เสน่หาลาภิณ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 18,916 Views

  • 84 Comments

  • 121 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    14

    Overall
    18,916

ตอนที่ 17 : ฉันหวังดีกับคุณจริงๆ นะ 1/3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1031
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    22 ก.ค. 61

          หลังจากคิดมาตลอดทางจนหัวแทบแตก คนแรกที่มัทนาพบในห้องครัวจึงกลายเป็นที่ปรึกษาคนสำคัญไปในทันที หญิงสาวเล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้พ่อฟัง รวมทั้งที่ลาภิณบอกว่าเธอน้ำหนักมากเกินไปด้วย อาธรมองลูกสาวแล้วอดหัวเราะไม่ได้ ถ้าเขารู้จักลาภิณดีกว่านี้คนเดาไปแล้วว่าเพราะความเขินไม่แน่ใจทำให้ผู้ชายพูดแบบนั้นออกมา แต่ว่ามีความเป็นได้ที่เขาจะหมายความอย่างนั้นจริงๆ เจ้านี่...ลูกสาวของเขาไม่ได้อ้วนสักหน่อย

          “มัทควรทำยังไงดีล่ะคะพ่อ โคตรรู้สึกผิดเลย แต่ไม่รู้จะขอโทษเขาแบบว่ามากกว่าคำพูดยังไงดี”

          “ตอบแทนเป็นน้ำใจสิยัยมัท” อาธรแนะนำ

          “น้ำใจหรือคะ แล้วต้องทำยังไงล่ะคะพ่อ”

          หน้าตามัทนาดูไม่เข้าใจนัก แต่อาธรเข้าใจดี เขาผ่านยุคสมัยที่เงินไม่ได้มีบทบาทมากเท่าตอนนี้ หากการขอโทษเป็นคำพูดง่ายๆ การกระทำย่อมทำให้เกิดการขอโทษที่เป็นรูปธรรมมากกว่า

          “คืนนี้ไปนอนคิดดูว่าคุณลาภิณขาดเหลืออะไร มัทก็คอยช่วยเสริมตรงที่เขาขาดไปนั่นแหละ”

          มัทนาพยักหน้าเหมือนจะเข้าใจ แต่ยังคิดอะไรไม่ออกนักเมื่อลาภิณสมบูรณ์พร้อมในทุกด้าน การคิดว่าเขาขาดอะไรจึงไม่ใช่เรื่องง่ายเลย อาธรส่ายหน้าเพราะลูกสาวเหมือนมีเส้นผมมาบังภูเขาอยู่แท้ๆ ตอนนี้ก็น่าจะเห็นอยู่ว่าลาภิณขาดอะไร

 

          เวลาหนึ่งคืนมากพอสำหรับมัทนาในการหาคำตอบซึ่งง่ายกว่าที่คิด แต่เธอดันคิดไปเสียใกล้จนลืมมองเรื่องใกล้ตัวที่เพิ่งเกิดขึ้นล่าสุด ลาภิณเพิ่งแขนหักแล้วยังเป็นข้างที่ถนัดเสียด้วย เพราะฉะนั้นคงไม่มีอะไรดีไปกว่าการเป็นแขนให้เขาชั่วคราว ช่วยเหลือในสิ่งที่เขาทำลำบากอย่างเช่นการขับรถนั่นเอง

          มัทนามาบ้านของลาภิณเช้ากว่าปกติเพื่อให้ทันเวลาที่เขาต้องเดินทางไปทำงาน จากการสังเกตเธอเห็นว่าเขาชอบขับรถเองไม่ใช้คนขับรถ พอเห็นว่าเขาออกมาจากบ้านเธอไม่รอช้ารีบเดินแกมวิ่งไปรอยังรถคันที่เขาขับประจำในช่วงนี้ทันที

          “ส่งกุญแจมาสิคะหรือว่าคุณจะนั่งที่รถของฉันก็ได้ค่ะ” มัทนาแบมือพลางยิ้มนำไปก่อน

          ลาภิณเลิกคิ้วมองมัทนาเมื่อคืนหัวของเธอไม่ได้กระแทกกับพื้นสักหน่อยทำไมที่วันนี้มาแปลก ทุกทีเธอแทบไม่คุยกับเขายกเว้นมีเรื่องงานในสวนที่ต้องการความคิดเห็นเท่านั้น

          “ทำไมผมต้องทำแบบนั้น”

