ตอนที่ 14 : Old time return

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    11 ก.พ. 62

A New frontier with god : 14

“Old time return”

ทีมมนุษย์อวกาศพบทางเข้าไต้แท่น ข้างในเป็นห้องอุปกรณ์ที่โดนรื้อออกไปหมด อนาคินสัมผัสได้ถึงแรงกดดัน

อนาคิน: “ฉันสัมผัสได้ถึง….ความโหยหา ความเกลียดชัง แต่หุ่นยนต์ไม่น่ามีชีวิต”

มิว “ปากเสียนะคะ ฉันก็มีความคิดจินตนาการนะคะ โดยเฉพาะเรื่องแต่งเพลง”

อนาคิน: “ชิ จะว่าไปฉันก็สัมผัสความสนุกและอารมณ์ด้านบวกตอนมิวจัดคอนเสิร์ท”

สตาร์ก: “อนาคิน นายควรลองเล่น ดีทรอยท์:บีคัมฮิวแมน ดูนะ

สป๊อกรู้สึกแปลกๆ เหมือนกับ….ถูกชักจูง แต่เขาพยายามต้านมันไว้ด้วยเหตุผล

อนาคิน: “สป๊อก...ฉันรู้ว่านายปิดบังอะไรไว้”

สป๊อก: “เลิกอ่านใจฉันซะทีได้มั้ย”

อนาคิน: “บางครั้งนายควรลองให้ความรู้สึกพาไปดู”

สป๊อก: “แต่ฉันไม่ใช่เจได ฉันไม่มีพลังฟอร์ซ"

อนาคิน: “ไม่ใช่แค่เจได แต่ทุกคนล้วนมีมุมที่ใช้ความรู้สึกตัดสินใจ เพราะเรามีชีวิต หุ่นยนต์ตัดสินใจตามตรรกะ แต่เรา….ตัดสินใจตามสิ่งที่คิดว่าดีที่สุด”

มิว: “ปากเสียอีกแล้วนะคะ”

อิคารอส: “อย่าว่ามาสเตอร์นะคะ”

อิคารอสออกตัวปกป้องอนาคิน พร้อมทำหน้าบึ้งตากลมโตหวงอนาคิน พร้อมกอดแขนอนาคินแน่น

มิว: “อ่า...ขอโทษค่ะ”

คาชิม่า: “ฮิฮิฮิ ไปเรียนการหึงจากไหนกันเหรอ อิคารอส”

อิคารอส: “ ก็เพราะอนาคินเป็นมาสเตอร์สุดรักของฉัน”

อนาคิน: “แหม ไม่ต้องยอก็ได้นะ อิคารอส"

อิคารอส: “หนูแค่หัดอ้อน ใจร้ายจัง”

ยูกุ: “วิ้งงงงงง (ผู้หญิงก็มีมุมขี้อ้อนนะคะ)

วินรี่: “หนูเองโตไปก็อยากมีสามีค่าาา"

ซีบร้า: “อย่าทำตัวแก่แดดสิฟระ นังวินรี่”

สป๊อกกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง เขารู้สึกแปลกๆกับพื้นที่ดูโทรมๆ สตาร์ลอร์ดเดินมาหาสป๊อก

สตาร์ลอร์ด: “ไง ท่านผู้เชี่ยว ว๊ากกกกกกก!!!!”

สตาร์ลอร์ดผู้ดวงซวยพบกับพื้นถล่ม และเขาตกลงไปด้านล่างกว่าสิบเมตร โชคดี ที่เขาใช้รองเท้าจรวดทรงตัว

สตาร์ลอร์ด: “ชู่ววววส์ เกือบไป”

ทีลค์: “นี่มันรูอะไรน่ะ”

วินรี่: “สงสัยหลุมยุบมั้ง”

ด้วยความรู้สึกบางอย่างของสป๊อกทำให้เขาต้องลงไป สป๊อกใช้แท่นเหาะค่อยๆลอยลงไป และพบกับสวิตซ์ เขากดมัน และแล้วพื้นก็ขยับขึ้น...ไม่ใช่ นี่คือลิฟต์โลหะ

สป๊อก: “นี่คือทางลับ”

สตาร์ก: “จริงด้วย”

