หน้ากากดอกรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 21,722 Views

  • 179 Comments

  • 105 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    20

    Overall
    21,722

ตอนที่ 77 : (ลงเพิ่ม) หากคืนวันย้อนกลับได้ 2/6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 168
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    15 พ.ย. 61

“สวัสดีครับท่านธำรงค์ ผมยินดีและขอบคุณที่มางานครบรอบ 10 ปีของเจรดารีสอร์ตในวันนี้นะครับ”

          ธำรงค์หัวเราะอย่างอารมณ์ดี “ผมต้องมาอยู่แล้วล่ะครับในเมื่อบริษัทของคุณมาทำมาหากินในพื้นที่นี้ ถ้ามีอะไรอยากให้ช่วยก็บอกได้ ผมกว้างขวางสำหรับคนที่นี่อยู่แล้ว”

          บทบาทของนักธุรกิจทำให้จิราจำต้องยิ้มให้ธำรงค์และหัวเราะกลับอย่างกับว่าถูกใจคำพูดที่เพิ่งได้ยินนักหนา

          “ขอบคุณล่วงหน้านะครับ ผมมาทำมาหากินโดยสุจริตคงไม่มีอะไรมากวนใจเท่าไหร่ แล้วยิ่งใครๆ รู้ว่าท่านมาแสดงความยินดีด้วยตัวเองแบบนี้คงไม่มีใครกล้าทำอะไรหรอก จริงไหมครับ” จิราเอ่ยใบหน้ายิ้มกริ่ม

          เจรดาถูกใจคำพูดของหุ้นส่วนสำคัญอยู่ในใจเพราะที่ผ่านมาเธอมีปัญหากับธำรงค์บ่อยๆ แต่ก็พอจะอะลุ่มอล่วยเพราะไม่อยากให้เรื่องบานปลาย

          “นั่นสินะ คุณคิดถูกแล้วล่ะ”

          “เชิญท่านเข้าไปนั่งพักก่อนนะคะ ทางด้านในมีเวลคัมดริ้งต้อนรับท่านก่อนทานอาหารค่ำด้วยกัน” เจรดาเอ่ยพลางหันมามองจันดีเพราะยังไม่อยากให้ธำรงค์กับจิราประทะคารมณ์กันมากนัก

          จันดีเข้ามารับหน้าที่พาท่านธำรงค์และคนติดตามไปที่นั่ง VIP เจรดาเลยปลีกตัวออกไปอีกคนเพราะมีเรื่องต้องการคุยกับวีระ ในขณะที่ดารกาถูกสั่งจากเจรดาให้ยืนต้อนรับแขกโดยมีจิราอยู่ใกล้ๆ ด้วยท่าทีห่างเหินสีหน้าเหมือนอยากหักคอใครสักคน จนแขกเริ่มซาลงแม้จะยังมาไม่ครบตามที่เชิญไปแล้วนั่นล่ะเขาถึงหันมาพูดกับเธอคล้ายกับสั่งว่า

          “ไปดูแลข้างในได้แล้ว ตรงนี้ผมจะจัดการเอง”

          “แต่ว่า...”

          “ที่นี่เป็นรีสอร์ต ไม่ใช่...”

จิราจงใจพูดค้างไว้แล้วมองดารกาอย่างเต็มตาเป็นครั้งแรก ชุดสาวฮาวายเปิดไหล่และกระโปรงสีฟ้าพลิ้วๆ ทำให้ดารกาเหมือนเงือกสาวแสนสวยที่ซ่อนอันตรายไว้ ให้ตายเถอะใครเลือกชุดให้เธอช่างน่าไล่ออกเสียจริง

          “ไม่ใช่อะไรคะคุณจิรา” ดารกาเริ่มนับหนึ่งในใจเพราะสายตาของจิราคงไม่พูดสิ่งที่ทำให้เธอยิ้มออกมา

          “ก็ไม่ใช่ที่ให้คุณมองหาเหยื่อน่ะสิ ที่ผ่านมาให้ผมหลงกลคุณเพียงคนเดียวก็พอแล้ว อย่าทำงานนอกเหนือจากหน้าที่โดยเฉพาะนายธำรงค์ ผู้ชายแบบนั้นไม่เหมาะกับคุณหรอก”

          “คุณจิรา...” ดารกาเม้มปากแน่นนับเลขในใจได้ถึงสี่เท่านั้นเอง เธอเผื่อใจไว้แล้วว่าเขาจะเกลียดชัง แต่ไม่คิดว่าตัวเองจะถูกมองในแง่ร้ายขนาดนั้น

