คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

รักละลายแค้น วางแผงแล้ว สนพ ธราธร

ตอนที่ 5 : ตอนที่ 4...100%


     อัพเดท 15 ก.ย. 55
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ซึ้งกินใจ
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : อัมราน/บรรพตี ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ อัมราน/บรรพตี
My.iD: https://my.dek-d.com/Darrano
< Review/Vote > Rating : 100% [ 3 mem(s) ]
This month views : 6 Overall : 17,864
168 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 72 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
รักละลายแค้น วางแผงแล้ว สนพ ธราธร ตอนที่ 5 : ตอนที่ 4...100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1197 , โพส : 11 , Rating : 100% / 16 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


 

ตอนที่ 4

 

                ไม่อยากเชื่อก็ต้องเชื่อล่ะว่าเธอเหนื่อยจนหลับไปในรถของผู้ชายที่ทั้งปราณและนภดลพากันเตือนให้ระวัง รู้สึกตัวตื่นอีกทีก็หลังจากเขาปลุกอีกต่างหาก พอลืมตามองไปหน้ารถที่ยังเคลื่อนอยู่ก็เห็นว่าใกล้มืดเต็มที มองนาฬิกาก็เกือบ 6 โมงเย็นแล้ว นี่รถสปอร์ตของเขาวิ่งได้เต่ามาก เกือบ 3 ชั่วโมงในการเดินทางยังไม่ถึง แล้วตอนนี้เธอจะลอกคราบเด็กสาวๆ ที่เขาว่าทันได้ยังไงกัน

                รถคันหรูขับมาจอดที่หน้าร้านบูติกที่ดูไฮโซ ไม่ใช่ร้านที่หญิงสาวหมายตาไว้หากต้องแต่งตัวเองกับวิภาดาในค่ำนี้ แพทริคลงจากรถใช้สายตามองมาแทนสั่งว่าให้ตามเขาเข้าไปเดี๋ยวนี้

ปุริมานลงจากรถแต่โดยดี แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าเขาจะใจดีเกินคาดหรือว่าต้องมาที่นี่อยู่แล้ว ส่วนเธอก็รีบไปจัดการตัวเองแล้วค่อยไปพบกันที่งาน

                ทำไมต้องทำหน้าตกใจ ผมไม่ได้พาคุณมาเข้าโรงแรมสักหน่อย

                เชอะ! มันน่าย้อนไหมว่าถ้าเป็นโรงแรมเขาคงไม่เหลือหน้าหล่อๆ ไปงานคืนนี้หรอก

                ค่ะ ไม่ใช่ แต่สงสัยว่าทำไมต้องมาที่นี่แทนที่จะกลับบริษัท รถของฉันอยู่ที่นั่นอาจจะฟังดูเหมือนคำถามโง่ๆ แต่เธอไม่มีวันเข้าใจไปเองแน่ๆ ว่าที่เขาอุตส่าห์บังคับให้กลับมาพร้อมกันก็เพื่อพาเธอมาแปลงโฉมด้วยตัวเอง

                เลขาของแพทริครออยู่ในร้านพอเห็นเจ้านายก็รีบเดินมาเปิดประตูให้พร้อมกับรายงาน

                ทุกอย่างพร้อมแล้วครับคุณแพท

                แพทริคพยักหน้าเดินตามเลขาเข้าไปในร้านที่พนักงานมายืนรอตามคำสั่งของแกริคซึ่งไม่เพียงแต่นัดหมายกับเจ้าของร้านเท่านั้น เขายังเลือกชุดสำหรับแพทริคและชุดที่เหมาะสมสำหรับปุริมานไว้อีกด้วย

                พนักงานจะช่วยคุณแต่งตัว ชุดสำหรับงานคืนนี้ได้เตรียมเอาไว้แล้ว ที่นี้รู้แล้วหรือยังว่าผมพาคุณมาที่นี่ทำไม

                ปุริมานหรี่ตามองคนบงการอย่างให้รู้ว่าไม่พอใจ...หน่อยๆ นี่เขาเห็นเธอเป็นหุ้นส่วนที่มีฐานะเท่าเทียมกันหรือว่าเป็นแค่พนักงานที่ต้องปฏิบัติตามคำสั่งของเขาอีกคน

                ในฐานะหุ้นส่วนที่ต้องบริหารงามร่วมกัน ถึงแม้ว่าฉันจะอายุน้อยกว่าคุณ...หลายปี แต่ฉันคิดว่าคุณควรให้ฉันได้มีโอกาสในการตัดสินใจในฐานะประธานค่ะ

                แพทริคส่ายหน้ายกมือมาวางบนไหล่บางของหญิงสาวไว้ทั้งสองข้างก่อนจะหมุนร่างเพรียวให้เดินไปยังพนักงานของร้านที่พร้อมปฏิบัติตามหน้าที่ในเวลาที่ควรใช้ให้เป็นประโยชน์ ไม่ใช่มาถกเถียงกันในเรื่องที่มีการจัดการเอาไว้ดีเยี่ยมอยู่แล้ว

                เอาไว้ครั้งหน้าก็แล้วกัน วันนี้ถ้าคุณไม่ชอบร้านนี้ก็คงต้องยอมรับเพราะเรากำลังจะไปงานเลี้ยงช้ากว่ากำหนดเขาบอกและชี้ไปที่นาฬิกาติดฝาผนัง

                ค่ะ ครั้งหน้า เราสัญญากันแล้วนะคะ

                แพทริคทำหน้าเฉยใส่ ปุริมานก็เลยยู่หน้าใส่บ้าง ก่อนจะทันได้คิดมือบางก็ยื่นไปคว้ามือหนามาแปะโป้งสัญญาอย่างลืมตัวพอรู้ว่าทำอะไรลงไปหญิงสาวก็รีบเข้าห้องแต่งตัวไป คนถูกบังคับทำสัญญาจะทำหน้าอย่างไรเธอไม่รู้ได้ ตอนนี้รู้แค่ว่าอยากเขกหัวตัวเองชะมัดทำอะไรเด็กๆ แบบนั้นออกไปได้ยังไง ผู้บริหารที่ไหนมาแปะโป้งกัน เฮ้อ...