ทุกคนอึ้งแดก 1 วิ และเห็นด้วยกับสป๊อกในเวลาต่อมา

จากนั้น พวกเขาก็ทำการสำรวจ ดูๆไปก็เป็นห้องที่มีวิทยาการมากแบบผิดปกติ ทั้งห้องซ่อมบำรุง ห้องนอน ห้องพลังงานเก่าๆ พวกเขาตัดสินใจแยกทีมเป็น 6 ทีมตามทางที่มี

อนาคินไปกับอิคารอส ทีลค์ไปกับคาชิม่า สตาร์ลอร์ดไปกับยูกุ อินุยาชิกิไปกับมิว ซีบร้าไปหับวินรี่ สตาร์กไปกับสป๊อก

ห้องที่สำรวจเจอ อนาคินและอิคารอสพบโรงผลิต...เธอร์มิเนเตอร์?? อินุยาชิกิและมิวพบโรงซ่อมเธอร์มิเนเตอร์ ทีลค์กับคาชิม่าพบแหล่งกำเนิดพลังงาน ซีบร้าและวินรี่เจอห้องวิจัยอาวุธ แน่นอนว่าวินรี่ตามันวาวแต่ซีบร้าห้ามไว้ สตาร์ลอร์ดและยูกุพบกับความซวย เธอร์มิเนเตอร์ตัวเป็นๆ โชคดีที่มันไม่สังเกตุเห็น แต่ยูกุและสตาร์ลอร์ดสตั๊นทั้งกอดกันด้วยความกลัว

สป๊อกเกินสำรวจกับสตาร์ก สตาร์กพบความผิดปกติบางอย่างกับสตาร์ลอร์ด

สตาร์ก: “สป๊อก ฉันว่าฉันจะแยกกับนายก่อน”

สป๊อก: “มีอะไรรึ สตาร์ก”

สตาร์ก: “สัญญาณขอความช่วยเหลือจากสตาร์ลอร์ด”

สป๊อก: “ไปสิ ฉันจะสำรวจต่อ”

สตาร์ก: “นี่นายไม่กลัวผีเรอะ”

สป๊อก: “ชาววัลแคนยึดในเหตุผล จึงไม่กลัวผี อีกอย่าง ฉันมีเรลกันติดตัว”

สตาร์กแยกกับสป๊อก เหลือสป๊อกสำรวจคนเดียว

บรรยากาศช่างวังเวง ตุ๊กแกเดินผ่านชนถังล้ม มีบางอย่างดึงดูดสป๊อก ความเสน่หา โหยหา ความหลอนเกิดขึ้น บรรยากาศมืดๆกับไฟฉายแค่แท่งเดียว

“สป๊อก….สป๊อก…….อว่าาาา”

เสียงผู้หญิงลึกลับกระซิบกับสป๊อก สป๊อกหันหน้าไปด้านหลังและด้านข้าง แต่พบแค่แย้ตัวนึง

สป๊อก: “แย้พูดไม่ได้หรอกมั้ง"

เขาได้ยินเสียงอีก และแน่นอน แย้ตัวนั้นไม่เกี่ยวอะไร

“ทางงงงง นี้----- ซาาาา ป๊อกกกกก”

สป๊อก: “ใครน่ะ!!!”

???: “ฉันไง สป๊อก”

สป๊อกเริ่มเหงื่อตก แต่เขายังคงเชื่อมั่นในเหตุผล เขาค่อยๆเดินจนมาสุดทางที่มีประตู สป๊อกค่อยๆเปิดประตู เขาเข้าไปสำรวจ มันเป็นห้องที่มีทั้งจอมอนิเตอร์ตรงกำแพงและแผงควบคุม แต่ที่น่าฉงนใจคือโต๊ะเรียนวางเหมือนโต๊ะประชุม สิ่งที่เห็น คือหุ่นยนต์สาวหัวส้มแนวนคอ หุ่นยนต์สาวตัวเล็กหัวชมพูคอหัก หุ่นยนต์สาวเนิร์ดหัวม่วงมีมีดปักพร้อมน้ำมันสีแดงเลือด สป๊อกเดินเข้าไป ประตูก็ปิด

???: “จัส….โมนิก้า”

สป๊อกหันไปมาหาที่มาของเสียง และ…

???: “จัส โมนิก้า!!!”

สป๊อก: “เชี่ย!!!”

