Eyes Attact เพียงสบตา [ Y ]

ตอนที่ 17 : จะกี่ปากว่า จะกี่ตาเห็น ก็ไม่เท่าพิสูจน์เอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 152
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    31 ธ.ค. 61






แม้เช้านี้นทจะเริ่มคาบเรียนอย่างสดใสด้วยรอยยิ้มตลอดจะรับข้อมูลเนื้อหาบทเรียนอะไรก็เข้าใจง่ายไปหมด แต่มีอีกคนที่ห่อเหี่ยว จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว แม้อาจารย์จะอธิบายเกณฑ์การให้คะแนนงานกลุ่มโปรเจคสำคัญของช่วงกลางภาครวมถึงสรุปครั้งสุดท้ายก่อนปล่อยนักศึกษาเผชิญวิกฤตการมิดเทอมวิชาอื่นต่อ จนฟิล์มที่ปกติจะคอยเป็นผู้รับส่วนบุญจากการจดติดตามงานของพีท รอบนี้เขาต้องสะกิดพีทก่อนเพื่อนจะโดนทิ้งไว้กับสไลด์ก่อนหน้า



              “มึงยังหายใจอยู่มั้ย” พีทถึงรู้สึกตัวแล้วจับปากกาจดต่อ



       ฟิล์มเข้าใจว่าภาระงานทั้งยากทั้งมากหรือพีทน่าจะเหนี่อยกับโปรเจคหนังสั้นจนไม่อยู่กับร่องกับรอย กระทั่งวียังต้องหันมาดูอาการเพื่อน ทั้งพยายามไถ่ถาม แต่พีทนั้นปฏิเสธทำทีเป็นสนใจสไลด์ต่อไปบนโปรเจคเตอร์



              “พีท ปากกากู!” เขาเบลอกระทั่งหยิบปากกาของวีใส่กระเป๋าตัวเองตอนเลิกคาบ





       ถึงสติจะไม่สถิตในกายหยาบ แต่ตราบใดที่งานกลุ่มยังต้องทำ จำต้องประคองสติอันน้อยนิด นทที่ทำงานกลุ่มวิชานี้ด้วยกันกับกลุ่มเอกของพีท จากที่สดใสยังพลอยหดหู่ตามเพื่อนไปด้วย



              “พีท มึงเขียนอะไรมาเนี่ย” มีนาตำแหน่งผู้กำกับเสียงขุ่นยื่นดราฟคำโปรยที่พีทเขียนมา “ประโยคนี้ต้องเป็นนกพิราบไม่ใช่หรอ ทำไมเขียนนกฮูกมา”



       นทเงยหน้าจากกระดาษรายงานทันทีเหมือนพอรู้เค้าเหตุที่ทำพีทซึมได้ขนาดนี้


    

              “โทษทีเดี๋ยวแก้ใหม่ให้” เขาเพิ่งรู้ตัวว่าสติไม่อยู่กับเนื้อตัวอีกรอบ นทคงรอโยธินเลิกคุยงานกลุ่มของภาควิชาตนเพื่อมาช่วยกู้วิกฤตของพีทไม่ได้ จากแววตาที่ไร้แววแพรวพราวเช่นทุกครั้ง นทคงต้องช่วยเขย่าให้สติพีทกลับมาก่อน





       หลังคุยงานกันเสร็จนทพาพีทมาตั้งสติที่ลานนั่งเล่นใต้ตึกเรียน เขาแวะซื้ออะไรเย็นๆเผื่อพีทดื่มแล้วจะสดชื่นขึ้นพร้อมที่จะเล่าเรื่องทุกข์ใจออกมา



              “พีท! มึงแกะหลอดก่อน!” นทห้ามไม่ทัน เพื่อนเขาเป็นหนักถึงขั้นดูดชามะนาวจากหลอดทั้งซองกระดาษที่ห่อมา


       ต่างคนต่างดื่มเครื่องดื่มจากหลอดอย่างถูกต้อง ให้วิตามินซีปลอบประโลมใจช้ำๆจนพีทท่าทางดีขึ้นบ้าง ไม่ต้องเป็นฝ่ายถามเอง พีทก็เริ่มเล่าให้นทฟัง



              “เมื่อวานกูไปหาเขาที่ร้าน เจอผู้หญิงคนนึง มีรอยสักเข็มทิศที่แขนซ้ายเหมือนกับเขา”



              นทนึกถึงเรื่องที่เคยคุยกับพีท ที่คนรักจะสักลายเหมือนกันได้

              “เขาอาจจะสักลายคล้ายกันเฉยๆก็ได้”



             พีทกระแอ่มในลำคอทั้งคิ้วขมวด "มันเป็นรอยสักเข็มทิศที่เหมือนกันมากเลยนะเว้ย เขาบอกมีความหมายถึงนามสกุลเขา มันไม่ใช่ใครก็ได้เว้ยที่เขาจะให้สักลายนั้นดิ ไม่งั้นตอนกูขอให้เขาสักลายเดียวกันเขาจะห้ามทำไม กูบรรลุนิติภาวะแล้วนะเว้ยไม่ใช่เด็กมัธยมแอบพ่อแม่มาสัก”



