[The prince of tennis] Empress จักรพรรดินีคว้าบัลลังก์

ตอนที่ 4 : [三 การปรากฏตัวของจักรพรรดินี(3)]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,110
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 44 ครั้ง
    6 ต.ค. 60



โครม!!!

          ก็เพราะว่าอีกฝ่ายขับจักรยานนะสิ แถมทางที่ผ่านมาก็เป็นเนินด้วยคงเบรกแตก(มั้ง?) อูย! แต่ว่าเห็นแล้วเจ็บแทนอะ "เป็นอะไรรึเปล่า?"

          "ไม่เป็นไรๆ แค่นี้เองจิ๊บๆ"ก็อยากเชื่ออยู่หรอกนะ แต่ลองคิดสภาพดูคนนอนหน้าคว่ำอยู่กับพื้นถนน เลือดไหลออกมาให้เห็นเล็กน้อย มือยาวกวาดไปมากับอากาศไม่ยอมลุกขึ้นมาสักที....



เป็นคุณคุณจะคิดว่าเขาสบายดีเรอะ!!


          "ไม่ ฉันคิดว่านายไม่โอเคทางที่ดีนายควรไปเช็คที่โรงพยาบาลสักหน่อย"ฉันพูด มือก็พยายามช่วยดึงตัวเขาขึ้นมา เหมือนเขาจะเริ่มรู้ตัวเลยใช้มืออีกข้างดันตัวเองออกจากพื้น

 
          "แหะๆๆ ขอบคุณนะ"เขายิ้มแห้งๆมาให้ พอเขาลุกขึ้นเต็มความสูงทำให้ได้รู้ว่าเขาสูงกว่าฉัน(มาก) เออ ฉันเตี้ยเองแหละ เขามีผมตั้งเหมือนหญ้า(?)สีดำสนิท ดวงตาสีเดียวกัน ผิวออกคล้ำๆน่าจะเป็นพวกชอบเล่นกีฬาหรือออกแดด



          "เออ เธอมีอะไรกับฉันรึเปล่า?"เขาถามเมื่อเห็นสายตาคู่สวยประเมินเขาอยู่

          "ไม่มีอะไรหรอก แล้วนายจะไปโรงพยาบาลไหม?"เธอถามเขาอีกครั้ง "ไม่ล่ะ ฉันเป็นแบบนี้บ่อย"


          เอิ่ม มันแปลกๆนะเขาบอกว่าเป็นแบบนี้บ่อยใช่ม่ะ? คนทั่วไปถ้าเจอเหตุการณ์เดิมๆซ้ำก็น่าจะระมัดระวังตัวมากขึ้น แต่ดูจากหมอนี้มันดูไม่คิดอะไรเลยนี่หว่า!?

          "อ้าว! จะว่าไปเธอเป็นเด็กเซชุนด้วยหรอ? ทำไมฉันไม่คุ้นหน้าเธอเลย"เขาไล่สายตาตั้งแต่เท้าจรดหัว(?) อะไรคือมองจากจุดต่ำไปจุดสูง(?) มองแบบนี่มันหาเรื่องกันแล้ว!?

          "ปีหนึ่ง"เธอตอบ "ถ้างั้นฉันก็เป็นรุ่นพี่เธอน่ะสิ"

          "หืม?"เธอส่งเสียงในลำคอ เครื่องแบบนักเรียนชายเซชุนจะปักเลขโรมันเอาไว้ที่ปกคอเสื่อเพื่อบอกชั้นปี ขอคนตรงหน้าเป็น (II) ปีสอง?

          "นายแก่กว่าฉันปีหนึ่ง? ฉันต้องเรียกนายว่าพี่รึเปล่า?"เด็กสาวเอียงคอน้อยๆถาม ชายตรงข้ามถึงกับหน้าแดงตอนนิ่งก็ดูสวยอยู่แล้ว แต่ตอนนี้...


น่ารัก....


   
          "อะ อะ อ้อ! ไม่ต้องหรอก เรียกฉันว่า《โมโมะ》ก็ได้"ร่างสูงตอบด้วยท่าทีเลิกลัก สร้างความขบขันให้ร่างบางเป็นอย่างมาก หากเขาเงยหน้าขึ้นมาสักนิดเขาจะได้เห็นดวงหน้าเล็กที่แดงคล้ำจากอาการกลั้นขำอย่างเต็มที่



          "อ่า~ ยินดีที่ได้รู้จักฉันเอจิเซ็น เรียวมะ เรียกว่าเรียวมะก็ได้"มือเรียวยาวถูกยื่นออกไป "ฉัน《โมโมชิโระ ทาเคชิ》"



          มือหยาบถูกยื่นมาจับ โมโมะตัดสินใจเข็นรถจักรยานแล้วเดินคุยกับเรียวมะไปเรื่อยๆแทน พวกเขาแยกกันเมื่อถึงหน้าอาคารเรียน ต่างฝ่ายต่างแยกย้ายไปห้องของตัวเอง



          "นักเรียนครูชื่อมิยากิ เอมิ ต่อไปนี้จะเป็นครูประจำชั้นของพวกเธอ ในคาบนี้ครูจะให้พวกเธอผลัดกันแนะนำตัวเองนะ เริ่มจากหน้าสุดฝั่งซ้ายเลย"

     
          "บลาๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ"ทุกคนแนะนำตัวเองไปเรื่อยๆจนมาถึงคนสุดท้าย "เอจิเซ็น เรียวมะ"


          ทุกสายตาจับจ้องร่างบางตรงหน้าเส้นผมสองสีที่ถูกมวยอย่างลวกๆ คิ้วโก่งเรียวสวยรับเข้ากับดวงตาสีเฮเซลได้เป็นอย่างดี จมูกโด่งเรียวเล็ก พวงแก้มแดงเล็กน้อยตามประสาคนสุขภาพดี และริมฝีปากอิ่มสีชมพูอมแดง ผิวขาวคล้ำเล็กน้อยแต่ก็มิอาจลดทอนเสน่ห์ของร่างบางตรงหน้าได้เลย


นางฟ้า....