สป๊อกตกใจไม่ใช่น้อย ทั้งๆที่เป็นชาววัลแคน เขาพบกับหญิงสาวในรูป

สป๊อก: “ขออภัยสำหรับกิริยาที่ไม่สุภาพ ท่านคือใครงั้นรึ”

???: “ยังจะห่วงเรื่องกิริยาอีกหรือเนี่ย สป๊อกคุง"

สป๊อก: “ทำไมท่านถึงรู้จักเรา”

???: “ดูตกใจน้อยกว่าที่คิดนะเนี่ย คุณพ่อ ไม่สิ ที่รัก”

สป๊อก: “ท่านกำลังเข้าใจผิด”

???: “ฉันโมนิก้าไง แต่ฉันเก่ามากจนหน้าเป็นแบบนี้แหละ”

สป๊อก: “โมนิก้า ท่านเป็นคนของที่นี่หรือ”

โมนิก้า: “ที่รักน่าจะรู้นิว่าฉันมาจากโลธัล”

สป๊อก: “แล้วท่านทำไมถึงมีชีวิตล่ะ จำศีล?”

โมนิก้า: “จะว่าฉันมีชีวิตดีมั้ยน้า ฉันเป็นหุ่นยนต์ ฉันใช้วิธีเครื่องจำศีล และผลิตเธอร์มิเนเตอร์มาดูแลรับใช้ตลอด 3000 ปี”

สป๊อก: “เป็นไปไม่ได้”

โมนิก้า: “ที่จริงต้องขอบคุณเธอต่างหาก สป๊อก”

สป๊อก: “ฉันขอแนะนำตัว ฉัน สป๊อก แต่ไม่ใช่ชาวโลธัล เป็นชาววัลแคน”

โมนิก้า: “ชาววัลแคน?”

โมนิก้าสังเกตหู ร่างกาย บุคลิกของสป๊อกที่ดูปล่อยไปตามเหตุผลมากกว่าอารมณ์ ก่อนที่ตาสีเขียวจะสว่างขึ้น สายไฟช๊อต ทางด้านอินุยาชิกิและมิวรู้สึกเหมือนโดนดูดพลังชั่วขณะ

สป๊อก: “ชาววัลแคน จาก…”

โมนิก้า: “แกแลคซี่อื่น สินะ หืม??? ดาววัลแคน”

สป๊อก: “ทำไมท่านถึงรู้ได้???”

โมนิก้า: “ฮ่าๆ งั้นเหรอๆ สุดยอดทีมสำรวจ ยานเอนเตอร์ไพรส์ มิลเลนเนี่ยมฟาลค่อน อ้อ ความจริงเมื้อกี่ฉันแฮกข้อมูลของมิวและอินุยาชิกิเพิ่มเติมน่ะ ก่อนหน้านั้นก็ภาษาอังกฤษของพวกเธอน่ะนะ และดูเหมือนว่าอินุยาชิกิจะบอกเรื่องโลธัลให้แล้ว รู้มั้ย ทำไมแท่นหินนั่นถึงทำงาน”

สป๊อก: “ไม่ผิดแน่...โมนิก้าทำไมล่ะ”

โมนิก้า: “ทุกครั้งที่มีคนยืนบนแท่นหิน ไม่สิ แท่นขนย้ายข้ามมิติ ฉันจะตื่นขึ้นเสมอ ถามว่าทำไมล่ะ ก็เพื่อฉันจะได้เห็นหน้าสป๊อกและส่งเธอมาหาฉันยังไงล่ะ แต่สุดท้ายก็ดันเป็นยัยหมาหัวชมพูกับผู้กล้าเด็กนั่น...แต่ในเมื่อมีเธอแล้วฉันก็หายห่วง”

สป๊อก: “สรุปที่ฉันถูกพามาที่นี่...เป็นฝีมือเธองั้นสินะ”

โมนิก้า: “เอาล่ะ นั่งลงก่อนสิ”

สป๊อกนั่งลงคุยกับโมนิก้า สป๊อกเป็นชาววัลแคนที่เกิดมาบนดาววัลแคน เขามีความคิดที่จะเป็นนักสำรวจ แต่เขามีปมด้อยคือ เขามีอารมณ์มากกว่าชาววัลแคนคนอื่น ทว่ามีช่วงหนึ่งที่พวกศัตรูชาววัลแคนได้โจมตีวัลแคน ทำให้เขาต้องออกไปต่อสู้ เขาเป็นนักรบที่พยายามรักษาเพื่อนทหารมากกว่าฆ่าศัตรู จนในที่สุด ฝ่ายวัลแคนก็ชนะ สตาร์กยอมรับในตัวเขา สุดท้ายจึงได้เป็นลูกยานเอนเตอร์ไพรส์

