คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

รักละลายแค้น วางแผงแล้ว สนพ ธราธร

ตอนที่ 11 : ตอนที่ 9...100%


     อัพเดท 4 ต.ค. 55
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ซึ้งกินใจ
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : อัมราน/บรรพตี ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ อัมราน/บรรพตี
My.iD: https://my.dek-d.com/Darrano
< Review/Vote > Rating : 100% [ 3 mem(s) ]
This month views : 10 Overall : 17,856
168 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 72 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
รักละลายแค้น วางแผงแล้ว สนพ ธราธร ตอนที่ 11 : ตอนที่ 9...100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1538 , โพส : 13 , Rating : 100% / 14 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


 

ตอนที่ 9

 

                เกือบเที่ยงคืน รสิกาเพิ่งขับรถกลับบ้าน ในขณะที่ราศียังไม่ได้นอนเช่นกันเพราะเป็นห่วงลูกสาวที่กลับบ้านดึกกว่าเคย อีกทั้งโทรไปก็ไม่รับสายอีก ถ้าปราณอยู่ด้วยกันก็คงไหว้วานไปตามหาน้องได้ แล้วดูเถอะ สภาพผิดไปจากที่นางคิดไว้ที่ไหน เมากลับมาอย่างที่คิด เท่านี้ก็รู้แล้วว่าคำตอบของเอกภพคืออะไร

                ราศีนั่งรอราสิกาอยู่ในห้องเหมือนคืนก่อน เพียงแค่คืนนี้ลูกสาวของนางจะไม่คิดอย่างเมื่อวานอีกแล้ว คนเราเมื่อล้มแล้วต้องลุกและเดินหน้าต่อไป

                รสิกาเปิดประตูเดินตุปัดตุเป๋ทรงตัวไม่ค่อยได้เข้ามาในห้อง เพียงเห็นว่าแม่รออยู่เท่านั้น ร่างเพรียวก็ถลาเข้าไปกอดเอาไว้แน่น ร้องไห้สะอึกสะอื้น เธอรอมาทั้งวันหวังมาตลอดว่าเอกภพจะโทรมาหรือทำอะไรก็ได้ ไม่ใช่การเงียบไปแบบนี้

                “พี่เอกเป็นอย่างที่แม่บอกทุกอย่าง เค้าบอกให้โรสรออีก 2 ปี”

                “แล้วจะรอไหมล่ะ” ราศีถามแสร้งไม่รู้ว่าลูกสาวกำลังคล้อยตามทุกอย่างที่นางปูทางไว้

                ใบหน้าเปรอะเปื้อนด้วยน้ำตา เครื่องสำอางเลือนจนเผยใบหน้าซีดขาว มือบางยกขึ้นมาเช็ดน้ำตาอย่างคนที่ตัดสินใจได้แล้ว

                “ไม่ค่ะ โรสจะเชื่อแม่”

                “ก็ดี พรุ่งนี้ไปบริษัทกับแม่ เราต้องได้ทุกอย่าง ไม่ใช่ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นของนังบัวไปคนเดียว”

                รสิกาก้มหน้ายอมรับสิ่งที่เลือกแล้ว ส่วนหนึ่งของการตัดสินใจ ใช่! เธอไม่อยากให้ปุริมานได้ดีเกินหน้า คนอย่างนังนั่นไม่สมควรได้รับสิ่งดีๆ ในชีวิต ปุริมานได้สิ่งที่ไม่สมควรได้มากเกินไปแล้ว ในเมื่อเงาของปุริมานทำให้เธอไม่มีความสุข เธอก็จะให้มันไม่มีความสุขเหมือนกันบ้าง

เอกภพก็เหมือนกัน ในเมื่อรักงานมากนักก็รอดูเธอแล้วกัน ส่วนปุริมานอะไรที่มันรัก เธอก็จะแย่งให้หมด แม้กระทั่งบริษัทของลุงกานต์ แพทริคสมบูรณ์แบบอย่างที่แม่บอกไว้ทุกอย่าง รวมทั้งสามารถทำให้วินิกานต์มาเป็นของเธอได้ อีกไม่นานคนที่ร้องไห้จะเป็นคนอื่นบ้างไม่ใช่เธออยู่ร่ำไป

 

                อีกแล้ว! รถของการะเตมาจอดเทียบที่ประตูรั้วหน้าบ้าน ปุริมานแอบแยกเขี้ยวใส่เจ้าของรถ แน่ล่ะเขาต้องรู้อยู่แล้วว่าวันนี้เธอไม่มีรถขับไปทำงาน ต้องออกจากบ้านแต่เช้าเพื่อไปรอรถ แต่ก็ช้ากว่าเขาที่ขับรถมาจอดรอก่อนที่เธอจะก้าวขาออกจากรั้วบ้านเสียอีก

                หญิงสาวแกล้งถอนใจเสียงดัง วันนี้การะเตไม่สั่งให้ขึ้นรถ แต่เปิดประตูเสียกว้างไว้รอ น่าแกล้งมองไม่เห็นชะมัด แต่อย่าดีกว่าวันนี้เธอไม่อยากเหนื่อยรวมถึงปวดหัวตั้งแต่เช้า

                เอารถไปไว้ที่อู่ไหนการะเตถามเมื่อขับรถออกมาจากซอยเข้าบ้าน ดูเถอะ ขึ้นมาบนรถเป็นนานสองนาน ปุริมานกลับเงียบไม่พูดอะไรสักคำ

                ปุริมานหันมาหรี่ตามองการะเต พี่เตถามทำไมคะ

                ผู้ใหญ่ถาม เด็กที่ดีไม่ควรย้อนรู้หรือเปล่า

                ฮึๆ ได้คำตอบ แถมยังโดนดุแกมสอนแทน อายุต่างกันแค่ 7  ปีเท่านั้นเอง ปีนี้เขาก็น่าจะกำลัง 31 ยังมาคิดว่าเธอเป็นเด็กอยู่ได้ สงสัยต้องทำตัวเป็นผู้ใหญ่ให้เขาเห็นบ่อยๆ จะได้เลิกคิดว่าเธอเป็นเด็กเสียที

