หน้ากากดอกรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 21,724 Views

  • 179 Comments

  • 105 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    22

    Overall
    21,724

ตอนที่ 51 : หรือว่าเราจะเคยพบกันมาก่อน 3/3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 226
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    24 ต.ค. 61

ใช้เวลาไม่นานทั้งสองก็มาถึงแอ่งน้ำซึ่งอยู่ห่างไปไม่กี่ร้อยเมตรเท่านั้น ทางค่อนข้างขรุขระดีแต่ว่าไม่รกทำให้สบายใจได้ว่าไม่มีงู ดารกาหาที่เหมาะๆ ให้จิรานั่งแล้วเดินไปแถวดงต้นไผ่เพื่อจะหยิบกระบอกไม้ไผ่แห้งที่ปลายเยินๆ แต่พอใส่น้ำได้ น่าดีใจไม่น้อยที่น้ำในแอ่งใสและเพิ่มมากกว่าเมื่อวาน ดารกาเอียงกระบอกไม้ไผ่แล้วรอให้น้ำไหลเข้ามาจนเต็มจึงยื่นให้จิรา เขารับมาแล้วยังไม่ทันถามก็เห็นเธอหักกิ่งข่อยเหนียวๆ มาทุบด้วยก้อนหิน

“กิ่งข่อยค่ะอย่างน้อยก็ยังได้แปรงฟัน”

จิรารับกิ่งข่อยมาสีฟันได้รสเฝื่อนๆ ปนเหม็นเขียว แต่พอบ้วนปากกลับรู้สึกสดชื่นดีเหมือนใช้ยาสีฟัน ดารกากำลังสีฟันอย่างตั้งอกตั้งใจ เขามองแล้วยิ้มพลางหัวเราะเบาๆ จนเจ้าตัวได้ยินแล้วหันหน้าหนีแต่ไม่วายส่งเสียงแหวใส่

“อย่าเพิ่งหันมามองฉันสิคะคุณจิรา”

“ขี้โกงนี่นา เมื่อกี้คุณยังดูผมแผรงฟันได้เลย”

ดารกาไม่เถียงแต่ทำหน้าขอร้องจิราเลยยอมหันไปมองทางอื่น เขาไม่เคยเห็นผู้หญิงที่ไหนมีความเป็นธรรมชาติอย่างเธอมาก่อน พลังทำลายล้างจากสายตาของเธอช่างสะท้านสะเทือนหัวใจของเขาจนแทบระเบิดเป็นเสี่ยงๆ

“เช้านี้คุณจิราอยากกินอะไรคะ บอกไว้ก่อนนะคะว่าถ้าสั่งไม่ถูกก็อด”

จิราหัวเราะมีหลายอย่างที่เขาอยากกิน แต่ในป่าคงหาไม่ได้หรอก สายตาของเขามองไปรอบตัวๆ เผื่อว่าจะเจออะไรให้กินได้อีกบ้าง

“นั่นใช่ต้นมันหรือเปล่า”

ดารกามองตามก่อนจะวิ่งไปดูใกล้ๆ “โห! เหมือนจะใช่นะคะ คุณจิราตาดีมากเลยนะเนี่ย วันนี้พวกเรารอดจากการหิวตายแล้วล่ะค่ะ” 

มือทั้งสองข้างของจิรากับดารกาช่วยกันตะกุยดินจนกระทั่งเห็นหัวมันเป็นแท่งยาวๆ หลายหัวคลายมันสำปะหลังแต่เรียวกว่า คนหาของป่ารู้ดีว่ามันชนิดนี้มีชื่อว่ามันเทียน ผ่านไปครู่เดียวเท่านั้นมันเกือบสิบหัวก็ถูกขุดขึ้นมาบนดิน ดารกานั่งมองหอบๆ ทั้งเหนื่อยและดีใจเมื่อหาอาหารได้ด้วยมือเปล่า

“ยิ้มอะไรคะคุณจิรา ฉันดีใจมากไปหรือไงคะ”

จิราส่ายหน้า “ไม่ใช่หรอก คุณมีในสิ่งที่ผมทำหายไปนานแล้วต่างหาก”

