คัดลอกลิงก์เเล้ว

หอพี่สาว

โดย HinaAfter

ใครอยากมีพี่สาวแบบนี้บ้าง....

ยอดวิวรวม

16

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


16

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  26 ส.ค. 60 / 13:57 น.
นิยาย ; หอพี่สาว | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สวัสดีครับนักอ่านทุกท่านเรื่องนี้ผมเคยลงมาแล้วแต่มีเหตุนิดหน่อยเลยลบไปบอกเลยว่า นื้อเรื่องนี้ต่อจาก : คืนหลอกหลอน ตอน บ่ายสามที่ตึกนอน นะเออ

เนื้อเรื่อง อัปเดต 26 ส.ค. 60 / 13:57


    ในตอนเป็นเด็กพ่อแม่ผมมักติดงานไปต่างจังหวัดบ่อยๆ พวกท่านมักจะฝากผมไว้กับน้าที่เป็นเพื่อนของแม่ น้าแจงมักจะชอบเล่าเรื่องประสบการชีวิตของตัวเองให้ผมกับพี่แป้งที่เป็นลูกสาวของน้าแจงฟังอยู่เสมอๆ แต่มีเรื่องหนึงที่น้าเล่าแล้วผมถึงกับคาใจมากๆเลยเรื่องมีอยู่ว่า หอที่น้าแจงอยู่ตอนเรียนวิทยาลัยมีเรื่องเล่าว่าคนที่อยู่ชั้น 5 ของหอให้ลงมาก่อนบ่าย 3 โมง วันนั้นน้าแจงป่วยหนักมากจู่ๆก็มีรุ่นพี่พยาบาลที่อยู่ปี 4 มาดูแลน้าแจงจนอาการดีขึ้นมากรุ่นพี่ปี 4 ก็บอกให้น้าแจงลงไปก่อนบ่าย3โมง ระหว่างที่น้าแจงลงบันไดอยู่ก็มีคนโทร.เข้ามาพอดีนั้นก็คือ แม่ผมเอง แม่ผมบอกกับน้าแจงว่า แจงๆ อยู่ตึกหรือเปล่า? หายดีหรือยัง? เค้าลืมประเป๋าตังค์ไว้บนโต๊ะน่ะคุยกันยาวมากหลังน้าแจงคุยกับแม่ผมจบน้าแจงก็พยายามขึ้นไปที่ชั้น5น้าแจงเจอรุ่นพี่ปี4ในห้องพอดีแล้วพูดคุยเล็กน้อยแล้วจู่ๆน้าแจงก็หยุดเล่าแล้วบอกพวกผมว่าไปคิดกันเอาเองนะเด็กๆ ผมก็พยายามถามน้าให้ได้ว่าเกิดอะไรต่อจากนั้นน้าก็ไม่ยอมเล่า บอกแต่ว่าให้ผมใจแข็งมากกว่านี้ก่อนนะ

          ตอนผมอยู่ ม.4 ผมต้องไปอาศัยอยู่กับพี่แป้ง 2 คน เพราะที่ๆผมจะเรียนอยู่ใกล้กับหอพี่แป้ง ซึ้งพี่แป้งอาศัยอยู่คนเดียวตอนผมย้ายมาที่หอพี่แป้งก็เล่นให้กฎห้องมาอ่านเป็นอย่างแรกทุกๆข้อก็กระไว้แล้วยกเว้นข้อสุดท้ายที่เขียนว่า ให้ลงจากหอก่อนบ่าย3โมง ผมถามพี่แป้งว่า"พี่แป้งทำไมต้องลงก่อนบ่าย3โมงละพี่" พี่แป้งก็ตอบผมว่า"ถ้าลงตอนเทียงคือก็มืดอ่ะดิ" ตอบแบบกวนๆอีกแหละพี่วันไหนไม่กวนผมนี่นอนไม่หลับรึไงพี่ พี่แป้งยิ้มแล้วพูดว่า"เถอะน่าแค่ลงก่อนบ่าย3โมงถ้าจะขึ้นตอนไหนก็ได้แต่ต้องหลังบ่าย3โมงนะ" ผมก็นึกถึงเรื่องที่น้าแจงเล่าให้ฟังสมัยเด็กๆแต่ผมคิดว่าพี่แป้งแค่อำผมเล่นละมั่ง ผมก็ตอบพี่แป้งกลับไปว่า"กว่าผมจะเลิกเรียนตั้งบ่าย 3.15 เลยนะพี่ไม่ต้องห่วงเรื่องนี้หรอกพี่" จนวันสอบที่ทางโรงเรียนจะให้เลิกเร็วกว่าปกติวันนั้นผมไม่มีแผนจะไปไหน เลยรีบกลับไปที่หอผมต้องขึ้นบันไดไปถึงชั้น 5 ของหอ ผมเข้าห้องก็เจอพี่ผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ในห้องรู้สึกจะเป็นเพื่อนพี่แป้งมั้งพี่เขาถามผมว่า"น้องของแป้งใช่ไหมจ้ะ?"ผมพยักหนัา แล้วพี่เขาถามผมต่อว่า"พี่ชื่ออังนะน้องชื่อ.."ผมก็สวนกลับว่า"ชื่อกรครับ" "อ๋อๆน้องกรพี่เป็นเพื่อนพี่แป้งนะ" ผมก็คุยกับพี่อังยาวมากจนลืมเวลาระหว่างคุยกันสนุกๆจู่ๆพี่แป้งก็เข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด พี่แป้งทักทายพี่อังแล้วรีบพาผมออกจากห้องทันที่ผมก็ถามพี่แป้งว่า"พี่รีบพาผมลงมาทำไม" พี่แป้งทำหน้าเครียดแล้วก็ยิ้มบอกกลับผมว่าพวกเพื่อนๆผมที่โรงเรียนชวนผมไปดูหนัง ผมก็ตอบไปว่า"ที่พี่พาผมมาชั้นล่างนี่เพื่อถามผมแค่เนียหรอ?พี่ถ้าจะคุยเรื่องนี้คุยกันข้างบนก็ได้นะพี่" พี่ก็ตอบเหมือนเดิมว่า"เถอะน่าสรุปไปดูหนังกับเพือนไหม?นี่จะบ่าย3โมง.." ทำไมต้องเปลียนเรื่องคุยทุกครั้งเวลาผมถามเกียวกับเรื่องบ่าย3โมงนั้นด้วยละพี่ ผมรำคาญนะพี่ ผมได้แต่คิดในใจไม่กล้าพูดออกให้พี่แป้งได้ยินหรอก ผมก็ตอบพี่แป้งกลับไปว่า"ไปดิพี่ช่วยไปส่งหน่อยนะ" พี่แป้งยิ้มแล้วพาผมไปหาเพื่อนผมก็ถามต่อว่า"แล้วพี่อังละพี่"พี่แป้งก็ตอบกลับว่า"พี่โทร.บอกพี่อังแล้วว่าพี่จะไปหาที่หลังน่ะ"ผมคุยกับพี่แป้งจนถึงที่เพื่อนๆผมนัดกันไปดูหนัง

