เสน่หาลาภิณ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 18,916 Views

  • 84 Comments

  • 121 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    14

    Overall
    18,916

ตอนที่ 14 : อะไรนะ? ลดน้ำหนัก 1/3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1005
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    20 ก.ค. 61

          ลัลนาใช้ความตื๊อจนมัทนายอมเจียดวันที่พอจะแบ่งคนงานมาจัดสวนให้ลาภิณได้ในที่สุด นับว่าแผนจับคู่ของเธอกำลังดำเนินไปได้ด้วยดี ลลิตาก็พลอยลุ้นกับไปลูกสาวเพราะชอบพอนิสัยและความมีน้ำใจของมัทนาเป็นทุนเดิม แล้วที่สำคัญมัทนาเป็นคนธรรมดาไม่ใช่ดาราหรือนางแบบที่ไหน การชอบพอที่หวังให้เกิดขึ้นในอนาคตคงไม่เป็นข่าวจนเรื่องส่วนตัวกลายเป็นเรื่องสาธารณะอีก

แล้วดูเหมือนว่าลัลนาไม่ต้องกังวลว่ามัทนาจะระแคะระคายถึงแผน 10 วันฉันจะพิชิตใจเธอ แต่ลาภิณต่างหากที่ทำเหมือนรู้จึงทำเป็นไม่สนใจแม้ตอนที่เธอบอกว่าจะพามัทนามาที่สวนหย่อมเพื่อดูว่าควรปรับเปลี่ยนตรงไหน เขากลับไม่แม้จะลงมาทักทายตามประสาเจ้าของบ้าน เธอเลยต้องรับหน้าที่นั้นแทนไป

“พี่ภิณคงทำงานยุ่งอยู่ในห้องน่ะค่ะ ขนาดกลับมาบ้านแล้วยังทำงานอีก ลัลไปเรียกให้มาดูสวนด้วยกันก็ไม่ยอมมา แล้วอย่างนี้คุณมัทจะถามข้อมูลจากใครล่ะคะ” นี่ล่ะปัญหาใหญ่เชียว ลัลนาชักกลุ้มจากที่สบายใจมาหลายวัน

          “จากคุณลัลนั่นแหละค่ะ อย่างเช่นคุณลาภิณชอบหรือไม่ชอบดอกไม้ ต้นไม้อะไร แพ้เกษรดอกไม้ชนิดไหน ที่นี่มีคนสวนคอยดูแลสวนไหมคะ” มัทนาถ่ายภาพสวนและดอกไม้เดิมไว้ก่อนพลางหยิบโทรศัพท์ออกมาเพื่อบันทึกเสียงลัลนาสำหรับข้อมูลที่ต้องการ ตอนนี้เธอไม่สะดวกที่จะจดเพราะมือไม่ว่าง

          “ไม่มีค่ะ สาวใช้แค่มามารดน้ำเช้าบ้าง เย็นบ้างเท่านั้นเอง” ลัลนาตอบเท่าที่รู้

          “ถ้างั้นต้องเลือกต้นไม้ดอกไม้ที่ไม่ต้องดูแลมากไว้ก่อน”

          “ส่วนดอกไม้ที่พี่ภิณชอบ ลัลไม่เคยเห็นพี่ภิณสนใจดอกไม้เลยค่ะ ขนาดไปสั่งดอกไม้ให้พวกดารา นางแบบยังให้ร้านเลือกให้เลยตลอด ส่วนต้นไม้ พี่ภิณชอบบอกว่าอะไรก็ได้ที่มีประโยชน์นอกจากออกใบให้รก”

          มัทนาฟังแล้วหัวเราะเพราะมันช่างเป็นตัวตนของลาภิณเสียเหลือเกิน มองประโยชน์มาก่อนความสวยงาม ยกเว้นผู้หญิงที่ความสวยต้องมาก่อน

          “ถ้างั้นฉันคงต้องเอารายชื่อดอกไม้กับต้นไม้มาให้พี่ชายของคุณลัลเลือกแล้วล่ะค่ะ”