          “คุณบอกให้ฉันไปคิดเองนี่คะว่าควรขอโทษคุณยังไงดี ฉันคิดมาแล้วว่าจะเป็นมือให้กับคุณเอง ตอนนี้คุณคงขับรถไม่ถนัด ฉันจะขับรถไปส่งคุณที่ทำงาน ส่วนตอนเย็นฉันก็ไปรับจนว่าคุณจะพอใจกับการขอโทษของฉันค่ะ”

          ลาภิณส่ายหน้าเหมือนเพิ่งได้ฟังเรื่องไม่เข้าท่า “ถ้างั้นผมรับคำขอโทษจากคุณตอนนี้เลย”

          มัทนายกมือห้าม เธออุตส่าห์คิดมาตั้งนานเขาจะมาตอบด้วยประโยคสั้นๆ แบบนี้เนี่ยนะ

          “ไม่ได้ค่ะ ฉันเป็นคนมีความรับผิดชอบ ในเมื่อคุณแขนหักเพราะมาช่วยฉัน แค่คำขอโทษยังไงเสียแขนของคุณก็ไม่หาย ถ้าคุณไม่ยอมให้ฉันใช้วิธีนี้ ฉันก็จะหาวิธีอื่น”

          ลาภิณเห็นมัทนาฉีกยิ้มคล้ายแยกเขี้ยวก็ชักไม่แน่ใจว่าการยอมให้ขับรถกับการไปผจญกับความผิดแผลงๆ ของผู้หญิงคนนี้ อย่างไหนจะเสี่ยงน้อยกว่ากัน ผู้หญิงอย่างมัทนาเขาควรประเมิณเธอด้วยอะไรถึงจะไม่ทำให้ตัวเองเสี่ยงกว่าเดิม

          “ก็ได้ วันนี้ผมมีประชุมแต่เช้า ถ้ายังเถียงกับคุณเรื่องนี้อยู่คงไปประชุมไม่ทันพอดี”

          มัทนารับกุญแจรถมาแล้วเปิดประตูให้ลาภิณแถมยังผายมือให้

“เชิญค่ะ”

          ลาภิณถอนใจไม่อยากเชื่อตัวเองว่าตัดสินใจแบบนี้ แต่เมื่อเปลี่ยนอะไรไม่ได้แล้วคงต้องเลยตามเลย

 

มัทนาขับรถพาลาภิณไปบริษัทได้อย่างปลอดภัยไม่มีเหตุให้เขามาว่าเธอได้ว่าเป็นเจ้ากรรมนายเวรอีก ใช้เวลาไม่นานเธอก็ขับรถเข้าไปจอดในช่องของผู้บริหาร ลาภินเปิดประตูรีบก้าวออกมาจากรถ เขาแค่แขนหักแต่ยังช่วยเหลือตัวเองได้ มัทนาส่งกุญแจคืนให้ลาภิณแล้วกำลังจะเดินออกไปเรียกแท็กซี่ หากว่าชายหนุ่มจะไม่เรียกไว้แล้วพูดเร็วๆ ว่า

          “คุณขับรถของผมกลับไปก็ได้นะ เอาไว้ตอนเย็นผมใช้รถอีกคันให้คนขับรถไปส่งก็ได้”

          “ไม่เป็นไรค่ะ ฉันกลับเองดีกว่า โชคดีนะคะ ตอนเย็นฉันจะมาตอน 6 โมงตรง”

          ลาภิณแทบร้องเฮ้อออกมา เขาอนุญาตให้เธอขับรถมาส่ง แต่เธอกลับมาสั่งเขาเนี่ยนะ มันใช่หรือ นี่มันเป็นการขอโทษแบบไหนกัน

          ฉัตรเพชรเห็นลาภิณกำลังเดินหน้ามุ่ยมาที่ลิฟต์เลยหยุดรอ ความจริงแล้วเธอเห็นตั้งแต่เขาลงมาจากกรถโดยมีผู้หญิงในคลิปที่เจนจิราสาดพันซ์ใส่เป็นคนขับ แต่เพื่อนของเธอนั่นแหละที่ทำตัวผิดปกติไหนว่าอยากอยู่โสดๆ ไปอีกสักพัก

          “ยัยลัลโทรมาเล่าว่าภิณแขนหัก แต่ไม่ยักรู้ว่าตอนนี้มีสาวสวยมาคอยรับส่งเสียด้วย เพชรตกข่าวอะไรไปหรือเปล่าเนี่ย ไหนว่าอยากอยู่ว่างๆ ยังไม่อยากมีใครไงล่ะภิณ”

