คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ซ่อนรักในเงาแค้น (หัวใจในสายลม) วางแผงแล้ว สนพ อักษรศาสตร์

ตอนที่ 1 : บทนำ


     อัพเดท 17 เม.ย. 51
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ซึ้งกินใจ
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : อัมราน/บรรพตี ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ อัมราน/บรรพตี
My.iD: https://my.dek-d.com/Darrano
< Review/Vote > Rating : 98% [ 299 mem(s) ]
This month views : 3 Overall : 61,245
458 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 42 คน ]

[ กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ซ่อนรักในเงาแค้น (หัวใจในสายลม) วางแผงแล้ว สนพ อักษรศาสตร์ ตอนที่ 1 : บทนำ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 4754 , โพส : 1 , Rating : 100% / 2 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


บทนำ

 

                แสงสลัวที่ลอดมาระหว่างรูไม้ช่องเล็กๆ และริบหรี่ ดวงตาเรียวเล็กพยายามมองผ่านจากรูเล็กนั้น มือชื้นเหงื่อยันฝาไม้อย่างสุดแรง แต่ก็ไม่มีผลให้ไม้หนาใหญ่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย มือหยาบกร้านของสมบูรณ์ซึ่งเป็นเพียงหญิงชราปิดริมฝีปากของร่างบางเล็กไว้แน่นเพื่อไม่ให้เสียงกรีดร้องปนสะอื้นดังออกไปยังข้างนอกตู้ไม้หนาทึบใบนี้  ที่นี่คือที่ที่ปลอดภัยที่สุด ความเย็นจากบางอย่างไหลผ่านมือหยาบกร้านนั้นไปจนหญิงชรารู้สึกสงสารสุดหัวใจ หากไม่เพราะมือและเท้าถูกมัดไว้แล้วละก็ธารรินคงกระโจนออกไปหาเมธัสอย่างแน่นนอน สองพ่อลูกที่เหลือกันอยู่แค่สองคน ต่อไปจะเป็นยังไงก็สุดรู้

                สมบูรณ์ก้มลงไปกระซิบที่หูของธารรินพอได้ยินอย่างปลอบโยนและให้กำลังใจทั้งธารรินและตัวนางเองว่า

                “เชื่อฟังคำสั่งคุณพ่อนะคะหนูริน เดี๋ยวคุณพ่อก็มาค่ะ”

                เด็กหญิงอายุ 8 ขวนที่สมบูรณ์เรียกว่าหนูรินส่ายหน้าไปมาอย่างไม่ยอมและไม่เชื่อ ธารรินกำลังกลัวอะไรที่ไม่ใช่กลัวผู้บุกรุกพวกนั้น เธอกำลังกลัวมาจากหัวใจ พ่อกำลังอยู่ในอันตราย แม้จะไม่มีใครบอก แต่เธอก็รู้ได้ด้วยสัญชาติญาณบางอย่าง เด็กหญิงกำลังหัวใจปวดหนึบ อัดอึดด้วยความกลัวอย่างสุดขีดเหมือนหัวใจถูกบีบจนหายใจแทบไม่ออก

                ธารรินตะเกียกตะกายพร้อมกับเพ่งมองไปที่รูเล็กๆ อันเป็นความหวังเดียวที่ช่วยให้เธอเห็นว่าข้างนอกเกิดอะไรขึ้นบ้าง พ่อของเธอกำลังถูกใครบางคนที่เธอไม่รู้จักจับมัดกับเก้าอี้ไม้พ่อชอบนั่งเสมอ

เมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้พ่อยังนั่งที่เก้าอี้ตัวนั้นดูโทรทัศน์พร้อมกับเล่นเกมในคอมพิวเตอร์โน๊ตบุคกับเธอ หัวเราะและยิ้ม ไม่มีลางบอกเหตุว่าทุกอย่างจะเปลี่ยนไปราวฟ้ากับเหว เพียงพ่อของเธอวางสายจากโทรศัพท์ที่เธอไม่รู้ว่าปลายสายเป็นใคร แววตาพ่อตื่นตระหนกยามมองมาที่เธอโดยไม่พูดอะไร ป้าสมบูรณ์ถูกสั่งให้พาเธอมายังตู้ใบนี้ เมธัสหาผ้าผืนยาวมาได้หนึ่งผืนและมัดลงที่มือและเท้าลูกสาวที่เขารักสุดหัวใจ แววตาห่วงใยและโหยหาล้ำลึกยามมองธารริน ธารรินมองพ่ออย่างไม่เข้าใจนัก เมธัสบอกธารรินก่อนที่จะปิดบานไม้หนาว่า

