Eyes Attact เพียงสบตา [ Y ]

ตอนที่ 7 : นก เค้า กับเรา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 266
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    31 ธ.ค. 61



ทรงผมถือเป็นอีกสิ่งสำคัญไม่แพ้ใบหน้า ทรงผมช่วยเสริมบุคลิกให้ดูดี ช่วยพลางจุดด้อยของรูปหน้า เป็นจุดบอกถึงสุขอนามัยและการใช้ชีวิตได้อีก การดูแลเส้นผม ทรงผม จึงเป็นเรื่องจำเป็นพอๆกับร่างกายส่วนอื่น การเข้าร้านทำผมก็เช่นกัน แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลหลักที่พ่อหนุ่มผู้รักษามาดบุคลิกและการแต่งตัวกลับมาที่ร้านตัดผมลึกลับซ่อนตัวอยู่ในเขตพระนคร

    หนึ่งวันที่ผ่านมา ภาพดวงสีน้ำตาลอ่อนเกือบจะเป็นสีส้มคู่นั้นยังวนเวียนอยู่ในหัวของพีท ยิ่งเขากลับมาดูรูปจากการสำรวจหาสถานที่ถ่ายทำหนังสั้นของเขาที่เขตพระนคร มันทำให้เขาพาตัวเองกลับมาที่เขตพระนครตั้งแต่เช้า เพื่อติดต่อเรื่องสถานที่ มาหานกเค้าแมวตัวเล็กในร้านตัดผม

    ร้านตัดผมพ่วงบริการสักตกแต่งร้านสไตล์วินเทจเหมือนหลุดเข้าไปในยุค50 เพิ่งเปิดร้านไม่นาน เจ้านกเค้าแมวตัวเล็กหันมาต้อนรับลูกค้าที่ยืนอยู่หน้าร้านอีกฟากของกระจกใส มันหันกลับไปในร้านเหมือนจะบอกเจ้านายว่ามีลูกค้ามา แต่ไร้วี่แวว พนักงานต้อนรับตัวเล็กจึงไม่ปล่อยให้ลูกค้าต้องหงอยเหงา มันจ้องพีทด้วยตาสีส้มคู่โต นกฮูกหรือนกเค้าแมวที่คนไทยเรียกที่คนส่วนใหญ่คุ้นเคย ขนาดตัวพอๆกับกระเป๋าเป้นักเรียน น้ำหนักไม่ต่ำกว่า5กิโลกรัม บ้างก็ดูดุ บางตัวสีขนเหมือนเปลือกไม้แข็งกระด้าง สำหรับนกเค้าแมวประจำร้านAndrew&Eddy ขนาดตัวเล็กกระทัดรัดเหมือนตุ๊กตา ขนสีเทาแซมดำเป็นแต้มๆ ขนหนวดสีขาวเส้นเล็กนับสิบซ่อนจงอยปากเล็ก พีทถือสิทธิ์ลูกค้าเปิดประตูร้านเข้าไป เสียงกริ่งที่ประตูดัง เจ้านกตัวเล็กหันมองตามด้วยตัวที่ขยับตามพีทและเริ่มพองขน



    “เรามาอย่างสันติ ใจเย็นนะนาย” พีทไม่แน่ใจ เจ้าตัวเล็กพองขนบนคอนจะเป็นสัญญาณที่ดีหรือไม่ เขายกมือปราบเจ้าสัตว์ตัวเล็ก ค่อยๆย้ายไปนั่งโซฟาที่ติดกับกำแพงหันหน้าเข้ากระจกโซนตัดผม



    “โว้ว นี่ลูกค้า” เสียงทุ้มและฝีเท้าของเจ้าของร้านเดินเข้ามา เสื้อเชิ้ตคอจีนสีชมพูพาสเทลซีดๆพับแขนเสื้อถึงข้อศอกกับกางเกงแสลกซ์สีน้ำตาล และดวงตาสีน้ำตาลอ่อนคู่นั้น

    พีทเก็บทุกรายละเอียดบนใบหน้า เขารวมหางตาตกเล็กน้อย คิ้วสวยใต้ผมหน้าม้า ริมฝีปากชมพูตัดกับผิวขาว ต่างหูคนละข้างสีดำแบบแป้นและแบบห่วงเรียบๆ



