Eyes Attact เพียงสบตา [ Y ]

ตอนที่ 20 : [Special Secret Story] Our Secret Christmas [readable: RANDOM]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 28
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    20 พ.ค. 62




22/12/xxxx


             เสียงเรียกเข้ามือถือดังขึ้นแข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศในห้องนอนของเด็กหนุ่มม.ปลาย

เมื่อเขาเห็นว่าใครโทรมา สูดลมหายใจเข้าลึกๆ และจ้องมองมือถือที่ยังส่งเสียงไม่หยุด ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอคือ'วาโย'

โยธินกดรับมือถือขึ้นแนบหู เขาปั้นสีหน้าเคร่งเครียดเพื่อให้เสียงยิ่งฟังดูข่มขวัญรุ่นน้องมากที่สุด เป็นสิ่งที่เขาต้องการให้เป็นแบบนั้น

     

       “มีอะไรโทรมาดึกดื่นป่านนี้” เสียงเรียบนิ่งที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้ ไม่อีกกี่นาทีจะเที่ยงคืนมันไม่ใช่เวลาที่ควรจะมีใครโทรหาเขา ผิดวิสัยนอนเร็วเพื่อสุขภาพร่างกายของเขาตามที่ได้ศึกษามาที่ควรนอนอย่างน้อย 6 ชั่วโมงที่โยธินตั้งกฏให้ตัวเองไว้ตั้งแต่ขึ้นมัธยมมา


        " ผม... กวนพี่รึเปล่าครับ ขอโทษครับ "
และก็สมดั่งใจหมาย เสียงทางปลายสายดูจะกลัวโยธิน ในที่สุดรุ่นพี่ก็กลั้นยิ้มพอใจไม่อยู่
น้ำเสียงโหดๆเลยกลายเป็นเสียงปกติอย่างช่วยไม่ได้ ...ไม่เช่นนั้นอาจจะดูไม่น่าสนทนาด้วยเท่าไหร่

        " รีบๆพูดมา นายจะได้ไปนอนสักที พี่ไม่อยากเจอนายที่แถวคนมาสายอีก"

        " เรื่องวันคริสมาสต์อีฟน่ะครับ…พี่ไปกับผมมั้ยครับ"

   วันนี้เขาได้ยินเด็กผู้หญิงในชั้นคุยกันเรื่องงานวันคริสมาสต์อีฟที่จะจัดกลางลานกว้างของห้างสรรพสินค้าชื่อดังแถวๆโรงเรียน ไฮไลท์ของงานจะมีในช่วงหัวค่ำ แม้ว่าวันนั้นโรงเรียนเอกชนจะหยุดเพื่อร่วมเฉลิมฉลองเทศกาลแห่งการให้ แต่ไม่ใช่กับโรงเรียนรัฐบาล


  ช่วงเทศกาลคริสมาสต์ โรงเรียนรัฐบาลทุกแห่งเข้าสู่ช่วงสอบกลางภาคเทอมที่สอง ข้อสอบและการบ้านช่วงหยุดปีใหม่คือของขวัญที่พวกเขาจะได้รับ โยธินถือคติว่า สอบเสร็จค่อยเที่ยว เพราะเขาเป็นถึงนักเรียนห้องต้นๆที่ต้องทำคะแนนให้ได้ออกมาน่าภูมิใจตลอดตามความหวังของพ่อแม่ และอาจารย์ที่หวังกับเขาสูงเลยทีเดียว แม้เกณฑ์ในการสอบเข้ามหาวิทยาลัยในรุ่นเขาใช้เกรดแค่ 5 เทอมก็ตาม แต่รุ่นน้องม.4 ที่เกือบจะลงปากเหวมีโยธินยื่นมือเข้ามาช่วยยื้อและกลายเป็นเขาเองที่อ้ารับสิ่งที่ต้องรับผิดชอบเข้ามา

  ส่วนวาโย เจ้าตัวดูจะชิลกับการสอบทุกๆอย่าง

     " นะครับพี่ ผมอยากไปกับพี่ วันคริสมาสต์อีฟทั้งที "

     " แต่มันเลิกดึก นายจะกลับยังไง"

     " ผมจะไปนอนกับพี่ในคืนอีฟครับ! "