สป๊อกเล่าเรื่องการผจญภัยของเขาให้โมนิก้า แม้รู้ว่านี่คือโมนิก้าที่ทำลายโลธัล แต่เขาผูกพันอย่างบอกไม่ถูก เขาเล่าเรื่องทั้งแกแลคซี่เก่า (แต่ไม่เปิดเผยข้อมูลสำคัญ) ดาวโลก วัลแคน คอรัสตรังค์ ไทลอน (ดาวบ้านเกิดเจได) อีรุปต์ ทั้งเผ่าต่างๆ พลังของเจได และโมโนไลท์

โมนิก้า: “มันมีตำนานชิ้นหนึ่งเกี่ยวกับโมโนไลท์ หรือ วงแหวนพระเจ้านะ”

สป๊อก: “ว่ามา”

โมนืก้า: ว่ากันว่าเป็นสิ่งที่สร้างขึ้นโดยเผ่า “พระเจ้า” ที่ต้องการขนย้ายอย่างสะดวก นอกนั้นฉันก็ไม่รู้อะไรเลย ที่ฉันรู้ได้เพราะฉันแอบแฮกยานที่ผ่านดาวดวงนี้ คิดว่าน่าจะไปแฮกยานพวกนั้นเข้าลำนึง แต่ฉันแฮกไว้ตรวจสอบเฉยๆ”

สป๊อกจดบันทึกข้อมูลของโมโนไลท์ หลังจากนั้น ก็วกกลับมาเรื่องการผจญภัยต่อ เขาผ่านโมโนไลท์มายังโลธัลที่ถูกทำลาย โมนิก้าถึงแม้จะก่อความวุ่นวายในโลธัลแต่ก็เสียใจที่โลทัลถูกทำลายโดยพระเจ้าและปีศาจจนเป็นแฟนตาสเซีย สปีอกยังเล่าการค้นพบอินุยาชิกิ มิว และสาวๆบนแฟนตาสเซีย โมนิก้าพยายามเย้ายวนสป๊อกให้รักเธอ ในจิตใจลึกๆของสป๊อกเองก็แอบชอบเธอเช่นกัน แต่ถูกปิดบังด้วยเหตุผลของชาววัลแคน

โมนิก้าได้เล่าถึงการโจมตีโลธัลในอีกมุมหนึ่ง หล่อนถูกแท่นวอร์ปพามาที่นี่ และได้รับความช่วยเหลือจากชาวท้องถิ่น เขาจะนำหล่อนไปขาย แต่หล่อนใช้พลัง “ลบ” ทำลายเขาและกลับมาที่แท่นวอร์ป และสป๊อกแห่งโลธัลเองก็ยังรักเธอถึงขนาดส่งหุ่นในชมรมมาด้วย เธอได้ทำการก่อฐานที่แท่นวอร์ป และเธอจะไม่กลับไปโลธัลอีกเพราะความเสี่ยง เธอจึงต้องจำศีลบนโลกกรูเมต์และรักษาตนเองรวมถึงสร้างเธอร์มิเนเตอร์มารับให้ และเฝ้ารอการกลับมาของสป๊อก

โมนิก้า: “ไหนๆก็มาแล้ว เราอยู่บนดาวนี้ด้วยกัน เริ่มต้นชีวิตใหม่กันนะ”

สป๊อกก้มลง และขออภัยแบบรู้สึกผิด

สป๊อก: “ขอโทษนะ แต่ฉันต้องกลับไป”

โมนิก้าเบิกตา และเริ่มร้องไห้

โมนิก้า: “ทำไมล่ะ อยู่ด้วยกันสองต่อสองก็สนุกดีออก...ทั้งซาโยริ นัทสึกิ ยูริ ก็อยู่ด้วยกันในชมรมแห่งนี้แท้ๆ”

สป๊อก: “ฉันจะไปสำรวจอวกาศ”

โมนิก้า: “ทำไมล่ะ...อวกาศมันดีตรงไหน”

