เสน่หาลาภิณ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 18,916 Views

  • 84 Comments

  • 121 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    14

    Overall
    18,916

ตอนที่ 29 : ผมอยากพบคุณ 1/3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 963
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    2 ส.ค. 61

เนื่องจากลาภิณเปลี่ยนแผนการเดินทางมาระยองกะทันหันทำให้มาดาต้องออกเดินทางโดยรถของบริษัทตั้งแต่ตีสี่เพื่อที่จะมาถึงโรงแรมแกรนด์ ระยอง ในเวลา 6 โมงเช้าเพราะเธอต้องเตรียมเอกสารต่างๆ สำหรับการประชุมในเช้าวันนี้ โดยเธอทำงานร่วมกับเลขาของผู้จัดการโรงแรมเพื่อประสานงานไปในตัว พอใกล้เวลาเริ่มงานลาภิณก็ลงมาจากห้องพัก มาดามอบแฟ้มที่เตรียมไว้มอบให้เขาและรายงานเรื่องต่างๆ รวมทั้งเรื่องสุดท้ายที่เพิ่งวางสายไปเมื่อสักครู่

“คุณปารวีโทรมาอีกแล้วค่ะบอกว่าขอให้คุณลาภิณโทรกลับ”

ลาภิณพยักหน้าก่อนบอกเลขาด้วยเสียงเรียบๆ ว่า “ต่อไปถ้าผู้หญิงคนนี้โทรมาอีกไม่ต้องรายงายผมนะมาดา”

“ได้ค่ะ คุณลาภิณ”

ลาภิณเข้าประชุมและทำงานอีกตลอดทั้งบ่ายจะมีช่วงว่างบ้างก็ตอนที่ลลิตาโทรมาเพราะลัลนาเพิ่งส่งข่าวว่ามัทนาไปทำงานนอกสถานที่ที่ระยอง ทำให้นางรีบโทรหาลูกชาย ลาภิณเห็นว่าแม่โทรมาก็พอจะรู้ว่าคงไม่พ้นเรื่องของมัทนานั่นล่ะ

“ว่างแล้วใช่ไหมตาภิณ วันนี้แวะไปหาหนูมัทหรือเปล่า ยัยลัลบอกแม่ว่าหนูมัทไปทำงานที่ระยองใกล้กับโรงแรมของเราพอดีเลยใช่ไหม”

ลาภิณยิ้มในความพยายามของแม่ตัวเอง แต่ยังถามกลับไปเสียงซื่อๆ “คุณแม่อยากให้ผมทำอะไรหรือครับ”

ลลิตายกมือทาบอกเจ้าลูกชายของนางทำอย่างกับไม่เคยจีบผู้หญิง “ถามได้ลูกคนนี้ คู่หมั้นมาทำงานอยู่ไม่ไกลยังมาถามแม่อีก ภิณก็แวะไปหาดูแลหนูมัทบ้างสิ เรื่องแบบนี้ไม่รู้ได้ยังไงลูก”

“เอาไว้ผมจะแวะเข้าไปหามัทนานะครับ”

ลลิตาถามเรื่องต่างๆ อีกไม่กี่คำก็วางสายเพราะต้องเตรียมไปเปิดงานการกุศล ลาภิณทำงานจนห้าโมงเย็นมาดาจึงเข้ามาบอกขอตัวกลับห้องพักเพราะพรุ่งนี้ยังมีงานที่นี่อีกวัน ชายหนุ่มชักเหนื่อยแล้วเหมือนกันจึงลงลิฟต์มาชั้นล่างพลางเช็คโทรศัพท์ไปด้วย ตลอดทั้งวันมัทนาไม่ได้ส่งข้อความหาเขาแม้แต่ครั้งเดียว ป่านนี้คงทำงานมีความสุขกับเพื่อนสนิทกระมัง

รถขับมาจอดรอลาภิณพอดี ชายหนุ่มบอกให้คนขับรถพาไปยังสถานบันเทิงกลางเมืองระยอง แทนที่จะไปหามัทนาอย่างที่ลลิตาต้องการ

หนึ่งชั่วโมงผ่านไปอย่างรวดเร็ว แต่ลาภิณกลับรู้สึกว่าตัวเองไม่เหมือนเดิม เขาไม่สนุกสุดเหวียงหรือครึ้มใจอยากพาสาวสวยที่เวียนเข้ามาแจกเบอร์และทอดสายตาให้กลับมายังห้องพักสักคน มันกลายเป็นความเบื่อหน่ายจนคิดว่าการกลับห้องพักแล้วดูทีวีไปเรื่อยๆ น่าพอใจมากกว่า

ลาภิณอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเปิดทีวีนอนดูบนเตียง ไม่มีความรู้สึกอยากลุกขึ้นไปทำงานสักชั่วโมงก่อนเข้านอนอย่างที่เคยเป็นมา เขาได้แต่ดูทีวีไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเสียงข้อความไลน์ดังขึ้น ลาภิณคว้าโทรศัพท์มาดูแล้วรีบเปิดอ่านเมื่อเห็นแล้วว่ามัทนาส่งข้อความมา

คุณหายเจ็บแขนหรือยังคะ

“อยากถามแค่นี้เองหรือมัทนา” ลาภิณยิ้มบางพลางมองหน้าจอโทรศัพท์ ตอนนี้มัทนาต้องเห็นว่าเขาอ่านข้อความแล้ว หลังจากนี้เธอจะทำยังไงต่อ

ฉันง่วงแล้ว หลับฝันดีนะคุณ ถ้าได้เลขสองตัวช่วยไลน์บอกฉันด้วย

ลาภิณหัวเราะชอบใจรู้สึกได้ว่าความเบื่อมันหายไปเองพอๆ กันตอนที่มันเข้ามาในชีวิต มัทนาไม่ได้คาดหวังเงินมากมายจากเขาแต่ต้องการแค่เลขท้ายสองตัวเองหรือ ชายหนุ่มมองข้อความพลางถอนใจแต่กลับไม่ได้พิมพ์อะไรกลับไป เขาเพียงหลับตาลงและขอให้ฝันดีมาเยี่ยมเยือนกันบ้างเท่านั้น

 

มัทนามองโทรศัพท์แล้วขมวดคิ้วใส่ ลาภิณอ่านแต่ไม่ตอบกลับมาสักคำ โชคดีที่เธอไม่ได้คาดหวังอะไรมากนักเพราะเขาไม่จำเป็นต้องมาใส่ใจเมื่อเราเป็นแค่เพื่อนที่ไม่อาจคาดหวังอะไรได้นอกจากสัญญาใจที่ตกลงกันแค่นั้น หญิงสาวกินอาหารเช้ากับคนงานแล้วรีบดูแลดอกไม้ที่ลำเลียงมาลงสวนหย่อม พิพัฒว่างพอดีเลยลงมาช่วยคนงานอีกคนทั้งที่เป็นนายจ้างแท้ๆ

ผ่านไปเกือบครึ่งวันดอกไม้ก็ลงเกือบหมดทุกแปลง ส่วนต้นไม้กำลังเดินทางมาคงถึงประมาณช่วงบ่ายๆ ของวันพรุ่งนี้ มัทนาพอใจที่งานเดินหน้าไปตามกำหนด หญิงสาวปาดเหงื่อพลางใช้ผ้าขนหูผืนเล็กซับใบหน้าที่แดงก่ำเนื่องจากแดดในยามเกือบเที่ยงวัน

          “เอาหมวกไปสิมัท เดี๋ยวกลับไปดำเป็นเหนี่ยงล่ะลุงธรได้บ่นพัฒแน่เลย” พิพัฒส่งหมวกให้มัทนา หญิงสาวรับไปใส่พลางยิ้มให้เพราะไม่อยากให้เสียน้ำใจ

          “ขอบใจนะ พรุ่งนี้พัฒคงต้องดูสวนไปคนเดียวก่อนนะ ถ้ามีอะไรก็โทรหามัทแล้วกันหรือบอกหัวหน้าคนงานไว้ก็ได้ มัทสั่งงานไว้หมดแล้ว”

          “อ้าว ทำไมกลับเร็ว ไหนว่าจะกลับพรุ่งนี้”

          มัทนาจำได้ว่าบอกพิพัฒเอาไว้แบบนั้น “มะลิโทรมาบอกว่ามีดีลงานใหม่ ลูกค้าอยากคุยกับมัทโดยตรงน่ะ ถ้าไม่ติดอะไรมัทจะกลับมาดูงานทางนี้ต่อแล้วกัน”

         พิพัฒฟังแล้วค่อยสบายใจวินาทีแรกที่ได้ยินว่ามัทนาจะกลับเขาคิดไปก่อนแล้วว่าเป็นความต้องการของลาภิณ แต่ชายหนุ่มสบายใจได้ไม่นานรถตู้ซึ่งมีโลโก้ของโรงแรมชื่อคุ้นๆ ก็แล่นเข้ามาแล้วจอด อาหารซึ่งบรรจุใส่ถาดพลาสติกกำลังถูกลำเลียงมาโดยพนักงานสามคน

