คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

รักละลายแค้น วางแผงแล้ว สนพ ธราธร

ตอนที่ 7 : ตอนที่ 6...100%


     อัพเดท 22 ก.ย. 55
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ซึ้งกินใจ
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : อัมราน/บรรพตี ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ อัมราน/บรรพตี
My.iD: https://my.dek-d.com/Darrano
< Review/Vote > Rating : 100% [ 3 mem(s) ]
This month views : 5 Overall : 17,863
168 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 72 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
รักละลายแค้น วางแผงแล้ว สนพ ธราธร ตอนที่ 7 : ตอนที่ 6...100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1327 , โพส : 13 , Rating : 100% / 12 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


 

ตอนที่ 6

 

                ได้เวลานอนแล้วแต่ปุริมานกลับเลือกที่จะหาบางอย่างจากล่องสมบัติในวัยเด็กของเธอที่ยังพอเหลืออยู่ อัลบั้มเก่าคร่ำคร่าในหลายๆ อัลบั้มถูกเปิด ภาพในวัยเด็กทำให้หัวใจที่วุ่นวายเริ่มสงบลง เรียวปากที่เม้มปิดมาตั้งแต่กลับมาถึงเริ่มแย้มยิ้ม ภาพที่เปิดดูตอนนี้คงเป็นตอนที่เธอไปส่งการะเตที่สนามบินดอนเมือง 10 ปีผ่านไปจนมีสนามบินสุวรรณภูมิ พี่เตจะรู้ไหมนะ

                ปุริมารเบ้ปากอย่างหมั่นไส้ เขาต้องรู้สิ ในเมื่อเขาอยู่กับปัจจุบัน มีแต่เธอเท่านั้นที่ยังจำเรื่องราวในวารวันได้ดี น้ำตา อำลา คิดถึง เคว้งคว้า ทั้งหมดนั้นคือความรู้สึกของเธอในวันที่เห็นการะเตเดินทางจากไป เสียงสั่นเครือเหล่านั้นเธอยังจำได้

 

                เมื่อไหร่พี่เตจะกลับมาหาหนูบัว

                ไม่นานหรอก  เรียนจบเมื่อไหร่พี่เตกะกลับมาหาหนูบัว

 

                รอยยิ้มของการะเตในวัย 20 ปีช่างงดงามเหลือเกินสำหรับเด็กหญิงปุริมานในวัย 13 ปี มือบางโบกลาน้ำตาไหลรินอาบแก้ม นั่นคือภาพสุดท้ายที่ปุริมานจำได้ แต่ตอนนี้ล่ะ เธอจะยิ้มให้ผู้ชายที่เหมือนพี่เตได้อีกหรือเปล่านะ

                ช่างเถอะ เธอไม่อยากคิดอีกแล้ว อะไรจะเกิดก็คงต้องเกิด ปุริมานเดินไปปิดไฟแล้วพยายามหลับ แต่ก็นอนไม่กลับ หญิงสาวชักไม่ชอบใจนี่ก็เกือบตี 2 อยู่แล้ว ถ้ายังไม่หลับให้ได้ในตอนนี้ พรุ่งนี้เธอคงแย่แน่ ผ่านไปอีกไม่นานนักคนนอนไม่หลับก็ได้หลับสมใจ

               

                7 โมงครึ่ง ปุริมานอยากจะทึ้งหัวตัวเองที่รู้อยู่แล้วว่าอาจจะตื่นสายเพราะนอนดึก แต่ก็ดันลืมตั้งนาฬิกาปลุก นี่ถ้าป้าม่อมไม่ผิดสังเกตเข้าไปปลุกเธอคงนอนตื่นสายโด่งไม่ต้องไปทำงานแน่ๆ วันนี้มีทั้งนัดกับแพทริค ทั้งประชุม ต่อให้ป่วยจนต้องนั่งรถเข็นก็ต้องไปทำงานให้ได้

                “ไม่ทานอาหารเช้าก่อนหรือคะคุณบัว” ป้าม่อมป้องปากตะโกนถาม

                ปุริมานหยุดวิ่งรีบหันมาตอบ

                “ไม่ดีกว่าค่ะ เดี๋ยวไปทำงานไม่ทัน แค่นี้ก็สายจะแย่แล้วค่ะป้าม่อม”

                รถก็ไม่อยู่เพราะจอดทิ้งไว้ที่บริษัท งานนี้ต่อรถกี่ต่อกันล่ะนี่ ปุริมานรีบวิ่งมาหน้าบ้าน ลุงยศช่วยเปิดประตูไว้รอพร้อมกับส่งปาท่องโก๋ที่เพิ่งขี่จักรยานไปซื้อมาจากตลาดเหมือนทุกวันให้ปุริมานเอาไปกินรองท้อง หญิงสาวยกมือไหว้รับมาแบบรีบสุดฤทธิ์ แต่ในทันทีที่ก้าวขาออกมาจากรั้วก็แทบร้องวี๊ดเมื่อจู่ๆ ก็มีรถหน้าตาคุ้นๆ มาจอดเทียบ

แถมคนขับก็หน้าคุ้นอีกด้วย!

                “อ้าวคุณ ทำไมมาที่นี่ได้”

                “ผมผ่านมาทางนี้พอดี ถ้าไม่อยากไปทำงานสายก็ขึ้นรถมาได้แล้ว” แพทริคสั่งพลางปลดล็อคประตู

                ปุริมานหัวเราะพลางเอ่ยอย่างไม่อยากจะเชื่อ  “ผ่านมาพอดี!...คุณพักที่โรงแรม...ไม่ใช่หรือคะ มันคนล่ะทางกันเลยนี่นา”

โรงแรมสุดหรูกลางกรุงที่แพทริคไปพักอยู่ให้คิดยังไงก็คิดไม่ออกว่าเขาจะขับรถผ่านมาทางนี้ได้ยังไง ถ้าเขาบอกว่าขับรถวนรอบกรุงเทพฯ ยังน่าเชื่อกว่า

 แพทริคถอดแว่นกันแดดมองคนที่เกิดจะมาขี้สงสัยอะไรนักหนา แล้วที่มาตั้งข้อสังเกตสารพัดอยู่ตอนนี้แสดงว่าลืมเรื่องที่โกรธเขาเมื่อวานไปแล้วใช่ไหม

                “ถ้าคุณไม่รีบขึ้นมาเราจะไปทำงานสายด้วยกัน ถ้าความจำผมไม่ผิดพลาดไปเมื่อวานผมเห็นนักข่าวมาซุ่มตามเก็บภาพคุณกับผมอยู่ ถ้าเราไปสาย...”