สป๊อก: “เพราะมันเป็นความฝันของชาวมนุษย์ ชาววัลแคน ชาวแกแลคติก ชาวกูลด์ อวกาศนั้นถึงจะอันตราย แต่มันก็กว้างใหญ่กว่าห้องนี้ ไม่สิ กว้างใหญ่กว่าดาวทุกดวงแน่นอน การได้ผจญภัยในอวกาศ มันเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ฉันรู้จักอารมณ์ และเพื่อนร่วมทีมต่างๆพวกเราเกื้อหนุนกัน และถึงเป็นโคลน บุคคล กูลด์ พวกเราจะไม่ทิ้งใครไว้ด้านหลัง และออกทะยานสู่ความเวิ้งว้างด้วยกัน”

โมนิก้าตีหน้าเศร้า ก่อนที่จะชักมีดออกมา

โมนิก้า: “เช่นนั้น เธอจงมาอยู่กับฉัน...ในสภาพแอนดรอยด์...ขอร้องล่ะ”

มีดนั้นมีลักษณะเหมือนภาพแตกจากพลังการ “ลบ” ของโมนิก้า สป๊อกรู้ว่าต้องทำอะไรจึงชักเรลกันออกมา สป๊อกลั่นไกเรลกัน แต่โมนิก้ากางสนามพลังป้องกันเรลกันได้อย่างน่าประหลาด สป๊อกยิงซ้ำ แต่แล้วเขาก็ถูกมีดปักเข้าที่ไหล่ขวา โมนิก้าเคลื่อนไหวเร็วเหมือนวอร์ปมาด้านหลังสป๊อก สป๊อกชักปืนพกเลเซอร์ แต่โมนิกกำและ “ลบ" มันจนกลายเป็นเศษผงสีฟ้า สป๊อกจึงเตะตัดขาโมนิก้า โมนิก้าล้มลง สป๊อกถือเรลกัน แต่ถูกอะไรบางอย่างรัดไว้….เชือกขอสาวหัวส้มที่แขวนคอ ดูเหมือนหล่อนคือซาโยริ สป๊อกดึงสู้ซาโยริ แต่แล้วเขาก็ต้องหลบมีดของสาวหัวม่วง หล่อนคือยูริ และคนสุดท้ายกระโดดมางับหัวสป๊อกจนสป๊อกล้มลง สป๊อกสามารถดิ้นหลุดได้ แต่เขาต้องผเชิญหน้ากับ 4 สาวแห่งชมรมวรรณกรรมโดกิโดกิ

โมนิก้า: “ชาววัลแคน เธออย่าใส่ใจกับเหตุผลมากเกินไปเลย มาให้ฉันทำให้นายรู้จักคำว่ารักเถอะ

สป๊อก: “ฉันไม่กลัวเพราะฉันมีปืน”

สป๊อกหยิบแล้วเล็งและยิงเรลกัน แต่...กระสุนไม่มี

โมนิก้า: “ถ้าถามหากระสุน นี่ไงล่ะ”

กระสุนอยู่ในมือของโมนิก้า

สป๊อกเมื่ออยู่ภายไต้แรงกดดันเขาก็เริ่มตึงเครียด เขารู้ดีว่าไม่มีทางสู้ชมรมโดกิโดกิได้ สป๊อกเป็นคนฉลาด แต่โมนิก้าดักทางเขาไว้ แม้แต่การสื่อสารก็ถูกรบกวน

โมนิก้า: “เอาเถอะ ที่รัก อย่าขัดขืน ทำตามตรรกะที่รักเถิด ถ้ามาเป็นสามีฉันอีกครั้ง ฉันจะ…”

สป๊อก: “ย๊าก!!!”