                ค่ะ อู่... เดี๋ยวตอนสายๆ รถก็คงเสร็จ

                เดี๋ยวให้แกริคจัดการให้ วันนี้เรามีบางอย่างที่ต้องไปทำด้วยกันตอนเช้า ไว้หนูบัวค่อยเข้าบริษัทตอนบ่าย

                เด็กต้องฟัง ผู้ใหญ่ต้องสั่งกระมังถึงได้สั่งได้สั่งดี แล้วฟังพูดเข้า นี่เขาคิดว่าจะพาเธอไปไหนก็ได้หรือไงกัน

                ไม่ต้องทำหน้าเหมือนพี่จะพาเราเข้าโรงแรม พี่ไม่ทำแบบนั้นหรอกน่า

                ปุริมานสะดุ้งรีบปฏิเสธลิ้นแทบพันกัน          บ้า เปล่าคิดเสียหน่อย

                ถึงคิดก็ไม่บอกหรอก ก็ใครใช้ให้เขาพูดให้คิดล่ะ แล้วดูสิดูแทนที่จะแก้คำพูด กลับมาพูดให้เธอเป็นคนพวกชอบคิดลึกทะลึ่งแทนเสียนี่ มันน่าซัดสักตุ้บ ถ้าเราเป็นเหมือนเมื่อก่อน เธอจะไม่ลังเลเลย แต่ตอนนี้คงทำแบบนั้นไม่ได้อีกแล้ว

                วันนี้เราต้องไปรับคนคนนึงที่สนามบินการะเตเอ่ยพอรู้สึกว่าในรถชักเงียบ คนช่างพูดช่างสงสัยเก็บปากเก็บคำไปเสียแล้ว

                ใครหรือคะ ลูกค้าหรือเปล่าเท่าที่จำได้วันนี้ไม่มีลูกค้าที่เธอต้องต้อนรับด้วยตัวเองนี่นา

                การะเตกดยิ้มที่มุมปาก จะว่าเขาใจร้ายก็ได้ แต่ถ้าให้เลือกว่าจะทำแบบนี้อยู่ไหม แน่นอนเขาจะทำเพราะแขกสำคัญที่ต้องมารับด้วยตัวเองนั้นปุริมานสมควรได้รู้จัก

                เดี๋ยวไปดูเอง”

                ปุริมานเหล่มองคนมีความลับได้ตลอดเวลา จะว่าไปแล้วเธอแทบไม่รู้จักการะเตนอกจากเขาเป็นลูกชายของเพื่อนรักแม่ วันหนึ่งเขาก็เดินทางไปอเมริกา แล้วอีก 10 ปีต่อมาเขาก็กลับมาในฐานะลูกชายคนเดียวเพรสตัน ผู้ก่อตั้งเลเวีย กรุ๊ป การขาดการติดต่อใน 3 ปีหลังระหว่างเขากับเธอก็ยังเป็นความลับของการะเตเพียงผู้เดียว บางทีเธออาจจะเป็นคนที่รู้จักการะเตน้อยที่สุดกระมัง คิดดูสิ ขนาดชื่ออเมริกันของเขาเธอยังเพิ่งรู้

 

                การะเตใช้เวลาไม่นานนักก็ขับรถมาถึงสนามบินสุวรรณภูมิ เขาพาปุริมานเดินมายืนรอในระหว่างนั้นก็โทรหาใครสักคนที่ทำให้หัวเราะชอบใจ เพียงไม่นานนักก็เดินเร็วๆ ไปหาผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งกำลังเดินออกมาจากประตูทางออก สองคนโผกอดกันและจูบแก้มกัน ปุริมานมองตาค้างเมื่อเห็นใบหน้าของผู้หญิงที่การะเตมารับด้วยตัวเอง

                ...ผู้หญิงคนนั้น ผู้หญิงในโทรศัพท์ของพี่เต

                ปุริมานเห็นการะเตคุยอะไรกับผู้หญิงคนนั้นอยู่ครู่หนึ่งด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มเพียงครู่เดียวก็เดินมาหาเธอ ใบหน้าเปื้อนยิ้มกลับมาราบเรียบดังเดิมในวินาทีที่เราสบตากัน

                ปุริมานนี่แพทริเซีย แพทริเซียนี่ปุริมานการะเตแนะนำสั้นๆ ให้คนแถวๆ นี้เดาเล่นๆ ว่าแพทริเซียเป็นใครกันแน่

                สวัสดีค่ะคุณแพทริเซียปุริมานทักมายและยิ้มให้แพทริเซียที่ยิ้มมาให้ตั้งแต่แรก

เจ็บในใจจี๊ดๆ อดคิดไม่ได้ว่าผู้หญิงคนนี้หรือเปล่าที่เป็นคนรักของการะเต ช่างสวย สดใสและสมบูรณ์เหมาะสมกับเขาเหลือเกิน ใครจะมาฝังใจเด็กกะโปโลที่เทียบไม่ได้กับผู้หญิงคนนี้ล่ะ

                ไฮ! คุณปุริมานใช่ไหมคะ แพทเคยพูดถึงคุณให้เซียฟังบ่อยๆ

                การะเตยกแขนขึ้นไปคล้ายโอบไหล่ แต่จริงๆ แล้วกำลังปรามคนพูดมากอยู่ต่างหาก แล้วที่บอกว่าบ่อยๆ น่ะแทบนับครั้งได้ แพทริเซียคงความจำดีไปหน่อยแล้วกระมัง