                ปุริมานส่ายหน้า ไม่อยากจะคิด แล้วการไปทำงานพร้อมกับเขามันเข้าท่าตรงไหน ตอนนี้ก็มีข่าวซุบซิบพอหอมปากหอมคอหลังจากเธอกับเขาไปงานของเลเวีย กรุ๊ปด้วยกัน แต่พอดูนาฬิกา แย่แน่ๆ มันใกล้ 8 โมงเข้าไปทุกที ไปทำงานสาย ผิดนัด กับทนๆ นั่งรถไปทำงานกับเขาอย่างไหนแย่กว่ากันนะ

                “โอเคค่ะ ฉันรถขึ้นแล้ว ใครจะอยากไปเป็นข่าวกับคุณกันเล่า” แน่ล่ะ เมื่อคิดหน้าคิดหลังแล้วนั่งรถแพทริคไปทำงาน แล้วรีบชิ่งลงจากรถก่อนถึงออฟฟิศก็น่าจะทัน

                ปุริมานเข้าไปนั่งในรถ แต่ไม่วายถูกสั่งให้คาดเข็มขัด เธอไม่ได้อยากถูกเตือนบ่อยๆ ใครมากดดันจนเธอลืมกันล่ะ ลุงยศเขม้นมองแพทริคชักคุ้นตาขึ้นมาอีกคนเพราะรับใช้คุณกวินนามานาน มีหรือที่จะไม่เคยเห็นการะเต พอจะเอ่ยทักรถสปอร์ตสุดหรูก็แล่นไปอย่างรวดเร็วแล้ว

 

                ปุริมานไม่ได้ลงจากรถและไม่มีนักข่าวอย่างที่กังวลใจ  อีกทั้งเรายังมาถึงออฟฟิศก่อนเวลาทำงานเกือบ 5 นาที เฉียดฉิวนิดหน่อย แต่ก็แย่จบไม่สวยตรงที่เขาจงใจมาจอดรถตรงหน้าตึกบริเวณที่พนักงานต้องเดินผ่านพอดี ถึงจะไม่ร้ายแรงเท่าเจอนักข่าว แต่ก็ไม่ดี เธอไม่อยากให้มีเรื่องซุบซิบเชิงชู้สาวในที่ทำงาน

                อลินเห็นปุริมานมาถึงแล้วก็รีบนำรายงานที่ต้องใช้ในการประชุมบ่ายนี้มาให้ แต่กลับต้องแอบยิ้มทั้งที่ทำหน้าเป็นปกติเมื่อเห็นเจ้านายสาวกำลังกินปาท่องโก๋กับน้ำเปล่า เลขาแสนรู้ใจรีบไปชงโอวันตินมาให้ ปุริมานยิ้มเขินๆ พลางเอ่ยขอบคุณไป กองทัพต้องเดินด้วยท้องนี่นา ปาท่องโก๋เจ้าประจำของลุงยศก็กรอบ อร่อยไม่อมน้ำมันดีด้วย

                พอ 9 โมงเช้าแพทริคก็มาขอข้อมูลโดยมีปุริมานช่วยอธิบาย หญิงสาวไม่เข้าใจเลยว่าถ้าเขาเข้าใจสถานการณ์ตอนนี้ดี ทำไมต้องการคนอธิบายอีก ดูๆ แล้วภาษาไทยเขาก็ไม่ได้แย่ เผลอๆ จะเข้าใจอะไรง่ายๆ กว่าเธอเสียอีก เห็นอธิบายอะไรก็เข้าใจไปเสียหมด ถึงจะเกร็งอยู่บ้างที่ต้องอธิบายงานให้คนอื่นฟัง สิ่งเดียวที่พอจะโล่งใจได้นั่นคือเธอกับเขาสงสัยในเรื่องเดียวกัน

                “ผมอยากตรวจสอบเครื่องจักรทั้งหมด...แบบลับๆ คุณสนใจไหม” แพทริคเสนออย่างกับชวนไปทำภารกิจลับระดับชาติ

                ปุริมานหลุดหัวเราะ เธอกะว่าวันนี้จะปั้นหน้าเคร่งขรึมใส่แพทริคให้ตลอดรอดฝั่ง ตอนนั่งรถมาด้วยกันก็ว่าทำได้แล้ว แต่นี่...จบกัน

                “ถ้าคุณไม่ชวนฉัน ฉันก็คงทำมันเองค่ะ ฉันสงสัยว่าเครื่องจักรที่สั่งเข้ามาเมื่อต้นปีมีที่มาที่ไปยังไง ฉันไม่ได้พูดถึง Certificate5 ที่มาพร้อมกับเครื่องจักรนะคะ ของอย่างนี้มันปลอมกันได้ อย่าหาว่าฉันคิดมากนะคะ คุณมีวิธีที่เราจะตรวจสอบถึงที่มาได้บ้างไหมคะ”

                ปราณบอกเธอว่าเคยตรวจสอบแล้ว ทุกอย่างดูโปร่งใส เครื่องจักรเป็นของใหม่ที่ได้รับการรับรองจากบริษัทนำเข้าที่น่าเชื่อถือทุกอย่าง แต่พอใช้จริง ปุริมานไม่แน่ใจว่าคิดไปเองหรือเปล่าว่าปัญหาของผลิตภัณฑ์เริ่มเกิดขึ้นตั้งแต่เปลี่ยนเครื่องจักรจำนวน 4 ยูนิต แล้ว 3 ใน 4 ยูนิตนั้นก็พบปัญหาซ้ำๆ แต่ไม่ต่อเนื่อง ซึ่งเธอต้องหาคำตอบต่อไป

