หน้ากากดอกรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 21,752 Views

  • 179 Comments

  • 105 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    21

    Overall
    21,752

ตอนที่ 7 : จิรา...2/4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 939
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    8 ก.ย. 61

 

          ดารกามองไปยังประตูบ่อยครั้งหลังจากผ่านไป 15 นาทีจิรายังไม่เข้ามา เธอคิดว่าเขาอาจติดธุระบางอย่าง แต่เมื่อผ่านไปเป็นชั่วโมงก็ยังไร้วี่แววทำให้เธอออกมาเดินแกร่วอยู่หน้าห้องจนเห็นชมชิดเลยยิ้มอย่างเกรงใจก่อนจะถามเรื่องที่สงสัย

          “เอ่อ พี่ชมคะ คือดาวขอถามอะไรสักอย่างได้ไหมคะ”

“ได้สิครับ” ชมชิดตอบพลางชะเง้อมองไปที่ห้องซึ่งยังไร้แม้เงาของเจ้านาย

“ไม่ทราบว่าคุณจิราจะมาเมื่อไหร่หรือคะ”

“ผมก็ไม่ทราบเหมือนกันครับ” ชมชิดตอบ “กลางวันนี้แม่บ้านจะยกอาหารมาให้ที่ห้องนี้นะครับ”

ดารกายิ้มพลางเอ่ยขอบคุณก่อนจะเดินกลับมารอจิราที่ห้อง เธอไม่เคยพบเหตุการณ์ที่เหมือนกับว่าถูกเจ้านายลอยแพมาก่อนเลยไม่รู้ว่าควรทำตัวยังไงดี

สาวใช้นำอาหารกลางวันมาให้ดารกาที่ห้องรับรอง ทุกคนดูเหมือนจะไม่แปลกใจในการรอคอยอันยาวนานของเธอนัก จนเธอคิดว่าผู้ช่วยเลขาคนก่อนๆ อาจเจอเหตุการณ์แบบนี้มาก่อนกระมัง

เข้าสู่ช่วงบ่าย ดารกานั่งรอจิราโดยหยิบหนังสือการดูแลคนป่วยหลังการผ่าตัดมาอ่านเพราะอีกไม่กี่วันแม่ของเธอจะได้กลับบ้าน เมื่อถึงเวลานั้นเธอจะได้รู้ว่าต้องดูแลแม่อย่างไร

ล่วงเข้าสู่บ่าย 2 โมง ดารกาไม่อยากเอาแต่สงสัยจึงโทรหาเจนิสที่ให้เบอร์ไว้อย่างกับรู้ว่าเธออาจต้องใช้ รอเพียงครู่เดียวเจนิสก็กดรับสาย

“ขอโทษนะคะคุณเจนิสที่ฉันโทรมารบกวน”

เจนิสมองเวลาพลางยิ้มบางๆ ก่อนเอ่ยไปราวกับรู้ว่าดารกาต้องการคำตอบอะไรจากเธอ

“ถ้าตอนนี้จินยังไม่ให้คุณติดต่อด้วยคุณก็ต้องรอหรือไม่ก็หาวิธีทำให้จินยอมคุยกับคุณนะคะ มันเป็นอีกส่วนในงานของคุณค่ะ”

ดารกาเหวอไปเล็กน้อยเมื่อเพิ่งรู้ว่าหน้าที่ของผู้ช่วยเลขาต้องหาทางทำให้เจ้านายยอมพูดด้วย

“ฉันถามได้ไหมคะว่าทำไมคุณจิราถึงไม่อยากทำแบบนั้น”

เจนิสถอนใจเบาๆ เมื่อบางเรื่องเธอก็พูดออกมาเองไม่ได้

“เกิดเรื่องราวบางอย่างค่ะ ถ้าจินให้คุณได้พบหรือยอมคุยด้วย คุณจะค่อยๆ ได้คำตอบเอง ฉันคาดหวังกับคุณมากนะคะ ขอให้อดทนค่ะ”

เมื่อเจนิสตอบมาแบบนี้ ดารกาจะพูดอะไรได้อีกล่ะนอกจาก

“ฉันจะพยายามนะคะ”

ดารการอจนเจนิสกดวางสายถึงได้ถอนใจออกมา โดยไม่รู้ตัวเลยว่าถูกมองมาจากสายตาคู่หนึ่งอย่างพิจารณา แต่ถึงกระนั้นตลอดทั้งบ่าย การรอคอยของดารกาก็ยังไม่ได้ผลเมื่อเจ้านายยังคงหายเงียบราวกับกำลังบอกว่าเขาไม่ต้องการมีผู้ช่วยเลขาอย่างไรอย่างนั้น

 