‘อยู่ในนี้ก่อนนะคะหนูริน เดี๋ยวพ่อมา’

‘ป้าสมบูรณ์ดูแลหนูรินด้วยนะครับ อย่าเปิดจนกว่าผมหรือตำรวจจะมาเด็ดขาด’ หญิงชรารับปากและรับรู้ได้ถึงความเครียดของชายหนุ่ม

ธารรินจำได้ว่าเธอพยายามจะร้องห้ามพ่อว่าอย่าไป แต่ก็ไม่ทัน บานไม้หนาใหญ่ปิดลงพร้อมกับความมืดมิด ยังดีที่ยังมีรูเล็กๆ ให้ธารรินให้เห็นเหตุการณ์ข้างนอกได้บ้าง ในตอนนั้นเด็กหญิงได้ยินเสียงเคาะประตูเสียงดัง และรัวแรง โดยไม่รอให้เมธัสเปิดประตูด้วยซ้ำ  ประตูบานใหญ่ถูกถีบและเปิดออกอย่างรุนแรง เสียงเนื้อกระทบพื้นดังโครมใหญ่ ธารรินพยายามเพ่งหาที่มาของเสียงนั้น แต่ก็ไม่เห็นอยู่ดี หูเล็กแนบไปกับบานไม้เพื่อฟังเสียง ธารรินได้ยินเสียงบางอย่างถูกลากไปกับพื้น เมื่อธารรินกลับมาเพ่งมองที่รูไม้นั้นอีกครั้งเสียงกรีดร้องก็ถูกปิดด้วยมือหยาบของสมบูณ์ พ่อของเธอถูกมัดอยู่ที่เก้าอี้ตัวนั้น มีเลือดออกจากจมูกและมุมปาก เสื้อผ้ายับเยิน คงมีเพียงแววตาของพ่อเท่านั้นที่ยังแข็งกร้าวและไม่ยอมแพ้

                ตอนนี้พวกที่บุกรุกเข้ามายืนจังก้ายืนค้ำหัวเมธัส มือหนาส่ายปืนไปมาอย่างข่มขวัญและวัดใจ หนึ่งในผู้บุกรุกพูดเสียงกร้าว

                “ถ้าไม่อยากตายเอาหลักฐานทั้งหมดมา”

                ธารรินรู้สึกกลัวขึ้นมาจับใจที่พ่อของเธอยังคงเงียบเฉย  ริมฝีปากยิ้มอย่างชวนให้พวกมันโกรธแค้น เด็ก หญิงธารรินพูดกับตัวเองในใจและหวังว่าพ่อจะได้ยิน เธอเชื่อว่าพ่อกับเธอมีความคิดที่สื่อถึงกันได้

                ‘พ่อขาให้พวกมันไป รินรักพ่อนะคะ’

                น้ำตาจากร่างเล็กบางไหลรินอาบสองแก้ม สมบูรณ์สวมกอดธารรินเอาไว้ทั้งตัวเพราะนางมีลางสังหรณ์ว่าการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในชีวิตของหนูรินกำลังจะเกิดขึ้น ถึงแม้เมื่อ 4 ปีก่อนจิตรลดาซึ่งเป็นแม่ของธารรินจะจากไปด้วยโรคหัวใจ ตอนนั้นธารรินยังเด็กเกินที่จะเข้าใจถึงคำว่าสูญเสีย แต่ครั้งนี้นางเองก็ไม่รู้ว่าเรื่องนี้จะเป็นเช่นใดต่อไป