                “มี แต่เราต้องไปสำรวจเครื่องจักรนั้นก่อนว่าตัว Drawing กับเครื่องจักรตัวจริงเหมือนกันหรือเปล่า ถ้าใช่ เช็คย้อนดูก็ไม่ยาก แต่ถ้าไม่ใช่คงต้องใช้เวลาหน่อย ผมจะให้คนของเลเวียไปที่โรงงาน แล้วส่งรูปถ่ายกับอะไรก็ตามที่พบไปตรวจสอบเพื่อหาที่มา”

                “ถูกสงสัยแน่นอนค่ะ เครื่องจักรมีพนักงานดูแล 24 ชั่วโมง” ปุริมานแย้งขึ้นซึ่งก็คงเดาไม่ยากว่าคนงานที่ดูแลเครื่องจักรเป็นคนของใคร ดวงตาคมเป็นประกายซึ่งก็ไม่พ้นสายตาที่จับจ้องของแพทริคตามคาด

                “แสดงว่าคุณมีวิธี”

                “พรุ่งนี้คุณว่างไหมล่ะคะ”

                “ว่าง คุณถามทำไม?

                ใบหน้าซื่อๆ ยิ้มเยือน ไม่ได้ยิ้มให้เขา แต่ยิ้มให้ตัวเองเมื่อได้เวลาเอาคืนของเธอแล้ว

                “งานบางอย่างผู้บริหารก็ต้องทำเอง โดยมีคำว่าหน้าที่เป็นข้ออ้าง พรุ่งนี้เลขาของฉันจะแจ้งไปทางโรงงานว่าคุณอยากสำรวจโรงงาน เราจะไม่ระบุว่าอยากดูอะไร แค่เอาแบบ  Drawing ไปทุกฉบับก็เท่านั้นเอง ”

                แพทริคดีดนิ้วเปาะ งานนี้เขาไม่เถียงปุริมาน ความใหม่ในงานบริการอาจเป็นจุดอ่อนจุดใหญ่ก็จริง แต่ไฟที่โชนอยู่ในดวงตาคู่นั้นคือสิ่งที่เธอได้เปรียบกว่าใครๆ ปัญหาต่อให้ใหญ่แค่ไหนก็ไม่สำคัญถ้าความมุ่งมั่นยังเต็มเปี่ยม

                “เมื่อวานผมดูแบบ Drawing แล้วก็พบรหัสของเครื่องจักรบางตัวที่น่าสงสัย”

                นั่นไง เธอนึกแล้วว่าเขาเข้าใจปัญหาของฝ่ายผลิตอยู่แล้ว ว่าแต่ที่ขอให้เธออธิบายไปจนน้ำลายแห้งนี้ทดสอบกันใช่ไหม เฮ้อ! ช่างเถอะ คิดไปก็เท่านั้น

                “ฉันจดมาแล้วค่ะ”

หญิงสาวหยิบกระดาษที่จดรหัสเครื่องจักรที่เธอสงสัยมาให้แพทริคดู แต่เขากลับเอาแต่มองหน้าเธอ หญิงสาวไม่หลบตาแต่จ้องกลับแถมยังถามตรงๆ ด้วยว่า            

                “จ้องฉันทำไม...คะ”

                ดวงตาคมวาวยังคงมองใบหน้าถือดีไม่เสหลบ

                “ไม่มีอะไร เอาเป็นว่าพรุ่งนี้ผมจะไปตามนัด”

                แพทริครับกระดาษแผ่นนั้นมาดูโดยที่ไม่ต้องนำแบบ Drawing มาเปรียบเทียบ ใบหน้าเรียบเฉยขมวดมุ่นอยู่หลายหน ครู่เดียวเท่านั้นก็ส่งคืนแล้วลุกขึ้นเดินออกไปจากห้องโดยไร้คำพูดอื่นใดอีก ปุริมานย่นคิ้วใส่ นี่เขาเห็นห้องทำงานของเธอเป็นอะไร นึกจะเข้ามาก็เข้ามาง่ายๆ เวลาจะไปก็เดินออกไป อะไรของเขากัน

 

                ปุริมานนั่งอ่านรายงานสรุปของฝ่ายจัดซื้อและนำมาเทียบกับการขอซื้อจากฝ่ายผลิตอีกรอบก็ยิ่งพบความไม่ชอบมาพากล อุปกรณ์หลายอย่างราคาแพงกว่าท้องตลาด ถึงแม้ว่าจะเป็นการเลือกยี่ห้อที่เป็นอันดับหนึ่งของตลาด แต่เมื่อเทียบกับหลายปีก่อนราคาต่างกันถึง 3 เท่า ถึงราคาของสินค้าจะเพิ่มขึ้นตามสภาพเศรษฐกิจ แต่ราคาแพงขึ้นถึงขนาดนี้ใครเชื่อก็บ้าแล้ว สงสัยนิดเดียวว่าพ่อทำไมถึงยอมให้อนุมัติซื้อ

                การประชุมกับฝ่ายผลิตเมื่อตอนบ่ายช่วยให้เธอชัดเจนมากขึ้นว่าอัศนัยมีอิทธิพลครอบงำพนักงานระดับสูง คำตอบของคำถามที่สงสัยเลยถูกเก็บไว้เพราะไม่จำเป็นต้องถามเพื่อให้ได้คำตอบที่เดาได้ เผลอๆ จะแหวกหญ้าให้งูตื่นเอา ทำได้เพียงให้ฝ่ายผลิตส่งรายมาที่เธอกับเขาเพียงสองคนโดยไม่ต้องผ่านใครเท่านั้นและให้กลับไปทบทวนความผิดปกติในกระบวนการผลิตเพื่อนำมาเสนอในการประชุมครั้งหน้า

                ดวงตาของปุริมานเริ่มพร่าเนื่องจากใช้สายตามานาน พอเงยหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างห้องนอนก็เห็นว่ามืดมากแล้วและเลยเวลาอาหารมาพอสมควร เมื่อเปิดประตูออกไปก็เห็นว่าป้าม่อมกำลังเดินมาตามพอดี หญิงสาวเลยยิ้มให้แล้วเป็นฝ่ายพาป้าม่อมมาที่ห้องอาหารเสียเอง

