เสน่หาลาภิณ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 18,916 Views

  • 84 Comments

  • 121 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    14

    Overall
    18,916

ตอนที่ 16 : อะไรนะ? ลดน้ำหนัก 3/3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 991
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    21 ก.ค. 61

มัทนาสะดุ้งมองไปรอบตัวขาก้าวไม่ออกแม้สมองจะรู้ดีว่ามันไม่ใช่เสียงปืน แต่เป็นเสียงลูกโป่งที่ชายคนหนึ่งถือไว้เป็นสิบใบ มันไปเกี่ยวเข้ากับกิ่งไม้ทำให้แตก ทว่าเธอก็ไม่ชอบเสียงแบบนี้อยู่ดี

          “เป็นอะไรหรือเปล่าคุณ คุณกลัวเสียงลูกโป่งแตกหรือ”

          “ไม่เชิงหรอกค่ะ” มัทนาระบายลมหายใจพยายามก้าวเดินต่อแม้จะช้า แต่มันคงดีกว่าอ่อนแอให้ใครเห็น “ตอนเด็กๆ ฉันเคยซนคว้าลุกโป่งมาทั้งพวงแล้วมันไปโดนหนามของต้นอะไรไม่รู้ ลูกโป่งแตกใส่หูฉันพร้อมๆ กันเป็นสิบลูก ฉันเลยกลัวเสียงของลูกโป่งน่ะค่ะ”

          ลาภิณพยักหน้าพลางมองสีหน้าซีดๆ ของมัทนา “ผมนึกว่าคุณไม่เคยกลัวอะไรเสียอีก”

          “ฉันกลัวบางอย่างแต่ก็ไม่เคยหนีค่ะ ฉันคิดว่าถ้าไม่หนีสักวันก็จะไม่กลัวมันอีก”

          “มันก็จริงในส่วนหนึ่ง แต่การไม่หนีควรหาวิธีสู้กลับ ไม่ใช่รอให้ร่างกายยอมรับไปเองอย่างเดียว” ลาภิณแย้ง

          เมื่อฟังและคิดตามมัทนาเริ่มเห็นด้วยกับลาภิณ การกลัวแล้วสู้กับสิ่งที่กลัวมันเห็นผลช้า แต่การหาวิธีไม่ให้กลัวคงได้ผลเร็วกว่าจริงๆ นั่นล่ะ

          “นี่ค่ะ ฉันให้คุณ”  มัทนายิ้มพราว “ตอนปาลูกดอกฉันได้มา 2 อัน”

          ลาภิณรับพวงกุญแจตัวการ์ตูนโดเรม่อนมาพลางเดินเคียงมัทนาไปเรื่อยๆ หญิงสาวเหลือบมองชายหนุ่มที่มองทางอย่างตั้งใจ ในขณะที่เธออกลับนึกไม่ออกว่าจะชวนเขาคุยอะไรจึงเดินกันมาเงียบๆ จนถึงรั้วหน้าบ้านของเขา

          “ฉันกลับก่อนนะคะ” มัทนาเอ่ยพลางยกมือไหว้ก่อนจะเดินมายังรถของตัวเอง

          ลาภิณมองตามไม่ทันคิดอะไรแค่ควรให้มัทนาขับรถจากไปอย่างเรียบร้อยเสียก่อนค่อยเข้าบ้าน จู่ๆ มีมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งพุ่งมาจากไหนเขาไม่ทันเห็นและมันมาเร็วจนเหมือนกับไม่เห็นว่ามีคนกำลังจะเปิดประตูรถ

          “คุณ...ระวัง!

          มัทนาหันไปมองลาภิณซึ่งกระโจนเข้ามาแล้วคว้าตัวเธอมากอดไว้ก่อนจะกลิ้งล้มไปกับพื้นถนนซีเมนต์ด้วยกัน เสียงมอเตอร์แผดลั่นเพื่อเร่งหนี เธอมองตามเพิ่งเข้าใจว่าเขาเข้ามาคว้าตัวไว้เพราะอะไร

          “คุณเจ็บตรงไหนหรือเปล่า” ลาภิณขยับตัวกอดร่างของมัทนาไว้แน่นพลางมองมอเตอร์ไซค์ที่เร่งเครื่องหนีไปไหนต่อไหนแล้ว

          “นิดหน่อยค่ะ แล้วคุณล่ะคะ”  มัทนาถามค่อยๆ ขยับออกมาจากอกหนาของลาภิณแต่มันลำบากเหลือเกินเพราะเขายังกอดเอวเธอไว้ ครั้นจะบอกลาภิณก็ชักแปลกๆ เพราะสีหน้าของเขาดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่

          “ผมคิดว่าเราควรไปโรงพยาบาล”

ลาภิณเม้มปากพร้อมกับปล่อยเอวของมัทนา พอเธอขยับลงนั่งข้างๆ เขาจึงลุกขึ้นแต่กลับเซไปกระแทกรถของเธอแทน

มัทนารีบตามไปประคองลาภิณไว้ไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