                “ไอ้พวกคนคด” เมธัสซึ่มกำลังข่มความเจ็บปวดกัดฟันพูด เมื่อไหร่ตำรวจจะมาเสียทีนะ ชายหนุ่มคิดในใจอย่างกังวล อย่างไรเสียเขาก็ต้องถ่วงเวลาไว้ก่อน ธารรินต้องปลอดภัย แต่จะให้เขาก้มหัวให้ไอ้พวกนี้เขาก็ทำไม่ได้เช่นกัน

                แทนคำพูด ปืนกระบอกสีดำถูกฟาดลงที่ขมับของเมธัสเต็มแรง เลือดไหลเป็นทาง แต่นั่นไม่สามารถลบแววตาแข็งกร้าวของเมธัสได้

                “อยากตายนักนะมึง เดี๋ยวได้ตายสมใจแน่”

                ปลายกระบอกปืนจ่อนิ่งที่หน้าผากกว้างของเมธัส เสียงสับนกดังคลิกเบาๆ แต่เสียงนั้นกลับสะท้อนดังไปทั้งสมองของธารริน เด็กหญิงพยายามดิ้นทั้งที่มือและเท้าถูกมัดไว้อย่างแน่นหนา เท้าทั้งสองพยายามถีบบานไม้อันเป็นประตูเต็มแรง ไหล่ทั้งสองข้างช่วยกระแทกซ้ำ สมบูรณ์ที่แก่ชราจับร่างเล็กด้วยแรงทั้งหมดที่มี แต่นั่นก็ไม่ทันเสียแล้ว สายตาผู้บุกรุกมองหาที่มาของเสียงกุกกัก พวกมันส่งสัญญาณกันเองว่าให้เงียบเพื่อฟังเสียง

                “มีใครอยู่กับมึงอีก” พวกมันหันมาถามเมธัส ดวงตาวาววาบ

                เมธัสหัวใจกระตุกวูบ พวกมันต้องได้ยินเสียงเมื่อครู่อย่างที่เขาได้ยินแน่ๆ รินลูกรัก พ่อต้องปกป้องลูกให้ได้ คุณลดาช่วยปกป้องลูกของเราด้วย เมธัสภาวนาในใจ เหงื่อซึมออกมาเต็มมือและหน้าผาก

                เมธัสมองไปยังพวกลิ่วล้อของ ‘มัน’ ที่เขารู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่ พวกมันยังสอดส่ายสายตาหาที่มาของเสียงที่เงียบไปนานแล้ว ชายหนุ่มพยายามไม่หันไปมองที่ตู้ไม้ใบใหญ่ที่วางตรงมุมห้องที่ปกปิดด้วยม่านบางๆ ไว้อย่างแนบเนียน

                หนึ่งในพวกมันพูดเสียงหงุดหงิดด้วยความรำคาญและอยากไปจากที่นี่เต็มทีแล้ว

                “อย่าสนใจเลยน่า จัดการมันให้จบๆ อย่างที่นายสั่งเถอะ”

                “กูให้โอกาสมึงเป็นครั้งสุดท้าย เอาหลักฐานที่มึงมีมาเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นปืนในกระบอกนี้คงได้ไช้งานแน่ๆ”

                ธารรินที่ตอนนี้ถูกมัดปิกปากเพิ่มขึ้นไปอีกอย่างเพราะสมบูรณ์ต้องกอดรัดเด็กหญิงเอาไว้ไม่ให้กระโจนจะออกไปช่วยเมธัสแบบเมื่อครู่อีก ไม่ใช่เพราะนางรักตัวกลัวตาย แต่นางรู้ดีว่าหากธารรินออกไปเมธัสจะยิ่งตกในสถานการที่แย่ไปกว่าเดิม พวกมันย่อมรู้ดีว่าธารรินจะเป็นตัวประกันในการต่อรองครั้งนี้

                ธารรินอยากตะโกนออกไปเหลือเกินว่า รินรักพ่อ แต่เธอทำไม่ได้ ของอะไรที่พวกมันต้องการ พ่อเธอเก็บอะไรไว้กัน ของสำคัญขนาดที่พ่อต้องถูกทำร้ายขนาดนี้มันคืออะไร และพ่อเธอมีมันจริงๆ หรือเปล่า ที่ธารรินทำได้คือมองไปข้างนอกนั้นผ่านรูเล็กๆ พร้อมกับอนาคตที่เธอไม่รู้ว่ามันจะลงเอยอย่างไร