                หลังทานอาหารมื้อเย็นที่กลายเป็นมื้อค่ำเสร็จ ปุริมานก็ออกมาเดินเล่นหน้าสนามหญ้าหน้าเรือนไทย แทนที่จะกลับไปอ่านเอกสารต่างๆ เธออยากทำให้สมองตัวเองเป็นเหมือนคอมพิวเตอร์ที่สามารถจดจำและประมวลผลสิ่งต่างๆ ได้เร็วกว่านี้ ขาเรียวก้าวผ่านต้นกระดังงาไป แสงไฟจากบ้านเรือนไทยข้างเคียงทำให้ยังไม่ทันที่สมองจะสั่ง เธอก็มายืนอยู่ในบ้านของการะเตแล้ว มีคนงานหลายคนกำลังเร่งมือทำงาน ลุงแสงหันมามองและยิ้มพลางเดินมาหาทันที

                “ช่างมาทำอะไรหรือคะลุงแสง?

                “มาเปลี่ยนไฟครับ แล้วก็ทาสีใหม่ มีคำสั่งมาน่ะครับ” ลุงแสงบอกหน้าตามีความสุข

                ใจของปุริมานเต้นระรัว เธอรู้เท่าๆ กับลุงแสงว่าใครสามารถออกคำสั่งนี้ได้ แต่เธอก็ยังถามออกไปเพื่อให้แน่ใจว่าความสงสัยทั้งหมดไม่ใช่เพียงแค่ความสงสัยอีกต่อไป

                “จากใครหรือคะ?

                “คุณเตครับ เธอกลับมาแล้ว”

                เธออยากได้ยินลุงแสงบอกแบบนี้มานานแล้ว พอได้ยินมันจริงๆ ทำไมถึงไม่รู้สึกอะไรเลยนะนอกจากรู้สึกว่าเกมแรกระหว่างเธอกับผู้ชายที่เหมือนกับพี่เตได้จบลงเพื่อเริ่มเกมต่อไปเท่านั้นเอง

                “อย่างนั้นหรือคะ แล้วพี่...เอ่อ พี่เตจะเข้ามาอยู่เมื่อไหร่ล่ะคะลุงแสง”

                “ไม่ทราบเหมือนกันครับ เมื่อวันก่อนไปหาผมที่บ้าน ดีใจแทบแย่ จะบอกคุณบัวก็ไม่ทันสักวัน ดีใจไหมครับ”

                “ดีใจสิคะ” น้ำเสียงของเธอกลับเฉยชาและไม่สามารถปั้นหน้าได้อีกต่อไป “บัวกลับบ้านก่อนนะคะ”

ปุริมานเดินผ่านรั้วไม้เตี้ยๆ กลับมายังบ้านของเธอ เสี้ยวหนึ่งของหัวใจรู้สึกเอิบอาบด้วยความสุข พี่เตกลับมาแล้ว แต่จะต่างอะไรกับการที่เขายังไม่กลับมา ในเมื่อตอนนี้ก็ทำเหมือนคนไม่รู้จัก ปฏิเสธมาโดยตลอด แล้วตอนนี้ทำไมพี่เตถึงจะยอมให้เธอรู้ความจริง ทำยังไงเธอถึงจะรู้คำตอบของคำถามนั้นได้นะ

 

เช้าวันหนึ่งที่ฝนเพิ่งหยุดไปตอนย่ำรุ่ง แสงอาทิตย์ค่อยๆ เรืองรองอ่อนบางทาทาบบนท้องฟ้า กวินนาพาเด็กชายคนหนึ่งเดินเข้ามาในบ้านเรือนไทยทรงสูง ดวงตาเศร้าๆ ของร่างบอบบางยิ้มให้ลูกสาวตัวน้อยที่ม่อมเพิ่งอาบน้ำแต่งตัวให้ กลิ่นแป้งเด็กหอมฟุ้ง พอเห็นแม่เด็กหญิงปุริมานรีบวิ่งมาหา แขนเล็กทั้งสองข้างเข้ามากอดต้นขาของแม่ไว้ แต่พอเห็นว่าแม่พาใครมาด้วยก็มองพลางหลบหลังแม่อย่างอายๆ

หนูบัวนี่พี่เต...การะเต ลูกชายของเพื่อนแม่เองนะคะกวินนาบอกพลางย่อตัวลงแล้วกอดเอวลูกสาวไว้ หนูบัวไหว้พี่เขาสิลูก

เด็กหญิงปุริมานซุกหน้ากับบ่าของแม่ พอได้ยินเสียงหัวเราะของเด็กชายแปลกหน้าก็อดไม่ได้ที่จะหันมาแล้วมองแม่ที่พยักพเยิดให้ไหว้ผู้มาใหม่ มือเล็กยกมือขึ้นไหว้ทักทายเสียงใส

หวัดดีค่าพี่เต ทำไมพี่เตตัวสูงจัง

สวัสดีครับหนูบัว พี่เตอายุมากกว่าก็ตัวสูงกว่านะสิการะเตหัวเราะชอบใจพลางนั่งลงบ้าง หน้าเลยอยู่ระดับเดียวกับคนช่างสงสัยพอดี

ถ้างั้นพี่เตต้องให้หนูบัวขี่คอเหมือนคุณพ่อ คุณพ่อตัวโต

ก็ได้ พี่เตจะให้หนูบัวขี่คอ

                มือเล็กยื่นไปใช้นิ้วก้อยเกี่ยวนิ้วก้อยของการะเตไว้ แทนคำว่า...สัญญาแล้วนะ นั่นคือวันแรกที่เด็กหญิงปุริมานได้รู้จักกับการะเต ลูกชายของเพื่อนสนิทแม่ เพื่อนเล่นที่อยู่บ้านติดกัน ผู้ชายคนเดียวที่อยู่ในความทรงจำของสมองและหัวใจของเธอมากว่า 10 ปี

 

อีกแล้ว...