  โยธินแทบไม่เชื่อหูตัวเอง รุ่นน้องเสนอโอกาสให้ขนาดนี้ เขารู้สึกโชคดีมากที่หมู่บ้านอยู่ใกล้ถนนใหญ่ สมองของเด็กหนุ่มสายวิทย์-คณิตเริ่มประมวลเหตุการณ์วันที่เขาไปเที่ยวงานวันอีฟกับวาโย อากาศในกรุงเทพปีนี้หนาวกว่าปีผ่านๆมา แสงไฟที่ประดับในงาน เสียงดนตรีไพเราะ เขากับวาโย มันเหมือนเดทดีๆนี่เอง และก็จบที่ วาโยจะนอนร่วมห้องกับเขาสองต่อสอง แค่เรียนเก่งก็หลอกล่อเหยื่อมาติวถึงห้องได้ง่ายดาย

     " ผมอยากติวชีวะ กับ กฏหมาย กับพี่หลังจบงานอีฟ ให้ผมไปนอนบ้านพี่นะครับ แม่ผมให้แล้ว ถ้าพี่ไม่ช่วย คะแนนผมดิ่งแน่ๆ "
โยธินอ้าปากค้างพูดโต้อะไรไม่ออก วาโยเป็นฝ่ายชนะ เขารู้ดีว่าจุดอ่อนของรุ่นพี่คนนี้คือ 'ผลการเรียน'ของตน ยิ่งเป็นคนที่โยธิน'สนใจ'อย่างตนเองมีหรือโยธินจะไม่ช่วย

    "ค่อยคุยรายละเอียดกันพรุ่งนี้รีบๆนอนได้แล้ว "

    " ครับพี่ ฝันดีนะครับ "

    "ฝันดี วาโย"

รุ่นพี่ก็กดวางสายไม่ทันจะได้ยินรุ่นน้องพูดบางอย่าง

โยธินวางมือถือบนหัวเตียง ปิดปากหาวก่อนเดินไปปิดไฟเข้านอน โดยที่รอยยิ้มบนมุมปากยังไม่หายไปแม้จะทิ้งตัวลงบนเตียงแล้วก็ตาม ทุกอย่างเป็นไปตามที่เขาคาดการณ์ ไม่ใช่แค่ในแผนของรุ่นน้องที่อยากใกล้ชิดรุ่นพี่ แต่เข้าแผนรุ่นพี่เองด้วยเช่นกัน





23/12/xxxx


    "หากสงสัยให้นักเรียนยกมือถาม และถ้าหันซ้ายหันขวาถามกันเองผมจะกาหัวข้อสอบของคุณ เริ่มทำข้อสอบได้ครับ"

  สิ้นเสียงทุ้มต่ำของอาจารย์ชายร่างกำยำผิวเข้มแบบไทยแท้ๆนักเรียนในห้องก็หน้าก้มตาทำข้อสอบกลางภาควิชาคณิตศาสตร์ของตนเอง อาจารย์สมพลหรือที่นักเรียนเรียก'เฮียพล'วันนี้เขาใส่ชุดวอร์มแขนยาวสีน้ำเงินและรองเท้ากีฬารับสภาพอากาศยามเช้าของกรุงเทพฤดูหนาวที่เย็นจนหลายๆคนลืมบ่นว่าประเทศไทยมี 3 ฤดูคือร้อน ร้อนมาก กับร้อนมากๆ ไปเลย เขาเดินดูนักเรียนทำข้อสอบอย่างใจเย็น และก็เดินผ่านวาโยที่จ้องภาพกราฟของความสัมพันธ์ตาแทบไม่กระพริบราวกับจะให้ข้อสอบยอมเฉลยตัวเองว่าตอบข้อนี้นะ

  ทั้งที่วาโยมั่นใจแล้วแท้ๆว่าตลอดเทอมนี้มีความตั้งใจเรียนวิชาคณิตศาสตร์ที่ไม่ชอบนักหนาตั้งแต่เรื่องพหุนามครั้งม.ต้น จนปัจจุบัน แต่เพราะอยากให้โยธินหันมาสนใจเลยเริ่มเปลี่ยนตัวเอง

แต่พอข้อสอบแจกมาตรงหน้าเขา ความรู้ที่อุตส่าห์จดจำทำงานส่งก็หายไป 60% โชคดีที่สมองเขายังจำโดเมนและเรนจ์ได้ เขารีบพลิกหาข้อที่พิมพ์มาเพื่อให้เขาสอบ!