              “ไม่ใช่แทททูสติ๊กเกอร์ที่เบื่อแล้วจะล้างออกแปะลายใหม่ได้นะ เขาอาจจะอยากให้คิดดีๆก่อนตัดสินใจสัก” พีทนึกตามที่นทว่า “รอยสักมันลบได้ก็จริงแต่ก็ยังทิ้งร่องรอยไว้ ถ้าเป็นโยธินก็คงจะพูดประมาณนี้” นทเริ่มอยากหยิบมือถือไลน์ถามความเห็นจากโยธิน



              “ผู้หญิงคนนั้นเป็นแฟนเขา”



              “ห๊ะ” นทมองหน้าพีท



              พีทเพียงเม้มปากพยักหน้าน้อยๆเป็นการยืนยันสิ่งที่พูด



              “เขาบอกหรอ”



              “เปล่า ลูกค้าเขาบอก” พีทดูดชามะนาวเติมกำลังใจที่กำลังจะห่อเกี่ยวอีกรอบ



              “แล้วไม่ได้ถามเขาหรอว่าเป็นแฟนกันจริงๆรึเปล่า”



              “แค่เห็นรอยสักก็รู้แล้ว” คำตอบพีททำเอานทอย่างทึ้งหัว คนอย่างพีทแทบไม่จะเชื่ออะไรแค่ที่เห็นแต่จะต้องพิสูจน์ เรื่องแบบนี้กลับไม่เป็นเช่นนั้น



              “ทำไมไม่ถามเขาตรงๆวะ”



              “กูหนีออกมาก่อน” นทอยากจะดื่มชาเย็นให้ใจเย็นลง ทำไมทีแบบนี้กลับซื่อได้ขนาดนี้เชียว เจ้าคนที่แรดและแพรวพราวจัดจ้านในเรื่องรักๆใคร่ๆที่สุดไปไหนกัน “มึงเนี่ยนะ พีทเอ๊ย!”


       

              “ลูกค้าที่บอกกู เขาเป็นลูกค้าประจำ ตอนที่เล่าเรื่องผู้หญิงคนนั้น พี่เขาก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไรด้วย ถ้าไม่ใช่แล้วมันคืออะไรวะ” วิตามินซีก็ไม่ช่วยเยียวยาความเจ็บแปล๊บในใจพีท “แล้วผู้หญิงคนนั้น กูเคยจะจีบเขาเว้ย”



              นทถึงกับสบถอย่างไม่อยากเชื่อ จะเรียกว่ากงกรรมกงเกวียนก็อาจจะใช่ ไม่ค่อยมีเหตุการณ์ที่เป้าหมายในอดีตของพีทจะกลับมาทำร้ายตนนักจะว่าการวางตัวดีหรือการคบใครทีละคนก็ตาม แต่อาจเพราะรอบนี้เป้าหมายเขาคือผู้ชายเหมือนกัน โลกดันกลมให้เป้าหมายคนก่อนกลายมาเป็นหนามหัวใจพีท



              “แต่ก็ไม่ได้ฟังจากปากของทั้งคู่ใช่มั้ยล่ะว่าเป็นแฟนกันรึเปล่า”



              “ที่เล่ามามันชัดเจนพอแล้วว่ะนท”


       พอไม่มีโยธินที่คอยหาเหตุผลปลอบใจหรือแย้งหาคำตอบดีๆกว่านี้ได้ทำเอานทคิดหนักว่าจะช่วยพีทอย่างไร แต่ถึงโยธินไม่อยู่ โยธินก็เป็นคำตอบสำคัญอย่างนึงที่ผุดขึ้นมาในหัวนทแต่เหมือนจะนึกถึงลึกซึ้งเกินไปจนนทหลุดขำออกมา



              “มีอะไรน่าขำวะนท กูซีเรียสมากเลยเนี่ย!” จากซึมกลายเป็นเริ่มหัวอุ่นๆแทน นทยกมือขอโทษอย่างช่วยไม่ได้แต่ยังไม่หุบยิ้ม



              “พีทจำน้องผู้หญิงสายศิลป์ญี่ปุ่นที่มาบอกว่าเคยชอบแกได้มั้ย”

              พีทพยักหน้าตอบ เขาไม่ลืมรุ่นน้องลูกครึ่งสแกนดิเนเวียคนสวยจมูกโด่งตาสีอ่อนหรอก



              “น้องเขาคิดว่าแกกับโยธินเป็นแฟนกันเลยตัดใจจากแกไป”

              

              พีทหน้าช็อคจนเหยเกทำนทเกือบหลุดขำอีกรอบ“กับไอ้โยธินเนี่ยนะ!”