นอนหลับ พอหลับก็ฝัน แล้วตอนเช้าก็ไม่อยากตื่น แต่วันนี้ปุริมานตั้งนาฬิกาไว้เลยหวุดหวิดจากการไปทำงานสาย หญิงสาวรีบขับรถไปทำงาน แต่วันนี้โชคร้ายหน่อยที่ไม่มีปาท่องโก๋ของลุงยศ ทำได้เพียงชงโอวันตินที่ผสมกาแฟปลายช้อนชาที่หวังว่าจะช่วยให้ตื่นได้บ้าง

เมื่อถึงเวลาเดินทางปุริมานก็ลงมาด้านล่างวางแผนไว้ว่าจะขับรถไปเองเพราะต้องใช้รถขนของกลับมา ธัญญาติดต่อเธอมาแล้วว่าพร้อมส่งสารเคมี พอออกมาจากลิฟต์คนที่อยากทำหน้าโมโหใส่ก็เดินเข้ามาทักทาย

                “เป็นอะไรหรือเปล่า ท่าทางคุณดูเพลียๆ ถ้ายังไงพักก่อน เดี๋ยวผมไปที่โรงงานเอง”

                “ไม่เป็นไรค่ะ รีบออกเดินทางดีกว่า ฉันไม่อยากผิดนัด วันนี้คนของฉันจะเตรียมสารเคมีเอาไว้ให้ เดินทางทีเดียวไม่เสียเที่ยว” ทำให้นอนไม่หลับ แล้วจะมาถามทำไม ตบหัวแล้วลูบหลังหรือไง

                “ถ้างั้นเราไปรถคันเดียวกัน”

                “ไม่เป็นไรค่ะ” ถึงข้อเสนอจะเชิญชวนมาก อย่างน้อยเธอก็ได้หลับตอนเดินทาง แต่วันนี้อยากอยู่คนเดียว

                ใบหน้าเรียบเฉยเปลี่ยนเป็นบึ้งตึงทันที         

“คุณชอบพูดประโยคนี้จนติดปากหรือไง ช่วยจำให้ได้เสียทีผมว่าไม่เคยชวนใครตามมารยาท”

                ปุริมานยังเดินไปประตูหน้ากำลังจะเลี้ยวไปลานจอดรถ รู้หรอกว่าแพทริคเดินตามมา แต่เขาคงไม่ทำอะไรให้เอิกเกริกกระมัง มือหนาคว้าหมับที่ข้อมือเล็ก คนไม่ทันตั้งตัวชะงักแทบสะดุด พอตั้งหลักได้ก็หันมาสั่งเสียงเบาใส่คนถือโอกาส

                “นี่คุณ...ปล่อยมือฉันด้วยค่ะ”

                “ถ้างั้นก็รอตรงนี้ เดี๋ยวรถของผมก็มาแล้ว” แพทริคสั่งกลับ มือยังคงจับข้อมือของปุริมานไว้

                รอไม่นานนักรถของแพทริคก็เข้ามาจอดเทียบ ชายหนุ่มยอมปล่อยมือก็จริง แต่ก็รู้ทันจึงดุนหลังให้ปุริมานเข้าไปนั่งในรถ แถมยังปิดประตูให้ สายตายังคาดโทษและปรามในคราวเดียวกัน หญิงสาวอยากเปิดประตูแล้วลงไปอย่างไม่แคร์ แต่คำว่าผู้บริหารทำให้เธอต้องทนเฉย ภาวะของความเป็นผู้นำทำให้ต้องฝืนทำในสิ่งที่ไม่อยากทำอย่างที่ปราณบอกไว้จริงๆ

 

                ปุริมานหลีกเลี่ยงการต่อปากต่อคำกับพี่เต อ้อ ไม่สิ ต้องเรียกว่าแพทริคเลยทำเหมือนหลับไปในทันทีที่รถเคลื่อนออกมาจากบริษัท แต่เพียงไม่นานนักก็หลับไปจริงๆ มารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนแพทริคมาเขย่าไหล่เบาๆ แต่ก็ตกใจแทบแย่ที่ใบหน้าของเขาอยู่ใกล้จนตั้งตัวไม่ทัน ทำได้เพียงเสจัดผมดึงเสื้อเพื่อไม่ให้เขารู้ว่าเธอเขินในเหตุการณ์สั้นๆ นั้น

                สองผู้บริหารมีผู้จัดการโรงงานและหัวหน้าฝ่ายมารอรับ แต่กลับต้องแปลกใจเมื่อหนึ่งในนั้นมีคนที่ปุริมานไม่อยากพบเลยในวันนี้

“อ้าว หลานบัวก็มาโรงงานเหมือนกันหรือ ลุงไม่ทันเห็น ไม่อย่างนั้นคงได้นั่งรถคุยงานมาด้วยกัน”              

“บัวพาคุณแพทริคมาน่ะค่ะ เขาต้องการมาสำรวจโรงงานเพราะบัวอธิบายไม่เก่ง  แล้วยิ่งเป็นภาษาอังกฤษด้วย เกรงว่าแทนที่เขาจะเข้าใจคงกลายเป็นงงแทน” ปุริมานอธิบาย การที่แพทริคพูดภาษาไทยกับเธอคนเดียวก็มีข้อดีที่กลายเป็นข้ออ้างเหมือนกันแฮะ

อัศนัยยิ้มพลางส่ายหน้า แค่ภาษาไทยเขายังไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าปุริมานจะอธิบายให้ใครฟังเข้าใจ แล้วนี่ภาษาอังกฤษ ถึงเมื่อก่อนกานต์เคยส่งลูกสาวไปซัมเมอร์ที่เมืองนอกบ่อยๆ แต่ก็ไม่เห็นได้เรื่องเท่าไหร่

                “บอกลุงก็ได้นี่นา ของแบบนี้มันไม่ใช่เรื่องง่าย หลานบัวยังต้องการเวลา คุณแพทริคน่าจะเข้าใจ”