 “แขนของผมน่าจะหัก คุณควรลดน้ำหนักได้แล้วล่ะ” ลาภิณกัดฟันพูดข่มความเจ็บไว้

มัทนารีบปลดล็อครถแล้วพาลาภิณเข้าไปนั่ง ตอนนี้เรื่องแขนของชายหนุ่มสำคัญกว่าคำพูดประโยคหลังที่เขาบอกให้เธอไปลดน้ำหนัก หญิงสาวรีบขับรถมุ่งหน้าไปโรงพยาบาลพลางมองชายหนุ่มด้วยความเป็นห่วงอยู่หลายครั้ง ถ้าลาภิณไม่เข้ามาช่วย บางทีตอนนี้อาจเป็นเธอเองที่แขนหักหรืออาจอาการหนักกว่านั้นก็ได้ คนขับมอเตอร์ไซค์ช่างไม่มีความรับผิดชอบเสียเลย เมาหรือว่าไม่เห็นกันแน่ก็ไม่รู้ล่ะ แต่ไม่ควรขับหนีไปแบบนั้น

 

          มัทนานั่งรอลาภิณที่พอมาถึงโรงพยาบาลก็ได้รับการดูแลอย่างดีในฐานะคนไข้ อีกทั้งเธอเพิ่งรู้ว่าครอบครัวของเขามีหุ้นอยู่ที่นี่ เธอคอยตอบคำถามถึงเหตุการณ์คราวๆ ในระหว่างที่ลาภิณเอกซเรย์ หมอบอกว่ากระดูกแขนหักตามที่ลาภิณคาดการณ์ไว้ ช่างเป็นเรื่องเหนือควาดหมายจนมัทนารู้สึกผิดที่มีส่วนทำให้เขาต้องมาเจ็บตัวหนักและมีผลต่อการดำเนินชีวิตไปอีกหนึ่งเดือนเลยทีเดียว พอเธอจะขอรับผิดชอบค่ารักษากลับถูกเขาปฏิเสธไปอีก

          “ฉันขอโทษนะคะ คราวนี้คุณเลยต้องมาเจ็บตัวเพราะฉัน ความจริงแล้วคุณควรให้ฉันรับผิดชอบค่ารักษานะ พอคุณมาทำดีๆ ให้ฉันแบบนี้ ฉันเลยไม่รู้จะทำยังไงเป็นการตอบแทนดี” มัทนาอยากเข้าไปช่วยประคอง แต่ลาภิณดูไม่เหมือนคนได้อยากได้ความช่วยเหลือเท่าไหร่ เธอเลยทำได้เพียงมองอย่างเป็นห่วงแทน

          “ขอโทษทำไมไม่ใช่ความผิดของคุณสักหน่อย เป็นเพราะมอเตอร์ไซค์คันนั้นต่างหาก” ลาภิณมองหน้าจ๋อยๆ ของมัทนาแล้วก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้ “หรือไม่บางทีคุณคงเป็นเจ้ากรรมนายเวรของผม ผมอยู่ใกล้กับคุณทีไรถึงได้เกิดเรื่องทุกที”

          “ถ้างั้นคุณก็ควรให้ฉันจ่ายค่ารักษาสิคะ”

          “ไม่ได้ ผมไม่ชอบให้ผู้หญิงมาจ่ายเงินให้”

          มัทนาถอนใจมองลาภิณว่าควรทำยังไงดี หากปล่อยไว้แบบนี้เธอคงไม่สบายใจ เขาทั้งเจ็บตัวและยังต้องมาจ่ายค่ารักษาให้ตัวเองอีกมันไม่ควรเป็นแบบนี้

          “แล้วคุณจะให้ฉันขอโทษคุณแบบไหนถึงเหมาะสมและคุณถูกใจจนไม่ปฏิเสธล่ะคะ”

          “ไม่รู้สิ คุณไปคิดเอาเองแล้วกัน” ลาภิณตอบไปอย่างนั้นเอง

          มัทนาค่อยยิ้มออกแม้จะยังคิดไม่ตกว่าควรทำอะไรเป็นการตอบแทนลาภิณดี อย่างน้อยเขาก็เปิดโอกาสให้ล่ะน่า หญิงสาวพักเรื่องปวดหัวไว้แล้วพาชายหนุ่มมาที่รถ ลาภิณเปิดประตูรถไม่ถนัดนักเพราะแขนขวาหักข้างที่เขาถนัดกว่าเสียด้วย มัทนาช่วยเปิดประตูให้เขาแล้วขับรถมาส่งที่บ้าน สาวใช้ออกมารอนายพอดีทำให้การเข้าบ้านของลาภิณไม่ทุลักทุเลเกินไปนัก

มัทนาเอ่ยขอบคุณลาภิณก่อนขอตัวกลับบ้านและคิดไปตลอดทางว่าควรทำอะไรเป็นการตอบแทนแบบที่เขาปฏิเสธไม่ได้ แต่คิดอย่างไรก็ไม่ได้คำตอบที่น่าเป็นไปได้สักอย่าง
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #20 fsn (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 21:24

    หน้าสิ่วหน้าขวาน คุณพี่ยังมีรมณ์แซวเรื่องน้ำหนัก หุๆ

    #20
    1
    • #20-1 อัมราน (@Darrano) (จากตอนที่ 16)
      11 สิงหาคม 2561 / 14:41
      5555 ก็แขนภิณหักอ่ะนะ ขอพาดพิงน้ำหนักของมัทนานิดนึง
      #20-1