                ไปที่รถกันเถอะ ป่านนี้ลุงแสงจัดห้องไว้รอแล้ว

                หัวใจของปุริมานหุบแฟบ การะเตถึงกับพาแฟนไปพักที่บ้านสวนให้ตำตาตำใจทำไมหนอ แค่เห็นเขาโอบไหล่แพทริเซียเธอก็เหี่ยวยิ่งกว่าดอกไม้โดนแดดเผาแล้ว

                ร่างสูงเดินนำสองสาวไปยังรถ 2 คันที่มาจอดรอ ปุริมานเงยหน้ามองการะเตที่เดินไปเปิดประตูรถให้แพทริเซีย ก่อนจะดุนหลังให้เธอเข้าไปนั่งที่เบาะหลัง ส่วนตัวเองกลับยืนเฉยไม่ขึ้นมา

                อ้าว แล้วพี่...เอ่อคุณจะไปไหน

                ฝากดูแลแพทริเซียด้วยนะหนูบัว แล้วพบกันที่บริษัทเขาบอกก่อนจะเดินไปขับรถอีกคันที่คนขับรถของโรงแรมเพิ่งขับมาให้

                ปุริมานขมวดคิ้วมุ่นไม่เข้าใจการะเต อุตส่าห์มารับแฟน แล้วตอนนี้ไปไหนแล้วก็ไม่รู้ แฟนตัวเองก็มาดูแลกันเองสิ ทำไมต้องให้คนอื่นมาดูแลแทนด้วย แต่พอหันมามองแพทริเซีย  เฮ้อ! เธอจะโกรธผู้หญิงหน้าตาบ้องแบ๊วน่ารักลงได้ยังไง ต้องโทษแฟนของแพทริเซียนั่นแหละ

                อืม...ถามอะไรหน่อยได้ไหมคะแพทริเซียเอ่ยขึ้นน้ำเสียงค่อนข้างเกรงใจหน่อยๆ ที่กลายเป็นภาระของเพื่อนใหม่ แพทริคก็หายไปไหนเสียก็ไม่รู้ ว่าจะบอกเรื่องสำคัญก็ไม่ทัน

                ถามมาสิคะ ถ้าฉันรู้เรื่องที่คุณถาม ฉันคงตอบได้ค่ะ

                คุณปุริมานรู้จักกับแพทมานานแล้วหรือยังคะ

ถ้าให้เดาก็คิดว่านาน แต่แพทริคเป็นคนไม่ชอบพูดเรื่องส่วนตัว โดยเฉพาะเจ้าของรูปภาพที่แขวนไว้ที่ห้องนอน ถามเท่าไหร่ก็ไม่ตอบ เว้นแต่วันไหนอารมณ์ดีอยากพูดถึงก็เงี่ยหูฟังกันทั้งบ้าน

ปุริมานยิ้มประวิงเวลาที่จะตอบ ถ้าตอบไม่ดีการะเตคงได้ทะเลาะกันแฟนแน่ๆ จริงๆ แล้วก็อยากให้เป็นอย่างนั้นอยู่เหมือนกัน แต่ทำไมลง

                เอ่อ ก็จะว่านานก็นาน จะว่าไม่นานก็ได้ค่ะ

                เอ ไม่เข้าใจค่ะ สรุปนานหรือไม่นานคะแพทริเซียถามเริ่มไม่แน่ใจว่าที่ไม่เข้าใจเพราะสื่อสารกันด้วยภาษาอังกฤษหรือว่าเธอนั่งเครื่องบินมานานจนเบลอกันแน่

                เรารู้จักกันตอนเด็กๆ พอพี่...คุณแพทริคไปอยู่อเมริกาเราก็ไม่ค่อยได้คุยกันเท่าไหร่ ไม่ต้องกังวลนะคะ เราสองคนเป็นแค่คนรู้จักกันเท่านั้นค่ะปุริมานเสริมตรงประโยคสุดท้าย ถ้าพี่เตต้องมาทะเลากับแฟนเพราะเธอคงไม่ดีหรอก

                แพทริเซียขมวดคิ้วบ้าง ถ้าสายตาเธอไม่พลาดและรูปภาพในห้องของแพทริคไม่ใช่ผู้หญิงคนนี้ เธอคงคิดว่าไม่น่ามีอะไร

                เซียว่าไม่น่าจะใช่นะคะ เอ หรือว่าเซียคิดไปเอง

                ปุริมานหายใจไม่ทั่วท้อง นี่เธอทำอะไรให้แพทริเซียนึกสงสัยจนถึงขั้นระแวงแฟนหรือเปล่านะ พี่เตแกล้งเธอหรือเปล่านะถึงได้ให้มาดูแลแฟนแทนตัวเอง ทำยังไงดี

                หิวไหมคะ?” เปลี่ยนเรื่องเสียเลย

                ก็นิดหน่อย แต่ทนได้ค่ะ

                ถ้าอย่างนั้นไปทานอาหารที่บ้านของฉันก่อนแล้วกันนะคะ อาหารไทยคุณแพทริเซียน่าจะทานได้ใช่ไหมคะ แล้วค่อยไปพักที่บ้านของคุณแพทริคปุริมานเสนอ ไหนๆ แพทริเซียก็ต้องไปพักบ้านของการะเตอยู่แล้ว

                ว้าว! เยี่ยมเลย เซียชอบอาหารไทยม๊ากมาก แพททำให้กินบ่อยๆ

                การะเตของแพทริเซียคงน่ารักมาก ปุริมานนึกภาพการะเตเวลาทำอาหารออกทีเดียวล่ะ ตอนเด็กๆ พี่เตเคยเข้าครัวทำข้าวผัดให้เธอกินหรือไม่ก็ทำขนมง่ายๆ อย่างไข่หวาน จนป้าม่อมยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ที่เห็นเด็กผู้ชายตัวโย่งเข้าครัวทำอาหาร ในขณะที่คุณหนูของบ้านนั่งมองตาปรอยเพราะอยากกินแต่ทำไม่เป็นเลยต้องรบเร้าการะเต