           “แล้วสภาพตอนนี้ฉันเหมือนมีใครหรือไงล่ะเพชร มันไม่มีอะไรหรอก แค่มัทนาอยากขอโทษที่ทำให้ฉันแขนหักเท่านั้นเอง”  ลาภิณถอนใจไม่เข้าใจว่าทำไมวันนี้พบแต่ผู้หญิงกวนประสาท “ว่าแต่เพชรมาแต่เช้ามีอะไรหรือเปล่า”

          “มาประชุมน่ะสิ ถึงเพชรจะมีหุ้นนิดๆ หน่อยๆ แต่ก็ยังอยากทำงานนะยะ”

          ฉัตรเพชรยิ้มล้อๆ เพราะลาภิณดูแปลกไปจริงๆ นั่นล่ะ เรื่องงานไม่ว่าเล็กหรือใหญ่ไม่เคยเลยที่เขาจะหลงลืม แต่วันนี้กลับจำไม่ได้ว่าเธอมาที่นี่เพราะอะไร หรือว่ามันจะเป็นเพราะแขนหักจากการช่วยมัทนา อย่างนี้ที่ลัลนาพยายามจับคู่ก็น่าจะมีหวังสินะ

 

          ลาภิณรู้ตัวดีว่าตลอดทั้งวันทำงานอย่างไม่ค่อยมีสมาธินัก ส่วนหนึ่งมาจากการต้องตอบคำถามว่าทำไมแขนถึงหักจนเข้าเฝือก และส่วนหนึ่งคือเขาไม่สบายตัวเสียเลยจนพานทำให้คิดอย่างอื่นนอกเหนือจากงานที่ทำอยู่ทุกวัน สายตาของเขาเหลือบมองนาฬิกาข้อมืออยู่บ่อยครั้ง จนกระทั่งใกล้ถึง 6 โมงนั่นล่ะที่ลาภิณโทรหาลัลนา

          “วันนี้ไปส่งพี่ที่บ้านทีสิยัยลัล”

          “วันนี้ลัลมีนัดแล้วค่ะพี่ภิณ ยกเลิกไม่ได้เสียด้วยสิคะ” ลัลนาแอบยิ้มถามเสียงซื่อเมื่อรู้ดีว่าลาภิณกำลังลำบาก แล้วคนเดียวที่เธออยากให้เข้ามาช่วยมากคือมัทนาเท่านั้น “เดี๋ยวลัลตามคนขับรถของบริษัทให้เอาไหมคะ”

          “ไม่เป็นไร”

          ลาภิณวางสายอยากจับน้องสาวมาเขย่า ครั้นจะโทรให้เลขาตามคนขับรถของบริษัทมาให้ก็ดูเกินไปเมื่อเขารับปากให้มัทนาทำแบบนี้เอง การหนีคงดูขี้ขลาดไปสักหน่อย เพราะฉะนั้นเขาจึงออกมาจากตึกแล้วเดินไปยังรถอย่างคนที่ไม่เคยสนใจอะไรมากไปกว่าเป้าหมาย การมีมัทนามาขับรถให้เป็นส่วนดีแค่ทำให้เขาไม่ต้องใช้ร่างกายที่บาดเจ็บมากเกินไปเท่านั้นเอง

          มัทนามารอลาภิณเมื่อ 10 นาทีก่อน เธอรักษาสัญญาในเรื่องที่ได้ออกปากไปแล้วเสมอ แต่สีหน้าของลาภิณทำให้เธอหุบยิ้มไม่ได้จริงๆ

          “ยิ้มทำไมล่ะคุณ ผมมีอะไรผิดปกติหรือเปล่า”

          “เปล่าค่ะ คุณปกติดี” มัทนารีบหุบยิ้ม “ฉันแค่คิดว่าคุณต้องทำทุกวิถีทางเพื่อหยุดสิ่งที่ฉันทำน่ะสิคะ แต่พอเห็นคุณเดินมาที่รถเหมือนใครบังคับเลยอดยิ้มไม่ได้ อดทนกับฉันหน่อยนะคะ ฉันเป็นคนแบบนี้แหละ ถ้าคุณไม่ยอมให้ฉันขอโทษด้วยวิธีนี้ ฉันคงต้องหาวิธีอื่น”

          “พอเลย คุณมารับผมวันนี้ก็พอแล้ว ผมรับคำขอโทษแล้วจริงๆ” ลาภิณเปิดประตูรีบพาตัวเองเข้ามาในรถแล้วส่งกุญแจให้มัทนา