    “ตัดผมหรือสักครับ” เสียงเหมือนเพิ่งตื่นนอนถาม



    “ตัดผมครับ เอ่อ...พอจะมีแบบคร่าวๆให้ดูก่อนมั้ยครับ” เขาตั้งใจไม่เตรียมอะไรมาเลย เพื่อให้อยู่ที่นี่นานที่สุด ร่างสูงหยิบอัลบั้มทรงผมยื่นให้ ส่วนใหญ่จะเป็นทรงไถข้าง รองทรงสูง ไถเป็นลวดลายต่างๆ ทรงแฟชั่นตั้งแต่ยุค50จนถึงทรงสมัยนิยมอย่างทรงที่พีทเป็นอยู่



    “อยากได้ประมาณไหน ผมแนะนำให้ได้” คิ้วได้รูปขมวดขึ้น ดวงตาจับจ้องที่พีทจนเจ้าหนุ่มหลบตาทำเป็นเปิดอัลบั้ม มันเป็นแค่สายตาเจ้าของร้านที่พร้อมบริการลูกค้าอย่างเต็มที่ แต่เป็นสายตาที่เหมือนจะพยายามมองทะลุพีท

     ลูกค้ายังตัดสินใจไม่ได้เขาก็ไม่ยืนกดดันต่อ เขาเดินไปที่คอนใกล้กับประตูร้าน ปลดสายผูกขานกเค้าแมวที่เกี่ยวกับคอนขึ้นคล้องข้อมือ นิ้วชี้เรียวเห็นเส้นเอ็นมาถึงหลังมือช้อนดันหลังขาเจ้านกตัวเล็กให้ขึ้นเกาะนิ้วเขาอย่างง่ายดาย ริมฝีปากสีสวยจูบเบาๆที่หัวของมันอย่างรักใคร่ ทุกการกระทำพีทลอบมองโดยที่เจ้าของร้านไม่รู้ตัว ไม่รู้ว่าเขาคิดว่ามันดูเซ็กซี่แค่ไหน ไม่รู้ว่าความอิจฉานี้เขาอิจฉาเจ้าของที่ได้ใกล้ชิดนกเค้าแมว หรือเจ้าตัวเล็กที่ได้จูบอรุณสวัสดิ์ละมุนละไมด้วยริมฝีปากนั่น ถูกจ้องด้วยสายตาที่เหมือนจะฆ่าคนด้วยความเย้ายวนได้อย่างไม่สะทกสะท้านนั่นอีก



    “ชอบนกฮูกรึเปล่า” สายตานั้นมองมา พีทเลือกที่จะสู้สายตาพร้อมรอยยิ้มเป็นมิตรอย่างทุกครั้ง



    “ผมเล่นกับมันได้มั้ยครับ” พีทวางอัลบั้มภาพ เจ้าของร้านเดินเข้าหาเขาเอง เขาหันสื่อสารกับเจ้าตัวเล็กบนมือเหมือนกำลังคุยกับนกตาโตผ่านดวงตาที่สีไม่ต่างกันมาก



    “ยื่นแขนมา” แม้ไม่มีหางเสียงแต่ฟังแล้วรื่นหูพีทเหลือเกิน เขายื่นแขนให้ เจ้าของร้านปล่อยนกเกาะท่อนแขนเปลือย กงเล็บน้อยๆจิกแขนเขาเมื่อแขนเขาเกร็งจนสั่น



    “สบายๆ อย่าเกร็ง” มือใหญ่ประคองศอกพีท “ทำแขนนิ่งเหมือนขอนไม้ เขาจิกแน่นเพราะเขากลัวตก” ตอนแรกก็มองที่นกเค้าแมว จนกระทั่งสายตาคนทั้งสองผสานกัน ในระยะที่ไม่ไกลกันมาก พีทเชื่อว่านกเค้าแนวคงคิดว่าแขนเขาเป็นขอนไม้จริงๆ เพราะเขาแข็งไปหมดทั้งตัว  



    “อย่าเกร็ง” เสียงทุ้มไม่แน่ใจว่าลูกค้าเขายังหายใจอยู่รึเปล่า พีทเพียงยิ้มแก้เก้อและลองขยับเจ้านกตัวเล็กเค้ามาใกล้ๆ “ลองจับเขาดู เบาๆ” ได้รับอนุญาต มืออีกข้างลองสัมผัสตัวเจ้าตัวเล็ก ขนของมันนุ่มละมุนจนรู้สึกผ่อนคลาย รอยยิ้มแรกปรากฏบนใบหน้าเจ้าของร้าน สายคล้องแขนที่เชื่อมกับที่คล้องเท้านกตัวเล็ก เปลี่ยนไปคล้องที่ข้อมือพีท



