หน้ากากดอกรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 21,723 Views

  • 179 Comments

  • 105 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    21

    Overall
    21,723

ตอนที่ 8 : จิรา...3/4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 867
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    8 ก.ย. 61

แม้ว่างานในห้องสมุดเสร็จก่อนหนึ่งชั่วโมงก็ใช่ว่าดารกาจะพักได้เพราะเธอยังมีงานต้องทำต่อ แฟ้มทั้งหมดถูกรวมใส่ในกระเป๋าใบใหญ่เพื่อที่ดารกาจะได้ไม่ต้องหอบ พอเธอออกมานอกตึกชมชิดก็กวักมือเรียก ดารการีบวิ่งไปหาเพราะมีรถไปส่งถึงบริษัท เจแอนด์เจ กรุ๊ป ซึ่งเป็นสำนักงานใหญ่ของโรงแรมในเครือทั้งหมด ความรวยของพี่น้องเจนิสกับจิราจึงเข้าขั้นคาบช้อนเงินช้อนทองมาตั้งแต่เกิด

          ดารการีบเข้าในตึกแล้วขึ้นลิฟต์ไปชั้น 15 เพื่อตามหาเลขาอีกคนของจิรา คิดๆ แล้วก็น่าแปลกหากเขามีเลขาอยู่แล้วการมีเธอเพิ่มเข้ามาอีกคนคือความต้องการของใครกันแน่ แล้วผู้ช่วยเลขาทำไมต้องไปอยู่กับเจ้านายแทนที่จะทำงานตามคำสั่งของเลขาของจิราโดยตรง ดูท่าทางแล้วจิราไม่ต้องการเธอเท่าไหร่หรอกซึ่งต่างจากเจนิสโดยสิ้นเชิง

          ดารกาเดินตามประชาสัมพันธ์สาวมาในออฟฟิศซึ่งเหมือนเมืองที่เต็มไปด้วยคนทำงานสู้กับจอโน๊ตบุ้ค ปริญเงยหน้ามองผู้ช่วยเลขาของจิราแล้วลุกขึ้นมายื่นมือจับทักทาย ดารกายิ้มเก้อๆ เพราะปริญน่าจะอายุห้าสิบปลายๆ หน้าตาเคร่งขรึม แต่เวลายิ้มดูใจดีเหมือนกัน พอนึกได้ว่ามาทำอะไรที่นี่เธอรีบดึงแฟ้มออกมาจากกระเป๋าด้วยความโล่งใจ

          “แฟ้มงานทั้งหมดที่คุณจิราเซ็นอนุมัติค่ะ แล้วนี่กล่องที่คุณจิราเขียนบอกให้ส่งถึงคุณโดยตรงค่ะ”

          ปริญรับกล่องกระดาษมาเปิดดูจึงพบว่ามีเนคไทอยู่ในนั้นพร้อมกับการ์ดอวยพร เขายิ้มปลาบปลื้มที่เจ้านายไม่เคยลืมวันเกิด แต่พอหันมาทางดารกาก็เกลื่อนสีหน้าให้กลับมาเคร่งขรึมทว่าแฝงความใจดีดังเดิม

          “ขอบคุณครับ ขนมาคนเดียวไหวได้ยังไงครับนี่ ผมนึกว่าแม่บ้านพริมจะมาด้วยเสียอีก”

          “ฉันมาคนเดียวค่ะ แต่แค่นี้สบายมากนะคะ แล้วก็มีแฟ้มงานที่คุณจิราสั่งให้ฉันนำกลับไปด้วยค่ะ ตามนี้” ดารกาส่งโพยที่จิราจดมาแล้วรวมอยู่ในหนังสือที่ต้องเก็บ ถ้าเธอไม่สังเกตคงไม่ทันเห็นหรอก ไม่อยากคิดเลยว่าถูกเจ้านายแกล้ง

          “รอสักครู่นะครับ” ปริญเอ่ยพอดีเห็นดารกายกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู ช่างเป็นภาพชินตาสำหรับเขาเพราะมันไม่ใช่ครั้งแรกที่เลขาอีกคนของจิรามาที่นี่ แล้วอีกไม่กี่วันต่อเขามักได้ข่าวว่าเลขาหน้าใหม่ลาออกไปพร้อมเสียงบ่นว่าเจอเจ้านายเอาแต่ใจ  “ไม่ต้องห่วงครับ ผมหาไม่นานหรอก ดูเหมือนคุณดารกาจะรีบนะครับ”