“อะไรหรือคะ อย่าบอกว่าเงินนะคะเพราะฉันไม่ค่อยมีหรอก” แถมเป็นหนี้อีกเพียบเชียวล่ะ เธอคิดต่อในใจ

“การมองอะไรในมุมบวกต่างหากล่ะ ตอนนี้ผมกลายเป็นคนขี้ระแวงขึ้นสมองไปแล้ว แต่คุณทำให้ผมเชื่อได้หมดใจว่าต่อให้ใครหักหลัง คุณก็จะเป็นคนที่อยู่ข้างๆ แล้วบอกผมว่าไม่เป็นไรทุกอย่างถูกต้องแล้ว”

แค่เพราะดีใจที่มีมันมากินกันอดตายเนี่ยนะ ดารกายิ้มกว้างแต่วินาทีต่อมาก็เม้มปิดริมฝีปากห้ามตัวเองไม่ให้ถอนใจออกมา

“ฉันไม่ได้เป็นคนดีหรอกค่ะ ถ้าวันหนึ่งฉันทำแบบนั้นคุณจิราห้ามให้อภัยฉันจนกว่าจะลืมความเสียใจที่เกิดขึ้นนะคะ”

จิราเลิกคิ้วมองดารกาอย่างพิจารณาอีกครั้ง “แต่ข้อเสียของคุณคือจริงจังเกินไป”

ดารกาไม่อยากอธิบายแต่ก็สัญญาจิราอยู่ในใจว่าจะไม่ทำให้เขาต้องเดือดร้อนเพราะเธออีก หญิงสาวถือมันมาที่แอ่งน้ำเพื่อที่จะล้างทำความสะอาด ฉับพลันนั้นก็เกิดเสียงบางอย่างดังบนท้องฟ้าทั้งสองมองขึ้นไปแล้วพากันวิ่งออกมาที่โล่งแจ้งพอเห็นว่ามีเฮลิคอปเตอร์กำลังบินผ่านมาก็มองกันอย่างดีใจ

“ทางนี้...ช่วยด้วย...ช่วยด้วย” จิราตะโกนลั่นหวังใจว่าจะเกิดปาฏิหาริย์สักครั้ง

ดารกาทำตามแต่เพียงไม่กี่วินาทีเฮลิคอปเตอร์ก็บินผ่านไปเพราะไม่เห็นว่ามีใครร้องขอให้ช่วยอยู่ข้างล่าง เธอมองตามอย่างเสียดาย มือหนาของจิราวางลงบนไหล่บางแล้วบีบเบาๆ เพื่อปลอบใจ

 “อย่าเสียใจไปเลยนะ ต้องมีเครื่องบินหรือเฮลิคอปเตอร์สักลำที่สนใจรหัสขอความช่วยเหลือบ้างล่ะน่า”

แม้ไม่รู้ว่าคำพูดของจิราจะเป็นความจริงเมื่อไหร่ แต่ดารกาก็พยักหน้าแล้วเดินตามร่างสูงไปช้าๆ ดูเหมือนเวลาไม่กี่นาทีก็ช่วยให้คนป่วยกลับมามีแรงมากขึ้น เมื่อถึงที่พักชั่วคราวที่มีเพียงร่มของต้นไม้เป็นหลังคาจิราก็เริ่มก่อไฟ โชคดีที่ยังเหลือถ่านแดงแม้จะก้อนเล็กๆ แต่มันก็ช่วยให้ได้อาหารเช้าเร็วกว่าเดิมไม่น้อย

 

แล้วจะมาอัพต่อนะคะ ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านค่ะ

อัมราน&บรรพตี


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #159 ส้ม นารีวัลย์ (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 21:06

    ขอบคุณค่ะ ไม่ผิดหวังกับนามปากกานี้สนุก น่าติดตามมาก

    #159
    1
    • #159-1 อัมราน (@Darrano) (จากตอนที่ 51)
      6 พฤศจิกายน 2561 / 15:27
      ขอบคุณะคะ ดีใจที่ชอบนะคะ
      #159-1