สป๊อกที่ถูกต้อนจนอับมุมไม่มีอะไรจะเสีย เขายกเก้าอี้ปาใส่โมนิก้าจนหล่อนกระเทือน แล้วเขาก็กระชากสายไฟช๊อตใส่นัทสึกิที่กระโดดมางับหัวเขา ก่อนใช้ลูกเตะสปาตั้นใส่ยูริ และแล้วมือเขาก็ถูกซาโยริรัด แต่เมื่อหล่อนดึง สป๊อกก็กระโดดถีบซาโยริกระจุย สป๊อกตอนนี้มีเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ “ไม่มีอะไรจะเสียเพื่อเอาชีวิตรอด”

โมนิก้าหยิบมีดไฟฟ้ามาปะทะกับท่อเหล็กของสป๊อก หล่อนกำท่อเหล็กและลบมันแต่สป๊อกเตะตัดทขาทั้งที่เขาถูกซาโยริรัด เขาถูกซาโยริดึง และเขาถูกล๊อคคอไว้

โมนิก้า: “มันจบแล้ว สป๊อก...มาเป็นชายาของฉันเถอะ”

สป๊อก: “แกลืมอะไรบางอย่าง โมนิก้า”

โมนิก้า: “ฉันรักเธอนะ...สป๊อก”

???: “SURPRISE MOTHERFUCKER!!!”

ตูมมมมมม!!!

ประตูนีรภัยถูกดีดออกมา มีดาบพลังงานสีฟ้าลอยตัดเชือกของซาโยริ ก่อนที่จะลอยกลับมาหามือของชายคนหนึ่งที่คุ้นเคย...อนาคิน แล้วเขาก็ผลักซาโยริติดกำแพงอย่างเกรี้ยวกราด

อนาคิน: “แกทำอะไรเพื่อนข้า!!!”

ต่อมาคือสตาร์ก เขายิงพลังงานใส่มีดของยูริในมือจนตก และทีลค์ที่ซัดนัทสึกิไปติดกำแพงเลยทีเดียว ส่วนคำพูดนั้น เป็นของไอ้หลอดดูด (สตาร์ลอร์ด) ที่อยากจะกวนตีน

อินุยาชิกิและมิวเล็งปืนที่เป็นแขนกลใส่โมนิก้า

โมนิก้า: “เอ๋ เดี๋ยวนะ พวกเธอคือ”

อินุยาชิกิ: “แสบใช่ย่อยนะ ยัยโมนิก้า”

มิว: “มาให้ฉันทำลายเถอะ!!!”

โมนิก้า: “เป็นไปไม่ได้ ระบบสื่อสารก็ถูกทำลายไปแล้วนิ!!!”

สป๊อก: “ฉันจนตรอกน่ะ ว่ากันว่าคนจนตรอกแม้มีแค่ไม้แหลมเขาก็สู้ได้ ฉันส่งเสียงดังออกไปหาเพื่อนฉันน่ะ”

ซีบร้า: “พวกเอ็งเลิกอวดดีได้แล้ว”

สป๊อก: “ซีบร้า นายได้เหรียญตราสตาร์ฟลีตจากไหน”

ซีบร้า: “จากสตาร์กน่ะสิ”

ดูเหมือนซีบร้าจะได้เหรียญตราสตาร์ฟลีต เพราะเขาเพิ่งตัดสินใจร่วม เหตุผลเพราะเขาอยากชิมวัตถุดิบต่างดาว และระบายอารมณ์เบื่อกับวัตถุดิบบนดาว แต่ที่สำคัญ เขารู้สึกถูกชะตากับวินรี่

สตาร์ก: “จงยอมแพ้แต่โดยดี โมนิก้า”

โมนิก้า: “ทำไมล่ะ...สป๊อก...ทำไมถึงทำกับฉันแบบนี้”

สป๊อก: “ก็เพราะเธอคิดจะกักขังและฆ่าฉันน่ะสิ เธอทำลายโลธัลด้วย”

โมนิก้า: “ก็แค่อยากอยู่กับเธอ หรือโปรแกรมฉันมันผิดปกติ? ความผิดที่ฉันทำเมื่อ 3000 ปีก่อนยังไม่ยกโทษให้เหรอ? โลธัลไม่มีแล้ว ฉันเหลือแค่เธอร์มิเนเตอร์และหุ่นที่เป็นเพื่อน ไร้ความอบอุ่นจากความรัก ฉันคิดว่าเธอคือสป๊อกที่กลับมาเกิดเป็นสป๊อกซะอีก จักรวาลช่างโหดร้าย”

โมนิก้าหลั่งน้ำตาเทียมออกมา ใครจะไปรู้่ะว่าหล่อนมีความรู้สึก

อนาคิน: “โมนิก้า ความรักน่ะคือความผูกผันของชีวิต มันเหมือนดาบสองคม มันใช้สร้างชีวิตได้ และมันก็ทำลายชีวิตได้เช่นกัน ทุกคนมีอยู่...ไม่เว้นแม้แต่ฉัน”

อิคารอส: “มาสเตอร์….”