          “ค่ะ ดาวยังมีอีกสองงาน ถ้าทำเสร็จไม่ทันตามเวลา ดาวคงมีอายุการทำงานที่สั้นแค่ 2 วันแน่ๆ เลยนะคะ”

          ปริญหัวเราะเพราะถ้าเขาจำไม่ผิดครึ่งวันคือสถิติที่เร็วที่สุด ดารกาคงไม่ทำลายสถิตินั้นหรอก จากหน่วยก้านที่เห็นเธอน่าจะพอไหวสัก 3 วัน ถ้าหลังจากนั้นยังทำงานได้ต่อคงอยู่ได้ยาว

          “เสร็จเรียบร้อยแล้วขอให้โชคดีนะครับ”

          ดารกาเกือบถอนใจโล่งอกถ้าไม่เห็นแฟ้มจำนวนเท่าเดิมกับที่ขนมาอยู่บนโต๊ะของปริญ จิรากินข้อมูลเป็นอาหารหรือไงหรือว่าจงใจแกล้งเธอกันแน่เพราะสแกนแล้วส่งไฟล์ให้แทนจะไม่สะดวกกว่าหรือ เธอได้แต่บ่นอยู่ในใจพลางนำแฟ้มทั้งหมดมาใส่กระเป๋าแล้วเดินแกมวิ่งไปที่ลิฟต์ สถานที่ต่อไปอยู่ค่อนข้างไกลจากสำนักงานหากช้าเธออาจทำงานที่เหลือไม่เสร็จ การตกงานคงเป็นฝันร้ายของเธอแน่นอน

         

          หลังจากไปรับแบบแปลนของโรงแรมแห่งใหม่ที่จิรากำลังวางแผนสร้างแล้ว ดารกายังต้องเดินทางต่อมายังห้างตามใบจองที่จิราให้เธอมาด้วย เธอเพิ่งรู้ว่างานผู้ช่วยเลขาต้องมารับหนังสือให้เจ้านาย แต่ก็นั่นล่ะตาม JD ระบุไว้ในข้อสุดท้ายกว้างๆ ว่าผู้ช่วยเลขาต้องทำงานที่เจ้านายสั่งทุกอย่าง การมารับหนังสือก็ถือว่าเป็นงานเหมือนกัน โชคดีมีพนักงานอยู่ตรงเคาน์เตอร์พอดีทำให้ดารกาปรี่เข้าไปหาทันทีเพื่อที่จะได้ไม่เสียเวลา

          “ฉันมารับหนังสือที่คุณจิราสั่งไว้ค่ะ”

พนักงานมองดารกาที่กำลังควานหาใบจองหนังสือจากกระเป๋าสะพาย ความที่มันรกไปด้วยของใช้ที่เธอคิดว่าจำเป็นทำให้ใช้เวลาพอสมควรกว่าจะหาอะไรเจอสักอย่าง

          “นี่ใบจองของคุณจิราค่ะ”

          พนักงานคีย์ข้อมูลลงในคอม ดารกาลุ้นตามเพราะหากไม่มีของล่ะก็เธอคงต้องถ่อไปหาหนังสือให้เจ้านายร้านอื่นเพราะคำสั่งของเขาเน้นมาในใบจองแล้วว่า...ต้องหามาให้ได้!

          “หนังสือยังไม่มาเลยค่ะ แต่ถ้าพี่รีบคงต้องรอสักครู่ เดี๋ยวหนูจะลองไปอีกสาขาใกล้ๆ นี้ให้นะคะเพราะคุณจิราเป็นลูกค้าประจำ”

“ยินดีมากเลยค่ะ พี่จะรอ แต่ช่วยรีบหน่อยได้ไหมคะน้อง พอดีพี่ต้องไปต่อที่อื่นอีกค่ะ”

ดารกามองพนักงานที่ฝากงานเพื่อนมาเฝ้าเคาน์เตอร์ให้ชั่วคราวแล้วนึกขอบคุณอยู่ในใจ เธอฆ่าเวลาที่รอด้วยการเดินไปตามชั้นหนังสือต่างๆ เพียงไม่ถึง 10 นาทีเท่านั้นน้องพนักงานที่ช่วยหาหนังสือให้ก็วิ่งกระหืดกระหอบกลับมา เธอรีบจ่ายเงินให้แล้วถือถุงหนังสือเดินเร็วๆ มาที่ลิฟต์ แต่โทรศัพท์เจ้ากรรมก็ดันดังขึ้นมาอีก


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

0 ความคิดเห็น