ชมชิดช่วยพาดารกามาที่บ้านพักซึ่งดูร่มรื่นกลางสวนดอกไม้เลยไปด้านหลังค่อนข้างไกลเธอเห็นสนามบาสเกตบอล ซึ่งพอจะเดาได้ว่าจิราคงเป็นคนชอบเล่นกีฬาเหมือนกัน เธอจัดของใส่ตู้เสื้อผ้าแล้วโทรหาแม่คุยกันนานกว่าจะวางสายแล้วหลับไปอย่างกังวลว่าพรุ่งนี้ควรทำอย่างไรเพื่อให้เจ้านายคุยด้วย

ดารกามารอที่ห้องรับรองตามเวลาทำงาน ชมชิดยกกาแฟมาให้ก่อนจะเดินออกไปจากห้อง ดาราไม่ปล่อยให้โอกาสผ่านไป หญิงสาวส่งจดหมายที่เธอบรรจงคิดจนเขียนออกมาเมื่อคืนส่งให้ชมชิด หากรอให้จิราเป็นฝ่ายมาหาผู้ช่วยเลขาอย่างเธอคงรอจนแก่คาห้องแน่ๆ

“ดาวฝากพี่ชมส่งให้คุณจิราได้ไหมคะ ขอให้คุณจิราได้เปิดอ่าน ดาวขอแค่นี้ค่ะ”

ชมชิดรับจดหมายมาสีหน้าแบ่งรับแบ่งสู้ “ผมจะลองดูนะครับ”

“ขอบคุณนะคะ”

ดารกาค่อยยิ้มก่อนจะกลับไปนั่งลุ้นต่อ เธอไม่แน่ใจว่าวิธีนี้จะได้ผลไหม แต่ถ้าจิราได้เปิดอ่านดูแล้วหากยังเฉยอยู่ได้แสดงว่าเขาเป็นเจ้านายที่ใจเย็นมาก ซึ่งตอนนี้เธอยังไม่อยากให้เป็นแบบนั้น จิราควรอยากมาต่อว่าผู้ช่วยเลขาที่ล้อเลียนเขาอย่างน่าโมโห หญิงสาวมองไปที่ประตูอย่างใจจดจ่อเมื่อผ่านไปเกือบ 10 นาทียังไม่เห็นแต่เงาของจิรา

          “ช่วยแนะนำตัวให้ผมรู้จักคุณด้วยครับ คุณดารกา”

          ดารกามองไปที่ประตูซึ่งยังปิดสนิทไม่มีทางที่จิราจะเข้ามาได้โดยที่เธอไม่เห็น หญิงสาวมองหาไปทั่วเกือบจะคิดว่าหูแว่วไปเองอยู่แล้วถ้าเสียงเดิมนั้นจะไม่ดังซ้ำขึ้นอีก

          “ไม่ต้องมองหาผมหรอก นี่คือการสื่อสารของคุณกับผมนับจากนี้เป็นต้นไป ผมจะส่งเสียงมาที่ห้องโดยมีไมโครโฟนตัวเล็กอยู่ในห้องนี้ด้วย คุณกับผมจะได้คุยกันเข้าใจได้ง่ายขึ้น”

          “อะไรนะ?!? 

ดารกาอึ้งเมื่อเห็นกล้องติดอยู่ที่ผนังด้านบนและมีไมโครโฟนอยู่ใกล้ๆ กับทีวี จิราเห็นเธอ แต่เธอไม่มีโอกาสได้เห็นเขาอย่างนั้นหรือ

“คุณจิรากำลังป่วยหนักจนให้ใครพบไม่ได้หรือเปล่าคะ”

          ซีรีส์หลายๆ เรื่องที่ดารกาเคยดูวาบเข้ามาในสมองอย่าง Criminal minds ซึ่งมีหลายตอนที่ตัวร้ายนอนเป็นอัมพาตอยู่บนเตียง แต่กลับรายล้อมไปด้วยคนที่เขาสั่งงานให้ทำสิ่งต่างๆได้ คำถามหนึ่งเกิดขึ้นกลางใจของเธอว่าถ้าจิราป่วยถึงขนาดนั้นจะต้องการเลขาเพิ่มอีกคนไปทำไมกันล่ะ

          “ในฐานะผู้ช่วยเลขาคุณคงไม่มีสิทธิ์ถามเจ้านายหรอกนะ แต่ถ้าไม่พอใจคุณเชิญออกจากบ้านหลังนี้ไปได้เลย แล้วบอกพี่สาวของผมว่าคุณยอมรับเจ้านายแบบผมไม่ได้ ผมให้เวลาคุณตัดสินใจ 5 นาที”