 

                ปุริมานโทรบอกป้าม่อมให้เตรียมอาหารไว้รอสองสามอย่าง พอกลับมาถึงบ้านสวน อาหารของป้าม่อมก็ช่วยเรียกแขกฝรั่งได้ในทันทีที่ลงจากรถ แพทริเซียยกมือไหว้ป้าม่อมแถมยังกอดพร้อมกับจูบแก้มทักทายเสียด้วย ป้าม่อมเป็นคนใจดีอยู่แล้วเลยเรียกทานข้าวทั้งที่ยังไม่ได้แนะนำว่าใครเป็นใคร

                แพทริเซียคงหิวจริงๆ และฝีมือของป้าม่อมคงถูกปากสาวผมบลอนด์สุดสวยเข้าแล้ว ปุริมานอดยิ้มไม่ได้ แต่ก็นึกเคืองการะเต ดูสิแฟนหิวขนาดนี้แทนที่จะอยู่ดูแล ไม่รู้ไปไหน

                “พอทานได้ไหมคะคุณแพทริเซีย”

                “สบายมากค่ะ แต่เผ็ดมากก็ไม่ไหว” แพทริเซียบอกพลางชี้ไปที่ต้มยำกุ้งที่ป้าม่อมคงปรุงแบบรสปากคนไทยซึ่งดูจากสีก็เพลาพวกพริกไปมากโข แต่สำหรับฝรั่งคงเผ็ดไม่น้อยเลย

                ปุริมานเลยเดินไปหยิบขวดน้ำเย็นมาให้แพทริเซียอีกขวดก่อนจะเดินมาหาป้าม่อมที่กวักมือเรียกไหวๆ อยู่หน้าบ้านก็พอดีแกริคขับรถที่เข้าอู่ไปเมื่อวานมาส่งให้ถึงบ้าน หญิงสาวบอกขอบคุณเขาก่อนที่คนทั้งหมดของการะเตจะขับรถคันที่พาแพทริเซียมากลับไป

                “หนูคนนั้นเป็นใครหรือคะคุณบัว?” ป้าม่อมชี้ไปที่สาวหน้าฝรั่งที่กำลังเจริญอาหาร

                “แฟนพี่เตค่ะ” ปุริมานตอบแอบร้องเฮ้อในใจ

                “อกอีแป้นแตก!” ป้าม่อมยกมือทาบอกชะเง้อมองสาวผมบลอนด์นึกเสียดาย นางนึกว่าการะเตจะชอบกับปุริมานเสียอีก

                “อย่าแตกเลยค่ะ เจ็บนะคะป้าม่อม”

                ป้าม่อมค้อนใส่ “คุณบัวก็ แล้วนี่จะให้นอนที่ไหนล่ะคะ”

                “บ้านโน้นค่ะ” หญิงสาวชี้ไปบ้านเรือนไทยอีกหลังซึ่งอยู่ห่างกันเพียงรั้วกั้น แต่เธอกับการะเตถึงไม่มีรั้วกั้นก็ห่างเสียยิ่งกว่าห่าง ก็พี่เตมีแฟนแล้วนี่ “ป้าม่อมดูแลให้หน่อยนะคะ เดี๋ยวบัวจะไปทำงานแล้ว”

                “ก็ได้ค่ะ”

                ปุริมานเดินกลับเข้าไปในบ้านเพื่อบอกแพทริเซียว่าป้าม่อมจะดูแลเธอในระหว่างนี้ แพทริเซียยกมือโอเคอย่างไม่เรื่องมากพลอยทำให้ปุริมานเบาใจไปด้วย อย่างน้อยแฟนของพี่เตก็น่ารักดี แต่อดโหวงๆ ในใจไม่ได้ คนใจสลายรู้สึกแบบนี้หรือเปล่านะ ใบหน้าซีดเซียวสะบัดหนีความคิดตัวเองแล้วรีบขับรถออกไปจากบ้านทันที

 

                ปุริมานขับรถมาถึงบริษัทในเวลาเกือบบ่ายโมง หญิงสาวไม่รีบร้อนเท่าไหร่เพราะยังพอมีเวลาพักก่อนจะเริ่มงานตอนบ่ายโมงตรง วันนี้เธอนัดหัวหน้าฝ่ายวิจัยและพัฒนาพร้อมกับฝ่ายตรวจสอบคุณภาพมาเข้าพบ อย่างที่การะเตบอกไว้เธอต้องหาวิธีให้คนของอัศนัยมาเป็นคนของเธอให้ได้ ถึงตอนนี้เธอจะเป็นแค่เสือกระดาษ แต่ก็เป็นเสือล่ะน่า

                ทว่าพอเปิดประตูจะเข้าห้องทำงานที่ควรจะไฟปิดมืด มีเพียงแสงสว่างจากม่านที่อลินจะมาเปิดแง้มไว้เพื่อไม่ให้มืดจนเกินไป ตอนนี้กลับสว่างด้วยแสงไฟ ใครคนหนึ่งที่ไม่ได้เชิญกำลังนั่งที่เก้าอี้ทำงานของเธออย่างถือวิสาสะ

                ไง แปลกใจหรือเปล่าล่ะที่เห็นฉันที่นี่รสิกาเอ่ย เรียวปากยิ้มพราว เธอจงใจเข้ามาในห้องและนั่งเก้าอี้ตัวนี้ ถ้าปุริมานก็ไม่พอใจใครจะสนล่ะ

                ปุริมานถอนใจไม่อยากถือสาหาความ รู้อยู่แก่ใจอยู่แล้วว่ารสิกามาเพื่อหาเรื่อง ถ้าเธอเต้นตามก็เหนื่อยเปล่า เสียเวลาด้วย

                เธอมาทำอะไรในห้องทำงานของฉัน”