จากข้อสอบวิชานี้ทั้งหมด 20 ข้อ ข้อที่ผ่านการคัดเลือกจากนายวาโยมีจำนวนทั้งสิ้น…

……2 ข้อ…

เอาวะ ตายเป็นตาย

  วาโยสูดลมหายใจเข้าลึกที่สุดในเช้าวันนี้และลงมือทำข้อสอบที่ไม่ได้เกิดมาเพื่อเขา พยามยามขุดคุ้ยสิ่งที่อาจารย์พูดสอนในชั้นเรียน ชีทแบบฝึกหัดทุกข้อ ช็อตโน๊ตที่โยธินเขียนไว้เมื่อสมัยเรียนม.4 ถูกส่งมอบให้วาโยเพื่อเตรียมเพิ่มคะแนนพิชิตเกรดสามที่รุ่นน้องใฝ่ฝัน งัดทุกสรรพสิ่งในการงมหาคำตอบจากกระดาษขนาดF4สองแผ่น กระดาษทดถูกเขียนด้วยตัวเลขและสมการ วาโยมีสมาธิกับข้อสอบวิชาคณิตศาสตร์แบบไม่เคยเป็นมาก่อนหลังจากป.6เมื่อครั้งการสอบเข้าม.1(และสอบโอเน็ตตอนม.3)

  50 นาทีผ่านไป วาโยฟุบหลับบนโต๊ะอย่างอ่อนล้า พูดได้เต็มปากเต็มคำว่าหมดสภาพ จนกระทั่งเสียงอาจารย์สมพลพูดขึ้นเตือนเหลือเวลาอีก 10 นาที ก่อนจะเก็บข้อสอบ วาโยปรือตามองและหันออกไปนอกประตู และสิ่งที่เขามองเห็นตรงทางเดินทำให้เขานั่งตัวตรงอมยิ้มคนเดียว

  พี่ม.6รูปร่างสูงหน้าตาหล่อเหลาใส่แว่นที่รับกับใบหน้า ผิวขาวแบบที่วัยรุ่นไทยสมัยนี้เห็นแล้วอิจฉา พี่โยธินของวาโยเดินเข้ามาในห้องสอบ ตรงมาที่วาโย

    ภาพที่วาโยเห็นในตอนนี้ดูยาวนานและเชื่องช้า ทุกย่างก้าวของรุ่นพี่ ที่เข้ามาใกล้ๆเรื่อยๆ


  โยธินปรายยิ้มมองวาโยก่อนจะเดินตรงไปหาอาจารย์สมพลแล้วส่งซองเอกสารสีน้ำตาลให้ รอยยิ้มสวยนั้นหายไปกลายเป็นใบหน้าจริงจังของ'ประธานนักเรียน'แทน แม้ยามใบหน้าเคร่งขรึมก็ยิ่งทำให้โยธินดูหล่อเหลา น่าค้นหา บรรดานักเรียนหญิงในห้องสอบก็ไม่อาจห้ามใจลอบเงยหน้าขึ้นมองรุ่นพี่รูปหล่อที่เดินมาถึงห้องขนาดนี้ได้

     ประธานนักเรียนโค้งศีรษะพร้อมยกมือไหว้อาจารย์สมพลเล็กน้อยก่อนจะเดินไปใกล้กับโต๊ะของวาโยที่อยู่ริมประตู โยธินมองตาวาโยก่อนจะยกมือทำสัญญาณอยู่นอกห้องว่า'เจอกันข้างล่าง'พร้อมยกนิ้วโป้งระดับให้วาโยเห็นคนเดียว

  วาโยเลื้อยฟุบกับโต๊ะยังกับเด็กสาวเจอหนุ่มรูปงามส่งจูบให้ยังไงอย่างงั้น เขายิ้มจนแก้มปริและถ้ามองจะรู้ว่าใบหูเขาแดงด้วย

การสอบของวาโยในวันนี้จบลงแล้ว ผ่านไปสามวิชาที่กัดกินพลังงานของเด็กนักเรียนม.4 สุดๆ แต่ไม่ใช่วาโยในวันนี้ที่มีรอยยิ้มพี่โยธินที่มาเติมพลังใจให้เขาสอบอีกสองวิชาอย่างสบายใจไร้ความกังวล จนเขาเผลอจะเขียนชื่อโยธินแทนชื่อของเขาตรงหัวข้อสอบ เวลานี้คือเวลาพักกลางวัน วาโยจะกลับบ้านไปนอนต่อตอนนี้ก็ยังได้ แต่เขาก็ยืนรอใครบางคนอยู่ที่หน้าบันไดชั้นล่าง

    "เฮ้ย! ไอ้วา รอกูอยู่หรอเนี่ย"ฝ่ามือสะกิดเบาๆที่ด้านหลังหัวของวาโย มาพร้อมกับเสียงกวนๆ เด็กหนุ่มตาตี๋ชั้นเดียวผิวขาวเหลืองแบบคนจีน กอดคอวาโย