 

                45 นาทีผ่านไปอย่างรวดเร็ว แพทริคกลับไปโรงแรมที่เขาเช่าไว้ทั้งเดือนในระหว่างที่มาทำงานที่เมืองไทย ชายหนุ่มอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าและขับรถกลับมารอปุริมานที่ป่านนี้คงใกล้แต่งตัวเสร็จแล้ว แกริคมารายงานว่าวันนี้จะมีคู่แข่งของวินิกานต์ตอบรับเข้าร่วมงานด้วย นั่นยิ่งหมายความว่าปุริมานจะพลาดไม่ได้แม้แต่อย่างเดียวในคืนนี้

                ผ่านไปอีก 15 นาทีประตูห้องแต่งตัวก็เปิดออก ปุริมานเดินมาอย่างไม่ค่อยมั่นใจนักเพราะตลอด 3 เดือนที่ผ่านมาชุดที่ใส่ประจำมีแต่เสื้อสูทกับกระโปรงบ้าง หรือไม่ก็กางเกงสแลคสีทึมที่เหมาะกับผู้บริหาร แต่ชุดที่ถูกบังคับให้ใส่นี่มันดู...ไม่เข้ากับเธอเลย

                เป็นยังไงบ้างคะคุณแพทริคเจ้าของร้านที่อายุมากโข แต่ยังสาวสะพรั่งถามลูกค้ารายสำคัญที่หล่อพร้อมในชุดสูทสีขาวงาช้างซึ่งยิ่งขับให้ผิวสีแทนนิดๆ เด่นขึ้นพอๆ กับผมสีน้ำตาลเข้มซึ่งตัดกับดวงตาสีฟ้า

                แพทริคเงยหน้าขึ้นมอง ปุริมานก็มองเขาอย่างลุ้นๆ ไอ้ที่จะมองมาแล้วอ้าปากค้างเบิกตากว้างด้วยเพราะตะลึงในความงามนั้นไม่ต้องไปคาดหวัง แค่เขามองแล้วยิ้มที่มุมปากพลางขมวดคิ้วอีกหน่อยก็หายใจไม่ทั่วท้องกันหมดแล้ว

                ดูดีกว่าเด็กมัธยม...นิดนึง 

                ถอนใจโล่งอกกันไปตามๆ กัน แต่คนถูกวิจารณ์อยากจะกรี้ด ตอนมองในกระจกเธอก็ไม่ได้ดูเด็กขนาดมัธยมสักหน่อย หรือว่าชุดแซคสีขาวที่ใส่จะดูหรู แต่เรียบเกินไป ส่วนผมก็ปล่อยตามธรรมชาติ ไม่ได้มัดเปียเสียหน่อย อยากย้อนจริงๆ ว่าเขาจะรีบทำตัวแก่ไปมากกว่าอายุทำไม

คุณพร้อมหรือยังสำหรับงานคืนนี้

                ไม่รู้สิคะ มันเป็นงานแรกของฉันก็เลยตื่นเต้นอยู่เหมือนกันเธอบอกตามตรง แต่คนฟังทำหน้าปลงๆ ยังไงชอบกล อย่างนี้ต้องพูดให้อุ่นใจขึ้นอีกหน่อย แต่ก็รับรองได้ว่าฉันจะไม่ยอมตกส้นสูงให้คุณขายหน้าเด็ดขาด

                คนทำหน้าเฉยยิ้มขันอย่างไม่ขัดเขินอะไร ก่อนจะตอบกลับมาทันควันว่า

                ได้แค่นั้นก็คงเยี่ยมแล้ว

                ปุริมานไม่อยากเถียงเพราะได้แค่นั้นก็เยี่ยมสุดๆ ของเธอแล้ว  ในฐานะผู้บริหารงานร่วมกันเธออยากจะบอกเขาว่าเราต้องเชื่อมั่นในกันและกัน แต่ถ้าในฐานะผู้หญิงคนหนึ่งเธออยากบอกเขาว่าถ้าคืนนี้เธอพูดอะไรไม่ได้เรื่องเขาเป็นคนเดียวที่ช่วยเธอได้ ถ้าเขาจะช่วยอะนะ

                แพทริคเดินนำปุริมานออกไปจากร้าน หญิงสาวมองหารถสปอร์ตที่นั่งมาแต่ก็ไม่เห็น แต่ก็ได้คำตอบเมื่อชายหนุ่มเปิดประตูรถอีกคันให้เธอนั่งด้านหลังคนขับก่อนจะตามเข้ามานั่งด้วยกัน เกินกว่าที่จะคาดฝันจนอยากบ้าหรือเป็นลมไปเลยยิ่งดี ไปงานเลี้ยงแค่นี้ทำไมต้องใช้ลีมูซีน อย่างนี้ที่คิดไว้ว่างานเลี้ยงเล็กๆ ก็ใหญ่อู้ฟู่เลยน่ะสิ

ตาย...ตายแน่ยัยบัวเอ๊ย

 

                แสงแฟลชจำนวนมากคือสิ่งที่แรกที่ต้อนรับการมาถึงของปุริมานในทันทีที่ลงจากรถ แล้วแทบจะเพิ่มขึ้นอีกเป็นทวีคูณเมื่อแพทริคเดินมาสมทบแล้วยืนเคียงกันให้นักข่าวถ่ายรูป หญิงสาวเงยหน้ามองใบหน้าคร้ามที่ยิ้มเพียงเล็กน้อยให้สื่อ ไม่อยากจะเชื่อว่าเขาสามารถดึงทุกกล้องจากทุกสำนักข่าวมาไว้ที่นี่ได้ เป็นอย่างที่เขาบอกไว้ การมางานนี้เพียงคนเดียวคงไม่น่าสนใจเท่ามากับเขา