                “ชั้นยอมแล้ว หลักฐานที่พวกแกต้องการตู้เซฟในห้องนอนของชั้น” เมธัสตอบ แต่แววตากลับกำลังครุ่นคิด ธารรินผ่อนลมหายอย่างลุ้นระทึกว่าพวกมันจะปล่อยพ่อของเธอไหม

                “เฮ้ย ขึ้นไปดูซิ” คนที่เป็นหัวหน้าสั่ง ร่างสูงหนารับคำสั่งกำลังจะเดินขึ้นไปยังชั้นสองของบ้าน เสียงของเมธัสขัดจังหวะขึ้น

                “มันต้องใช้รหัส ชั้นเปิดได้คนเดียวเท่านั้น” เมธัสต่อรอง มีเพียงเขาที่รู้ว่าในตู้เซฟใบนั้นมีอะไรอยู่ข้างใน

                “ได้ อย่าตุกติกนะมึง” เจ้าหัวหน้าสั่งให้ลูกน้องแก้มัดเมธัสและเดินประกบเมธัสขึ้นไปยังชั้นสองของบ้าน เมธัสเหลือบไปที่ตู้ไม้ใบนั้นแวบหนึ่ง ธารรินไม่มีโอกาสเห็นแววตาของพ่อในเวลานั้นเพราะถ้าเห็นเธอคงรู้ว่าพ่อกำลังสื่ออะไรถึงเธอผ่านดวงตาคู่นั้น

               

เวลาผ่านไปไม่กี่นาที ทุกอย่างยังคงเงียบกริบจนธารรินกระสับกระส่ายอย่างกังวลใจ ลึกๆ แล้วธารรินรู้ว่าเธอกำลังกลัว กลัวสิ่งที่เธอไม่อยากให้เกิด แต่เสียงไม่คาดฝันดังขึ้นท่ามกลางเงียบ ธารรินสะดุ้งสุดตัว

                “ปัง ปัง!!”

                “กรี๊ด กรี๊ด” ธารรินกรีดร้องโดยเสียงไม่ดังไปกว่าเสียงกระซิบ เสียงปืนของใคร ของพ่อใช่ไหม หรือว่าของพวกมัน

                เสียงดังตึง ตึง ของคนที่วิ่งลงบันไดดังขึ้น ธารรินมีความหวังขึ้นมาในใจ พ่อกลับมาหารินแล้วใช่ไหม เสียงฝีเท้าวิ่งผ่านตู้ใบที่เธออยู่ไป เสียงประตูบานใหญ่ของบ้านกระแทกเสียงดัง ความเงียบเข้ามาแทนที่อีกครั้ง ธารรินออกแรงดิ้นเพื่อให้ประตูเปิด อะดรีนารีนทำงานเต็มที่ สมบูรณ์จับธารรินไม่อยู่อีกแล้ว

                “อย่าเพิ่งค่ะหนูริน รอคุณพ่อก่อน”

                ธารรินไม่ฟัง เธอวิ่งออกไปจากตู้ทันทีที่บานไม้เปิดออก สองเท้าวิ่งแก้ๆ กังๆ ทั้งที่ยังถูกมัดไว้ เด็กหญิงกระโดดขึ้นบันไดด้วยเท้าทั้งสอง หูของเธอไม่ได้ยินเสียงอะไรทั้งสิ้น แม้เสียงประตูบานใหญ่ของบ้านที่เปิดออกอีกครั้ง ตำรวจหลายนายกรูกันเข้ามาเพราะได้ยินเสียงปืน สมบูรณ์วิ่งตามธารรินมาเท่าที่แรงของหญิงชราจะทำได้ ยังไม่ทันถึงห้องของเมธัสเสียงธารรินก็กรีดร้องโหยหวน

