่ติด บางทีเขาก็อยากจะเป็นคนที่ไม่รับรู้อะไรเลยเหมือนกัน

แบมแบมสบตากับชายหนุ่มนิ่ง การที่อีกคนหายไปและกลับมาพร้อมบาดแผลโดยที่ในระหว่างนั้นไม่มีใครคาดคั้นเอาความจริงจากเขาเลยแม้แต่นิด ทำให้เด็กหนุ่มรู้ดีว่ายองแจคงกำลังพยายามทำอะไรบางอย่างเพื่อเขา

บางอย่างที่ยองแจไม่จำเป็นต้องทำมันด้วยซ้ำ

“…” และดูเหมือนยองแจจะรับรู้ความรู้สึกเหล่านั้นเช่นเดียวกัน เขาค่อยๆคลี่ยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้และทาบทับริมฝีปากลงบนหน้าผากมนของแบมแบมเบาๆ ขับไล่ความกังวลของเด็กหนุ่มไปจนหมด แล้วจึงจะขับกล่อมให้อีกคนนอนหลับฝันดี




“อือ…” แบมแบมลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งเมื่อสัมผัสได้ถึงสายลมเอื่อยๆที่พัดเข้ามาประทะร่างกาย ไอร้อนจากแดดที่ไม่ได้รับมาตลอดหนึ่งอาทิตย์ทำให้คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันน้อยๆด้วยความแปลกใจ

“ตื่นแล้วหรอ” รอยยิ้มสดใสที่ไม่ต่างจากพระอาทิตย์ในยามเช้าของยองแจที่พึ่งจะละมือจากเตาบาร์บีคิวยิ่งทำให้ในหัวของแบมแบมมีแต่คำถามเต็มไปหมด เสื้อผ้าของคนตัวเล็กเปลี่ยนใหม่ให้เข้ากับบรรยากาศ เชือกที่เคยพันธนาการเขาเอาไว้หายไปราวกับฝันร้ายไม่เคยเกิดขึ้น

เขาควรจะตายไปแล้วไม่ใช่หรือ

“ที่นี่ที่ไหนหรอพี่ยองแจ”

“ไม่บอก เดี๋ยวก็รู้” ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย ก่อนจะเดินไปจูงมือแบมแบมให้ลุกขึ้นเดินไปพร้อมๆกัน




หากมันเป็นเพียงความฝัน ก็คงเป็นความฝันที่พวกเขาไม่อยากจะตื่นขึ้นมาอีกเลย




THE END -
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

37 ความคิดเห็น

  1. #34 เรย์รี่ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 11:40

    งงจายยยย หมายความว่าไงอ่าา แต่ก็อบอุ่นน

    #34
    1
    • #34-1 iblastthem (@Detemper) (จากตอนที่ 19)
      16 พฤศจิกายน 2562 / 11:52
      อบอุ่นแบบงงๆใช่ป้ะ
      #34-1