หน้ากากดอกรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 21,722 Views

  • 179 Comments

  • 105 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    20

    Overall
    21,722

ตอนที่ 81 : (ลงเพิ่ม) หากคืนวันย้อนกลับได้ 6/6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 193
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    19 พ.ย. 61

      “แต่การเป็นผู้ช่วยผู้จัดการก็ไม่จำเป็นต้องไปดูแลแขกถึงห้องพักหรือต้องไปนั่งเฝ้าข้างเตียงแบบนั้น ถ้าไม่ใช่เพราะคุณมีจุดประสงค์บางอย่าง”

          “จุดประสงค์อะไรคะ คุณจิราช่วยพูดมาตรงๆ ด้วยค่ะ ถ้าบอกแล้วก็ช่วยออกไปเสียทีเพราะมันคงไม่ดีแน่ๆ ถ้าใครมาเห็นคุณจิราอยู่ในนี้” เธอเตือนเขาแต่มันคงไม่ได้ผลอะไร

          “ตอนนี้คุณใช้หนี้หมดแล้ว ต่อไปคงไม่ต้องหลอกใคร แต่ถ้ามีคนรวยๆ มาแต่งงานด้วยคุณคงชอบสินะ คุณจะเลือกใครดีล่ะระหว่างคามินกับนายธำรงค์”

          ดารกากำมือแน่นเพื่อที่จะหยุดตัวเองไม่ให้ตบหน้าที่ทำเหมือนไม่เคยทำผิดมาตลอดชีวิตของจิรา มือหนากระชับเอวบางแน่นขึ้น ดารกานิ่วหน้าแม้จะเจ็บแต่ก็ยังมีแรงพูดให้เขาตั้งสติว่า

          “คุณจิรารู้ไหมคะว่าสิ่งที่คุณพูดมันไม่ใช่ตัวคุณเลย คุณจิราที่ฉันรู้จักไม่ใช่คนแบบนี้ คุณยังเป็นเทวดาแสนดีที่มาคอยดูแลฉันในตอนนั้น อย่าคิดในทางเลวร้ายกับฉันเลยนะคะ คุณไม่ใช่คนที่จะมาคิดเรื่องแย่ๆ แบบนี้หรอก ในสายตาของฉัน คุณจิราเป็นคนดีเสมอ เพราะฉะนั้นอย่าพูดอะไรที่ทำให้ต้องมาโกรธตัวเองในภายหลังจะดีกว่านะคะ”

          จิราชะงักมองดารกาด้วยความไม่แน่ใจอยู่หลายวินาที ทว่าอดีตพลันย้อนกลับมาแล้วบอกให้เขารู้ว่าอย่าเชื่อหน้าตาแสนซื่อของผู้หญิงคนนี้ง่ายๆ อีก

          “คุณจะปฏิเสธว่าไม่ใช่งั้นหรือดารกา คุณต้องการอะไรกันแน่ ผู้ชายที่คุณปั่นหัวได้ เหมือนกับที่คุณเคยทำกับผมสินะ”

          รอยยิ้มของจิราช่างเต็มไปด้วยความมั่นใจจนดารกาถึงกับผงะพร้อมๆ กับแรงกอดกลับมาแน่นยิ่งกว่าเดิม ด้วยความเสียใจระคนโกรธทำให้เธอไม่ทันคิดยามที่พูดประชดประชันออกไปว่า

          “ตอนแรกฉันไม่คิด แต่คุณจิราทำให้ฉันเห็นทางสวยๆ แบบนั้น จะมาทำงานให้เหนื่อยทำไมในเมื่อมีคนที่สามารถทำให้ฉันได้ ขอบคุณค่ะฉันจะลองใช้วิธีของคุณจิราดู”

          “ดารกา!”

          เสียงของจิราดังลั่นห้อง ดารกาสะดุ้งพร้อมๆ น้ำตาที่อัดอั้นมานานก็ไหลพรูออกมา ถ้าเขาจะสะใจก็ควรทำมันได้ตอนนี้เลย จากความรักกลายเป็นความชังทำให้เขาทำร้ายเธอด้วยวาจา ใบหน้าของเขาเจ็บปวดราวกับถูกมีดแทงจนทรมานรวดร้าวไปทั้งร่างแม้จะไม่เห็นบาดแผลก็ตาม เราสองคนมาถึงจุดที่พูดให้อีกฝ่ายเสียใจเจ็บปวดได้ยังไงกันหนอ