            วันสอบวันสุดท้ายผมก็ได้โกหกพี่แป้งว่าวันนี้กลับดึกหน่อย เพื่อจะได้พิสูจน์ว่ามีอะไรกันแน่ตอนบ่าย3โมง ผมได้เตรียมกล้องมินิวางไว้ที่ขอบโต๊ะจู่ๆพี่อังก็เข้ามาคุยด้วยกันวันนั้นผมรู้สึกไม่ค่อยสบายพี่อังเลยดูแลผมจนหาย ระหว่างที่คุยกันพี่อังก็ถามผมว่า"น้องกรกลัวผีหรือเปล่าจ๊ะ" ผมก็ตอบความจริงไปเลยว่า"ผมกลัวมากครับ" ระหว่างที่คุยกันอยู่ก็ได้ยินเสียงนาฬิกาบอกเวลาเป็นตอนบ่าย3โมงจู่ๆพี่อังก็ลุกขึ้นมายิ้มแบบเศร้าๆแล้วพูดกับผมว่า"พี่ไปละเจอกันพรุ่งนี้นะ"เวลานั้นผมไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองเลยว่าพี่อังเดินไปที่ระเบียงแล้วเอนตัวลงไปข้างล่างผมรีบไปจับตัวพี่อังแต่มือผมมันทะลุแขนของพี่อัง พี่อังตกลงไปจากระเบี่ยงสภาพพี่อังตอนนั้นเลือดไหลไปทั่วบริเวณแถบนั้น ผมได้สิ้นสติแล้วฟื้นอีกที ที่โรงพยาบาลพี่แป้งที่อยู่ข้างๆผมก็ถามผมว่า"รู้แล้วใช่ไหมว่าทำไมต้องให้ลงก่อนบ่าย3โมงน่ะ" ผมก็ได้แต่พยักหน้าตอบพี่แป้งไป พี่แป้งก็บอกกับผมต่อว่า"จำเรื่องที่แม่พี่เล่าให้ฟังได้ใช้ไหมละ?นี่แหละที่แม่พี่เจอสมัยตอนที่เรียนมหาลัยอยู่ละเห็นว่าเจอแล้วถึงกับย้ายหอเลยละ" ผมเริ่มได้สติเลยถามพี่แป้งว่า"แล้วพี่ก็ยังทนอยู่ได้นะ" พี่แป้งยิ้มแล้วพูดกับผมว่า"ก็น่าสนุกดีนี่"

ผมยิ้มแล้วตอบกับว่า"หนุกมากกกกกพี่" จากวันนั้นผมก็ยังอยู่ที่หอนั้นเหมือนเดิม ก็ยังได้คุยกับพี่อังบางเป็นบางวันถึงช่วงแรกๆจะกลัวก็เถอะแต่ในใจอยากให้พี่อังชดใช้กรรมให้หมดสักทีจะได้ไม่ทรมาท ส่วนเรื่องกล้องที่ถ่ายไว้ปรากฏว่าผมคุยคนเดียวในห้องนั้น แต่วีดีโอนั้นผมได้ลบไปแล้ว

            ตอนผมจบม.6พี่แป้งแต่งงานแล้วย้ายไปอยู่กับสามี หลังรับใบประกาศจบม.6 ผมก็ได้รีบไปที่หอเพื่อจะไปขอบคุณพี่อังที่ช่วยติวข้อสอบ พอผมถึงหอผมก็หาพี่อังไม่เจอ เจอแต่ข้อความบนกระดาษว่า"ขอบคุณที่อยู่เป็นน้องชายให้พี่สาวคนนี้นะ" ตอนนั้นน้ำตาผมก็ไหลออกมาจู่ๆก็มีคนแตะไหล่ผมคนที่แตะผมก็คือพี่อัง พี่อังก็พูดกับผมว่า"ถึงเวลาที่พี่ต้องไปละถ้ามีโอกาศพี่คงได้เจอเราอีกนะ" ผมก็ได้แต่ร้องไห้พี่อังเดินไปที่ระเบียงแล้วเอนตัวลงไปผมเดินไปที่ระเบียงทันที ระหว่างที่พี่อังตกลงไปร่างของพี่อังก็สลายไปก่อนจะถึงพื้นหลังจากนั้นผมก็ไม่เจอพี่อังอีกเลย

เรื่อง : Hinasuru

ผลงานอื่นๆ ของ HinaAfter

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น