          มัทนาถามข้อมูลเกี่ยวกับลาภิณอีกหลายอย่างซึ่งเกี่ยวกับความชอบเช่นสี กลิ่นของดอกไม้ ความถี่ในการเข้ามาดูแลสวน เป็นต้น ลัลนาตอบได้เป็นส่วนใหญ่ทำให้หญิงสาวเบาไปได้มาก เพราะคงดีกว่าไปง้างปากถามเจ้าของบ้านที่ดูไม่สนใจสวนเท่าไหร่ อาจเพราะมันเป็นของขวัญ แต่ไม่ใช่สิ่งที่เขาอยากได้เองกระมัง มัทนาให้คำตอบตัวเองเพื่อความสบายใจการทำงาน

 

          มัทนาวางผังตามเดิมแต่เปลี่ยนดอกไม้บางชนิดที่สามารถเจริญเติบโตได้ดีแม้ไม่ได้ดูแลมากนัก ส่วนต้นไม้เธอคิดว่าไม่น่าจะต้องเปลี่ยนอะไรนอกจากตัดแต่งให้ดูไม่รก ส่วนศาลาไม้กลางสวนต้องทาสีและปลูกไม้เลื้อยเพื่อเพิ่มความสวยงาม แต่หากลาภิณไม่ชอบเธอคงไม่ทำอะไรเพิ่ม หญิงสาวมาหาลาภิณวันต่อมาที่บ้าน โชคดีไม่น้อยที่เธอมารอไม่นานเขาก็กลับบ้านมาไม่ใช่ดึกดื่นอย่างที่เคยเอาเสื้อสูทไปคืน

          ลาภิณเดินนำมัทนามายังห้องรับแขก มัทนาสังเกตว่าสีหน้าของเขาเรียบเฉยจนเหมือนกระดานไม้แข็งๆ เข้าไปทุกที ครั้นจะถามว่าเขาเป็นอะไรก็ไม่ใช่เรื่องอีก หญิงสาววางแบบและรายชื่อดอกไม้ที่ลิสต์มาแล้วเริ่มอธิบาย

          “คุณดูแบบที่ฉันจะลงดอกไม้และต้นไม้คร่าวๆ นะคะ ส่วนนี่เป็นรายชื่อของ...”

          “ผมรู้แล้ว ขอเวลาพิจารณาสักพัก คุณไปทำอะไรก่อนก็ได้ ผมเลือกเสร็จแล้วจะวางเอกสารไว้ตรงนี้” ลาภิณตอบด้วยสีหน้าเหมือนรูปปั้นเข้าไปทุกที

          มัทนารู้ได้เองแบบไม่ต้องให้ใครมาบอกว่าลาภิณไม่ต้องการให้เธออยู่ตรงนี้ เขาเป็นอะไร ทำไมทำเหมือนอยากดีดให้เธอไปไกลๆ ทั้งที่คราวก่อนเขาไม่ได้มีท่าทีแบบนี้สักหน่อย

          “โอเคค่ะ ง่ายดี” เธอบอกเขาแล้วกำลังจะเดินจากไปอยู่แล้ว แต่อาชีพมันค้ำคอเลยต้องหันมาบอกต่ออีกนิดว่า “ฉันอยู่ในสวนหย่อมนะคะ ถ้าคุณสงสัยอะไรก็สั่งให้ใครไปตามฉันมาได้ค่ะ”

          ลาภิณเงยหน้ามองเฉยๆ แต่แทนคำตอบว่าเขาได้ยินแล้ว มัทนาเห็นแล้วชักแปลกๆ เข้าไปอีก แต่ไม่วายแอบบ่นในใจว่า...แปลกคน ทำอย่างกับว่าไม่อยากคุยกัน เธอไม่ได้อยากคุยกับเขานักหรอกถ้าไม่ใช้เพราะเรื่องงาน แน่ล่ะมัทนารู้ว่าคงทำได้เพียงเท่านี้ถ้าไม่ติดว่าคุณลลิตาเป็นแม่ของเขาแล้วล่ะก็สาบานได้เธอไม่รับงานนี้อย่างแน่นอน

 