          แขนทั้งสองข้างของจิราคลายออกแล้วเป็นฝ่ายมองดารกาด้วยสายตาผิดหวังและโกรธในเวลาเดียวกัน หญิงสาวยืนมองเขาไม่กล้าแม้จะเอ่ยเรียกออกมาอีก มือหนาของจิรายื่นมาหมายสัมผัสพวงแก้มที่อาบน้ำตา

ทว่าเขากลับเปลี่ยนใจเมินหน้าแล้วออกไปจากบ้านราวกับคนพ่ายแพ้

ในขณะที่คนเหมือนจะชนะกลับนั่งลงร้องไห้ใจสลายจนไหล่ไหวโยน เสียงสะอื้นของดารการาวกับสะเทือนสะท้อนไปถึงจิราที่น้ำตาคลอไม่ได้รู้สึกสะใจที่ทำให้เธอเสียใจแม้แต่นิดเดียว ทำไมการเห็นดารกาเจ็บกลายเป็นเขาก็เจ็บไม่ต่างจากเธอเลย         

 

          แม้จะนอนแทบไม่หลับทั้งคืน แต่ดารกาจำต้องตื่นมาในตอน 6 โมงเช้าแล้วอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ซึ่งมันไม่ช่วยให้เธอรู้สึกสดชื่นขึ้นมาได้เลยเมื่อในสมองยังมัวซัวและหม่นเศร้าจากคำพูดของจิราอยู่ไม่เสื่อมคลาย หญิงสาวคิดว่าเขาคงเกลียดเธอมาก แต่ไม่คิดว่าจะมากถึงขนาดเขามองทุกอย่างที่เธอทำเป็นการเสแสร้งร้ายกาจไปทั้งหมด

          เมื่อยังเช้าอยู่มากดารกาเลยออกไปที่ชายหาดเผื่อว่าสมองของเธอจะกลับมากระปรี้กระเปร่าได้อีกครั้ง เธอถอดรองเท้าแล้วเดินเท้าเปล่า หาดทรายและลมเย็นๆ ของทะเลที่พัดเอากลิ่นเค็มๆ มาด้วยทำให้สดชื่นได้อย่างน่าประหลาด ช่างเงียบสงบเพราะยังมีคนไม่มากนัก

เธอนั่งลงมองคลื่นในทะเลที่มีเพียงระลอกเล็กๆ ก่อนจะเดินกลับมาใส่รองเท้าแล้วมุ่งหน้าไปรีสอร์ตด้วยสมองที่ปลอดโปร่งขึ้น

          อิมมาถึงพอดีจึงเดินมาสมทบกับดารกา จันดียิ้มให้กับทุกคนไม่ว่าแขกหรือพนักงานด้วยกัน แต่วันนี้เธอยังมีดอกไม้แสนสวยที่มอบให้คุณผู้ช่วยผู้จัดการอีกด้วย

          “ท่านธำรงค์ส่งดอกไม้มาให้ค่ะ” จันดีชี้ไปที่การ์ดสีหวาน 

“สงสัยจะส่งมาขอบคุณเรื่องเมื่อคืนนะคะพี่ดาว” อิมเอ่ยยิ้มๆ

           “ขอบคุณนะคะจันดี”

ดารกายิ้มเบิกบานไม่ใช่เพราะได้ดอกไม้ช่อใหญ่ แต่เพราะเธอได้ทำสิ่งดีๆ เอาไว้ต่างหาก เธอนำดอกไม้ไปจัดใส่แจกัน ส่วนการ์ดก็เก็บไว้เป็นความทรงจำอย่างน้อยการช่วยเหลือเล็กน้อยยังได้รับคำขอบคุณ ไม่เหมือนกับจิรา หญิงสาวหน้ามุ่ยก่อนจะห้ามตัวเองไม่ให้คิดถึงคนใจร้ายอีก สมองของเธอมีค่าสำหรับการทำงานมากกว่าเอาไว้คิดถึงคนมองโลกในแง่ร้ายแบบนั้น

 

           จบการอัพลงเพียงเท่านี้นะคะ  ร้าวรานทั้งที่รักกัน  เอาไงต่อดี...

       ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านนะคะ สามารถอ่านต่อจนจบเรื่องได้จาก e-book ในเว็บ meb นะคะ หรือลิงค์ที่โบว์ลงไว้ค่ะ

 

          อัมราน&บรรพตี


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

0 ความคิดเห็น