                “มาดูเอาไว้ก่อน ต่อไปมันอาจจะไม่ใช่ห้องทำงานของเธอก็ได้นี่ อะไรๆ มันก็ไม่แน่หรอกจริงไหม” รสิกาบอกพลางลุกขึ้นเดินมาหาเจ้าของห้องที่ยืนนิ่งไม่มีทีท่าจะเข้ามาอาละวาด

                เจ้าของห้องยิ้มให้แขกไม่ได้รับเชิญ เธอรู้จักผู้หญิงคนนี้มาเกือบ 10 ปี ถ้าเธอคือนางมารร้าย รสิกาก็จะเป็นนางเอกที่แสนน่ารักเพียบพร้อม แน่ล่ะ เธอไม่เคยยอมใครนอกจากนานมาแล้วที่พ่อขอให้สงสารลูกสาวอีกคนของพ่อในฐานะพี่สาว เธอเคยหลงกล เคยโง่เขลากับภาพลวงตาอันแสนซื่อ คล้ายจริงใจ แต่มันไม่ใช่เลย มีเพียงเธอกับรสิกาเท่านั้นที่รู้ว่าใครกันแน่ที่เป็นนางมารร้าย

                “ต้องการมาพูดแค่นี้ใช่ไหม ถ้าใช่ ตอนนี้ฉันได้ยินแล้ว หมดธุระแล้วก็เชิญออกไป”

                “โอเค ต่อไปเราคงต้องเจอกันทุกวันอยู่แล้ว”

                ปุริมานสะดุดหู คนอย่างรสิกาคงไม่ได้มาป่วนเธออย่างเดียวแน่ๆ แล้วดูชุดที่ใส่วันนี้ก็ดูเรียบร้อยดูมีระดับของผู้บริหาร ไม่เหมือนสาวเปรี้ยวแต่งตัวเซ็กซี่เป็นประจำ

                “หมายความว่ายังไง?

                “ฉันมาทำงานเป็นเลขาของลุงอัศนัยแล้วน่ะสิ ไปล่ะ ป่านนี้ลุงอัศนัยคงรอฉันแล้ว อ้อ คุณแพทริคด้วย บ่ายนี้เราจะไปพบลูกค้ารายใหญ่กับฝ่ายการตลาดด้วยกัน” รสิกาตอบ รู้แล้วล่ะสิว่าอีกไม่นานจะไม่มีใครยืนอยู่ข้างเดียวกัน  “อย่าทำหน้าแบบนั้น เอ หรือว่าเธอไม่รู้จริงๆ”

                ใช่! ปุริมานไม่รู้จริงๆ คุณอลินน่าจะส่งเอกสารมาให้เธอแล้ว คงวางอยู่บนโต๊ะตั้งแต่เมื่อวาน ส่วนทำไมรสิกาได้มาทำงานกับคุณนัยเธอคงไม่ต้องเดา ก็เห็นๆ อยู่ว่าคุณราศีสนิทสนมกับเพื่อนของพ่อขนาดไหน หญิงสาวยิ้มหวานใส่คนบอกข่าว เรื่องแค่นี้เธอไม่เต้นตามหรอกน่า

                “ทำงานให้ดีด้วย”

                รสิกาหน้าตึงทันทีที่ถูกสั่ง ด้วยตำแหน่งแล้วปุริมานมีสิทธิ์เต็มร้อยที่จะพูดอย่างนั้น น่าเจ็บใจนัก แต่เรื่องอะไรจะยอม

                “แน่นอน อย่างน้อยลุงอัศนัยก็รู้อะไรๆ มากกว่าเธอเยอะแยะ ไม่รู้พนักงานจะคิดยังไงที่มีเธอเป็นประธานบริษัท ถึงว่าสิ ทุกอย่างมันก็เลยดิ่งลงเหว”

                ปุริมานเดินผ่านรสิกาไปนั่งที่เก้าอี้พลางส่ายหน้าพร้อมๆ กับ ถอนใจให้ พนักงานได้ยิน

                “อย่าพูดในสิ่งที่ไม่รู้ดีกว่า หนึ่งในพนักงานเหล่านั้นก็มีเธอรวมอยู่ด้วย ฟังไว้ ฉันขอสั่ง ต่อไปถ้าไม่ได้รับอนุญาตอย่าเข้ามาห้องทำงานของฉันอีก”

                รสิกากำมือแน่น ปุริมานยิ้มกว้างยิ่งกว่าเดิม รู้ดี ถ้ายั่วอีกนิดคนที่จะสติแตกคงไม่ใช่เธอแน่ๆ

                “ไม่มีอะไรจะสั่งแล้ว...เชิญ!

                คนถูกสั่งสะบัดหน้าพรืดเดินแรงๆ ออกไปจากห้อง แถมยังจงใจปิดประตูเสียงดังสนั่น มาดนางเอกหลุดในชั่วพริบตา แต่ปุริมานมั่นใจอีกไม่เกิน 5 วินาที รสิกาจะกลับมาเป็นนางเอกที่แสนน่ารักสำหรับใครต่อใครเหมือนเดิม เรียวปากบางหุบยิ้ม ถอนใจเซ็งๆ อยากให้ปราณกลับมาไวๆ เสียจริง ทำไมตอนนี้มีแต่เรื่องให้ปวดหัวนักก็ไม่รู้

 

                พอถึงเวลานัดปรีดา...หัวหน้าฝ่ายควบคุมคุณภาพและวิทยา...หัวหน้าฝ่ายวิจัยและพัฒนาก็มารอปุริมานที่ห้องประชุมเล็ก โดยหัวหน้าฝ่ายบุคคลถูกเรียกมาประชุมด้วย พนักงานทั้ง 3 คนคงแปลกใจ แต่ไม่พูดอะไรออกมา แน่ล่ะ เธอต้องทำอะไรบางอย่างตามที่การะเตบอก อำนาจมีแล้วไม่กล้าใช้ก็เปล่าประโยชน์