    "ใครรอมึงไอ้หลี ลงมาช้าลอกของใครอยู่วะ" วาโยสะกิดหัวตอบทันที

    "กูไม่เสี่ยงเว้ย ถ้าจะตกก็ขอให้ได้ทำครบทุกข้อ ดิ่งอย่างมีศักดิ์ศรี เชื่อมั่นและช่างแม่ง!"หลีไม่ยอม ตอบโต้ด้วยการสะกิดจุดเดิม แต่วาโยก็ไม่อยู่เฉยไล่ตบเกรียนที่เพิ่งไถก่อนสอบได้หมาดๆยามที่มือสัมผัสดัง แป๊ะ! นี่มันช่างหมั่นเขี้ยวเกินจะอดใจไม่ให้ตบอีกรอบได้ กลายเป็นผสมวงไล่สกิดรอยไถผม ต่างฝ่ายต่างไล่สลับหลบขวางหน้าบันได และยังเป็นเช่นนั้นจนโยธินเดินลงบันไดลงมาหากแต่วาโยนั้นยังไม่รู้ตัวว่าคนที่เขารอยืนมองอยู่ข้างหลัง  

  หลีง้างมือเตรียมตบเกรียนเพื่อนซี้จำต้องลดมือลง เมื่อเห็นรุ่นพี่ม.6 ที่หลายคนรู้จักในนาม พี่โยธิน ประธานนักเรียน สายตานิ่งราวกับยกไม้หน้าสามจ่อเขาให้หยุดการกระทำใดๆที่อาจทำให้โดนลูกหลงลง

    "พอละ กุตึ้บละ" หลีหัวเราะแห้งๆตามองสลับวาโยกับโยธิน

    "สอบคงจะเครียดมากเลยสินะ " โยธินเดินมาข้างๆวาโย ยกยิ้มให้ดูเป็นมิตรยังคงขึ้นมาเล็กน้อย แต่ก็ยิ้มแค่ปาก หากสายตาดุไม่แพ้ครูห้องปกครอง ทั้งหลีทั้งวาโยหลุบมองพื้นมือประสานขาชิดอย่างเรียบร้อย แต่ความรั้นในตัวทั้งคู่มีมากกว่าพวกเขามองค้อนยิ้มแห้งตอบเผื่อรุ่นพี่จะเห็นใจ เพราะอย่างไรเสียหลีกับวาโยเป็นขาประจำของแถวเด็กมาสายจนต้องทำสมุดบันทึกกิจกรรมบำเพ็ญประโยชน์แลกกับคะแนนที่หายไปจากการมาสาย กิจกรรมล่าสุดที่ได้รับการอุปการะจากโยธินคือการเก็บกวาดห้องปกครองและห้องสภานักเรียน อันที่จริงโยธินไม่ต้องเซ็นให้ทั้งสองแสบก็ได้แต่เพราะเป็นเพื่อนวาโย มีหรือเขาจะไม่ช่วย

  ก่อนสองเพื่อนซี้จะแยกย้ายไปกินข้าววาโยนัดหลีคุยเรื่องแข่งบาสที่สนามกลางและย้ำเพื่อนหนุ่มตี๋ว่าอย่าผิดนัด ก่อนจะเดินเคียงรุ่นพี่ไปหาอะไรกินเป็นมื้อกลางวันที่โรงอาหาร

วาโยตักพะแนงหมูเข้าปากพลางมองโยธินหั่นบล็อคโคลี่ให้พอดีคำก่อนตักกินอย่างเรียบร้อยหลังตรงสมเป็นลูกชายนายพลทหารที่ได้รับการสั่งสอนมารยาทมาอย่างดี แค่มองอย่างเดียวก็รู้สึกสบายตาส่งผลให้ปริมาณอาหารในจานวาโยพร่องช้ากว่าของรุ่นพี่

    "เป็นอะไรรึเปล่า " รุ่นพี่กระตุกคิ้วเล็กน้อยพิจารณาอีกฝ่ายที่เอาแต่มองตน

    " เปล่าครับ "ด้วยความลุกลนวาโยตักข้าวคำโตแล้วรีบเคี้ยวเกินไปจนกัดกระพุ้งแก้มตัวเอง ร้องโอยทั้งข้าวยังเต็มปาก แม้จะดูเสียมารยาทแต่โยธินก็อดขำไม่ได้ วาโยยิ้มให้อย่างเก้อเขินแต่รู้สึกดีที่เห็นโยธินหัวเราะแบบนี้