          ดารกากลับมานั่งที่เดิมเพราะรู้คำตอบแล้วว่าจิราทำแบบนี้เพื่อไล่เธอทางอ้อมนั่นเอง เรียวปากของเธอยิ้มพราวใครบ้างที่ไม่ชอบเรื่องลึกลับ

          “ใจเย็นๆ ก่อนนะคะ คุยกันยังไม่ถึง 5 ประโยค คุณจิราก็จะหาทางให้ฉันลาออกจากงานไปแบบเนียนๆ เสียแล้วหรือคะ ขอโทษนะคะ ฉันมาทำงานหาเงินเพราะฉะนั้นดีเสียอีกที่ไม่ต้องเห็นหน้าเจ้านายเพราะจะได้ไม่มีคนคอยจับผิด ขอบคุณมากค่ะ”

          เสียงหัวเราะของจิราต่ำๆ ทำให้ดารกาไม่สบายใจเพราะไม่แน่ใจว่าเขาโกรธหรือว่ากำลังทำให้เธอกลัวกันแน่ ถึงกระนั้นแม้ว่าเธอไม่มีสิทธิ์ต่อว่าเขาในฐานะลูกจ้าง แต่ก็ยังมีสิทธิ์แสดงความคิดให้เขาได้รู้บ้าง

          “เสียใจด้วยนะ บ้านหลังนี้มีกล้องวงจรปิดอยู่ทุกห้อง ยกเว้นห้องนอนกับห้องน้ำ เพราะฉะนั้นอย่าคิดว่าจะอู้ไม่ทำงานได้เลย ไม่ว่าคุณอยู่ตรงไหนของบ้านผมก็ต้องเห็น”

          ดารกาหัวเราะบ้างรู้สึกเหมือนกลับมาอยู่โรงเรียนประจำอย่างตอนเด็กๆ ต่างกันตรงคนที่คุยกับเธอตอนนี้แน่ใจได้ไหมว่าเขาไม่ได้บ้า “โรคจิตชะมัด” 

          “กำลังก้มหน้าแอบด่าว่าผมโรคจิตอยู่ล่ะสิท่า”

          “ค่ะ...เอ๊ย ไม่ใช่ค่ะ คุณจิราจะให้ฉันทำอะไรให้บ้างคะ” ดารการีบเปลี่ยนเรื่อง ถึงแม้คามินจะใช้หนี้นอกระบบกับจ่ายเงินค่าผ่าตัดให้แต่ดารกาก็อยากใช้หนี้เขาให้หมดไม่อยากติดค้างกันอีก เพื่อที่จะได้ไม่ต้องทำตัวเป็นสายลับที่ค่อนไปทางผิดกฏหมายแบบนี้เพราะฉะนั้นเธอห้ามตกงานเด็ดขาด

          “งานของคุณอยู่ในกล่องใบใหญ่ตรงหน้า จัดการเรียงให้ครบแล้วทำลิสต์ออกมา ถ้าผมไม่ได้รายงานและของทั้งหมดภายในวันนี้ คุณก็เชิญออกไปจากที่นี่ได้เลยนะครับ”

          “อะไรนะ คุณจิราไม่ใจร้ายไปหน่อยหรือคะ” ดารกาพยายามทำเสียงให้ดูน่าสงสารที่สุด แต่จิรากลับเงียบกริบเหมือนกลับหลุมไปแล้ว

“คุณคะ...คุณจิรา”

          ไม่มีเสียงตอบรับ ภายในห้องเงียบกริบ แต่กล้องยังทำงานอยู่ ดารกาได้แต่ถอนหายใจพลางเดินมาเปิดกล่องที่มุมห้องแล้วก็แทบลมจับ เธอเพิ่งรู้ว่าหน้าที่ของผู้ช่วยเลขามีความหมายที่กว้างมากพอให้หนังสือเกือบร้อยเล่มมารวมกันอยู่ในกล่อง แล้วเธอจะทำอะไรได้นอกจากขนหนังสือทั้งหมดออกไปยังห้องสมุดที่สาวใช้มารอเปิดประตูให้อย่างกับรู้ใจ ดารกาหัวเราะเพราะมันใช่เสียที่ไหนล่ะ สาวใช้พวกนี้ก็ต้องทำตามคำสั่งจากจิราอยู่แล้ว เธอน่าจะจัดหนังสือหมดเสร็จได้ภายในหนึ่งชั่วโมงหลังจากนั้นคงต้องชีพจรลงเท้ากันสักหน่อยล่ะ

         

    แล้วจะมาอัพต่อนะคะ ส่วนคำผิดในตอนก่อนๆ โบว์จะมาลงใหม่อีกครั้งนะคะ ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านค่ะ

          อัมราน&บรรพตี


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

0 ความคิดเห็น