                “ขอบคุณนะคะ แล้วบัวจะบอกคุณแพทริคก็แล้วกันนะคะ” หญิงสาวแบ่งรับแบ่งสู้

                “น่าเสียดาย วันนี้ลุงมาตรวจงาน สายๆ ต้องกลับ ไม่อย่างนั้นจะพาคุณแพทริคไปทานอาหารร้านประจำของลุงเสียหน่อย” อัศนัยบอกพลางยิ้มให้แพทริคที่ยิ้มเหมือนไม่เข้าใจว่ากำลังพูดอะไรกัน

                “ไม่เป็นไรค่ะ โอกาสหน้ายังมี บัวขอตัวก่อนนะคะ”

                ปุริมานยกมือไหว้อัศนัยแล้วเดินแยกออกมาโดยมีแพทริคเดินตามมาด้วย หญิงสาวถอนใจโล่งอก อยากจะคิดว่าคุณอัศนัยสงสัยบางอย่างจึงเดินทางมาที่นี่ แต่ก็ไม่น่าจะใช่ หรือว่าเธอควรเริ่มระวังได้แล้ว

                “คุณรู้มาก่อนหรือเปล่าว่าคุณอัศนัยจะมา” แพทริคกระซิบถาม

                “ไม่ทราบค่ะ เรายกเลิกทุกอย่างไม่ได้ด้วยสิ” หญิงสาวกระซิบกลับ

                “ก็ไม่ต้องยกเลิก ลืมไปแล้วหรือว่าผมฟังภาษาไทยไม่รู้เรื่อง”

                ปุริมานยิ้มให้ตัวเอง เธอไม่ได้ลืม แต่ไม่ทันคิดว่าแผนในวันนี้จะมาเข้ากับเรื่องภาษาของเขาด้วย แน่ล่ะ วางแผนได้ตั้งหลายเรื่อง เรื่องแค่นี้มีหรือจะทำอะไรเขาได้ เกิดคำถามในใจทันทีว่าทำไมการะเตถึงเลือกที่จะพูดภาษาไทยกับเธอเพียงคนเดียว แล้วปล่อยให้ใครต่อใครเข้าใจว่าเขาฟังภาษาไทยไม่รู้เรื่องทำไม มีเหตุผลอะไรที่เขาต้องทำแบบนั้น หรือว่าเขารู้สถานการณ์ของวินิกานต์ดีกว่าที่เธอคิดไว้

 

                ทีมวิศวกรเป็นผู้แนะนำกระบวนการผลิตซึ่งส่วนใหญ่เป็นเครื่องกลั่นขนาดใหญ่ซึ่งมีอุปกรณ์ที่ค่อนข้างซับซ้อนรวมถึงท่อมากมาย โดยมีหัวหน้าฝ่ายรับหน้าที่เป็นล่ามช่วยแปลให้แพทริคเข้าใจในส่วนต่างๆ ในขณะที่ปุริมานคอยฟังอยู่ด้วยและถ่ายรูปในบางครั้ง ซึ่งไม่มีใครสงสัยเธอ ในเมื่อเจ้าของ(ในนาม)ต้องการถ่ายรูปจะเป็นไรไป จริงไหม

                แพทริคฟังคำบรรยายภาษาอังกฤษที่ต้องยอมรับว่าหัวหน้าฝ่ายผลิตอย่างปัญญาก็เก่งภาษาไม่น้อยเลย แต่ดูเหมือนจงใจข้ามรายละเอียดบางอย่างที่พูดคุยกันในกลุ่มวิศวกรไปอย่างจงใจหรือเปล่า เขาก็ไม่อยากใส่ความ

                ใช้เวลาจนหมดช่วงเช้า ช่วงกลางวันทั้งหมดไปทานอาหารด้วยกันที่ร้านอาหารใกล้นิคม แล้วพาชมกระบวนการผลิตต่อในช่วงบ่าย โดยในระหว่างนั้นปุริมานเอ่ยขอตัวมารอที่ห้องทำงาน แต่ไล่หลังไม่นานหญิงสาวก็เดินมาที่รถของแพทริคซึ่งอยู่ในซองของผู้บริหารไม่มีใครมายุ่มย่ามนอกจาก รปภ. คนของธัญญานำสารเคมีบรรจุขวดและซีลเรียบร้อยมา 2 ลัง หญิงสาวรีบเก็บใส่รถซึ่งมีกระโปรงหลังแล้วมอบซองน้ำใจให้พนักงานคนนั้น

                บ่าย 3 โมงกว่าแพทริคก็เดินกลับมาที่ห้องทำงานของเขาซึ่งอยู่ห้องเดียวกับปุริมาน เพียงแต่แยกโต๊ะกันเท่านั้น ความที่อยู่อเมริกามานาน อากาศร้อนของประเทศไทยคงทอนพลังงานของเขาไปมาก      

                “คุณพบอะไรบ้างไหมคะ” ปุริมานถาม แกล้งไม่ใส่ใจท่าทางเพลียแดดของเขา ดีเท่าไหร่แล้วที่แม่บ้านจัดน้ำเย็นชื่นใจมาไว้รอ

                แพทริคกินน้ำไปหมดแก้ว แม่บ้านก็รู้ใจดีแท้ที่จัดน้ำไว้ให้อีกทั้งเหยือก ชายหนุ่มเลยจัดไปอีกแก้วก่อนจะเริ่มตอบคนรอที่ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ถึงความเพลียที่มาจากแดดของเขา

                “มี อย่างแรกตัว Reactor ขนาดต่างจาก Drawing ไปประมาณ 2000 ลิตร 2 ตัว ส่วนอีกตัว 5000 ลิตร ตัวคอนเดนเซอร์ (Condenser6) อันนี้ตอบยาก แต่สารเคมีที่ผลิตไม่ใช่สารกัดกร่อนอะไร แต่ตัว Media7 กลับถูกกัดกร่อนเหมือนกับใช้งานมานาน ท่อและวาล์วต่างๆ ผมคิดว่าไม่ค่อยเหมือนกับแบบ Drawing หลายจุด ส่วนปั๊ม (Pump) ผมคิดว่าเป็นของจากจีนไม่น่าจะมาจากอเมริกาอย่างที่มีเรื่องเสนอขอซื้อ ถ้าดูจากสายตาผมว่าพ่อของคุณถูกหลอกให้อนุมัติซื้อเครื่องจักรมือสองในราคามือหนึ่งแล้ว หรือไม่ซื้อของมือหนึ่งจากเอเชียในราคาอเมริกัน”