    " วันพรุ่งนี้ เราเจอกันที่ห้างเลยดีมั้ยครับ"วาโยยกเรื่องที่เขาชวนโยธินไปเที่ยวงานคริสมาสต์อีฟ แม้จะไม่ใช่คนศาสนาคริสต์แต่บรรยากาศลมหนาวเข้ากับเทศกาลชวนโรแมนติก เหมาะกับการอยู่กับตนพิเศษสองต่อสอง

    " ก็ดีนะ ไปหามื้อเย็นกินที่นั่นด้วยเลยแล้วกัน"รุ่นพี่พยักหน้านิดๆ

  วาโยเริ่มชวนโยธินคุยเรื่อยเปื่อยไประหว่างกินมื้อกลางวันทั้งมหาวิทยาลัยที่โยธินจะเข้า การเตรียมพร้อมเป็นนิสิต มหาวิทยาลัยชื่อดังของประเทศแถมยังดูหอพักเรียบร้อย เรียกได้ว่าประกาศผลสอบเข้าปุ๊บสามารถเซ็นสัญญาเช่าย้ายเข้าไปได้เลยทันที ทำเอารุ่นน้องรู้สึกหงอๆเพราะเขาจะไม่เจอพี่โยธินที่โรงเรียนนี้อีกแล้ว

    "พี่จะกลับมาที่นี่มั้ย" แววตาของวาโยมองรุ่นพี่อย่างเว้าวอน

    "ถ้าว่างพี่จะกลับมาเยี่ยมโรงเรียนนะ"แต่คำตอบที่ได้ยินทำเอาวาโยน้อยใจนิดๆ

    " คิดถึงหรอ? "

    " ใช่ " วาโยพลั้งปากตอบออกไปทันที " หมายถึง ไม่ได้คุยกับพี่ติวหนังสือกับพี่อีกมันเหงาน่ะ เวลาอยู่กับพี่ผมมีความสุข ถ้าวันนึงพี่ไม่อยู่ผมคง…คิดถึงพี่มากๆ" รุ่นน้องช้อนตามองโยธิน วาโยยิ้มบางๆหากแต่แววตาเศร้าชวนใจหายเหมือนสุนัขที่กำลังมองเจ้านายจากบ้านไป

   

    " เดี๋ยวพี่ต้องขึ้นสอบแล้ว เจอกันพรุ่งนี้นะ…"

    "กลับบ้านด้วยกันได้มั้ยครับ" วาโยรีบแทรก "ไหนๆก็นั่งรถสายเดียวกันแล้ว รอไปด้วยกันน่าจะดีกว่า" รอยยิ้มแห่งความมั่นใจปรากฏบนใบหน้ารุ่นน้อง

   การสอบวิชาสุดท้ายของโยธินจบลงแล้ว รถสองแถวที่ทั้งสองคนนั่งกำลังแล่นผ่านไปต่อหน้า วาโยคว้ามือโยธินแล้วรีบวิ่งให้ทันรถด้วยความที่อยากพักผ่อน “พี่! รถ!”แต่เหมือนลืมไปอย่างนึงว่าโยธินไม่ได้วิ่งเร็วเท่าเขาจึงเหมือนลากอีกฝ่ายไปมากกว่า

  ทันฉิวเฉียดทั้งคู่ยืนเกาะอยู่ที่ท้ายรถสองแถว วันนี้คนค่อนข้างแน่นคันรถยิ่งเบียดเสียดให้วาโยกับโยธินขยับใกล้กัน จนทั้งคู่ยืนอยู่ในท่าหันหน้าชนกันห่างกันเพียงครึ่งฟุต จำนวนคนที่แน่นแล้วก็ยิ่งแน่นขึ้นอีกเรื่อยๆเมื่อขับผ่านแต่ละป้าย ทั้งคู่ก็ขยับใกล้เข้ามาอีกเรื่อยๆ

     "วันนี้คนเยอะนะครับ"วาโยเริ่มชวนคุยใบหน้าพวกเขาใกล้กันมากจนวาโยไม่สามารถเบี่ยงมองหันไปทางอื่นได้ วาโยจำต้องประสานสายตากับโยธินอย่างใกล้ชิด

    "แบบนี้อาจจะดีก็ได้"โยธินยิ้มมุมปากพอดีกับจังหวะที่รถเบรก ปลายจมูกโด่งรุ่นพี่เฉียดแก้มของวาโยเพียงนิดเดียว วาโยถือโอกาสจับเสาที่อยู่ด้านหลังทางขวาโยธินเหมือนล้อมรั้วไม่ให้รุ่นพี่หนีไปไหน