                หน้าที่ของปุริมานไม่ได้จบลงเมื่อมาถึงงาน แพทริคทำตามที่บอกไว้ทุกอย่าง ถ้าเขาต้องการให้การร่วมทุนระหว่างเลเวีย กรุ๊ปกับวินิกานต์เป็นข่าวก็ต้องเป็นไปตามนั้น ชายหนุ่มเป็นคนกว้างขวางอย่างที่นภดลบอกไว้ ไม่ว่าไปทางไหนมีแต่คนรู้จักเขา แน่ล่ะ...งานนี้แพทริคทำหน้าที่แนะนำเธอให้นักธุรกิจในวงการเคมีซึ่งเป็นพันธมิตรกับเลเวีย กรุ๊ปได้รู้จัก อีกทั้งยังประกาศให้คู่แข่งของวินิกานต์ได้เห็นถึงความแข็งแกร่งอีกด้วย ถึงเราจะก้าวช้าลงในวงการเคมี แต่เราก็ยังคงมีที่ยืนและมันกำลังจะมั่นคงขึ้นเพราะเลเวีย กรุ๊ป

                “ดีขึ้นหรือยัง?” แพทริคถามขึ้นหลังจากแนะนำปุริมานให้นักธุรกิจชั้นนำเกินเป้าหมายที่เขาหมายใจไว้

                “คะ...”

                ปุริมานสะดุ้งเมื่อมือหนายื่นคว้ามือเธอไปกระชับไว้ในอุ้งมืออุ่น เป็นครั้งแรกจริงๆ ที่เธอไม่รู้ว่าจะจัดตัวเองอยู่ในแขกระดับไหน ถ้าเทียบกับผู้บริหารที่แพทริคพาเธอไปแนะนำให้รู้จักแล้ว เธอคงไม่ต่างจากเด็กอนุบาลในวงการธุรกิจ

                “หายตื่นเต้นหรือยัง ขอโทษ คุณมือเย็นอย่างนี้เสมอหรือไง”

                “เปล่าค่ะ” หญิงสาวปฏิเสธรีบดึงมือกลับมาประสานกัน แล้วก็แทบสะดุ้งอีกครั้ง เพิ่งรู้ตัวจริงๆ ว่ามือเย็นอย่างที่เขาบอก

เรียวปากหนาคลี่ออกนิดหน่อย อย่างน้อยคืนนี้มือใหม่เพิ่งออกงานก็ไม่ได้ทำให้เขาผิดหวัง เธอพูดได้หลายภาษาจากการปลูกผังของคุณกานต์ ประวัติของเธอที่พูดได้ถึง 4 ภาษานั่นคือ อังกฤษ จีน ญี่ปุ่นและภาษาไทยจึงไม่ใช่โปรไฟล์ที่ใส่ไว้หรูๆ อย่างที่เขาค่อนข้างไม่แน่ใจในตอนแรก

                “คุณทำดีกว่าที่ผมคิดไว้มาก สายตาทุกคู่ที่สนใจคุณก็เพราะสิ่งที่คุณเป็นในวินิกานต์ ไม่ใช่ตัวตนของคุณ ตอนนี้คุณต้องสร้างหน้ากากหนึ่งใบสำหรับคนพวกนั้น”

                ปุริมานจ๋อยทันที หน้าของเธอคงไม่เหลือความมั่นใจในฐานะผู้บริหารรุ่นที่สองของวินิกานต์ ความมั่นใจของธุรกิจส่วนหนึ่งมาจากบุคลิกของผู้นำ อย่างเธอเรียกว่าเป็นผู้นำคงยังไม่ได้หรอก แค่มาออกงานยังตื่นเต้นจนมือเย็น หน้าตารึก็เหรอหราไม่มีอะไรให้น่าเชื่อว่าวินิกานต์จะไปรอดสักอย่าง ถ้าไม่มีแพทริคคงไม่มีใครมาสนใจเธอกระมัง ว่าแต่ตอนนี้เขาเองก็ใส่หน้ากากกับเธออยู่หรือเปล่านะ

                “แล้วคุณล่ะคะมีหน้ากากกี่ใบกัน”

                “มากมาย แต่ผมเลือกใช้ทีละใบสำหรับแต่ละคน” เขาบอกพลางยื่นมือไปหยิบไวน์มาให้ตัวเองพร้อมส่งน้ำหวานให้ปุริมาน

                หญิงสาวรับมาอย่างไม่ค่อยเต็มในนักในสายตาของเขาเธอคงเด็กมากจนไม่อนุญาตให้ดื่มไวน์

                “แล้วฉันล่ะคะ”

                “คุณคงอยากรู้ว่าผมมีหน้ากากสำหรับคุณหรือว่าไม่มีกันแน่ใช่หรือเปล่า” แพทริคถามอย่างรู้ทัน

                ปุริมานเสยกน้ำหวานขึ้นดื่ม ใครจะยอมบอกล่ะว่าอยากรู้น่ะสิถึงได้ถาม แต่ถ้ายอมรับไปแล้วเขาถามว่าเธออยากจะรู้ด้วยเหตุผลอะไร ถ้าตอบไปว่าเธอยังคงมั่นใจเต็มเปี่ยมว่าเขาเป็นพี่เต เขาอาจโมโหใส่แล้วลอยแพเธอก็ได้ อย่างไรเสียเราก็ยังต้องพึ่งพากัน

“คุณจะไปคุยกับคนอื่นๆ ในงานก็ตามสบายนะคะ ฉันอยู่คนเดียวได้”

