หน้ากากดอกรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 21,724 Views

  • 179 Comments

  • 105 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    22

    Overall
    21,724

ตอนที่ 33 : คนขี้โมโหกับของหวาน 4/4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 218
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    1 ต.ค. 61


เท่าที่ดารกาเห็นท้องฟ้ายังคงสดใสเหมือนวันก่อน แต่จิราใจดีเป็นปกติหรือว่าเพิ่งมาใจดีกันนะเ ธอชักไม่แน่ใจ เธอควรทำยังไงเมื่อพูดเกริ่นแล้วขืนบอกว่าไม่มีอะไรจะยิ่งน่าสงสัยมากกว่าเดิมหรือเปล่า

“สมมุติว่าคุณจิราทำผิดต่อใครสักคนด้วยความจำเป็นเพราะมีเหตุการณ์มาบังคับ ครั้นจะไม่ทำก็ไม่ได้อีก ถ้าเป็นคุณจิราที่ถูกหักหลังจะรู้สึกยังไงคะ”

จิราเคาะโต๊ะระหว่างที่คิดและมองดารกาไปด้วย คำถามหนึ่งเกิดขึ้นกลางใจว่ามันเป็นเรื่องใกล้ตัวเขาหรือดารกากันแน่

“ก่อนจะตอบคำถามของคุณ ผมคงต้องบอกว่าในทุกๆ เรื่องที่คิดว่าจำเป็นมักมีข้อแก้ตัวที่ทำให้คิดอะไรได้แคบลง แต่ก็นั่นล่ะเมื่อถึงเวลาหนึ่งไม่ว่าผมหรือคุณต้องเห็นแก่ตัวเองหรือไม่ก็คนรอบข้างก่อน”

“คุณจิราพูดเหมือนเคยทำผิดมาก่อนเลยค่ะ” พูดไปแล้วดารกาก็อยากเขกหัวตัวเองเพราะการก้าวก่ายเรื่องของเจ้านายอาจส่งผลให้ตกงานได้

“ไม่มีหรอกคนที่ไม่เคยทำอะไรผิด” จิราหัวเราะเหมือนหยันตัวเองก่อนจะเอ่ยน้ำเสียงเรื่อยๆ ต่อไป “กลับมาที่คำตอบขอบคุณ  สำหรับผมถ้ายอมบอกความจริง ไม่ว่าอะไรที่ทำมาผมจะให้อภัยทั้งหมดซึ่งคงต้องใช้เวลา แต่ถ้าไม่รู้ก็คงคิดว่ามันเป็นเรื่องของชะตากรรม ทุกคนมีกรรมไม่ว่าคนที่กระทำหรือถูกกระทำ เพียงแต่ไม่มีใครรู้หรอกว่าสิ่งที่ทำจะมีผลต่ออนาคตอย่างไร”

สารภาพแล้วยังยอมรับทุกอย่างที่เกิดขึ้นจะดีไหมนะ มือทั้งสองข้างของดารกาประสานกันแน่น ความคิดในสมองของเธอสับสนระหว่างความกลัวกับความถูกต้อง แล้วก่อนที่เธอจะเปลี่ยนใจคำพูดที่อยากเอ่ยก็เปล่งออกไป

“คุณจิราคะฉัน...”

“เกิดเรื่องแล้วค่ะคุณจิน!

แม่บ้านพริมพรวดพราดเข้ามาในห้องทำงานด้วยสีหน้าตื่นตกใจ ดารกาชะงักไม่ทันได้พูดต่อเมื่อหัวข้อการสนทนาได้เปลี่ยนไปแล้ว  

“มีอะไรหรือพริมหน้าตากังวลเหมือนมีใครเป็นอะไร”

“พี่ชมตกบันไดค่ะ ตอนนี้หัวแตก”

“รีบพาส่งโรงพยาบาลสิพริม ดารกา...” จิรากำลังจะสั่งต่อ

“เดี๋ยวฉันไปดูแลเรื่องพาพี่ชมส่งโรงพยาบาลเองค่ะคุณจิรา ถ้าได้เรื่องยังไงแล้วฉันจะโทรมาบอกนะคะ” ดารกาคว้ากระเป๋าสะพายมาคล้องไหล่ทันที

“ฝากด้วยนะดารกา”

ดารกาพยักหน้าเร็วๆ ไม่รู้แล้วว่าเป็นความบังเอิญหรือเธอเป็นพวกทำเลวขึ้นมากกว่าทำดีถึงได้ถูกขัดจังหวะ หญิงสาววิ่งเร็วๆ ไปที่หน้าบ้านซึ่งมีรถจอดอยู่โดยชมชิดเข้ามานั่งเอนๆ รออยู่ก่อนแล้ว ตรงหัวของเขามีเลือดซึมออกมาจากผ้าที่พันไว้ เธอรีบขับรถพาเขาไปโรงพยาบาลโดยมีพริมคอยบอกทางทำให้เร็วขึ้น

ใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วโมงชมชิดก็มาถึงมือหมออย่างปลอดภัย หลังจากจัดการเรื่องเอกสารของชมชิดแล้วดารกาเดินมาหาน้ำดื่มระหว่างเตร็ดเตร่อยู่นั้นเธอกลับพบคามินที่นั่นราวกับว่าเขาจงใจมาโรงพยาบาล อีกทั้งยังเดินเลี่ยงจนเธอเป็นฝ่ายตามไปด้วยความไม่แน่ใจว่าเขาจงใจตามมาหรือว่าเป็นความบังเอิญกันแน่

“คุณมาทำอะไรที่นี่หรือคะ อย่าบอกนะว่าตามฉันมา”

“ไม่ใช่สักหน่อย แล้วคุณล่ะ ผมน่าจะได้คำตอบก่อนนะ” เมื่อเลี่ยงไม่ได้คามินจึงจำต้องหยุดคุยกับดารกา

“พ่อบ้านของคุณจิราตกบันไดฉันเลยพามาส่งโรงพยาบาลค่ะ ทีนี้คุณคงตอบคำถามของฉันได้แล้วนะคะ”

ดารกามองป้ายที่บอกว่าแต่ละชั้นเป็นแผนกอะไรบ้าง เธอเห็นเหมือนกับว่าเขาเพิ่งลงมาจากชั้น 8 ซึ่งเป็นแผนกจิตเวช เขามาปรึกษาหมอหรือว่ามาเยี่ยมคนอื่นกันนะ

“ผมไม่มีความจำเป็นต้องตอบคำถามของคุณ ไหนๆ ก็เจอกันแล้วผมทวงคำตอบเลยเสียดีไหม”

ดารกาหน้าเสียแม้จะมั่นใจว่าไม่ได้ถามอะไรที่ตอบยาก ทำไมคามินถึงถอนใจยาวเหมือนกำลังอึดอัดแบบนั้น แล้วยังท่าทางพิรุธเหมือนปิดบังบางอย่างจนหันมากดดันเธอ

“คุณควรให้เวลาฉันสิคะ ถึงคุณรีบฉันก็ทำอะไรมากกว่าที่ทำอยู่ไม่ได้อยู่ดี ถ้าคนในบ้านนั้นยังไม่ไว้ใจฉันคงไม่ยอมบอกเรื่องที่คุณอยากรู้หรอกค่ะ”

“ก็ได้คุณยังพอมีเวลา สัปดาห์หน้าคุณต้องไปงานเลี้ยงขอบคุณลูกค้าของจิราอยู่แล้วนี่นา” คามินเลิกคิ้วมองดารกาอย่างคนที่เหนือกว่า ถึงเธอไม่บอกเขาในเรื่องนี้แต่มันไม่ใช่เรื่องยากที่จะรู้อยู่ดี

“คุณรู้ได้ยังไงคะ”  

“ไม่เห็นจะเดายากตรงไหน บริษัทเป็นของจิรา ถ้าจิราไม่มาในงานคงเกิดเรื่องให้นักข่าวเอาไปเขียนให้เสียหายไม่มากก็น้อย ผมหมดเรื่องจะสั่งแล้ว คุณหลีกทางให้ผมได้หรือยัง” คามินกดยิ้มที่มุมปากอย่างพอใจเมื่อในท้ายที่สุดเขาก็ต้อนดารกาได้

“เชิญค่ะ ฉันก็ต้องขอตัวเหมือนกัน”

ดารกาก้าวเข้าไปในลิฟต์ที่มาพอดีแล้วรีบกดปิดเมื่อรู้สึกไม่ชอบสายตาของคามินเลย หากจิราเป็นคนที่มีความลับเพราะความจำเป็น แล้วคามินล่ะมีความลับอะไรทำไมต้องทำแบบนี้ใส่เธอทุกครั้ง ราวกับเขากลัวว่าเธอจะไปรู้อะไรเข้า ช่างน่าสงสัยว่าเขามาที่นี่ทำไม

 

ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านนะคะ

อัมราน&บรรพตี


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #141 satamsomtua (@satamsomtua) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 18:43
    จะสารภาพปาบแล้วแท้ๆ มีเรื่องมาขัดอีก ทีนี้แล้วแต่บุญแต่กรรมแล้วดารกา
    #141
    0