หน้ากากดอกรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 21,723 Views

  • 179 Comments

  • 105 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    21

    Overall
    21,723

ตอนที่ 9 : จิรา..4/4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 841
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    8 ก.ย. 61

          เธอกดรับสายอย่างจำใจเพราะต้องรอลิฟต์เที่ยวต่อไปแทน จากการที่มัวแต่ควานหาโทรศัพท์

“สวัสดีค่ะ ใครคะ”

          “เจ้านายของคุณไงล่ะ ผมลืมสั่งงานอีกอย่าง” จิราเอ่ยเสียงเรียบๆ

          ดารการีบหาที่นั่งแล้วหยิบสมุดเล่มเล็กพร้อมปากกามาเตรียมรอจด จิราก็ทำเหมือนรู้ว่าเธอกำลังสาละวนหาของอยู่เลยยังไม่สั่งอะไรให้ยิ่งมึนหนักเข้าไปอีก      

          “เชิญสั่งมาได้เลยค่ะ”

          “แม่บ้านพริมปวดท้อง คุณช่วยซื้อยาแก้ปวดท้องให้อีกอย่าง แล้วช่วยกลับมาก่อนห้าโมงเย็น”

          “แต่ตอนนี้มันสี่โมงกว่าแล้วนะคะ ขอเป็นห้าโมงครึ่งได้ไหมคะ” ดารกาต่อรองเพราะงานอีกอย่างคือเป็นการให้อาหารสุนัขในซอย หากเหลือเวลาเท่าเดิม แต่มีงานเพิ่มเธอจะไปทันห้าโมงได้ยังไงกัน

          “ผมให้สิทธิ์คุณมาไม่ทันเวลาได้ 3  ครั้ง ถ้าจะเริ่มใช้ตั้งแต่วันนี้ก็ตามใจ แต่ครบ 3 ครั้งเมื่อไหร่ผมคงต้องไล่คุณออกนะครับ”

          เคี่ยว! จอมหาเรื่องไล่ออกและไม่มีน้ำใจ ดารกาได้แต่คิดเพราะไม่กล้าพูดออกมา

          “ฉันวางสายนะคะคุณจิรา เดี๋ยวจะทำงานให้ไม่ทันเวลาค่ะ”

          ไม่มีเสียงตอบกลับมาจากจิรา ดารกาเลยวางสาย แต่ยังไม่ทันได้เข้าลิฟต์ด้วยซ้ำเสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นมาอีก เธอถอนใจยาวรีบรับโทรศัพท์เพื่อที่จะได้ไปทำอย่างอื่นต่อ

          “อะไรอีกล่ะคะคุณเจ้านาย” ดารการับสายแทบจะหัวเราะใส่ จิรายังอายุไม่มากสักหน่อยทำไมขี้ลืมเสียจริง

          “พ่อเองนะดาว”

          ดารกาชะงักก้มมองโทรศัพท์ให้แน่ใจเพราะถึงจะไม่ใช่เบอร์โทรศัพท์ที่จำได้แต่เสียงทุ้มๆ แบบนี้เธอมั่นใจว่าเป็นพ่อแน่นอน ดาวัฒเงียบไปเช่นกันเมื่อความรู้สึกมากมายกำลังถามโถมเข้าสู่ใจเพียงได้ยินเสียงสะอื้นเบาๆ จากดารกา

          “พ่อ...พ่ออยู่ที่ไหนคะ ไปเยี่ยมแม่แล้วหรือยังคะ”

          “พ่อขอโทษนะลูก ตอนนี้พ่อมาทำงานต่างจังหวัด อีกหลายวันเลยกว่าจะกลับ เรื่องค่าใช้จ่ายในการผ่าตัดเดี๋ยวพ่อจัดการให้นะลูกดาว”

          ดารกาฟังแล้วน้ำตาร่วงลงอาบแก้ม ถึงตอนนี้สถานการณ์ที่บ้านจะดีขึ้นแล้วแต่ถ้าพ่ออยู่ด้วยเธอคงไม่กลัวอย่างที่รู้สึกอยู่ตลอดเวลา

          “ไม่เป็นไรค่ะ พ่อสบายดีนะคะ”

          “สบายดี แล้วดาวล่ะ วินด้วยเป็นยังไงกันบ้าง ไม่ได้เกเรใส่ดาวใช่ไหมลูก” น้ำเสียงของดาวัฒขรึมลงเพราะหลายปีมานี้เขาแทบไม่ได้ทำหน้าที่พ่อสักเท่าไหร่เลย

          “ทุกคนสบายดีค่ะ ถ้าพ่อว่างแล้วมาเยี่ยมแม่นะคะ แม่คงดีใจ”