แพทริคพยักหน้า แต่กลับจับข้อมือเล็กให้เดินตามมาเขาไปยังโต๊ะที่คนของเลเวียจัดไว้ให้และรั้งร่างเพรียวให้นั่งลง คืนนี้เขาต้องการให้เธอทำเท่าที่ได้ทำไปแล้ว แต่เขายังมีหน้าที่ของตัวเองอยู่

                “เดี๋ยวผมกลับมา คุณนั่งพักตรงนี้ก่อน”

แพทริคมั่นใจว่าพอเขาปล่อยให้ปุริมานอยู่ตามลำพัง หลายต่อหลายคนจะเข้ามาแนะนำตัวทำความรู้จักด้วยจุดประสงค์ที่หลากหลายและเธอไม่สามารถเดินหนีได้ พอเห็นใบหน้างามที่ดูอิดโรยเพราะความอ่อนเพลียก็อดกำชับไม่ได้ว่า

“ระวังเอาไว้สองอย่าง ข้อแรก ไม่มีมิตรในหมู่พ่อค้า ข้อสอง รอยยิ้มมีค่าเมื่อใช้ให้ถูกเวลา”

เธอยิ้มให้เขา อย่างนี้เป็นรอยยิ้มที่มีค่าและใช้ได้ถูกเวลาหรือเปล่านะ

                “ค่ะ ฉันจะจำไว้” หญิงสาวแกล้งพูดไทยใส่

                แพทริคพยักหน้าและเดินไปไม่หันกลับมา ปุริมานมองแผ่นหลังกว้างอย่างไม่เข้าใจนัก คนอย่างแพทริค มอสโควิตซ์ ไม่จำเป็นต้องมาเป็นพี่เลี้ยงให้ใคร แต่ทำไมเขาถึงทำแบบนั้นกับเธอ ทั้งที่ไม่จำเป็นต้องทำ

แม้ว่าการแสดงออกของเขาจะดูเหมือนไม่สนใจไม่แยแส แต่การกระทำกลับสวนทาง ทุกอย่างในคืนนี้บอกได้เพียงสิ่งเดียวต่อการกระทำของแพทริคว่า...เขาช่วยเธอ ทั้งที่ไม่จำเป็นต้องทำแม้ว่าจะอ้างถึงเหตุผลทางธุรกิจก็ตาม ลำพังชื่อเสียงของเขาก็ช่วยวินิกานต์ได้มากกว่าการที่เธอมาปรากฏตัวในงานคืนนี้เป็นร้อยเท่า เหตุผลเดียวที่เป็นไปได้นั่นคือเขาเป็นพี่เตของเธอใช่ไหมนะ

 

                ข้อระวังของแพทริคที่บอกปุริมานไว้ได้ใช้ในเกือบครึ่งชั่วโมงต่อมา หญิงสาวยิ้มเพื่อสร้างมูลค่าสำหรับมิตรภาพและระวังมิตรในหมู่พ่อค้าตามที่ผู้ชายคนนั้นบอกไว้ หลายคนเข้ามาทักทายเพราะเป็นคนรู้จักของพ่อ บ้างก็เป็นลูกค้าของเลเวีย กรุ๊ป อยู่แล้วจึงสนใจและใคร่รู้ถึงสาเหตุที่เลเวีย กรุ๊ป สนใจวินิกานต์ รวมถึงสาเหตุที่วินิกานต์ยอมมีหุ้นส่วนเป็นต่างชาติทั้งที่มีนโยบายว่าต้องเป็นบริษัทของคนไทยเท่านั้น

                หญิงสาวตอบเท่าที่ตอบได้ เธอค่อนข้างมั่นใจว่าหลายๆ คนที่เข้ามาทักทายต้องการมีหุ้นส่วนอย่างเลเวีย กรุ๊ปเช่นกัน ซึ่งไม่น่าแปลกในนัก แต่ที่น่าแปลกในกว่านั่นคือเลเวีย กรุ๊ปสนใจอะไรในวินิกานต์ต่างหาก หรือว่าจะเป็นอย่างที่นภดลบอกไว้ เข้ามาเป็นหุ้นส่วนก่อนจะครอบครองทั้งหมด  

                “บัว...บัวจริงๆ ด้วย”

                ปุริมานสะดุ้งรีบหันไปมองเสียงที่มาพร้อมกับใบหน้ายิ้มดีใจของนภดล

                “อ้าว ดลมาได้ไงเนี่ย” หญิงสาวยิ้มดีใจพอกัน งานแบบนี้มีแต่คนใส่หน้ากากจนเมื่อยหน้า พอเจอคนรู้จักใครจะไม่ดีใจล่ะ

                “ดลต่างหากที่ต้องถามบัวว่ามางานนี้ได้ยังไง ดลน่ะมางานพวกนี้ตามคำสั่งของพ่อตลอดอยู่แล้ว มีลูกชายเป็นนักร้องเผื่อจะโปรโมตบริษัทได้ไงล่ะ” นักร้องหนุ่มบอกพลางนั่งข้างๆ ปุริมานที่วันนี้แต่งตัวสวยแปลกตา

ตอนแรกเขาก็ไม่แน่ใจนักเพราะปกติเพื่อนสาวเคยแต่งตัวแบบนี้เสียที่ไหน ตอนเรียนด้วยกันถ้าไม่ใส่ชุดนักศึกษาก็ใส่เสื้อช็อปกับกางเกงสารพัดแบบก็เท่านั้นเอง

                “โห จริงด้วย บัวก็ไม่ทันนึก รู้อย่างนี้ขอให้ดลมาช่วยโปรโมตบริษัทของพ่อบัวบ้างเสียก็ดีหรอก” นี่เธอเพิ่งนึกข้อดีอีกอย่างของการมีเพื่อนเป็นนักร้องดังได้วันนี้เอง น่าเสียดายชะมัด