                เหมือนได้ฟังความคิดของตัวเองจากปากของเขาอย่างไรอย่างนั้น ใช่! ปุริมานคิดอย่างนั้น แต่ไม่กล้าที่จะเอ่ยมันออกมาว่าพ่อของเธออนุมัติเงินจำนวนมหาศาลให้กับใครก็ไม่รู้ แต่กลายเป็นว่าต้องมาแบกรับค่าใช้จ่ายนั้น ทั้งที่ได้เครื่องจักรไม่สมราคา เธออ่านรายงานและเก็บรายละเอียด ประมวลความคิดด้วยการใช้เวลาเกือบเดือน แต่พี่เต เอ่อ ไม่สิ แพทริคสามารถรู้ถึงความไม่ชอบมาพากลนั้นเพียงแค่ 3 วันเท่านั้น เราควรยอมรับเขาใช่ไหมคะพ่อ

                “คุณจ้องผมทำไม?

                “เปล่าค่ะ คุณหิวหรือยังคะ” นี่เธอถามอะไรออกไปเนี่ย มาถามว่าหิวไหมตอน 3 โมงกว่าๆ น่าตลกไหมล่ะ

                “หิว” แพทริคตอบ ไม่ได้คิดอะไรมากแถมยังเสนออีกว่า “งั้นกลับกรุงเทพฯ เลยแล้วกัน คุณเลือกให้ทีว่าจะไปทานข้าวที่ไหนกันดี”

                ปุริมานแอบยิ้มในเมื่อเขาไม่ได้แย้งอะไร เธอก็น่าจะทำอะไรให้เสียหน่อยกระมัง ตอนนี้เขาคือแพทริค แต่หลัง 5 โมงไปแล้วเธอไม่คิดอย่างนั้น

                “ก็ได้ค่ะ แต่ไกลหน่อยนะคะ”

                “ยังไงก็ได้” เขายอมง่ายๆ รู้จากดวงตาวาววับนั้น ปุริมานคิดจะทำอะไร

                “ถ้างั้นฉันขอขับรถเองได้ไหมคะ”

                แทนคำตอบนั้น กุญแจรถของแพทริคถูกยื่นให้ ปุริมานรับมากำไว้ แล้วเดินนำออกไปจากห้อง กังวลใจไม่น้อยถ้าระหว่างเดินทางไป เขารู้ทันว่าเธอจะทำอะไรแล้วขอขับรถกลับเอง เธอจะทำยังไงดี

 

                รถที่ปุริมานกำลังขับรถเลี้ยวเลี่ยงเมืองไปยังรังสิต ซึ่งมันอยู่คนละมุมเมืองกับที่พักของแพทริค แต่กลับใกล้บ้านสวนของหญิงสาวเข้าไปทุกทีๆ เขาจะสงสัยไหมนะว่าตอนพักรถที่ปั้มน้ำมัน เธอโทรหาใคร ช่างเถอะ ถ้าเขาเป็นฝ่ายหนีเสียแต่ตอนนี้ก็ไม่เป็นไร มันก็คงยิ่งทำให้แน่ใจมากขึ้นไปอีกว่าเธอไม่ได้จำว่าเขาเป็นใครอื่นเพื่อเรียกร้องความสนใจ ไหนๆ เธอก็วางแผนไปแล้ว วัดใจกันไปเลย

                ลุงยศวิ่งมาที่รั้วหน้าบ้าน ปุริมานชำเลืองมองแพทริค แน่ล่ะเขาคงเห็นแล้วว่าใครเป็นแขกของเธออีกคน ลุงแสงโบกมือให้สองหนุ่มสาวที่ก้าวลงมาจากรถที่จอดเอาไว้หน้าเรือนแทนโรงจอดรถ

                “ถ้าคุณไม่พอใจ ฉันหาที่ทานข้าวให้คุณใหม่ก็ได้นะคะ” ปุริมานเสนอขึ้น เรียวปากบางยิ้มเย็นและรออย่างใจจดใจจ่อ ตอนนี้เกือบ 6 โมงเย็น เราไม่มีคำว่าตำแหน่งมาค้ำคออีกแล้ว

                แพทริคยิ้มคล้ายเยาะอย่างรู้เท่าทัน เขามีโอกาสตลอดเวลาที่จะหยุดรถที่ปุริมานขับ แต่เขาก็ไม่ทำ เธอคิดไม่ออกหรือว่าเพราะอะไร

                “ไม่ต้องหรอก คุณตั้งใจตั้งแต่แรก ทำไมจะมาเสียความตั้งใจเอานาทีสุดท้ายล่ะ” ชายหนุ่มบอกพลางเดินนำไปหาลุงแสง แถมยังเอ่ยทักทายโดยไม่ต้องรอให้ใครมาแนะนำอีกด้วย

“สวัสดีครับลุงแสง”
                “สวัสดีครับคุณเต แหมใจตรงกัน เดี๋ยวทานข้าวเสร็จแล้วไปดูบ้านไหมครับ เผื่ออยากให้ซ่อมแซมตรงไหนเพิ่ม” ลุงแสงคุยหัวเราะร่วน

ปุริมานมองแพทริคตาค้าง

“ไม่เป็นไรครับลุงแสง ไม่ต้องรีบก็ได้ เดี๋ยวคืนนี้ผมค่อยดูอีกทีไหนๆ มาถึงนี่แล้วจะขับรถกลับไปนอนโรงแรมทำไม จริงไหมครับคุณปุริมาน”

คนถูกดึงเข้าสู่วงสนทนาชะงักมอง เธอเห็นรอยยิ้มเยาะจากผู้ชายที่เหมือนการะเตไม่ผิดเพี้ยน แต่มีบางอย่างต่างไปราวกับว่าเขาลืมเธอไปแล้วจริงๆ

นี่มันเกิดอะไรขึ้น!