                “กรี๊ด พ่อขาหนูรินมาแล้ว พ่อ ฮือๆ พ่ออย่าตายนะคะ” ธารรินเอนตัวลงไปซบที่อกกว้างของพ่อที่เธอรัก

                สมบูรณ์ปิดปากเพื่อกลั้นเสียงหวีดร้องของตนเอง นางรีบเข้าไปแก้มัดให้ธารริน

เมธัสมีเลือดซึมมาที่หน้าอกข้างซ้าย เปลือกตาของเมธัสค่อยๆ ลืมขึ้นแต่ก็ริบหรี่เต็มที มือเรียวใหญ่ปล่อยปืนที่เขาได้มาจากตู้เซฟและต่อสู้กับพวกมันเมื่อครู่ เขาลูบศีรษะเล็กเบาๆ ด้วยแรงที่เหลือน้อยเต็มที

                “อย่าร้องไห้ พ่อรักหนูริน ยิ้มให้พ่อหน่อยได้ไหมคะ” เมธัสพูดเสียงเบาและพยายามยิ้มให้ธารริน ธารรินยิ้มให้พ่ออย่างฝืดเฝือเต็มที

                “ได้ซิคะพ่อ หนูรินรักพ่อ”  เด็กหญิงโผเข้ากอดเมธัสทั้งตัวพร้อมกับส่งสายตาไปยังตำรวจพร้อมกับพูดว่า

                “คุณตำรวจพาพ่อไปหาหมอทีได้ไหมคะ พ่อโดนยิง เร็วๆ ซิคะ”

                “พ่อไม่เป็นอะไรแล้วค่ะหนูริน หลับตานะคะ” เมธัสกัดฟันพูด เขาเหลือเวลาน้อยเต็มที มือเรียวใหญ่ล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงของตนเอง อาการสำลักอากาศทำให้เขารู้ว่าเขาต้องรีบแล้ว

                เมธัสส่งบางอย่างให้ธารริน สติเขากำลังเลื่อนลอยเต็มที สิ่งนั้นถูกวางลงที่มือเรียวเล็กของลูกสาวที่เขารัก เด็กหญิงไม่สนใจในตอนนั้นว่ามันคืออะไรเพราะพ่อของเธอกำลังค่อยๆ หลับตาลงไปอีกครั้ง มือเล็กๆ บีบมือเมธัสแน่นพร้อมกับตะโกนลั่นด้วยรู้ว่าพ่อจะไม่ลืมตาขึ้นมาอีกแล้ว

                “พ่อขา หนูรินรักพ่อ ลืมตาขึ้นมาสิคะ”

 “พ่อโกหก พ่อทิ้งหนูรินไปแล้ว ฮือๆๆ”

                สมบูรณ์เข้ามากอดธารรินไว้แน่น ตำรวจที่เห็นการพรากจากของสองพ่อลูกต่างเบือนหน้าไปด้วยความสะเทือนใจ ธารรินยังคงร้องไห้สะอึกสะอื้นและตะโกนลั่นไปทั่วทั้งห้องนั้น เพียงไม่นานเด็กหญิงธารรินก็ฟุบหมดสติไปพร้อมกับสิ่งนั้นที่เมธัสให้เธอยังคงกำแน่นในมือ...


           บทนำโหดพอประมาณค่ะ หลังจากนี้จะเข้าโหมดเดิมแล้วค่ะ อิอิ ไม่ได้ Post ผิดเรื่องนะคะ แบบว่าชื่อออกหวานแหวว ทำไมบทนำโหดซะขนาดน้าน  แล้วความหวานจะตามมาจ้า <<< อัมราน



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ซ่อนรักในเงาแค้น (หัวใจในสายลม) วางแผงแล้ว สนพ อักษรศาสตร์ ตอนที่ 1 : บทนำ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 4754 , โพส : 1 , Rating : 100% / 2 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 1 : ความคิดเห็นที่ 397
เป็นกำลังใจให้น่ะค่ะ
PS.   การแต่งนิยายที่ดีต้องออกมาจากใจ
Name : กระปุกออม < My.iD > [ IP : 125.27.184.81 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 มกราคม 2552 / 20:49

หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android