                “ถ้าบัวขอ ดลโอเคอยู่แล้ว มางั้นดลจะเริ่มงานเลย เงินเดือนไม่ต้อง แค่อาหารอร่อยๆ สักมื้อก็พอ”

                ร่างเพรียวถูกดึงขึ้นมาจากที่นั่ง แถมนภดลยังจับแขนกลมกลึงมาควงแขนของเขาดูเท่อย่าบอกใคร ปุริมานเห็นมาดของเพื่อนชายที่พยายามวางมาดเป็นนักธุรกิจใหญ่สุดฤทธิ์ก็หัวเราะชอบใจพลอยสนุกไปด้วย 

                “ขอน้อยจัง”

                “ถ้าขอมากกว่านี้ยัยดาด้าก็แว๊ดดลน่ะสิ”

                นภดลไม่ทำให้ปุริมานผิดหวังอย่างที่การันตีตัวเองไว้ นักร้องหนุ่มพาหญิงสาวไปแนะนำกับเพื่อนๆ พ่อของเขาซึ่งก็มีทั้งหน้าเดิมที่หญิงสาวรู้จักไปแล้วและรายใหม่ที่สนใจสารเคมีจากบริษัทวินิกานต์ แถมการคุยกันในวงนักธุรกิจคราวนี้ก็ดูสบายๆ ขึ้นเพราะมีนภดลคอยช่วยสร้างเสียงหัวเราะ

                แพทริคได้ยินเสียงหัวเราะกังวานใจยามผินหน้าไปหาเจ้าของเสียงหัวเราะนั้น เรียวคิ้วเข้มก็ขมวดมุ่น ปุริมานในยามนี้ช่างต่างจากผู้หญิงที่ตื่นเต้นจนมือสั่น ทำหน้าเหรอหราเมื่อครู่ นั่นคงเพราะผู้ชายคนนั้นที่จับแขนเธอไว้ เรียวปากหนาเม้มปิดเมื่อคิดว่าริมฝีปากยามยิ้มของเธอช่างสวยงามและน่าเกลียดชังในเวลาเดียวกัน

               

                ปุริมานยกข้อมือของนภดลขึ้นมาดูนาฬิกาก็เห็นว่าเกือบ 3 ทุ่มแล้ว หญิงสาวโทรหาปราณเผื่อว่ามาถึงแล้วจะได้ไม่ต้องคอยกัน ปราณกำลังจะมาถึงในอีก 10 นาที หญิงสาวเลยบอกกับนภดลว่าต้องกลับแล้ว ชายหนุ่มเสนอขอไปส่งที่บ้านสวนก็เลยต้องผิดหวัง หญิงสาวชะเง้อมองหาแพทริคที่กำลังคุยอยู่กับผู้ชายคนหนึ่งหน้าตาเหมือนไม่ชอบใจบางอย่าง ซึ่งก็ไม่แปลกเท่าไหร่เพราะเขาทำหน้าแบบนี้กับทุกคนนั่นแหละ

                แพทริครู้สึกเหมือนถูกสะกิดที่ไหล่พอหันไปก็เห็นปุริมานกับผู้ชายที่ทำตัวคล้ายเป็นเงาของหญิงสาวก็ว่าได้ เขาใช้สายตาแทนคำถาม รอยยิ้มที่เห็นไกลๆ เมื่อครู่หายวับเป็นเหรอหราเกร็งๆ ดูตลกอีกครั้ง

                “เอ่อ...ฉันจะกลับแล้วนะคะ”

                “ครับ ผมคงไม่ต้องไปส่งที่รถกระมัง” เขาถามพลางเหลือบมองผู้ชายที่ยืนซ้อนหลังปุริมานอยู่ในตอนนี้

                “ค่ะ ขอบคุณสำหรับทุกอย่างในคืนนี้”

                ต่างคนต่างมองกันแต่ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรให้สถานการณ์อึดอัดหายวับไป ปุริมานยกมือไหว้แพทริคอย่างลืมตัวเพราะใจดันคิดว่าอยากขอบคุณเลยยกมือไหว้ไปแบบนั้น ใบหน้าคมดุขมวดคิ้วมุ่นยิ่งทำให้รู้สึกผิดที่ผิดทาง ร่างเพรียวหมุนกายพลางยกมือลูบหน้าผากอยากจะตีตัวเองเสียจริง ทำไมเวลาอยู่ต่อหน้าเขาถึงทำอะไรไม่ได้เรื่องออกไปอยู่เรื่อยก็ไม่รู้

 

                โชคดีเหลือเกินที่วันต่อมาเป็นวันหยุดทำให้ปุริมานไม่ต้องเตรียมใจไปพบแพทริค แน่ล่ะเธออยากพบเขา แต่ไม่ใช่หลังจากเธอทำเรื่องให้ตัวเองขายหน้าไปเมื่อคืน หญิงสาวทานอาหารเช้าฝีมือป้าม่อม ในขณะที่ลุงยศกำลังเช็ดรถซึ่งเธอวางแผนว่าจะขับไประยองเพื่อไปบ้านพนักงานซึ่งเป็นหัวหน้าในฝ่ายวิจัยและพัฒนา บางทีปัญหาที่พบในสารเคมีอาจจะได้รับคำตอบที่น่าพอใจกว่าพนักงานชุดปัจจุบันจากการเลือกของคุณอัศนัยที่มักตอบว่า...กำลังอยู่ระหว่างหาสาเหตุเสมอในทุกครั้งที่มีการถามถึง พอจี้หนักคุณอัศนัยเป็นต้องออกรับแทนแล้วก็กลายเป็นรับดูแลเรื่องนี้เอง ทำให้ไม่มีใครอยากยุ่งจนปัญหาเงียบทั้งที่ยังไม่มีความคืบหน้า