                ปุริมานรู้มาบ้างว่าวิทยาเป็นคนของคุณอัศนัย ส่วนปรีดาไม่ได้เป็นพวกใคร แต่ก็ต้องดูกันต่อไป เงินซื้อไม่ได้ทุกอย่าง ก็แค่เกือบทุกอย่าง ถ้าอัศนัยรู้ว่าเธอวางแผนอะไรอยู่คงทำอะไรบางอย่าง

เกม...ใช่แล้ว เธอกำลังเล่นเกม เกมนุษย์ที่เต็มไปด้วยความโลภที่มีความซื่อสัตย์คอยถ่วงดุลไว้

                “ไม่ทราบว่าคุณปุริมานมีเรื่องสำคัญอะไรหรือครับ ถึงเรียกผมกับ...คุณปรีดามาพบที่นี่”

                “ก็ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะ ฉันต้องการปรับปรุงการบริหารบุคลากรเท่านั้นเอง ทางฝ่ายบุคคลก็เห็นดีด้วย ไหนๆ บริษัทของเราก็มีพนักงานที่เก่งหลายคนก็น่าจะส่งเสริมให้เกิดความพร้อมในการทำงานมากขึ้น” ปุริมานบอกอย่างเป็นงานเป็นการ ถึงจะอายุน้อยกว่าหัวหน้าฝ่ายทั้ง 2 คนอยู่หลายปี ตอนนี้อายุไม่สำคัญเท่าโครงสร้างองค์กร

                “ยังไงหรือคะคุณปุริมาน”

                “ฉันอยากให้คุณทั้ง 2 คนเลือกพนักงานฝ่ายละ 3-5 คนมาแล้วทำการ Rotate8  งานกันระยะเวลาแต่ละรอบก็ตามความเหมาะสมของคุณทั้ง 2 คน แต่ต้องไม่กระทบกันงาน” ปุริมานสบตาหัวหน้าฝ่ายบุคคลที่เคยบอกเธอว่าอยากทำแบบนี้อยู่เหมือนกัน แต่จนแล้วจนรอดก็ทำไม่ได้สักที

                “เอ จะดีหรือครับ” วิทยาแบ่งรับแบ่งสู้

                ปุริมานยิ้มคล้ายไม่รู้อะไร วิทยาเป็นคนที่คล้ายทำงานหนัก แต่จริงๆ แล้วการทำงานส่วนใหญ่มาจากลูกน้องทั้งนั้น อาจเป็นไปได้ว่าเขาวางแผนการทำงานได้ดีหรือเขาไม่ทำอะไรเลยก็เป็นได้ การหมุนเวียนพนักงานจะบอกอะไรได้หลายอย่าง ส่วนปรีดา ข้อมูลส่วนใหญ่ชี้ชัดว่าทำงานดี ไม่เอาหน้าและเชื่อถือได้           

                “อาจจะขลุกขลักบ้างในช่วงแรก แต่จะได้ผลดีในระยะยาวค่ะ เพื่อไม่ให้เกิดปัญหางานขาดช่วงหรือขาดพนักงานอย่างที่แล้วมา ปลายสัปดาห์นี้ขอให้ดำเนินการได้เลยค่ะ ต้นสัปดาห์หน้าฉันจะไปโรงงานเผื่อว่าจะมีปัญหาในการดำเนินการแล้วกันนะคะ”

                ปรีดายิ้มพลางพยักหน้าเห็นด้วย หัวหน้าฝ่ายบุคคลก็เช่นกัน ปุริมานยิ้มตอบ ถึงใครสักคนไม่ยอมทำตามคำสั่ง แต่ถ้าคิดว่าจะแกล้งทำเงียบๆ ไปนั้นก็เลยคิดไปได้เลย

                “ผมว่าเรื่องนี้เราน่าจะคุยกับคุณอัศนัยด้วยนะครับ” วิทยาเอ่ย

                “ฉันจะคุยเองค่ะ วิธีนี้เป็นประโยชน์ต่อบริษัทคุณวิทยามีปัญหาไม่สบายใจตรงไหนหรือคะ” ปุริมานเตรียมคำตอบของคำถามนี้มาก่อนแล้ว ถึงวิทยาไม่พูดมาตรงๆ ว่าไม่เห็นด้วย แต่ใครจะโง่จนดูไม่ออก

                “เอ่อ ไม่มีครับ” วิทยาตอบไม่เต็มเสียงนัก

                “ถ้าอย่างนั้นก็เชิญรับเอกสารจากคุณอลินไปชี้แจงให้พนักงานทราบด้วยนะคะ ขอบคุณทุกคนมากค่ะที่ให้ความร่วมมือ”

                ปรีดายิ้มพอใจ ต่างจากวิทยาที่ดูไม่เต็มใจรับคำสั่งนี้เท่าไหร่ ส่วนหัวหน้าฝ่ายบุคคลแอบชูนิ้วโป้งชมนายก่อนจะเดินกลับฝ่ายไป ปุริมานรู้การทำงานไม่สามารถใช้ไม้แข็งได้ตลอด ต้องอ่อนบ้าง แข็งบ้าง แต่ถ้ายังมีปัญหามาก หนทางสุดท้ายก็แค่ปลดออก ซึ่งเธอไม่อยากทำเพราะมันหมายความว่าผู้บริหารไร้กลยุทธ์ในการบริการบุคลากร ข้อนี้ปราณเคยบอกไว้

 

                ปรีดาเดินมารอรถบริษัทที่จะพากลับไปที่โรงงาน ในขณะที่วิทยาจะเดินทางกลับพรุ่งนี้ตอนเช้า ชายหนุ่มเก็บความไม่พอใจไว้จนกระทั่งเห็นว่าไม่มีใครก็กดโทรศัพท์หาอัศนัยและเล่าสิ่งที่เพิ่งประชุมกับปุริมาน อัศนัยขมวดคิ้วไม่พอใจที่เด็กรุ่นลูกข้ามหน้าข้ามตามายุ่งกับคนของเขา

