หน้ากากดอกรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 21,722 Views

  • 179 Comments

  • 105 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    20

    Overall
    21,722

ตอนที่ 70 : หากว่ามันเป็นเพียงความฝัน 2/6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 176
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    10 พ.ย. 61

          ช่างน่าขันมีสถานที่มากมายให้ไป แต่ร่างกายและสมองได้ทรยศจิราอีกแล้ว เมื่อรู้ตัวอีกทีรถของชายหนุ่มก็จอดนิ่งใต้ต้นกัลปพฤกษ์เพื่อที่เขาจะได้มองไปยังบ้านสองชั้นกลางเก่ากลางใหม่ฝั่งตรงข้ามซึ่งอดีตอันเจ็บปวดยังคงอยู่ตรงนั้น  เขาไม่ได้คาดหวังจะพบใครหรือเห็นอะไร ทว่าการที่ดารกาเปิดรั้วบานเล็กออกมาพร้อมกล่องพลาสติกใบใหญ่ก็ทำให้หัวใจที่สงบมาตลอดเริ่มเต้นระรัวราวกับคนจมน้ำที่ต้องการอากาศจนน่าโมโหตัวเอง

          ดวินเข้ามาแย่งกล่องไปแล้วสั่งให้ดารกาเปิดกระโปรงท้ายรถ ใบหน้าของเธอยังคงสดใสราวกับวันแรกของฤดูหนาว รอยยิ้มประดับอยู่ตรงริมฝีปากของเธอเสมือนว่าที่ผ่านมามีเพียงเขาที่พยายามลืม ในขณะที่เธอลืมทุกอย่างหมดสิ้นในวันนั้น วันที่เธอเลือกไปกับคามิน หัวใจของดารกาทำด้วยอะไรหนอ

          จิราสบถด่าตัวเองมากมายต่อจากนั้น ทว่าสายตายังคงเฝ้ามองสองพี่น้องช่วยกันยกกล่องพลาสติกอีกใบมาท้ายรถ เสียงหัวเราะของหญิงสาวดังเมื่อกระโปรงท้ายรถปิดลงมาเองทำให้เธอถลำเกือบล้ม มือของจิราที่กำลังกำพวงมาลัยเขม็งตึงด้วยความโกรธระคนปวดร้าวเมื่อเธอหัวเราะได้ทั้งที่เขาลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าต้องทำยังไง  เกินกว่าจะทนรับไหวจิราสตาร์ตรถแล้วขับผ่านดารกาไปให้เหมือนกับว่าเธอได้กลายเป็นอดีตที่เขาควรลืมได้แล้ว

          ดารการู้สึกราวกับมีบางอย่างดึงดูดให้หันไปมองจนกระทั่งรถยนต์สปอร์ตสีดำสนิทขับผ่านไป โดยที่เธอไม่มีโอกาสได้เห็นใบหน้าคนขับด้วยซ้ำ

          “มองหาอะไรหรือพี่ดาว”

          จิราใช่ไหม? ช่างเป็นคำถามที่แม้แต่ดารกายังส่ายหน้าให้ตัวเองเพราะมันจะเป็นไปได้ยังไง 

          “ไม่มีอะไรหรอกวิน รีบช่วยกันเอาของขึ้นรถเถอะ ป่านนี้มากันเต็มตลาดแล้วล่ะ วันอาทิตย์แบบนี้คนเยอะแน่ๆ ไม่รู้จะถูกตีเนียนแย่งแผงไปอีกหรือเปล่า”

          “ลองมาแย่งสิผมจะจัดการให้เองนะพี่ดาว” ดวินกำหมัดออกสเต็ปมวยที่กำลังเรียนให้พี่สาวดู

          ดารกาหัวเราะวินาทีเดียวกับที่รู้สึกหน้ามืดจนต้องพิงรถไว้ไม่ให้ตัวเองล้มลงไป ดวินรีบคว้ามือพี่สาวไว้อย่างเป็นห่วง

“เป็นอะไรหรือเปล่าน่ะพี่ดาว ถ้าเหนื่อยวันนี้ผมไปขายของคนเดียวก็ได้นะ วันหยุดแท้ๆ แทนที่พี่ดาวจะได้พัก คงเพราะเดินทางไปกลับระยองแน่ๆ เลย ถ้าเหนื่อยน่าจะพักที่โน่น เดี๋ยวผมขายของเองก็ได้”

          ดารกาแกล้งตบไหล่น้องชายแรงๆ “ไม่ใช่สักหน่อย อย่าบ่นเลยน่าได้ทำงานยังดีกว่านั่งว่างๆ นะวิน”

          ดวินจับไหล่ป้อยๆ พลางขนของขึ้นรถจนเสร็จ พอดารกาจะเข้าไปนั่งเบาะคนขับ เขาก็คว้าแย่งกุญแจมาถือไว้อย่างผู้ชนะ

          “เดี๋ยวผมขับรถให้เองนะกลัวพี่ดาวหลับใน”

          ดารกายอมตามใจดวินเพราะเธอก็ง่วงจริงๆ นั่นล่ะ เธอทำงานที่รีสอร์ทมาได้ 2 เดือนแล้วในตำแหน่งผู้ช่วยผู้จัดการ งานไม่หนักอะไรแต่ค่อนข้างมากเพราะมีเรื่องให้ต้องแก้ปัญหาจากแขกที่เข้ามาพักในแต่ละวันอยู่พอสมควร ซึ่งก็ดีไม่น้อยเพราะพอเหนื่อยมากๆ พอหัวถึงหมอนก็แทบหลับไปในทันที ทำให้เธอไม่มีเวลาว่างมาเศร้าให้กับอดีตมากนัก

 

          ตอนที่ 20 เป็นบทสุดท้ายที่จะลงให้อ่านจาก 70%ของเนื้อเรื่องทั้งหมดค่ะ  ขอแบ่งเป็น 6 ตอนย่อยนะคะ 

            จิรายังไม่ลืมดารกา แถมยังแค้นด้วย เอาไงดี... ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านนะคะ


            อัมราน&บรรพตี



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

0 ความคิดเห็น