          จิราเลิกคิ้วใส่พลางก้าวเข้ามาใกล้แม้จะไม่ได้สัมผัสตัว แต่ความโกรธของดารกาก็มากจนเขารับรู้ได้

          “ผมทำไม...บอกมาเดี๋ยวนี้”

          “แขกของคุณมาแล้วค่ะ ขอตัวก่อนนะคะฉันต้องไปทำหน้าที่ให้คุ้มกับเงินเดือน”

          ดารกาค้อนใส่จิราอย่างเหลืออด เธอไม่แน่ใจว่าโกรธคำพูดของเขาหรือเพราะผู้หญิงที่กำลังเดินเข้ามาในงานกันแน่ แต่จิรากลับคว้าแขนของเธอไว้สั่งด้วยสายตาให้ยืนอยู่ตรงนี้ก่อน

          รีญาเห็นตั้งแต่แรกว่าดารกายืนต้อนรับแขกอยู่หน้างานกับจิรา มองเผินๆ อย่างกับเจ้าบ่าวเจ้าสาวอย่างไรอย่างนั้น แต่มันจะไม่มีทางเกิดขึ้นได้หรอกหากเธอยังเป็นตัวเลือกที่น่าสนใจของเจนิสสำหรับผู้หญิงของน้องชาย รีญาเข้ามายืนเคียงข้างจิราอย่างแสดงความเป็นคนสำคัญของตัวเองและเบียดให้ดารกาห่างออกไปอย่างแนบเนียน

          “ขอโทษที่มาช้านะคะพี่จิน เมื่อเช้าตื่นแล้วทำไมไม่ปลุกญาล่ะคะ พี่จินเลยต้องมาเหนื่อยรับแขกคนเดียวเลย คราวหน้าอย่าทำแบบนี้นะคะ”

          ดารกาฟังอยู่เงียบๆ ด้วยสีหน้าเรียบเฉยจนจิราที่ลอบมองมาไม่ชอบใจ แต่ที่ไม่ชอบใจยิ่งกว่าคือรีญาที่พูดอะไรให้ชวนเข้าใจไปเป็นอย่างอื่น

          “ฉันอยู่ตรงนี้เอง ดาวไปดูแลแขกด้านในดีกว่านะเผื่อจะได้พักเหนื่อย ทำงานมาตั้งแต่เช้าแล้วนี่นา”

          ช่างเป็นคำพูดที่ดารการอฟังอยู่แล้ว เธอรีบเดินไปช่วยงานของจันดีซึ่งไม่ได้ยากอะไรเพียงแค่แนะนำกิจกรรมที่น่าสนใจระหว่างพักรีสอร์ต จิราเผลอตัวมองตาม แต่เพียงรีญาหันมามองเขาก็เกลื่อนรอยยิ้มเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นในเสี้ยววินาทีก่อน

          “อย่าพูดแบบนี้อีก”

          “ญาพูดอะไรผิดหรือคะ ดาวเป็นผู้ช่วยผู้จัดการของที่นี่ถ้าไม่ช่วยกันดูแลแขกจะให้ทำอะไรล่ะคะ” รีญาแกล้งไขสือ แม้จะรู้ดีว่าจิราหมายถึงเรื่องอะไร

          “อย่าพูดเหมือนผมนอนห้องเดียวกับคุณเพราะมันไม่เคยเกิดขึ้น”

          รีญาผงะเริ่มหน้าเสียไม่คิดว่าจิราจะพูดตรงจนเหมือนคนขวานผ่าซากอย่างไม่ไว้หน้าแบบนี้

          “ญาขอโทษค่ะพี่จินที่พูดแล้วทำให้คิดไปแบบนั้น แต่ญาสาบานได้ว่าไม่ได้มีเจตนาไม่ดีเลย”

          จิราคิดว่าการแกล้งทำเป็นไม่รู้ทันคงดีกว่าเพราะพูดไปแล้วจะได้อะไรในเมื่อสองตาของเขาไม่เคยมองรีญาเป็นอื่นนอกจากน้องสาว เมื่อครู่เขาแค่อยากรู้เหตุผลของคนที่ไม่รักกันและอยากทดสอบตัวเองเท่านั้น เมื่อไหร่ที่เขาไม่ลืมตัวมองดารกาย่อมแสดงว่าเธอไม่มีอิทธิพลต่อหัวใจดวงนี้อีกแล้ว

 

          แล้วจะมาลงให้ครบ  6 ตอนย่อยนะคะก่อนบอกลากันค่ะ ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านนะคะ

                 สามารถอ่านต่อได้ในแบบ e-book แล้วที่เว็บ meb ค่ะ

       อัมราน&บรรพตี




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

0 ความคิดเห็น