                ใช้เวลา 2 ชั่วโมงกว่าๆ ก็มาถึงโรงงานซึ่งเธอไม่ได้แวะเข้าไป แต่ใช้เป็นจุดตั้งต้นสำหรับการตามหาบ้านของธัญญาซึ่งเป็นหัวหน้าฝ่ายวิจัยและพัฒนา ใช้เวลาอีกเกือบ 2 ชั่วโมงกว่าหญิงสาวจะหาบ้านของธัญญาจนพบ คุยกันอยู่นานกว่าจะเข้าใจกันว่าการมาของเธอไม่ได้ประสงค์ร้าย แล้วก็โชคดีไม่น้อยที่พนักงานใหม่บางคนที่อัศนัยเป็นคนรับเข้าไปเป็นรุ่งน้องของธัญญา ซึ่งมีความเป็นไปได้ที่จะหาบางอย่างที่ทั้งเธอและธัญญาต้องการมาให้ได้

                “ขอบคุณมาก ขอให้ปิดเรื่องนี้เป็นความลับนะคะ”

                ปุริมานกล่าวก่อนจะขอตัวกลับกรุงเทพฯ ในเวลาบ่ายมากแล้ว ธัญญารับปากมั่นเหมาะทำให้ต่างฝ่ายต่างเบาใจ โดยเหตุผลที่ธัญญาสัญญาว่าจะช่วยก็เพราะตอนที่ถูกปลดออก อัศนัยได้แจ้งกับทุกคนว่าเธอทำงานบกพร่องทำให้สินค้ามีปัญหา ทั้งที่การตรวจสอบยังอยู่ระหว่างดำเนินการ ความไม่พอใจในครั้งนั้นคงทำให้ธัญญาอยากจะทำอะไรสักอย่าง ส่วนเธอก็เข้ามาได้ถูกเวลานั่นเอง

               

                ปุริมานกลับถึงบ้านสวนตอนตะวันตกดินไปแล้ว ป้าม่อมเตรียมอาหารเย็นไว้รอพอดีคนหิวโซร่อนจมูกหาของกินในทันทีที่ลงจากรถได้ ลุงยศเห็นแล้วก็ยิ้มกับเมียคู่ยาก ให้เวลาผ่านไปเท่าไหร่คุณบัวของบ้านก็ยังเป็นเหมือนเดิม ไม่เปลี่ยน ภายนอกบ้านวุ่นวายโหดร้ายเพียงใด แต่สำหรับที่นี่ทุกอย่างสงบนิ่งไหววูบเพียงลมพัดผ่านเย็นสบาย

                วันอาทิตย์ปุริมานไม่ได้มีนัดที่ไหนเลยขับรถพาป้าม่อมไปสวนจตุจักร ส่วนลุงยศขุดดินรอต้นไม้ที่สองสาวต่างวัยไปช่วยกันซื้อและขนกลับมา หลังเที่ยงไปเล็กน้อยต้นไม้ก็ถูกอัดมาเต็มกระโปรงท้ายรถญี่ปุ่นของปุริมาน กว่าจะขนลงจากรถ กว่าจะนำไปปลูกลงดินเสร็จก็ปาไปเกือบ 3 โมงเย็น โดยมีลุงแสงมาร่วมแจมปลูกต้นไม้ที่เน้นไม้ดอกเป็นส่วนใหญ่

                คืนนั้นปุริมานนั่งมองผลงานของบรรดาลุงกับป้าที่ช่วยกันทำสวนดอกไม้เล็กๆ ให้เธอ เรียวปากบางยิ้มเมื่อนึกถึงเมื่อก่อนที่เคยมีสวนดอกไม้ไว้ให้ลูกสาวคนเดียวของบ้านวิ่งเล่นโดยมีเด็กผู้ชายคอยเป็นพี่เลี้ยง

 

                หนูบัว พี่เตโกรธจริงๆ แล้วนะ คุณป้านาสั่งให้พี่มาตามไปกินข้าวทำไมยังเล่นอยู่อีก

                หนูบัวของพี่เตหาได้นำพายังนั่งเล่นแคะขนมครก ซอยดอกไม่ใส่ดินเหลวๆ ต่อไป งอนคนตัวโตที่ไปในเมืองทั้งวัน ลืมนัดของหนูบัว ชิ

                งั้นก็ตามใจ

                อ้าว พี่เตจะไปไหน?’เด็กหญิงร้องหาคนตัวโตเสียงหลงพลางวิ่งตามทั้งที่ร้องเท้ายังไม่ทันได้ใส่

                คนตัวโตหยุดเดินหันกลับมากอดอกมอง สายตาที่มองมาน้อยใจพอกัน เธอมารู้ทีหลังว่าพี่เตอุตส่าห์นั่งรถสองแถวกลับมาบ้านสวนก่อน ทั้งที่คุณป้าเกดยังทำธุระไม่เสร็จ

                ไปให้แม่ของหนูบัวตีน่ะสิ ต่อไปพี่เตจะอยู่แต่บ้านหลังโน้น ไม่มาบ้านหลังนี้แล้วก็ได้พี่เตบอกเสียงเข้มหน้าตาเอาจริง แถมยังเดินดุ่ยๆ คนตัวเล็กวิ่งตามตัวปลิวจนหน้าแทบคะมำ

                พี่เตรอหนูบัวด้วยสิคะ หนูบัวจะขึ้นเรือนไปหาแม่แล้วก็ได้ แต่พี่เตต้องมาหาหนูบัวอีกนะ

                พี่เตหยุดเดินหันมายิ้มให้คนเกเร

                คิดดูก่อน

 

                ปุริมานยิ้มให้คนเจ้าเล่ห์ตั้งแต่เด็ก คิดดูก่อนของพี่เตก็คือไม่โกรธเธอแล้วนั่นแหละ แต่หนูบัวในตอนนั้นกลัวเหลือเกินว่าพี่เตจะไม่หาอีก หญิงสาวถอนใจด้วยความคิดถึง ตอนนี้พี่เตคงเจ้าเล่ห์กว่าวันวานแน่ๆ แล้วเธอคงตามไม่ทันอีกตามเคย เพียงแต่เขาอยู่ที่ไหนอยู่ใกล้ๆ หรือว่าไกลจนชาตินี้อาจไม่ได้พบกันอีกหนอ

                หญิงสาวเดินกลับเข้าไปในห้องพร้อมๆ กับไฟดวงหนึ่งจากบ้านใกล้เรือนเคียงสว่างนวลขึ้นในบัดดลราวกับขานรับคำวอนขอนั้น ใครคนหนึ่งมองมาอยากเรียกร่างเพรียวไว้ แต่จะมีประโยชน์อะไรในเมื่อทุกอย่างมันจบลงแล้ว สงสัยเพียงอย่างเดียวเท่านั้น

...ทำไมยังรอ?