    “ฝากแป๊บนึงนะ”



    “ห๊ะ”



    พูดง่ายเหมือนฝากถือกระเป๋า เจ้าของร้านเดินหายไปหลังร้านทิ้งเขาอยู่กับเจ้านกตาโตสองต่อสอง ท่ามกลางความเงียบ





     พีทมองตามัน



    มันมองตาเขา



     พีทลองลูบขนมันอีกรอบ



     มันหันหน้าหนี




    “นายๆ เราอยู่นี่”

     พีทรู้สึกเงียบเกินไปจนเริ่มคุยกับนกเค้าแมว เหมือนจะเข้าใจเพราะตาดวงโตหันกลับมาทางเขาอีกรอบและหันไปทางหน้าร้านแทน ช่างเป็นสิ่งมีชีวิตที่เข้าใจยากพอๆกับแมว พีทเคยเข้าใจว่าชื่อ’นกเค้าแมว’คงมีที่มาจากลักษณะหน้าตาที่คล้ายๆแมว ตอนแรกก็ไม่คิดว่าเหมือนแมวเท่าไหร่ แต่สายตาที่มองมนุษย์ในตอนนี้ พีทเข้าใจแจ่มแจ้งว่าทำไมถึงเรียกมันว่านกเค้าแมว


    ที่หายไปนาน เจ้าของร้านกลับมาพร้อมกระบอกฉีดน้ำ ฉีดป้อนน้ำใส่จงอยปากเล็กๆ และเขาก็เดินกลับไปเก็บหลังร้าน เหมือนเข้าใจผิดว่าพีทอยากใกล้ชิดกับสัตว์เลี้ยงของเขา



     “สนิทกันแล้วนะ” เขาเดินกลับมานั่งข้างๆพีท ใจเขาเกือบหล่นไปที่ตาตุ่ม



     “ยังไม่สนิทเลย ชื่อก็ยังไม่รู้จัก”



     “เอ็ดดี้”



     “ชื่อพี่?”



     “ชื่อนก”



     “พี่ชื่อนก?”



     “นกชื่อเอ็ดดี้ พี่ชื่อแอนดริว”



     “ผมชื่อพีทครับ ยินดีที่ได้รู้จักพี่แอนดริว”ด้วยความใจกล้าและคารมที่สั่งสมมา เขายิ้มเป็นมิตรที่สุดเท่าที่จะเคยให้ใคร เจ้าของร้านที่เจอการแนะนำตัวเนียนๆ ขมวดคิ้วจนหว่างคิ้วเป็นร่องชัดเจน  



    “อ่า เลือกทรงผมได้รึยังครับ พีท” แอนดริวรีบพาเอ็ดดี้ขึ้นมือตัวเองเพื่อเปลี่ยนเรื่อง



    “ยังเลยครับ พี่ว่าผมควรทำทรงไหนดี” เมื่อเริ่มพูดอะไรที่กลับมาเป็นตัวเองได้ครั้งหนึ่ง พีทคนกวนคนเดิมก็กลับมา แม้อาการใจสั่นแปลกๆจะยังไม่หายไป แต่เจอปฏิกิริยาอีกคนก็ทำให้อนุภาพพลังสายตาคู่นั้นลดทุเลาเบาลง



     “อ่า ไม่เป็นไร ตามสบายนะครับ”





    ในความหมายของพีท ตามสบายนั้นเขาก็นั่งอยู่ในร้านทั้งแบบนั้น เปิดอั้ลบั้มเลือกทรงผมที่ยังตัดสินใจไม่ได้ มองเอ็ดดี้ที่มองเขาบ้างไม่มองบ้าง สำรวจรอบๆร้าน(และไม่ลืมถ่ายรูปเก็บมุมสวยๆเผื่อไปใช้ในหนัง) จนเวลาล่วงเลยมาถึงเที่ยง



    “จะมาช่วยเลี้ยงนกหรอครับ” เป็นทั้งคำถามตรงตัวและแฝงความหมายผ่านสายตากดดัน ขมวดคิ้วหงุดหงิดผสมเหนื่อยใจ พร้อมถ้วยชาก่อนอาหารเที่ยงในมือแอนดริว



    “วันนี้ผมว่างทั้งวันอยู่แล้ว”พีทยิ้มเป็นมิตรอีกครั้ง คิ้วที่ขมวดอยู่แล้วขมวดมุนเข้าไปอีก แอนดริวถอนหายใจ



