เสน่หาลาภิณ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 18,916 Views

  • 84 Comments

  • 121 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    14

    Overall
    18,916

ตอนที่ 10 : ช่วย...ไม่ช่วย 3/3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1011
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    18 ก.ค. 61

          งานของสวนไม้เมืองคืบหน้าไปมากจนเกือบเสร็จตามกำหนดแล้ว มัทนามาทำงานวันนี้เป็นสุดท้ายเพื่อตรวจงานและส่งมอบงานให้ลัลนาที่เข้ามาเดินดูสวนทุกวัน ต้นไม้ที่นำมาลงใหม่กำลังแตกยอดสวยหลังจากปรับตัวมาเป็นสัปดาห์ ส่วนดอกไม้กำลังใกล้บาน เมื่อถึงวันงานคงสะพรั่งตามที่วางแผนกันไว้ น้ำในสระใสสะอาดและมีดอกบัวหลวงสีขาวลอยสวยงามไปกับน้ำพุกลางสระ ทุกอย่างเรียบร้อยดีเป็นการปิดงานที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มของลัลนา

ไม่กี่วันต่อมาสวนก็เต็มไปด้วยการตกแต่งเพื่อรอรับการฉลองครบรอบ 60 ของเคพี กรุ๊ป ซึ่งมัทนาได้รับเชิญมางานนี้ด้วย

          ในขณะที่ใกล้วันงานเข้ามาทุกทีลัลนาก็ยุ่งไม่แพ้กันเมื่อเธอต้องติดต่อหาอดีตคนเคยปลื้มของลาภิณมาเพื่อให้ทันวันงาน จนกระทั่งพบสาวคนนั้น พอถึงวันงานสถานที่และการตกแต่งก็พร้อมพอๆ กับสาวสวยที่ลาภิณต้องได้พบผ่านการเป็นแม่สื่อของลัลนานั่นเอง

พิธีกรของงานกล่าวเชิญแขกซึ่งเป็นลูกค้า VIP คู่ค้าทางธุรกิจ นักข่าวและผู้ใหญ่ที่นับถือของเคพี กรุ๊ปเข้ามาในสวน งานจัดในยามบ่ายคล้อยทำให้เย็นสบายและมีที่ให้เดินเล่น อีกทั้งยังมีเก้าอี้ตามจุดต่างๆ สำหรับรวมกลุ่มกันคุยได้ด้วย ส่วนเวทีการแสดงกำลังมีนักร้องเสียงสวยช่วยสร้างบรรยากาศให้ยิ่งผ่อนคลาย

          ลัลนาค่อยโล่งอกเมื่อทุกอย่างออกมาดีแขกที่มาพากันชมเพราะชอบการชมสวนมากกว่าอยู่ในห้องจัดเลี้ยงซึ่งพบอยู่เป็นประจำ ลาภิณคอยพูดคุยกับแขกผู้ใหญ่อยู่อีกด้านหนึ่งของสวน มณฑลกับลลิตาอยู่ในก๊วนกลุ่มเล่นกอล์ฟที่ไปออกรอบด้วยกันบ่อยๆ มีนักข่าวถ่ายรูปในงานเป็นระยะ

          “เรียบร้อยไหมยัยลัล” ลลิตาถามลูกสาวทันทีที่มีโอกาส

          ลัลนายิ้มร่ายกรูปในโทรศัพท์ให้แม่ดู “เรียบร้อยค่ะแม่ แต่ตอนแนะนำว่าเป็นใคร คุณแม่อย่าเพิ่งยิ้มปลื้มมากนะคะ เดี๋ยวพี่ภิณสงสัย”

          “ไม่รู้พี่ชายเราจะจับได้ตั้งแต่แรกหรือเปล่าน่ะสิ”

          นี่ล่ะที่ลัลนาไม่แน่ใจ สายตาของลาภิณเวลามองเนี่ยยิ่งกว่าเครื่องสแกน ถ้ารู้ตัวว่ากำลังถูกจับคู่ล่ะก็ต่อให้หญิงสาวคนนั้นสวยโปรไฟล์เลิศขนาดไหนก็โดนเท

          “เดี๋ยวลัลมานะคะแม่ คุณมัทมาแล้ว ลัลขอไปพาเข้างานก่อนนะคะ”

          ลลิลตามองตามเห็นมัทนากำลังเดินอยู่หน้างานแล้วอดยิ้มไม่ได้ น่าภูมิใจแทนพ่อแม่ที่มีลูกสาวทำงานเก่งและมีน้ำใจแบบหนูคนนี้ ลัลนาหาคนมาจัดสวนได้ดีไม่ทำให้ผิดหวังเลย

         