    " คันนี้ขับเร็วและเบรกแรงด้วย ไม่รู้ทำไมวันนี้ผมรู้สึกชอบที่เบรกแรงๆแบบนี้นะ"วาโยหรี่ตามองอย่างเจ้าเล่ห์ รถเริ่มออกตัวอีกครั้งและเร่งความเร็วขึ้นสลับกับชะลอตามสภาพการจราจรในกรุงเทพฯ เบรกแต่ละครั้งทั้งวาโยและโยธินดูจะ'ฉวยโอกาส'อย่างเนียนๆด้วยกันทั้งคู่ ตั้งแต่การแกล้งสัมผัสร่างกายอีกคนแต่ละส่วน(ไปจนถึงแกล้งเซชนอีกฝ่าย

    เอี๊ยด!!

รถเบรกอย่างรุนแรงจนได้ยินเสียงล้อเสียดสีกับพื้นถนนชัดเจนร่างของโยธินถูกกระชากตามแรงกระทำ เข้าไปในอ้อมกอดของวาโย แผ่นอกแกร่งแบบเด็กหนุ่มนักกีฬากำลังโตทำเอารุ่นพี่ที่ตั้งใจคุมเกมยังรู้สึกใจเต้นเสียเอง

  คนบนรถเริ่มทยอยลงจากรถจนบางตาบ้าง ทั้งสองจึงขยับออกห่างจากกันกลัวว่าหากยังใกล้แบบนี้ต่อไปอาจจะทนไม่ไหวทั้งคู่

เป็นการนั่งสองแถวที่ยาวนานที่สุดในชีวิตของวาโยและโยธินและเป็นการยืนบนสองแถวที่ทั้งคู่จะไม่มีวันลืม


แต่เหมือนวาโยจะลืมบางอย่างไป

"ไอ้เชี่ยวา มึงอยู่ไหน!"

หลีนั่งกอดลูกบาสอย่างเจ็บใจ พร้อมบ่นด่าคนที่ทำให้เขาต้องมารอซ้อมบาสเก้อจนเหลือคนอยู่ในโรงเรียนแบบนับคนได้




12/24/xxxx



    "ใกล้ถึงแล้วล่ะ"

โยธินเดินนำรุ่นน้องที่สะพายเป้หนังสือและเสื้อผ้าเข้ามาในหมู่บ้านที่มีแต่คฤหาสน์หรูๆที่วาโยมักจะเห็นแต่ในละครที่แม่ชอบดู ไม่ว่าจะเป็นสวนรวมที่ตกแต่งอลังการ น้ำพุที่วิจิตรบันจงสร้างรูปสตรีเปลือยกายเทน้ำตรงกลางวงเวียน เพียงแค่นี้ก็ยืนยันได้แล้วว่าโยธินนั้นเป็นลูกชายคนมีอันจะกินจริงๆหาใช่ข่าวลือเสริมบารมีตำแหน่งประธานนักเรียน

โยธินในชุดไปรเวทใส่เสื้อโปโลสีขาวกางเกงขาเดฟสีดำข้อมือซ้า่ยใส่นาฬิกาตามปกติรองเท้าผ้าใบสีแดง แต่ที่ไม่น่าเชื่อกว่านั้นคือสิ่งที่เดินข้างๆเขา

    "มันจะไม่กัดผมใช่มั้ย"สุนัขพันธุ์เยอรมันเชพเพิร์ดรูปร่างสง่าหันมามองวาโยแล้วทำจมูกฟุดฟิตสงสัยว่าเขาจะมาทำอะไรไม่ดีไม่ร้าย

    "แม่ทัพ!" โยธินดุเจ้าสุนัขขนสีน้ำตาลตาลแซมดำ "มันไม่กัดหรอก ถ้าพี่ไม่สั่ง"รุ่นพี่ลูบย้อนขนเจ้าสุนัขที่ทำหน้าชอบใจเมื่อเจ้านายมันลูบ มองเจ้ามนุษย์แปลกหน้าอย่างระมัดระวังตัว

    "ไม่ยักรู้ว่าพี่เลี้ยงหมาด้วย" วาโยขมวดคิ้วมองเจ้าแม่ทัพที่กำลังเบ่งอวดเต็มที่

    "คุณพ่อซื้อให้เลี้ยงน่ะ อันที่จริงจะซื้อโดโก อาร์เจนติโนไม่ก็รอตไวเลอร์มาด้วยซ้ำ"รุ่นพี่ถอนหายใจกับรสนิยมนายพลทหารผู้เป็นพ่อ