          นี่ไม่ใช่แค่ความคิดของผู้ชายเท่านั้น ด้วยบุคลิกที่ดูสบายๆไม่ถือตัว แต่ทะมัดทะแมงและคล่องแคล่ว ทั้งยังคงความสง่าไว้ได้เต็มเปี่ยมทำให้เธอได้ใจเด็กผู้หญิงไปน้อยเช่นกัน แน่นอนมีคนชอบย่อมมีคนเกลียดมีผู้หญิงไม่น้อยเลยที่ส่งสายตาอาฆาตให้กับเธอ



          ไร้สาระ! กลัวฉันจะแย่งผู้ชายพวกนี้รึไง? ถ้าฉันจะหาแฟนจริงๆฉันไม่มีทางเลือกไอ้พวกหน้าปลวกพวกนี้มาทำพันธุ์หรอกน่า ถึงจะคิดแบบนั้นแต่หน้าก็ยังคงไว้ซึ่งความงามราบเรียบเช่นเดิม




ติ๊ง~ต๊อง~  ติ๊ง~ต๊อง~

          ออดเลิกเรียนส่งเสียงบอกเวลา เด็กทุกคนต่างเก็บของใส่กระเป๋าแยกย้ายกลับบ้าน ไปเรียนพิเศษ หรือเข้าชมรม รวมถึงฉันด้วยฉันสะพายกระเป๋ามุ่งหน้าไปยังห้องพักครูจริงๆวันนี้จะเป็นวันที่เด็กปีหนึ่งไปสมัครเข้าชมรม แต่ฉันสมัครกับอาจารย์โดยตรงและก่อนหน้าเปิดเทอมหนึ่งวัน ทำให้วันนี้ฉันแค่ไปรายงานตัวกับอาจารย์ริวซากิก็พอ



ห้องพักครู

          "ขอโทษนะคะ อาจารย์ริวซากิอยู่ไหมคะ?"เธอชะโงกหน้าเข้าไปถาม อืม แอร์ห้องพักครูเย็นอย่างที่เขาว่าจริงๆด้วย แต่เหมือนเคยได้ยินว่าแอร์ห้องปกครองเย็นกว่า ว่างๆลองเข้าไป(?)ดูดีไหมน่า?

 
          "ถ้าอาจารย์ซูมิเระละก็ลงไปคอร์ดเทนนิสได้สักพักแล้วล่ะ"ฉันโค้งตัวขอบคุณอาจารย์แล้ววิ่งลงไปที่สนามเทนนิส


     

          ฉันกวายสายตาไปมาจนเห็นอาจารย์ที่อยู่ในชุดวอร์มสีชมพูขาวอยู่ฝั่งตรงข้าม ขาเรียวก้าวเท้ารวดเร็วไปหาเป้าหมายของตน เธอใช้นิ้วสะกิดที่ไหล่เล็กน้อยเพื่อให้รู้สึกตัว

          "อะ! เธอมาเมื่อไหร่กัน"

          "เดินมา"ร่างเล็กตอบเสียงห้วน จะมองว่าไม่มีมารยาทก็ได้ ก็มันไม่มีจริงๆนั่นแหละ(อ้าว!) เธอไม่เคยมีมารยาทกับใครหรอกจะมีก็แค่ช่วงแรกๆที่รู้จักกันและก็แก่กว่าเท่านั้นแหละแต่ก็แค่ช่วงแรกอยู่ดี




          "ไม่ลองหน่อยหรอ?"ฉันหันไปตามนิ้วที่เธอชี้ มีกลุ่มคนที่ฉันอัดจนน่วมเมื่อวันก่อนสามคนล้อมรอบเด็กปีหนึ่งอยู่ ดูก็รู้ว่าวางท่าใช้อภิสิทธิ์รุ่นพี่รังแกรุ่นน้อง


          รองจากการเหยียดเพศ ฉันเกลียดคนที่เอาอายุมาเป็นตัวตัดสินที่สุดเลยล่ะ! ดูท่าคงต้องยืดเส้นยืดสายสักหน่อยแล้ว


          "นี่พวกนายน่ะสนใจจะมาเป็นคู่มือให้ฉันอีกสักรอบไหม?"

♠♠♠♠♠♠♠♠♠♠♠♠♠♠♠♠♠♠♠♠♠♠♠♠♠♠

          
ช่วงนี้ต้องลงวันเว้นวันนะคะ แต่พรุ่งนี้จะลงชดเชยให้อีกตอน 
แต่น่าจะเป็นช่วงค่ำๆ เราเคลียร์งานเสร็จหมดเมื่อไหร่จะพยายามลง 
ให้ได้ทุกวันนะคะ แล้วก็จะพยายามทำให้ตอนมันยาวขึ้นด้วย ขอโทษที่หนึ่งตอนมันสั้นจริงๆนะคะ





           

  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 44 ครั้ง

308 ความคิดเห็น

  1. #214 Xinnia (@OilllVIP) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2560 / 19:40
    * เลิ่กลั่ก * กวาดสายตา
    #214
    0
  2. วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 22:53
    รักการบรรยายจังเลยฮะ--
    #9
    0
  3. #8 ์Nightรัตติกาล (@Nightandnice) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 20:27
    ต่ออออ ชอบการบรรยายมาด
    #8
    0