 

รสิกายังโมโหปุริมานไม่หาย  เธอเกลียดน้องสาวต่างสายเลือดที่สุด ไม่รู้เหมือนกันว่าเริ่มเกลียดตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้แต่ว่าอยากทำอะไรก็ได้ให้มันไม่มีความสุข ทุกครั้งที่เธอเห็นปุริมานยิ้ม เธออยากเข้าไปแย่งรอยยิ้มนั้นมา คนสมบูรณ์พร้อมพ่อรัก มีเงินทอง มีหน้าตาในสังคมมีหรือจะเห็นหัวคนบ้านแตก ไม่มีเงิน ไร้คนรัก มีแต่คนดูแคลนได้ยังไง แล้วไงล่ะ ตอนนี้เธอเป็นคนที่มีพร้อมทุกอย่าง โดยเฉพาะคนรัก ในขณะที่ยัยนั่นไม่มี นี่ล่ะเหตุผลที่เธอนัดเอกภพในเย็นวันนี้

                “ทางนี้ค่ะพี่เอก”

รสิกาโบกมือพลางตะโกนเรียก หลายคนในร้ายกาแฟชั้นนำพากันหันมามอง แต่ใครสน ถ้าใครเห็นเอกภพก็ต้องอิจฉาเธอทั้งนั้น ลูกชายรัฐมนตรีชื่อดัง ถึงชื่อเสียงจะเน่าเหม็นวงการการเมืองไปหน่อยก็ตาม แต่การงานก็เป็นระดับผู้บริหาร ได้ออกข่าวอยู่บ่อยๆ มีหรือที่คนแถวนี้จะจำไม่ได้

                เอกภพเดินแกมวิ่งมาหารสิกาพอเห็นว่าใครต่อใครพากันมองมาก็รีบนั่งลง

                “มีอะไรหรือโรส พี่มีเวลาแค่ชั่วโมงเดียวนะ ต้องรีบกลับไปประชุม”

                “คุณแม่อยากให้พี่เอกไปทานอาหารเย็นด้วยกันที่บ้านค่ะ มีเรื่องสำคัญที่อยากจะพูดกับพี่เอก”

                เอกภพยกกาแฟขึ้นมาจิบพลางถามอย่างกังวลใจ แต่ปกปิดไว้ด้วยใบหน้ายิ้มพราวที่มอบให้รสิกาที่ยิ้มได้ทันทีที่เขายิ้มให้

“เรื่องอะไรหรือโรส”

“เรื่องของเรายังไงล่ะคะ พี่เอกไปนะคะ”

รสิกาคะยั้นคะยอยื่นมือไปจับมือของคนรักไว้ เธอรู้แก่ใจดีว่าแม่ไม่ได้ต้องการพบเอกภพ แต่หากเป็นความต้องการของเธอ มีหรือที่แม่จะไม่ยอมโอนอ่อนตาม

ดวงตาหลังแว่นเรียบหรูไหววูบแต่ก็กลบเกลื่อนหลบตาลงยามวางถ้วยกาแฟ ในขณะที่สมองพยายามนึกคำตอบที่ทำให้รสิกาไม่โกรธเขามากนัก

“พี่ติดลูกค้าสำคัญ เลื่อนเป็นวันอื่นได้ไหมโรส พี่ไม่อยากเสียลูกค้ารายนี้”

มือบางสะบัดปล่อยมือหนาอย่างไม่พอใจ กอดอกพร้อมกันถอนใจแรงๆ สายตาอ่อนหวานเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นโกรธกรุ่น

“ไม่ พี่เอกต้องไปบ้านโรสวันนี้”

                “มีเหตุผลหน่อยสิโรส งานของพี่ก็สำคัญนะ ถ้าพี่ไม่มีอนาคตในหน้าที่การงาน ต่อไปจะดูแลโรสได้ยังไง”

                ดวงตาวาวโรจน์เริ่มอ่อนลงเมื่อได้ยินคำหวาน  “แต่ว่า...”

ใบหน้างามยังง้ำงอ ทุกครั้งที่พูดถึงเรื่องนี้เขาเป็นต้องบ่ายเบี่ยงอยู่ร่ำไป เจ็บจี๊ดเสมอเมื่อคิดว่าเอกภพอาจจะไม่ลืมนังบัวก็เลยทำแบบนี้  มือหนาวางทับมือบางแล้วประสานไว้ สายตาที่มองคนรักเต็มไปด้วยคำขอร้องที่ไม่อาจพูดทุกอย่างที่คิดออกมาได้ทั้งหมด

                “น่านะ เอาไว้วันหลังก็แล้วกัน เราไม่ได้เพิ่งคบกันเสียหน่อย ฝากบอกคุณป้าด้วยนะว่าพี่ติดลูกค้าสำคัญ เอาไว้ว่างพร้อมๆ กันแล้วค่อยนัดคุยเรื่องสำคัญของเรา”