  ทั้งสองคนกับอีกหนึ่งตัวก็เดินต่อไป ยิ่งวาโยพินิจดู'เจ้าแม่ทัพ'ก็รู้สึกว่ายิ่งเหมือนสุนัขตำรวจไทย อันที่จริงไม่ใช่แค่เหมือนแต่มันเป็นพันธุ์นี้เลยต่างหาก แต่คงไม่ใช่ปัญหาในการที่เขาจะอยู่สองต่อสองกับโยธินเพราะเท่าที่เขาฟังจากโยธินแม่ของเขาก็ไม่ค่อยอยู่บ้านพอๆกับพ่อที่ต้องเข้ากรมจนแทบจะนับวันเจอหน้ากันได้ ดูสมเหตุสมผลกับการที่พ่อจะซื้อสุนัขมาให้ลูกชายเลี้ยงแก้เหงา รวมทั้งฝึกวินัยด้วย

  รุ่นพี่เดินมาหยุดอยู่ตรงประตูรั้วเหล็กดัดสีเงินลวดลายสวยงามเข้าเปิดประตูบานเล็กสำหรับให้คนเข้า เมื่อวาโยเดินเข้ามาก็ถึงกับอ้าปากค้าง

  คฤหาสน์สไตล์โมเดิร์นผสมผสานความเป็นยุโรป มีทางเดินเชื่อไปที่สวนกว้างของบ้านมีม้านั่งและระเบียงไม้สำหรับนั่งพักผ่อนสบายๆ มีโรงจอดรถพอสำหรับรถ 3 คันที่ตอนนี้มีเพียงรถคันเดียวจอดอยู่กับจักรยาน

    "นั่นรถใครหรอครับ"มีรถจอดอยู่แบบนี้แสดงว่าพ่อหรือแม่ของรุ่นพี่ยังอยู่ในบ้าน

    "รถของพี่เองน่ะ"วาโยหันขวับมอง

    รุ่นพี่ยิ้มบางๆและพยักหน้าให้ และก็เกิดความเงียบขึ้น

    เงียบจนได้ยินเสียงแม่ทัพหายใจ

    ขนาดเขาขอให้แม่ยอมอนุมัติเรื่องซื้อมอเตอร์ไซต์ยังแทบไม่ได้

    ฐานะของพวกเขาช่างแตกต่างจริงๆ


    "ของขวัญวันเกิดปีนี้น่ะ แต่นานๆทีจะได้ขับ ส่วนมากจะฝึกขับในหมู่บ้าน ว่างๆจะลองนั่งดูมั้ยล่ะ" รุ่นพี่ยิ้มบางๆ

    "ถ้าไปเซเว่นปากซอยก็ไม่มีปัญหาครับ" วาโยไล่สอดส่องรายละเอียดรถสีขาวหรูหรา กลิ่นใหม่ยังคงเคลือบตั้งแต่ฝากระโปรงรถยันล้อแมค


  ห้างสรรพสินค้าชื่อดังแห่งนี้ถูกประดับตกแต่งด้วยไปสวยงามตามตัวตึก จอLEDขนาดยักษ์ฉายโฆษณาต่างๆให้แกร้านค้าสปอนต์เซอร์ของห้างรวมถึงหนังที่กำลังเข้าฉายในโรงภาพยนตร์ของห้าง

  ลานกว้างของห้างสรรพสินค้า เต็มไปด้วยตุ๊กตาจำลองทั้งสโนวแมนขนาดตัวเท่าคน บ้านขนม เค้กขนากยักษ์ กวางเรนเดียร์ เทพธิดานางฟ้า ถ้ำที่จำลองเหตุการณ์วันประสูติของพระคริสต์ และซานตาครอส ผู้คนต่างถ่ายรูปเก็บไว้เป็นที่ระลึก สร้างบรรยากาศให้เข้ากับเทศกาลด้วยเพลงคริสมาสต์ต่างๆ มีร้านรวงที่มาตั้งบูธระรานตาไปหมดทั้งของกิน เสื้อผ้า ของฝาก แม้กระทั้งเครื่องรางนำโชค วาโยเดินถือไอศครีมตุรกีเดินดูร้านต่างๆอย่างเพลิดเพลิน โยธินก็ถ่ายรูปเก็บภาพบรรยากาศ เมื่อรุ่นน้องเผลอก็แอบแย่งไอศกรีมในมือวาโย