“เดี๋ยวบัวไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะคะลุงแสง” แทนที่การะเตจะเป็นฝ่ายหนี เธอกลับเป็นฝ่ายหนีเสียเอง

ทั้งที่คิดว่าเขาคงแปลกใจ ตกใจ ไม่พอใจ อะไรก็ได้ที่เธอตลบหลังเขาเพื่อให้ยอมรับ แต่นอกจากไม่มีท่าทางแบบนั้นแล้ว การที่เขาเป็นการะเตต่อหน้าเธอเพียงชั่ววินาทีกลับไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่ที่คาดเดาไม่ได้ นี่เขารู้อยู่แล้วกระนั้นหรือ การที่ลุงแสงมาบอกเธอเรื่องนั้น การะเตก็คิดเอาไว้ว่าต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้วใช่ไหม

...ใจร้าย พี่เตใจร้ายที่สุด ทำไมต้องมาหลอกว่าเป็นคนอื่นด้วย

 

อธิบายศัพท์

Certificate5 คือ ใบรับรองคุณภาพสินค้าที่ผ่านการตรวจสอบแล้ว

Condenser6 คือ ส่วนที่ต่อมาจาก Column หรือ หอกลั่น ทำหน้าที่ให้สารนั้นควบแน่นกลับเป็นของเหลวอีกครั้ง ซึ่งจะใช้น้ำเย็นหล่อในการควบแน่น

Media7 คือ ตัวกลางสำหรับใส่ใน Column หรือหอกลั่นเพื่อเพิ่มพื้นที่ผิวสัมผัสให้สารเกิดการแยกที่ดีขึ้น ช่วยให้สารมีความบริสุทธิ์มากขึ้น

 

แล้วจะมา up ต่อค่ะ

อัมราน^^

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
รักละลายแค้น วางแผงแล้ว สนพ ธราธร ตอนที่ 7 : ตอนที่ 6...100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1327 , โพส : 13 , Rating : 100% / 12 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 12 : ความคิดเห็นที่ 65
เห็นไรท์เตอร์บอกว่า เรื่องนี้ ส่งสำนักพิมพ์แล้วหรอ แล้วเมื่อไหร่วางแผงอ่ะ หรือ วางแผงในงานสัปดาห์หนังสืิอที่จะถึง จะได้รีบเตรียม งบ ไว้จับจอง เป็นกำลังใจให้นะจ้ะ สู้ ๆ
Name : judokaka < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ judokaka [ IP : 115.87.97.105 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 กันยายน 2555 / 11:32
# 10 : ความคิดเห็นที่ 64
เอาละ ทีนี่ก็คลายปมอีกเปาะ แล้วปมที่ทำให้พี่เตเปลี่ยนไปล่ะ 
Name : เซกิกั๊บป๋ม < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เซกิกั๊บป๋ม [ IP : 58.11.87.86 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 กันยายน 2555 / 08:42
# 9 : ความคิดเห็นที่ 62
แต่ยังสงสัย อะไรทำให้พี่เตเปลี่ยนไปมากขนาดนี้
แต่ม่อนว่า พ่อของนางเอก ต้องติดต่อกับพี่เตไว้ล่วงหน้าแล้ว
และทำการฝากฝังไว้เเล้วด้วย  แต่อะไรทำให้พี่เตเปลี๋ยนไป๋


แล้วไรเตอร์จะบ่นเหม็นขี้หน้าม่อนไปอีกนาน
ม่อนนะตามติดเชียวละ
Name : ม่อนขามป้อม < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ม่อนขามป้อม [ IP : 110.171.190.196 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 กันยายน 2555 / 09:15
# 7 : ความคิดเห็นที่ 61
" ไม่ทราบค่ะ เรายกเลิกทุกไม่ได้ด้วยสิ " ผิดหรือเปล่าค่ะประโยคนี้ เอ๊ะ หรือเราจะงงเอง


รีบๆ มาอัพนะคะ รู้สึกเดินเรื่องได้น่าติดตามขึ้นเรื่อย ๆ จริง ๆ เข้มข้นตามลำดับ  ม่วนหลายเด้อ.... :))))
Name : เซกิกั๊บป๋ม < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เซกิกั๊บป๋ม [ IP : 58.11.79.237 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 กันยายน 2555 / 17:56
# 6 : ความคิดเห็นที่ 60
อัพต่อเร็วๆนะคะ กำลังสนุก
Name : sakuraC. < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ sakuraC. [ IP : 124.121.77.215 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 กันยายน 2555 / 01:19
# 5 : ความคิดเห็นที่ 59
เก่งจังเลย
Name : แว่นใส [ IP : 202.183.194.2 ]

วันที่: 20 กันยายน 2555 / 13:43
# 4 : ความคิดเห็นที่ 58
ไรเตอร์จ๋า
อ่านรวดเดียวจบ
มาอัพบ่อย ๆ นะค่ะ
แอดแล้วด้วย
Name : ม่อนขามป้อม < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ม่อนขามป้อม [ IP : 110.171.190.196 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 กันยายน 2555 / 11:29
# 3 : ความคิดเห็นที่ 56
พี่เต จะลึกลับไปไหนเนี่ย  
Name : เซกิกั๊บป๋ม < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เซกิกั๊บป๋ม [ IP : 58.8.32.254 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 กันยายน 2555 / 16:19
# 2 : ความคิดเห็นที่ 55
คุณแพทริคเริ่มทำตัวใหน่าสงสัยขึ้นทุกวันนะคะ อิอิ
Name : มอส [ IP : 27.55.4.97 ]

วันที่: 19 กันยายน 2555 / 12:17
# 1 : ความคิดเห็นที่ 54
โอเคค่ะฉันขึ้นรถแล้ว   แก้คำผิดให้ค่ะ  รออ่านต่อนะคะ
Name : ขอให้สมปรารถนา < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ขอให้สมปรารถนา [ IP : 124.122.166.212 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 กันยายน 2555 / 10:45
# 8 : ความคิดเห็นที่ 2
พี่เตเนี่ย ท่ามากจริงจริ๊ง 55+
Name : น้ำทะเลสีฟ้า < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ น้ำทะเลสีฟ้า [ IP : 125.26.165.204 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 กันยายน 2555 / 18:44
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android