อิคารอสจ้องไปที่อนาคิน ส่วนสป๊อกเองก็สงสารโมนิก้า

สป๊อก: “สตาร์ก ฉันขอร้องอย่างหนึ่ง….จากความรู้สึกฉันเลย”

สตาร์ก: “อะไรล่ะ สป๊อก”

สป๊อก: “ฉัน….อยากให้โมนิก้าเป็นลูกยานเอนเตอร์ไพรส์”

สตาร์ก: “หล่อนอันตรายเกินไป เมื่้อกรี้ยังหลอกฉันเรื่องสตาร์ลอร์ด”

สป๊อก: “หล่อนมีการแฮคที่เป็นเอกลักษณ์ อาจจะใช้ประโยชน์ได้ อีกอย่าง...ถึงฉันจะเป็นชาววัลแคน แต่ฉันรักหล่อนเข้าให้แล้ว อีกอย่าง หล่อนมีข้อมูลเรื่องโมโนไลท์”จากการแฮคยาน

สตาร์ก: “ม...โมโนไลท์?!”

โมนิก้าเบิกตาและจับแขนสป๊อก หล่อนหลั่งน้ำตาหนักกว่าเดิม

สป๊อก: “ขอร้องล่ะ สตาร์ก”

สตาร์ก: “ก็ได้”

สตาร์กควักเหรียญสตาร์ฟลีตให้โมนิก้า โมนิก้ารับไว้ด้วยความปลื้มปิติ

โมนิก้า: “ของคุณ….ขอบคุณค่ะ!!! งือออ~~”

โมนิก้าซุกหัวเข้าสป๊อก

ทว่า ทันใดนั้น โมนิก้าก็รับรู้อะไรบางอย่าง และไปเปิดมอนิเตอร์

มียานอวกาศอยู่ในวงโคจร และกำลังกางอะไรบางอย่าง

โมนิก้า: “เอาอีกแล้วเหรอ!!!”

สป๊อก: “มันคืออะไร โมนิก้า”

โมนิก้า: “ทุก 500 ปี จะมีมนุษย์ต่างดาวที่ไม่เป็นมิตรมาทำลายและกวาดทรัพยากรจากดาวแต่ละดวงอย่างโหดร้าย โดยไม่สนว่าจะมีสิ่งมีชีวิตหรือแม้แต่พวกมีเทคโนโลยี นามนั้นคือ “ปฐมภาคี”

อนาคิน: “ปฐมภาคี? เหมือนจะเคยได้ยินจากสตาร์วอร์สนี่แหละ เป็นพวกร้าย”

โมนิก้า: “พวกนั้นวางตัวเป็นมหาอำนาจและทำลายทุกสรรพสิ่งที่ขวางทางไม่ว่าจะเป็นมิตรแค่ไหน แถมยังมีกองยานที่แข็งแกร่งสุดๆ โชคดีที่มันไม่ค่อยรู้จักดาวดวงนี้ เลบส่งมาแค่ยานชั้น Battleship มาลำเดียวพร้อม Frigate อีก 5 หากปล่อยไว้ อารยธรรมบนดาวดวงนี้ต้องพบวิกฤติอีกแน่”

ซีบร้า: “ว่าไงนะ!!! การที่ 500 ปีก่อนสิ่งมีชีวิตสูญพันธ์ถึง 50% และถกจับไปเป็นทาสคือสิ่งนี้หรอกหรือ?”

สตาร์ก: “ดูท่าทางเป็นข่าวร้ายนะ”

อนาคิน: “ความรู้สึกนี้มัน…”

อนาคินรู้สึกถึงบางสิ่งที่คุ้นเคยบนอวกาศ...บนยานลำนั้น

สตาร์ก: “เราก็แค่จมยานนั่นซะก็จบ”

โมนิก้า: “หา???”

สตาร์ก: “เราสามารถจมยานลำนั้น และทำให้ดาวดวงนี้พ้นวิกฤติได้”

โมนิก้า: “แล้วจะให้ทำไงล่ะ”

สตาร์ก: “เราต้องใช้พลังของเธอ และ...ทีมมนุษย์อวกาศ”

จบตอน

==================================================================


2 ความคิดเห็น