     "กินสเต็กเมื่อกี้ไม่อิ่มหรอครับ?"วาโยย่นคิ้วมอง โยธินยิ้มกว้างที่สุดเท่าที่วาโยจำได้ว่าเคยเห็นมา บรรยากาศคริสมาสต์โดยรอบทำให้พี่โยธินกลับไปเป็นเด็กน้อยสวมแว่นหน้าตาจิ้มลิ้มเหมือนในรูปถ่ายที่ตั้งอยู่ในบ้านโยธินเมื่อกลางวันที่เขาแวะมา เจ้าเด็กแว่นลอบเลียไอศครีมในมือวาโยอีกรอบ “พี่ของโผม” และวาโยก็แย่งกินที่ถือในมือโยธินคืนโดยเจ้าตัวไม่ขัดขืนทั้งยังหัวเราะระรื่น

    วาโยกัดโคนกินไอศรีมที่ใกล้จะหมดมือตัวเอง และก็โดนรุ่นพี่แอบถ่ายช็อตนั้นพอดี

    "เป็นภาพเด็กที่กินไอศรีมมูมมามจริงๆ" เขามองรูปแล้วขำเงียบๆ วาโยรีบชะเง้อคอมองรูปในมือถือทันที ช่างเป็นหน้าตาตอนกินที่ไม่สนใจรอบข้างซะจริง

    "แท็กเฟสผมด้วยละกัน"วาโยยักไหล่ขำตามด้วยซัดไอศครีมและโคนจนหมด เขาเช็ดมือกับทิชชู่ที่ร้านให้มาก่อนหยิบมือถือขึ้นมา วาโยมองโยธินที่กำลังเพลินกับการถ่ายรูปสถานที่ ที่เนรมิตขึ้นมาเพื่อเทศกาลปีละครั้งแบบนี้ วาโยกดถ่ายรูปรุ่นพี่ที่กำลังเล็งกล้องอย่างตั้งอกตั้งใจ เขาเริ่มแอบงงนิดๆแล้วว่าตกลงใครเป็นคนชวนกันแน่ เพราะดูโยธินที่แค่แรกปฏิเสธที่จะมาแต่กลับดูสนุกสนานยิ่งกว่าคนชวน แต่แค่นี้วาโยก็ดีใจแล้ว เขาได้เห็นรอยยิ้มมีความสุขของรุ่นพี่ที่มักจะเคร่งเครียดที่โรงเรียนตลอดเวลา ทำเอาลืมไปเลยว่าพรุ่งนี้พวกเขายังต้องไปสอบอีกวัน          

    "เราไปถ่ายรูปกันมั้ยครับ"วาโยชี้ไปที่ลานกว้างเต็มไปด้วยตุ๊กตาที่เข้ากับวันคริสมาสต์โยธินลดกล้องมือถือลง หันมามองรุ่นน้อง "เอาสิ"วาโยจับมือรุ่นพี่และเดินไปที่ลานกว้าง หยุดตรงที่สโนวแมนวาโยให้รุ่นพี่เป็นฝ่ายเข้าไปถ่ายก่อน

ฟ้าเริ่มมืดลงเรื่อยๆแต่แสงสว่างที่ลานกว้างก็ยังสามารถทำให้ถ่ายรูปได้อย่างไม่ปัญหา เด็กหนุ่มทั้งสองนั่งพักอยู่ที่ม้านั้งใกล้ๆลานกว้าง วาโยเล่นมือถืออัพโหลดรูปภาพลงโซเชียลเน็ตเวิร์กและโพสประกอบว่า'คริสมาสต์อีฟก่อนสอบวันที่สอง' และในรูปนั้นยังติดด้านหลังของรุ่นพี่ ที่หลังจากนั้นหันมายิ้มให้เขา


    อยากให้เวลาหยุดตรงนี้เหลือเกิน…


    อยากให้เรายังเป็นเหมือนตอนนั้น


    กลับไปเป็นเหมือนเดิม







12/25/xxxx        Merry Christmas





    “รู้เรื่องทั้งหมดแล้วนะ ตั้งแต่ต้นเลย”


    “เรื่องที่นายหลอกฉัน”





    “ผม...ผมอธิบายได้ ”





    “โชคดีกับอีกครึ่งเทอมที่เหลือล่ะ”




    “พี่ ผมขอร้อง ฟังผมก่อน… พี่โยธิน!”


    เป็นคริสมาสต์ปีที่วาโยไม่เคยรู้สึกใจสลายเท่านี้มาก่อน เจ็บปวดยิ่งกว่ารู้ว่าซานต้าไม่มีอยู่จริง

ทรมานยิ่งเมื่อเขาหันหลังกลับไป และไม่กลับมา ไม่แม้แต่จะหันมามองเขาอีกเลย



Last Christmas I gave you my heart ,But the very next day you gave it away









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

27 ความคิดเห็น