                เอกภพไม่อยากทำแบบนี้นัก แต่ 2 ปีที่ผ่านมาทำไมเขาถึงยังไม่แน่ใจตัวเองสักทีก็ไม่รู้ บางที่อาจจะเพราะเขาต้องการเวลาสำหรับสร้างความมั่นคงทางฐานะให้มากกว่านี้ เขายังไม่พร้อมแต่งงานมีครอบครัว

                “ก็ได้ค่ะ แต่มีข้อแม้ว่าพี่เอกต้องให้โรสยืมแหวนวงนั้น”

                เอกภพลอบถอนใจมองแหวนก้อยอย่างไม่สบายใจนัก แต่พอเห็นรสิกากำลังน้ำตาคลอก็ปฏิเสธไม่ลงจำต้องถอดแหวนออกจากนิ้วก้อยส่งให้

                “ก็ได้ครับ แต่โรสห้ามทำหายเด็ดขาดนะ”

                “ค่ะ โรสรู้ว่าแหวงวงนี้สำคัญกับพี่เอกมาก” และแทงใจดำใครบางคนมากเหมือนกัน

                รสิการับแหวนมาใส่นิ้วนางข้างซ้ายอย่างพอใจ ถึงแหวนวงนี้จะไม่งามเท่าแหวนหมั้นที่เธอหมายตาไว้ แต่ก็มีความหมายมากพอสำหรับคนที่รู้ถึงความหมาย ซึ่งมีเพียงเธอ เอกภพและปุริมานเท่านั้นที่รู้ ครั้งหนึ่งเอกภพเคยขอให้เธอไปช่วยเลือกซื้อแหวนเพื่อนำไปให้ปุริมานในวันเกิด แน่ล่ะ ยัยนั่นคงดีใจจนเนื้อเต้น แต่อีกไม่ถึงเดือนแหวนวงนี้ก็ถูกเอามาคืนเมื่อรู้ว่าเธอกับเอกภพเริ่มคบกันในฐานะแฟน ดูสิถ้าเห็นแหวนแล้วยังจะปากแข็งว่าไม่รู้สึกรู้สาอะไรได้อีกหรือเปล่า

 

                แล้วจะมา up บทต่อไปค่ะ

            อัมราน^^

 

 

 

 

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
รักละลายแค้น วางแผงแล้ว สนพ ธราธร ตอนที่ 5 : ตอนที่ 4...100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1197 , โพส : 11 , Rating : 100% / 16 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 11 : ความคิดเห็นที่ 44
เอกภพคือต้นตอที่ทำให้หนูบัวกับพี่เตผิดใจกันหรือเปล่าเนี่ย ๆ ๆ 
Name : เซกิกั๊บป๋ม < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เซกิกั๊บป๋ม [ IP : 58.8.15.93 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 กันยายน 2555 / 13:53
# 10 : ความคิดเห็นที่ 43
เอกภพคือต้นตอที่ทำให้หนูบัวกับพี่เตผิดใจกันหรือเปล่าเนี่ย ๆ ๆ 
Name : เซกิกั๊บป๋ม < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เซกิกั๊บป๋ม [ IP : 58.8.15.93 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 กันยายน 2555 / 13:53
# 8 : ความคิดเห็นที่ 42
ทำไมยังรอ?

นี่พี่เตหมายความว่ายังไง
หรือว่าเข้าใจผิดว่าหนูบัวไม่รอเหรอ

ว่าแต่แล้วรออะไรล่ะ??
Name : มะปราง [ IP : 171.6.224.152 ]

วันที่: 15 กันยายน 2555 / 00:01
# 8 : ความคิดเห็นที่ 41
ต้องมีอะไรเข้าใจผิดกันแน่นอน แล้วที่เข้าใจผิดน่ะมันคืออะหยังน้อ....
Name : เซกิกั๊บป๋ม < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เซกิกั๊บป๋ม [ IP : 61.90.19.14 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 กันยายน 2555 / 17:15
# 7 : ความคิดเห็นที่ 40
หนุบัวรอพี่เตอยู่นะ
Name : ขอให้สมปรารถนา < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ขอให้สมปรารถนา [ IP : 115.87.73.160 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 กันยายน 2555 / 10:45
# 6 : ความคิดเห็นที่ 39
ชอบพระเอกของคุณอัมรานมากๆ ลึกลับหน่อยๆเท่ห์ดีจัง^^


Name : น้ำทะเลสีฟ้า < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ น้ำทะเลสีฟ้า [ IP : 125.26.136.221 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 กันยายน 2555 / 08:10
# 5 : ความคิดเห็นที่ 38
ต่อเถอะค่ะ ใจจะขาดแล้วเด้อ
Name : ถักผมเปีย [ IP : 27.55.13.50 ]

วันที่: 13 กันยายน 2555 / 23:26
# 4 : ความคิดเห็นที่ 37
มาต่อเถอะค่ะ อยากอ่านแล้วน่าาา
Name : เซกิกั๊บป๋ม < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เซกิกั๊บป๋ม [ IP : 58.8.239.0 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 กันยายน 2555 / 18:44
# 3 : ความคิดเห็นที่ 36
ง่าๆๆๆ  สนุก แต่ลุ้นอ่ะ ความจริงเป็นยังไงมายังไงน่าาาาา  อยากรู้จัง
Name : เซกิกั๊บป๋ม < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เซกิกั๊บป๋ม [ IP : 58.8.130.12 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 กันยายน 2555 / 18:23
# 1 : ความคิดเห็นที่ 33
รอลุ้นต่อไปค่า เอาใจช่วยหนูบัวนะจ๊า
Name : น้ำทะเลสีฟ้า < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ น้ำทะเลสีฟ้า [ IP : 125.26.143.133 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 กันยายน 2555 / 16:46
# 1 : ความคิดเห็นที่ 32
ช่วยให้ได้นะ
Name : แว่นใส [ IP : 202.183.194.2 ]

วันที่: 12 กันยายน 2555 / 14:21
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android