          “แล้วพ่อจะไปนะ พ่อต้องวางสายแล้วล่ะ ดูแลตัวเองนะลูกดาว”

          ดารการอจนพ่อวางสายไปก่อน ความน้อยใจก่อเกิดขึ้นกลางใจทว่าความรักที่มีอยู่มากมายทำให้ดารกาถอนใจรู้สึกดีขึ้นเพราะอย่างน้อยพ่อก็ยังโทรมาเมื่อรู้ข่าวของแม่ เธอพยายามเข้าใจว่าที่พ่อกับแม่เลิกกันเป็นเพราะไม่มีความสุขที่จะอยู่ด้วยกันอีกแล้ว แต่บางครั้งที่เหนื่อยหรือท้อเธอก็อยากได้กำลังใจจากพ่อบ้าง ทว่ามันคงยากเสียแล้วเมื่อพ่อมีครอบครัวใหม่และเธอกับน้องไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของที่แห่งนั้น

 

ดารกาแวะซื้อยาแก้ปวดท้องหลังจากนั้นก็นั่งรถที่มีชมชิดคอยขับให้มาตามแผนที่แล้วจัดการให้อาหารหมาพร้อมกับถ่ายรูปเป็นหลักฐานให้เจ้านายได้ดู แม้จะไม่เข้าใจว่ามันคืองานได้ยังไง แต่อย่างน้อยคนใจดีกับสัตว์ต่างๆ คงจิตใจดีละมั้ง เธอรีบกลับมาที่รถค่อยเบาใจเมื่อยังพอเหลือเวลาอีกเกือบ 10 นาทีสำหรับระยะทางสั้นๆ ย่อมหมายความว่าวันนี้ทำงานลุล่วงแล้วนั่นเอง

           จิราเห็นรถขับเข้ามาในบริเวณบ้านจึงยืนมองต่อไปจนเห็นว่าเพียงไม่นานดารกาก็รีบวิ่งเข้ามาในบ้านพร้อมของพะรุงพะรังกว่าจะมาถึงห้องรับแขกที่เธอสามารถติดต่อกับเจ้านายได้

          “ฉันกลับมาแล้วค่ะคุณจิรา”

          “คุณช้าไป 5 นาที ดูที่นาฬิกาในห้องสิดารกา” จิราบอกด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

          ดารกามองไปที่นาฬิกาแขวนเหนือทีวี “นาฬิกาของคุณจิราเร็วไป 5 นาทีหรือเปล่าคะ นาฬิกาของฉันบอกชัดๆ ว่า 5 โมงพอดีเลย” เธอยื่นนาฬิกาข้อมือให้กล้องเห็นถ้าเจ้านายไม่ใจร้ายเกินไปคงรู้ว่าเวลามันคลาดเคลื่อนกันได้

          “เวลาทำงานของคุณเป็นของผม แล้วคุณคิดว่าผมควรเชื่อเวลาของใครกันล่ะ”

          ดารกาลดข้อมือลงอยากถอนใจใส่แทนเหลือเกิน

“ก็ได้ค่ะ แล้วจะให้ฉันเอาของทั้งหมดไปไว้ที่ไหนคะ”

          “เอาไว้ตรงนั้นแหละ พริมจะนำมาให้ผมที่ห้องเอง เชิญคุณกลับไปได้แล้ว หรือหากทนเจ้านายอย่างผมไม่ได้จะลาออกตอนนี้ผมก็ยินดี” จิราจงใจย้ำประโยคหลัง

          ดารกาขมวดคิ้วใส่กล้องเมื่อต้องคิด “คุณเจนิสสั่งให้ฉันอย่างยอมแพ้ง่ายๆ ค่ะ ระหว่างคุณจิรากับคุณเจนิสที่เป็นคนจ้างฉัน คุณคิดว่าฉันควรเชื่อใครมากกว่ากันล่ะคะ”

          “ตามใจ!”

          นั่นล่ะประโยคสุดท้ายที่ดารกาได้ยิน เธอเดาว่าตอนนี้พี่น้องคงกำลังเคลียร์กันอยู่ถ้าไม่มีคำสั่งยกเลิกคงหมายความว่าคุณเจนิสจัดการคุณจิราไปแล้ว ดารกาหัวเราะพลางเดินตามสาวใช้ไปยังบ้านพักของตัวเอง พอได้เข้ามาอยู่ในห้องคนเดียวเธอก็ลิ่วไปหาเตียงแล้วนอนลงอย่างหมดแรงเหมือนขากับแขนจะแยกออกจากร่าง การทำงานวันที่ 2 ผ่านไปได้ แต่เธอเหนื่อยแทบตายเชียวล่ะ


         ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านนะคะ

          อัมราน&บรรพตี



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

0 ความคิดเห็น