          มัทนาได้เริ่มงานจัดสวนหย่อมให้ลาภิณในวันต่อมา ความอึดอัดที่คิดว่าจะได้รับเพราะเจ้าของดูไม่เต็มใจให้มัทนามายุ่มย่ามหายไปทันทีเมื่อเขาไปทำงานแต่เช้าและกลับมาหลังจากเธอกลับไปแล้ว รายละเอียดของดอกไม้ที่เธอลิสต์ให้เขาเลือกถูกจัดการมาตามความต้องการของเจ้าของบ้านทำให้ไม่มีคำถามอะไรมากมายเพราะรายละเอียดถูกเพิ่มเติมมาในเอกสารทั้งหมดแล้ว มัทนาจึงได้ข้อสรุปง่ายๆ ว่าลาภิณไม่อยากเสวนาด้วย แต่ขัดใจแม่กับน้องสาวไม่ได้จึงต้องทำให้ทุกอย่างผ่านๆ ไป เป็นครั้งแรกที่เธอทำงานแล้วไม่มีคำถามจากผู้ว่าจ้าง แต่เธอนี่แหละที่เกิดคำถามมากมาย

          ก่อนกลับบ้านทุกครั้งมัทนาจะตรวจงานที่ยังไม่เรียบร้อยนักเพราะการจัดสวนไม่สามารถเสร็จสิ้นได้ภายในวันเดียวอยู่แล้ว เพราะฉะนั้นเพื่อไม่ให้เจ้าของบ้านบาดเจ็บเพราะการเดินมาตรวจงานยามวิกาลเธอจึงต้องเขียนเตือนลงกระดาษโพสต์อิทไว้ก่อนกลับทุกวัน

          คุณอย่าเพิ่งเข้าไปในสวนหย่อมนะคะ เดี๋ยวสะดุดล้มเพราะมันยังไม่เรียบร้อย

          นั่นคือวันแรกที่มัทนาสั่งให้เคลียร์ดอกไม้เดิมออกแล้วพรวนดินและเพิ่มปุ๋ยธรรมชาติเข้าไปก่อน

          ฉันลงดอกทานตะวันกับเฟื่องฟ้าแล้วนะคะ ทางเดินเคลียร์แล้ว คุณลงไปเดินดูได้ค่ะ ส่วนต้นไม้ยังไม่เรียบร้อยนะ ศาลากลางสวนของคุณเพิ่งทาสีใหม่ อย่าเพิ่งนั่งนะคะสีอาจยังไม่แห้งสนิท

          ลาภิณเห็นข้อความนี้ในวันที่สองของการจัดสวน เขาหยิบมาอ่านแล้วเขียน OK ลงไปเหมือนกระดาษแผ่นแรกที่ได้รับเมื่อวาน ก่อนจะวางลงที่เดิม

          มัทนาเห็นแล้วว่าลาภิณได้อ่านจากข้อความแสนสั้นของเขา พอเข้าสู่วันที่สามสวนก็เริ่มเรียบร้อยขึ้นเมื่อดอกไม้ลงดินเกือบหมดแล้ว เธอจึงไม่ได้เขียนอะไรเตือนเขา ลาภิณกลับมาถึงบ้านแต่ไม่พบกระดาษอย่างที่เคยจึงคิดว่าอาจปลิวหายพอลองเดินหารอบๆ ห้องรับแขกก็ไม่พบ

 

          มัทนามาทำงานวันต่อมาด้วยชุดที่แตกต่างออกไปจากเดิม ลาภิณมองจากชั้นบนของบ้านในเช้าวันเสาร์ด้วยความแปลกใจ ทว่าในเวลาต่อมาริมฝีปากก็ยิ้มเหมือนเยาะแม้ยามเดินลงตรวจดูสวนก็ยังไม่คลาย มัทนามองรอยยิ้มของลาภิณแล้วรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่าง แต่หาคำตอบไม่ได้ว่าคืออะไร เธอสงสัยได้ไม่นานโทรศัพท์ที่รอสายก็ดังขึ้น

          “มาแล้วหรือพัฒ โอเคเดี๋ยวมัทจะออกไปเดี๋ยวนี้แหละ” มัทนาวางสายแล้วโบกมือให้ใครบางคนที่ขับรถมาจอดหน้าบ้านของลาภิณ