        

              นทกลั้นขำพยายามตีหน้านิ่งพยักหน้าเน้นย้ำ


              “น้องบอกเห็นไปไหนมาไหนด้วยกัน ทะเลาะกันบ่อยเหมือนคู่ผัวเมียตั้งแต่เรื่องงานยันเรื่องเล็กๆ ยังจำได้อยู่เลยมีช่วงนึงพีทก็เรียกโยธินว่าเมียไม่ใช่หรอ”



               “กูประชดมันว๊อย!” ถึงกับเสียดายรุ่นน้องหน้าตาสวยคมเหมือนตุ๊กตาฝรั่งตัวเล็กไปเพราะความคะนองปากของเขาเอง “มันจ้ำจี้จำไชเหมือนเมีย แต่ไม่ได้หมายความว่าเป็นเมียจริงๆสักหน่อย”



              “เห็นมั้ย พวกมึงก็ไม่ได้เป็นอะไรกัน แค่เพื่อนที่สนิทกันมากจนเหมือนผัวเมียกัน”



              “พอเหอะ ขนลุก” พีทลูบแขนรัวๆ



              “เออ นั่นแหละ ถึงมึงกับโยธินจะสนิทกันมากขนาดไหน แต่ก็เป็นแค่เพื่อนกันใช่มั้ย คนอื่นก็คือคนอื่น เขามองแค่มุมของเขาตัดสินจากแค่ที่เขาเห็นที่เขาได้ยิน อย่าให้เขามาตัดสินอะไรที่พวกเขาไม่รู้”



       เหมือนอย่างที่นทพูดการที่แอนดริวเงียบไม่แย้งอะไรลุงช่างพูด ใช่ว่าเขาจะยอมรับ เขากลับตัดสินจากแค่คำพูดของลุงลูกค้าประจำที่เห็นแค่หน้าร้าน ตัดสินจากท่าทีไม่ปฏิเสธใดๆของแอนดริว แต่ในใจอาจจะอยากเถียง พอได้คิดเข้าข้างตัวเอง พีทเริ่มรู้สึกว่าตัวเขากลับมา วิตามินซีที่นอนก้นตกตะกอนในร่างกายทำให้เขากระปรี่กระเปร่าอีกครั้ง



              “แต่เรื่องรอยสัก…”


              “โอ๊ยพีท! หยุดคิดไปเอง! นู่นเลยไปถามเขาเอง!” ถึงจะเริ่มเหวี่ยงเป็นโยธินสอง แต่ขำมากกว่าที่พีทท่าทีเหมือนเพิ่งตื่น แต่ยังลังเลว่าจะเดินต่อไปรึเปล่า “ถ้าใช่จริง เดี๋ยวพาไปกินไก่เกาหลีย้อมใจ”



       พีทเริ่มมีรอยยิ้ม ทางข้างหน้าสว่างขึ้นมาแม้เพียงน้อยนิด เขาลุกพรวดยืดเส้นยืดสาย ทิ้งตัวเองที่มัวแต่เศร้าไว้กับแก้วเปล่าที่เหลือแต่น้ำแข็ง



              มีแต่ต้องถามให้แน่ใจเท่านั้น

              ถ้าไม่ก็ถอยออกมา

              แล้วจงยิ้มรับมัน



              เหมือนตอนนี้ที่เขากำลังยิ้มอยู่



              “ขอบใจนะนท” พร้อมมินิฮาร์ทส่งให้เพื่อน นทแน่ใจแล้วว่าพีทคนเดิมกลับมาแล้ว เขามองเพื่อนที่วิ่งไปยังกับพระเอกซีรีย์เกาหลี




        ไม่นึกว่าตัวเองจะพูดอะไรคมๆแบบนั้นออกมา ทั้งที่เมื่อคืนเขาเองก็ประสบปัญหาคล้ายๆกับพีทมาหมาดๆ แต่ปัญหาของนทก็ยังไม่คลี่คลายไปหมด แม้พี่โอจะไม่ได้เป็นแฟนกับผู้หญิงที่เขาสงสัย แต่ก็ยังไม่ได้ถามว่าพี่โอมีแฟนรึยัง



       อีกคำถามที่แทรกเขามาขณะคิดอยู่นั้นก็มีมาเพิ่ม



       นี่เขาอยากเป็นแฟนกับพี่โองั้นหรอ






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

27 ความคิดเห็น

  1. #10 ิbuntazar (@buntazar) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 11:23

    ขนาดนี้ก็แสดงว่าอยากเป็นแฟนแล้วนั่นล่ะ 5555555
    #10
    1
    • #10-1 DAY⭐NATTO (@DaynYoru) (จากตอนที่ 17)
      1 มกราคม 2562 / 00:37
      ระหว่างพีทได้ไลน์แอนดริวกับนทได้เป็นแฟนพี่โออะไรจะเกิดขึ้นก่อนน้าาาาาา
      #10-1