                การะเตแสร้งทำเหมือนไม่เข้าใจภาษาไทยที่อัศนัยเอ่ยกับคนปลายสาย ในขณะที่รสิกาหันคนของฝ่ายการตลาดก็กำลังดูลูกค้าที่ดูก็รู้ว่าเป็นเพื่อนกับอัศนัยอีกต่อหนึ่ง ชายหนุ่มรอจนกระทั่งอัศนัยกดวางสายนั่นล่ะถึงได้ถามไปเป็นภาษาอังกฤษอย่างที่ใช้มาตลอดการสนทนา

                “มีอะไรหรือเปล่าครับ”

                “ก็ไม่มีอะไรมากหรอกครับ หลานบัวน่ะสิไม่รู้นึกยังไงจะ Rotate พนักงานฝ่ายวิจัยฯกับฝ่ายตรวจสอบคุณภาพ” อัศนัยตอบกลับมาเป็นภาษาอังกฤษทันที

                อ้อ ปุริมานเริ่มใช้อำนาจแล้ว แต่คนอย่างอัศนัยมีหรือจะดูไม่ออก การหมุนเวียนพนักงานก็เหมือนการกระจายคนของอัศนัยนั่นเอง ทุกอย่างคงต้องค่อยเป็นค่อยไปหากปุริมานจะใช้วิธีนี้ปรับเปลี่ยนและลดทอนอำนาจของหุ้นส่วนสำคัญ

                “ก็เป็นเรื่องปกตินี่ครับ องค์กรที่ต้องการให้พนักงานมีความรู้ สามารถทำงานแทนกันได้ก็ทำแบบนี้ ผมว่าไม่น่าเสียหายอะไรนะครับ” ชายหนุ่มตอบอย่างเป็นกลาง

                “ก็ใช่ แต่...ช่างเถอะ ผมก็แค่ห่วง”

                “ปุริมานนี่โชคดีจริงๆ นะครับที่มีคุณอัศนัยคอยช่วยงาน”

                อัศนัยหรี่ตามองเจ้าของคำชม จนถึงตอนนี้เขาเองก็ไม่แน่ใจว่าแพทริคอยู่ฝ่ายไหนกันแน่ แต่เขาก็มีวิธีที่จะดึงแพทริคให้มาเป็นฝ่ายเดียวกับเขาและปล่อยให้ปุริมานโดดเดี่ยว

                “แถมตอนนี้ยังมีคุณคอยเป็นขุมกำลังสำคัญอีกนะครับ” อัศนัยเอ่ยขึ้นพลางจำตามอง

                การะเตหัวเราะเสียงเบาพลางโบกมือว่อน “ไม่หรอกครับ ผมมาแค่ประเดี๋ยวประด๋าว เดี๋ยวก็ต้องไปดูแลงานที่อเมริกา คุณต่างหากล่ะครับที่เป็นหัวเรือใหญ่ของวินิกานต์”

                ได้ผล! อัศนัยยิ้มพอใจทันที นักธุรกิจถ้าเห็นอะไรที่เป็นประโยชน์ก็พุ่งเข้าใส่ทั้งนั้น ไม่มีหรอกที่จะยื่นมือมาช่วยใครฟรีๆ

                “ถ้าวินิกานต์กลับมาเหมือนเดิมได้ผมก็พอใจแล้วครับ”

                การะเตยิ้มรับ เขาก็เป็นนักธุรกิจ ไม่ใช่หน่วยงานการกุศล เมื่อลงทุนแล้วก็ต้องได้สิ่งตอบแทนกลับมาคุ้มค่า เพียงแค่ว่าก่อนที่จะได้สิ่งตอบแทนย่อมมีขวากหนามกันบ้าง แล้วเขาก็ชอบเสียด้วยที่จะระเบิดขวากหนามให้กระจุยจะได้ไม่รกหูรกตาขวางทางเดิน

 

                กว่าจะส่งลูกค้าเรียบร้อยก็ใกล้เวลาเลิกงานเต็มที อัศนัยจึงอนุญาตให้รสิกากลับบ้านได้เลย ก่อนจะเอ่ยลาแพทริคแล้วขอตัวไปพร้อมกับคนของฝ่ายการตลาด การะเตกเลยต้องเดินมากับรสิกาที่ลานจอดรถของโรงแรมกลางกรุง  ชายหนุ่มไปส่งหญิงสาวที่รถก่อน รสิกาเข้าไปสตาร์ตรถแต่รถกลับสตาร์ตไม่ติด หน้าตางดงามเริ่มเผือดซีดไม่สบายใจพลางมองแพทริคอย่างขอความช่วยเหลือ

                “รถเป็นอะไรหรือครับคุณโรส” การะเตถามพลางมองรถที่ใหม่เอี่ยมของหญิงสาวอย่างไม่เข้าใจนิดๆ ว่ารถใหม่ๆ แบบนี้ทำไมถึงมีปัญหาเครื่องยนต์ได้

                “เรียกโรสเฉยๆ ก็พอค่ะ เราไม่ใช่คนอื่นคนไกลกันเลย” รสิกาเอ่ยพลางยิ้มหวานให้

                “ก็ได้ครับ เอ แล้วคำตอบของผมล่ะครับ”

                “รถคงเสียน่ะค่ะ สตาร์ตไม่ติดเลย

                ผมขอกุญแจหน่อยได้ไหมครับ

ชายหนุ่มคิดว่าจะลองสตาร์ตรถดูอีกครั้ง ลองดูๆ ว่าอะไรเป็นปัญหา ตอนไปอเมริกาใหม่ๆ เขาก็ซื้อรถเก่าๆ มาซ่อมเพื่อจะได้ใช้ขับไปเรียน ที่ต้องทำแบบนั้นก็เพราะรถเก่ามีราคาไม่แพงและหากซ่อมรถได้เองก็ทุ่นเงินไปได้เยอะ เขาไม่อยากรบกวนเงินของเพรสตันหากไม่จำเป็น