          ลัลนาเดินแกมวิ่งไปหามัทนาแล้วยิ้มร่าเมื่อเห็นความแปลกที่ไม่เหมือนใคร มัทนาคงเป็นผู้หญิงคนเดียวในงานทั้งเสื้อผ้าที่ไม่ใช่แบรนด์ระดับแถวหน้า หน้าตาไม่แต่งมาแบบจัดเต็ม และบุคลิกที่เป็นแบบของตัวเอง ผมที่ยาวแค่ไหล่ถูกปล่อยไม่มัดไว้ด้านหลังเหมือนทุกวัน เธอคงไม่รู้แน่ๆ ว่าผู้หญิงที่ยังโสดเกินครึ่งในงานแต่งตัวสวยมาเพื่ออะไร

          “โหย คุณมัทแต่งตัวแบบนี้เท่จัง เมื่อไหร่ลัลจะได้เห็นคุณมัทใส่กระโปรงบ้างคะเนี่ย”

          มัทนาก้มลงมองกางเกงสแล็คสีเทาเข้มกับเสื้อเชิ้ตสีขาวซึ่งคลุมทับด้วยสูทสีเข้ากับกางเกงดูสุภาพและไม่เด่นอะไรจะกลายเป็นประเด็นยิ้มๆ ของลัลนา ปกติแล้วเธอไปงานเลี้ยงทีไรก็แต่งตัวแบบนี้ตลอด

          “เอาไว้งานแต่งคุณลัลไงคะ รับรองมัทจะใส่กระโปรงมารอรับซองเลยเชียว”

          “ถ้างั้นคงรออีกนานเลยค่ะ ลัลยังหาคนดวงซวยไม่เจอเลย” ลัลนาไม่ทุกข์ร้อนเท่าไหร่ “ไปเข้างานกันนะคะ”

          สองสาวควงแขนกันเข้ามาในงานนักข่าวเข้ามาถ่ายรูปไปเพื่อประกอบในข่าว ลัลนาพามัทนาไปหาลลิตาที่รีบขอตัวจากก๊วนของมณฑลมานั่งที่บริเวณจัดเลี้ยงแทน

          “สวัสดีค่ะคุณลลิตา” มัทนายกมือไหว้พลางยิ้ม

          ลลิตารั้งเบาๆ ให้มัทนานั่งลงด้วยกัน จากคราวก่อนที่มัทนาช่วยมานพไว้ทำให้นางยิ่งถูกชะตา

          “ฉันดีใจที่หนูมางานนี้นะจ๊ะ ถ้ามีอะไรที่อยากให้ฉันช่วยก็บอกได้นะคะ คราวก่อนฉันยังไม่ได้ตอบแทบน้ำใจของหนูเลย”

          “ขอให้คุณลลิตามีสุภาพแข็งแบบนี้ไปตลอดก็ถือว่าเป็นการตอบแทนหนูแล้วค่ะ”

          ลัลนายิ้มปลื้มเพราะชื่นชมมัทนาอยู่แล้ว สองแม่ลูกและหนึ่งสาวนั่งคุยกันออกรสจนได้ยินเสียงหัวเราะออกมาบ่อยครั้ง เวลาผ่านไปเร็วท้องฟ้าเริ่มโพล้เพล้ อากาศเย็นลงเรื่อยๆ และสาวสวยที่ลัลนาหมายมั่นปั้นมือให้พี่ชายดูตัวก็มาแล้วเช่นกัน ลัลนาส่งไลน์หาสาวสวยคนนั้ก่อนจะสะกิดลลิตาเพื่อบอกว่า

          “คุณแม่คะพี่ภิณมาแล้ว เดี๋ยวทำตามแผนได้เลยนะคะ”

          “ถ้างั้นมัทขอไปที่โต๊ะรับรองด้านโน้นก่อนนะคะ” มัทนาเอ่ยขอตัว

          ลลิตาดึงมัทนาเข้ามากอดพลางลูบหลังเบาๆ “จ้า วันหลังฉันจะไปเยี่ยมสวนที่บ้านของหนูนะจ๊ะ”

          “ได้สิคะ หนูยินดีต้อนรับค่ะ”

          พอมัทนาคล้อยหลังมา ลาภิณก็เดินมาถึงโต๊ะของแม่กับน้องสาวของเขาพอดี ชายหนุ่มปลายตามองหญิงสาวที่เพิ่งเดินไปก่อนหันมาสนใจสาวสวยที่เพิ่งเดินเข้ามาทักทายลัลนา แต่ลลิตายังไม่ทันได้แนะนำสาวสวยที่ว่าก็เกิดเสียงอื้ออึงจากแขกและนักข่าวที่รัวชัตเตอร์ราวกับมีเรื่องสำคัญเกิดขึ้น ลาภิณเขม้นมองว่ามีเรื่องอะไรกันจนกระทั่งเห็นเจนจิราที่เพิ่งมาถึงงาน โดยมีมัทนายืนอยู่ท่ามกลางนักข่าว ดอกไม้ที่ร่วงลงพื้นและรองเท้าที่หลุดออกมากลางทาง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

0 ความคิดเห็น