          “ไม่ได้ค่ะ ฉันจะทำแบบนี้ไปจนกว่าคุณจะถอดเฝือก ถ้าวันไหนฉันติดธุระจริงๆ จะโทรหาคุณนะคะ”

          มัทนาสตาร์ตรถแล้วขับออกมาจากเคพี กรุ๊ป พลางมองลาภิณจากกระจกมองหลังซึ่งเขากำลังมองมาพอดีเช่นกัน

          “มีใครบอกไหมว่าคุณดื้อจริงๆ”         

          “มีค่ะ แต่เชื่อเถอะค่ะว่าฉันหวังดีจริงๆ” มัทนาหันมาตอบแล้วรีบกลับไปมองถนน ถ้าเกิดอุบัติเหตุตอนนี้ล่ะเขาได้ว่าเธอหาแต่เรื่องมาให้อีกแน่ “ถึงแม้สิ่งที่ฉันทำจะเหมือนกำลังพยายามมาจีบคุณ แต่คุณสบายใจได้ค่ะว่าฉันไม่ได้คิดแบบนั้นเลย โอเคนะคะ”

          ลาภิณชะงักมองมัทนาเพราะไอ้ที่เธอเพิ่งพูดมานั้นเขาไม่ได้ถาม ผู้หญิงคนนี้ถ้าใครทนอยู่ด้วยได้เกินวันคงจัดว่ามีอีคิวที่อยู่ในระดับดีเลิศ

          “ผมจะพักสายตา ถ้าถึงแล้วช่วยปลุกผมด้วยแล้วกัน”

          มัทนาตั้งใจขับรถสลับมองลาภิณ พอเห็นว่าเขาหลับไปแล้วจริงๆ ก็นึกเห็นใจอยู่บ้าง การที่แขนเข้าเฝือกคงทำให้เขาเหนื่อยมากกว่าปกติ โดยเนื้อแท้แล้วเขาเป็นคนมีน้ำใจ แต่ไม่รู้ทำไมชอบทำหน้าเหมือนแบกโลกไว้ตลอดเวลาก็ไม่รู้

          ขากลับใช้เวลานานกว่าตอนเช้าเพราะรถติดเกือบชั่วโมง เมื่อมาถึงบ้านของลาภิณ คนงานของเธอก็กลับบ้านไปกันหมดแล้ว เหลือแต่รถของเธอจอดไว้ที่หน้ารั้วบ้าน สาวใช้มายืนรอตรงที่จอดรถพอดี พอมัทนาจะปลุกลาภิณ เขากลับลืมตามองมาอยู่แล้ว

          “แค่สัปดาห์เดียว ถ้าคุณไม่ตกลง ผมคงต้องหาวิธีให้คุณหยุดขอโทษแล้วล่ะ”

          มัทนาพยักหน้าไม่เถียงอะไรกับเขาอีก “ก็ได้ค่ะ ถึงฉันอยากขอโทษคุณเพื่อความสบายใจของตัวเอง แต่ถ้าทำให้คุณไม่สบายใจ ฉันคงไม่สบายใจเหมือนกัน”

          ลาภิณรอจนกระทั่งเห็นว่ามัทนาเดินไปที่รถของตัวเองแล้วขับจากไป คำพูดที่เธอเอ่ยไว้ทำให้เขาคิดขึ้นมาได้ มัทนาไม่ได้ทำเหมือนจีบเขาหรอก แต่เหมือนผู้หญิงที่คิดว่าทุกอย่างควรเท่าเทียมแม้การทำอะไรให้คนอื่นเพื่อไม่ติดค้างกันอีก ทั้งที่เธอน่าจะคิดว่าต่อให้ไม่ใช่เขาอยู่ตรงนั้นก็ต้องมีใครสักคนมาช่วยเธอจากรถมอเตอร์ไซค์อยู่ดี

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #5 onnysireen (@onnysireen) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 19:01

    มัทนาน่ารัก

    #5
    0
  2. #4 วนัน (@konwan) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 16:21

    ขขับรถมา

    #4
    1
    • #4-1 อัมราน (@Darrano) (จากตอนที่ 17)
      11 สิงหาคม 2561 / 14:48
      คำผิดใช่ไหมคะ เดี๋ยวตามไปแก้ในต้นฉบับนะคะ ขอบคุณนะคะ
      #4-1
  3. #3 aieng (@ojiaieng) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 11:01
    หนูมัทสู้ๆ
    #3
    0