          “มีใครสั่งอาหารหรือเปล่า” พิพัฒถามเสียงดัง แต่สายตามองที่มัทนาเพียงคนเดียว

          มัทนาส่ายหน้าทันที “ไม่ต้องมองมาทางนี้ มัทจะเอาเวลาที่ไปสั่งอาหารโรงแรม แค่คิดชื่อเมนูก็ปวดหัวแล้ว”

          “ดูชื่อโรงแรมเสียก่อนสิ”

          “คุณลาภิณจะทำแบบนี้เพื่อฉันเนี่ยนะ” มัทนามองชื่อโรงแรมซึ่งเพ้นท์อยู่ที่ตัวรถ แม้จะรู้ว่าโรงแรมแกรนด์ รอยัล ระยอง เป็นของลาภิณ แต่เธอไม่กล้าคิดเข้าข้างตัวเองเด็ดขาด

          พิพัฒรู้สึกหมั่นไส้ลาภิณจนอยากเบ้ปาก “คู่หมั้นทำให้กันไม่เห็นแปลก คะแนนคงขึ้นรัวๆ”

          “อะไรนะ” มัทนามัวแต่คิดถึงเหตุผลว่าลาภิณส่งอาหารมาให้ทำไมจนฟังพิพัฒไม่ทัน

          “ไม่มีอะไร มัทไปบอกคนงานสิว่าวันนี้มีอาหารอร่อยๆ เพียบเลย เดี๋ยวพัฒไปเคลียร์พื้นที่วางอาหารก่อน”

          มัทนาได้แต่พยักหน้าเห็นด้วยยังไม่แน่ใจอยู่ดีว่าอาหารจากโรงแรมมื้อนี้มาจากคำสั่งของลาภิณ ครั้นจะปล่อยผ่านทำเป็นไม่สนใจคงไม่ดีอีก เธอเลยส่งข้อความหาเขาแทนการโทร เผื่อเขากำลังยุ่งเหมือนคราวก่อนอีก

          มีอาหารจากโรมแรมของคุณมาส่ง ถ้าคุณเป็นคนที่ส่งมาให้ ฉันขอบคุณนะ แต่ถ้าไม่ใช่และรู้ว่าใครส่งมา ฉันฝากขอบคุณด้วยนะคะ

          มัทนาค่อยสบายใจเดินไปหาพนักงานเพื่อถามว่าเป็นคำสั่งของใคร แต่พนักงานกลับตอบไม่ได้บอกว่าแค่ว่าหัวหน้าสั่งลงมาอีกทีเท่านั้น หญิงสาวยิ้มแล้วเอ่ยขอบคุณก่อนจะรอจนรถตู้ขับออกไปจากหมู่บ้าน

          “ไงล่ะ ใช่คุณลาภิณหรือเปล่า” พิพัฒถามเมื่อมัทนามาสมทบที่โต๊ะซึ่งเต็มไปด้วยอาหารหลายถาดและข้าวสวยร้อนๆ

          “ไม่รู้สิ เอาไว้เจอเขาแล้วค่อยถามแล้วกัน” มัทนาบอกเพื่อนตามตรงยังไม่กล้าเข้าข้างตัวเองเพราะด้วยบุคลิกของลาภิณแล้วไม่น่าทำอะไรแบบนี้ได้ “รีบกินกันเถอะ ช่วงบ่ายมัทอยากเร่งส่วนลานน้ำพุให้เสร็จที่เหลือก็จะไม่มีอะไรยากแล้วล่ะ”

          “ถ้างั้นเย็นนี้กลับพร้อมกันนะมัท เอารถของมัทไว้ที่นี่แหละไปรถพัฒแล้วกัน” พิพัฒไม่รอช้ารีบทำคะแนนบ้าง

          “ทำไมเปลี่ยนใจกลับด้วยกันล่ะ”

          “พ่อโทรตามน่ะสิ สงสัยคิดถึง”

          มัทนาพยักหน้าไม่ได้สงสัยอะไร เวลานี้อาหารตรงหน้าทำให้เธอคิดอย่างอื่นไม่ออกแล้วจริงๆ คนงานพากันกินจนอิ่มแปล้ ก่อนไปหาที่งีบเพราะยังเหลือเวลาพักอีกครึ่งชัวโมง มัทนานั่งมองสวนแต่สมองกลับยังคิดเรื่องของลาภิณ อีตาบ้าจอมหายตัวกลับอ่านไลน์แต่ไม่ตอบเธออีกตามเคย แล้วอย่างนี้เธอจะไปถามจากใครได้กันเล่า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #22 Auammuang (@Auammuang) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2561 / 13:11
    ก็ไม่ต้องถามใครใช้ชีวิตชิลๆสวยๆต่อไป
    #22
    0