    “เอาเถอะ ปกติไม่ค่อยมีลูกค้าอยู่แล้ว แต่ไม่หิวหรอ”



    “เป็นห่วงผมหรอ” คนกำลังยกชาขึ้นซดถึงกับชะงัก



     “อย่ากินเอ็ดดี้ก็พอ”


    หลังซดชาหมดถ้วยก็หายไปกินมื้อเที่ยงที่ทำเตรียมไว้แล้วสำหรับตนหลังร้าน เก็บล้างทุกอย่างเรียบร้อย ชาที่แอนดริวชงยังพอสำหรับอีกที่ พอดีกับที่มีพายสัปปะรดอีกชิ้น น่าเสียดายหากต้องทิ้งไป เขาจัดใส่จาน เทชาใส่ถ้วยอีกใบยกออกไปหน้าร้าน แต่กลับไม่พบใครนอกจากเอ็ดดี้



    เขายกทั้งหมดกลับไปเก็บหลังร้าน ถอนหายใจอีกครั้งพลางลูบขนนุ่มๆของเอ็ดดี้ ดันพลาดลูกค้าอีกคนไปซะได้ เขาฝากหน้าร้านให้เอ็ดดี้ดูแลอีกครั้ง เขาต้องไปจัดการกับชาและพายสัปปะรด เจ้าของแววตาเศร้าเดินผ่านเก้าอี้ตัดผมและโซฟา เสียงกริ่งประตูทำให้เขาหยุด ลูกค้าอายุน้อยที่กวนที่สุดผลักประตูเข้ามา



    “ที่นี่เอาอาหารเข้ามาได้มั้ยครับ” เขาชูถุงสัปปะรดจากรถขายผลไม้ข้างๆ แอนดริวถอนหายใจอีกครั้ง ไม่ใช่เพราะท่าทีมั่นอกมั่นใจที่จะยียวนของลูกค้า ไม่ใช่เพราะเข้ามาในร้านแล้วไม่ยอมเลือกทรงผมสักทีแต่ดันนั่งแช่อยู่ในร้านเกือบ3ชั่วโมง



    “มานี่” เขาเรียกอีกคนไปหลังร้าน เจ้าเด็กกวนใจพองโตเมื่อเห็นว่า เจ้าของดวงตาที่ทำให้เขานั่งรถเมล์แต่เช้าจากหออันแสนสบาย ไวไฟฟรีและแรง มาย่านที่คนพลุกพล่านช่วงเสาร์-อาทิตย์  

ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนลมส้มมองมาที่เขาพร้อมยื่นจานพายสัปปะรดและชาให้เขา



    “นั่งกินตรงนี้” ไม่เพียงแค่นั้น เขายกขวดน้ำดื่มจากตู้เย็นวางใกล้ๆเผื่ออีกคนต้องการ และก็กลับออกไปหน้าร้าน พีทนั่งลงที่โต๊ะตัวเดียวกับที่เจ้าของร้านเพิ่งนั่งเพื่อกินมื้อเที่ยงเพียงลำพัง พีทไม่ได้ชอบกินสัปปะรด แต่ไม่ได้ชอบพายสัปปะรดนัก เพราะพายสัปปะรดชิ้นแรกในความทรงจำที่เขาได้กินไม่ค่อยประทับใจเท่าไหร่


แต่ทันทีที่กัดพายสัปปะรดชิ้นนี้ มันทำให้เขาหุบยิ้มไม่ได้





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

27 ความคิดเห็น

  1. #22 ThE_DEssTIiNY (@ThE_DEssTIiNY) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:01
    คุณแอนดริวคงต้องเหนื่อยหน่อยล่ะ 55555
    #22
    2
    • #22-1 DAY⭐NATTO (@DaynYoru) (จากตอนที่ 7)
      13 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:48
      เหนื่อยเหมือนได้ลูกหลานมาเพิ่มอีกคน ถถถถถถถถถ
      #22-1
  2. #14 yesimgod (@DALEBOY) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 00:00
    คุณแอนดริวดูเป็นคนเซ็กซี่มากเลยค่ะแง เขินแทนพีท
    #14
    1
    • #14-1 DAY⭐NATTO (@DaynYoru) (จากตอนที่ 7)
      7 มกราคม 2562 / 13:15
      อยากเป็นนกเค้าแมวให้เธอเลี้ยง
      #14-1