รสิกายิ้มเกรงใจ เมื่อกี้เธอแกล้งสตาร์ตไม่ติด ถ้าแพทริคสตาร์ตรถเองมันก็ต้องติดน่ะสิ

                ไม่เป็นไรหรอกค่ะ รบกวนคุณแพทริคเปล่าๆ เดี๋ยวโรสไปเรียกรถแท็กซี่ดีกว่านะคะ หญิงสาวเสนอพลางเอ่ยอย่างไม่สบายใจนักว่า แย่จริงๆ เลย วันนี้แม่ขอให้โรสกลับบ้านเร็วเสียด้วย รถไม่น่ามาเสียวันนี้เลย”

                “ถ้างั้นผมคงช่วยคุณได้” การะเตเอ่ย

                รสิกาหันมายิ้มหัวใจพองโต เธอนึกแล้วว่าแพทริคต้องไม่ดูดายถ้าเห็นเธอต้องลำบากไปเรียกแท็กซี่กลับบ้านเอง หญิงสาวรีบเดินตามร่างสูงที่ผายมือให้เดินไปยังรถของเขาด้วยความเต็มใจ แค่วันแรกเธอก็ก้าวหน้าไปมากแล้ว

               

               

                แล้วจะมา up ต่อค่ะว่าอีพี่เตจะช่วยยังไง

            อัมราน^^

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
รักละลายแค้น วางแผงแล้ว สนพ ธราธร ตอนที่ 11 : ตอนที่ 9...100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1538 , โพส : 13 , Rating : 100% / 14 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 13 : ความคิดเห็นที่ 109
ร้ายซะจริงนะ ทุกคนเลย
Name : แว่นใส [ IP : 110.168.156.179 ]

วันที่: 4 ตุลาคม 2555 / 18:51
# 12 : ความคิดเห็นที่ 108
พึ่เตจะให้คนขับรถไปส่งหรือเปล่าค่ะ
Name : ถักผมเปีย [ IP : 27.55.13.61 ]

วันที่: 4 ตุลาคม 2555 / 17:30
# 11 : ความคิดเห็นที่ 107
หวังว่าพี่เตคงไม่โง่นะว่ายายโรสมารยาสาแถๆๆๆๆๆทีกะนู๋บัวทำเป็น!!!!ไม่อย่กจาเซ็ดดดดดด
Name : saypay < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ saypay [ IP : 27.55.6.181 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 ตุลาคม 2555 / 16:44
# 10 : ความคิดเห็นที่ 105
พี่เต จะพาไปขึ้นแท็กซี่อ่ะป่าว 55555
Name : เซกิกั๊บป๋ม < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เซกิกั๊บป๋ม [ IP : 58.8.162.45 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 ตุลาคม 2555 / 22:36
# 9 : ความคิดเห็นที่ 104
เหมือนแพทริคจะฉลาดยังไง
ก็อย่ากินหญ้าที่ยัยโรสป้อนล่ะ
5555
Name : alis [ IP : 203.158.4.225 ]

วันที่: 3 ตุลาคม 2555 / 11:14
# 8 : ความคิดเห็นที่ 103
น้องบัวน่าสงสารจัง ศัตรูรอบด้าน พี่เตก็อย่าโหดนักนะจ๊ะ
Name : น้ำทะเลสีฟ้า < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ น้ำทะเลสีฟ้า [ IP : 125.26.166.98 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 ตุลาคม 2555 / 10:42
# 7 : ความคิดเห็นที่ 102
คณแพทริคแกล้งน้องบัวอีกแล้วอ่ะ
Name : saypay < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ saypay [ IP : 27.55.6.125 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 ตุลาคม 2555 / 10:55
# 6 : ความคิดเห็นที่ 101
น้องสาวแน่ๆไม่ต้องสืบ ชื่อคล้ายกันเลย
Name : มอส [ IP : 27.55.2.26 ]

วันที่: 1 ตุลาคม 2555 / 20:09
# 5 : ความคิดเห็นที่ 100
ดูทำเป็นลับลมคมในจังนะ 
อยากให้สาวเข้าใจเองใช่ป่ะ
หนูบัวก็เข้าใจอย่างว่าไปแล้วดิ
Name : saluk < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ saluk [ IP : 125.26.235.6 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 ตุลาคม 2555 / 16:38
# 4 : ความคิดเห็นที่ 99
น้องสาวคนละพ่อหรือแม่หรือเปล่า
Name : ขอให้สมปรารถนา < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ขอให้สมปรารถนา [ IP : 124.122.252.214 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 ตุลาคม 2555 / 11:36
# 3 : ความคิดเห็นที่ 98
แพทริค กับแพทริเซีย ชื่อโทนเดียวกัน พี่น้องคนละแม่ป่าวคะ
Name : //////////// [ IP : 115.67.71.14 ]

วันที่: 1 ตุลาคม 2555 / 11:34
# 2 : ความคิดเห็นที่ 97
เริ่มแล้วใช่มั้ย มันมาแล้วใช่มั้ยค่ะ เอาละ ต่อปนี้จะเริ่มเตรีืมถังไว้รนองน้ำตาเหมือนกัน
Name : เซกิกั๊บป๋ม < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เซกิกั๊บป๋ม [ IP : 58.8.176.180 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 ตุลาคม 2555 / 08:52
# 1 : ความคิดเห็นที่ 96
เริ่มเห็นเคล้าความเศร้าลางๆ T^T
Name : sakuraC. < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ sakuraC. [ IP : 124.121.162.0 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 ตุลาคม 2555 / 01:23
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android