          ลาภิณมองตามพลางพิจารณาให้แน่ใจว่าเขาไม่รู้จักผู้ชายบนรถคันนั้นแน่ มัทนาเดินมาหาลาภิณเพื่อบอกว่า

          “ฉันจะไม่อยู่สัก 2-3 ชั่วโมงนะคะ ถ้ามีอะไรสงสัยโทรหาฉันได้เลยค่ะ ถ้าอยากสั่งงานอะไรบอกคนงานได้เลยนะคะ ฉันไปล่ะค่ะ”

          มัทนาเดินเร็วๆ ไปจากตรงนั้นยังไม่ทันที่ลาภิณได้มีโอกาสถามว่าเธอจะไปไหนด้วยซ้ำ รอยยิ้มเยาะแปรเปลี่ยนเป็นเม้มปิด สายตาของชายหนุ่มมองรอยยิ้มของหญิงสาวยามก้าวเข้าไปนั่งในรถ คำถามหนึ่งเกิดขึ้นกลางใจของลาภิณทันทีว่ามัทนาเป็นผู้หญิงอย่างไรกันแน่

         

          ลัลนารอเวลาให้ผ่านไปหลายวันก่อนแล้วค่อยมาติดตามผลของการจับคู่หวังว่าลาภิณกับมัทนาจะยังไม่รู้ตัว เธอเห็นรถของพี่ชายจอดอยู่ในโรงรถครบทุกคันซึ่งเป็นนิมิตหมายอันดีว่าอยู่บ้านแน่ๆ แต่พอมองหามัทนาไปจนทั่วสวนกลับเห็นแต่คนงานจนเธอนึกสงสัยว่าว่าที่พี่สะใภ้ในอนาคตหายไปไหนจนต้องมาถามลาภิณซึ่งนั่งทำงานอยู่ในห้องทำให้เธอห่อเหี่ยวไม่น้อย หรือว่าแผนจับคู่จะไม่มีอะไรคืบหน้าไปกว่าเดิมเลย

          “คุณมัทไม่อยู่หรือคะพี่ภิณ ลัลมองหาในสวนแล้วไม่เห็น”

          “ไม่เห็นก็แสดงว่าไม่อยู่น่ะสิยัยลัล” ลาภิณเงยหน้าขึ้นมาตอบน้องสาว

          ลัลนาอยากจะร้องเฮ้อดังๆ ดูท่าทางของพี่ชายแล้วแผนจับคู่ของเธอคงพังกระมัง

          “คุณมัทไปไหนหรือคะ”

          ลาภิณขมวดคิ้วใส่ลัลนาที่พยามซักไซ้เขาเหลือเกิน“ไม่รู้ ทำไมต้องมาถามพี่ด้วย พี่ไม่ใช่ผู้ปกครองของมัทนาสักหน่อย”

          “คุณมัทมาแล้ว หูยแต่งตัวสวยเชียว” ลัลนามองจากหน้าต่างห้องทำงานพอดี ตอนนี้อะไรที่ฟังแล้วเสียกำลังใจเธอขอผ่านไปก่อนล่ะ “ลัลไปหาคุณมัทก่อนนะคะ”

          ลาภิณเดินไปที่หน้าต่างพลางมองลงไปทันเห็นลัลนาวิ่งหามัทนาซึ่งกลับมาชุดเดิมแล้วเดินตามเข้าไปในสวนข้างบ้าน เขาไม่เข้าใจว่าอะไรทำให้น้องสาวสนิทสนมกับผู้หญิงคนนั้นอย่างรวดเร็ว มัทนาเปลี่ยนจากรองเท้าส้นสูงเป็นผ้าใบอย่างที่ชอบใส่ประจำแล้วเข้าไปตรวจงานพลางคุยกับคนงานโดยมีลัลนาตามติดไปราวกับเป็นพี่น้องคลานตามกันมา เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นทำให้ลาภิณละสายตาจากปริศนาที่กำลังปะติดปะต่อพอมองเวลาในห้องชายหนุ่มแปลกใจไม่น้อยว่าเขาวางมือไปจากงานเกือบครึ่งชั่วโมงโดยที่ไม่รู้ตัวได้อย่างไร
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

0 ความคิดเห็น