หน้ากากดอกรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 21,724 Views

  • 179 Comments

  • 105 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    22

    Overall
    21,724

ตอนที่ 30 : คนขี้โมโหกับของหวาน 1/4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 248
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    29 ก.ย. 61

ดารกามองข้อความนั้นด้วยความแปลกใจว่าคามินมีแผนอะไรหรือเปล่า คีย์เวิร์ดสำคัญคือสัปดาห์หน้าเสียด้วยเป็นไปได้ไหมว่าคามินเป็นหนึ่งในแขกของเจนิส จิราต้องปรากฏตัวในงานเลี้ยงซึ่งเต็มไปด้วยนักข่าวและคนมากมาย โดยในหมู่นักข่าวเหล่านั้นคงมีคนของคามินอยู่ด้วยแน่ๆ ซึ่งน่ากังวลใจไม่น้อยหากว่าภาพหลุดของจิราเมื่อ 3 เดือนเป็นสิ่งที่คามินเคยทำมาก่อน คราวนี้เขาคงไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดลอยไป

 “เป็นอะไรหรือเปล่าดารกา” จิราถาม พอดารกาเงยหน้ามองมาจึงพูดต่อไปว่า “ทำหน้าเหมือนพรุ่งนี้โลกจะแตก พ่อกับแม่ของคุณเป็นยังไงบ้าง หายดีแล้วใช่ไหม ถ้ามีอะไรอยากให้ผมช่วยก็บอกได้”

ดารกาหยิกตัวเองเบาๆ พยายามคิดให้ออกว่าจิราถามว่าอะไรและเธอควรตอบกลับไปอย่างไร ทว่าความละอายจากความห่วงใยของเขาทำให้เธอคิดได้ช้าลง

“เอ่อ...พ่อกับแม่ของฉันกลับมาที่บ้านแล้วแล้วค่ะ ท่านทั้งสองสองหายดีแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะที่เป็นห่วง”

จิราพยักหน้าแล้วยืนนิ่งๆ ให้ดารกาดูแลการแต่งตัว สายตาของหญิงสาวสำรวจอย่างตั้งใจก็พบว่าสูทสีดำสนิทเข้ากับร่างสูงใหญ่และบึกบึน แต่ไม่เก้งก้างของเขา ใบหน้าเหมือนเทพบุตรกรีกในนิทานราวกับภาพฝันที่หล่อเหลอและสง่างาม ถ้าเพียงรอยกรีดจะไม่ทำให้เขาคล้ายภาพที่ถูกทำให้มีตำหนิ แต่ถึงกระนั้นก็ยังมีมูลค่ามหาศาลอยู่ดี

สิ่งหนึ่งที่ดารกาเพิ่งรู้นั่นคือการมองจิรานานๆ ทำให้รู้สึกคอแห้งจนต้องรินน้ำจากเหยือกมาใส่แก้วแล้วดื่มราวกับกระหายสาเหตุก็เพราะเธอมองเขาหล่อเข้าไปได้ยังก็ไม่รู้นั่นเอง

“คุณจะใส่หน้ากากเป็นใครดีล่ะคะ ฉันจะได้วิจารณ์ชุดที่คุณลองว่าเข้ากันไหม”

“แฟนธ่อมคงเหมาะสมกับผมที่สุดแล้ว” จิราเปิดกล่องกำมะหยี่ใบไม่เล็กนักแล้วหยิบหน้ากากมายื่นให้ดารกาดู “ผมเป็นคนมีเรื่องปกปิด คงเป็นใครไม่ได้หรอก ส่วนคุณล่ะจะเป็นใครดี”

“เป็นฉันเองเนี่ยแหละค่ะ”

ดารกาคิดไว้แล้วว่าเธอจะใส่สูทกับกางเกงสแล็คไปทำงานในฐานะผู้ช่วยของจิราไม่ใช่คู่ควง 

“ถ้างั้นลองสีขาวอีกชุดดีไหมคะ ฉันจะได้เปรียบเทียบได้ว่าชุดไหนเข้ากับคุณจิรามากกว่ากัน”

ดารกาอยากถ่ายรูปจิราในชุดสีดำไว้ แต่มันคงไม่ดีแน่ๆ หากรูปของเขาหลุดออกไป จิรายอมเปลี่ยนชุดเป็นสูทสีขาวตามความต้องการของดารดา การตามใจเล็กๆ น้อยๆ อาจเป็นการเริ่มความสัมพันธ์อันดีซึ่งหยุดชะงักไปจากการที่ หลายวันมานี้เขาเห็นดารกาเพียงฝ่ายเดียวเพื่อพิสูจน์ว่าเธอจะแก้ปัญหาอย่างไร เขายังไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงอดทนไม่ถอดใจลาออกไปเหมือนผู้ช่วยคนก่อนๆ ต้องการทำงานรวมทั้งอยากช่วยเขาอย่างจริงใจหรือว่ามีเป้าหมายอื่นกันแน่ หากเธอจำเขาได้ความระแวงสงสัยคงไม่เกิดขึ้นอย่างนี้ การถูกหักหลังมาก่อนทำให้เขาได้บทเรียนว่าหากไม่อยากเจ็บซ้ำๆ อีกจงอย่าได้ไว้ใจใครนอกจากตัวเอง

 

ดารกาหยิบเนคไทมาให้เมื่อจิราออกมาจากห้องแต่งตัว แต่เขากลับยืนเฉยแล้วชี้มาที่คอตัวเองเป็นการบอกแทนคำพูดว่า...ใส่ให้ด้วย เธอขยับเข้าไปใกล้จิราแล้วเขย่งปลายเท้าเพื่อที่จะจับปลายของเนคไทไปหลังท้ายทอยของเขา ความใกล้ชิดไม่ทำให้เธอนึกกลัวใบหน้าของเขาแล้ว แต่กลับทำให้ใจเต้นแรงจนต้องก้มหน้าลงแล้วรีบทำงานของเองให้เสร็จโดยเร็ว

“ทำไมคุณผูกเนคไทคล่องจัง เคยทำให้ใครมาก่อนหรือไง” จิราชวนคุยเพราะมันคงดีกว่าปล่อยให้มือเล็กๆ มาสัมผัสอกหนาของเขาไปเรื่อยๆ แม้ว่าเธอจะไม่ได้ตั้งใจให้เกิดความรู้สึกใดๆ กับเขาก็ตาม

“ฉันผูกเคยเนคไทให้พ่อกับน้องชายค่ะ เพราะฉะนั้นเรื่องแค่นี้ง่ายมาก” ดารกาดึงให้ปมของเนคไทเลือนไปจนถึงกระดุมเสื้อเม็ดแรก “ฉันผูกแน่นไปไหมคะ”

“ไม่เลย อื้ม...” จิรากระแอมเบาๆ “หยิบหน้ากากมาให้ผมที”

ดารการีบทำตามคำสั่งหรืออาจจะมากกว่าคำสั่งเมื่อต้องเขย่งให้ใบหน้าเสมอกับจิราแล้วจับคางของเขาไว้

“คุณจะทำอะไร”

“ใส่หน้ากากให้น่ะสิคะ คุณจิราใส่เองไม่ถนัดหรอกค่ะ” ดารกาลืมตัวขมวดคิ้วใส่เจ้าของคำถาม

จิราเม้มปากพลางถอนใจเบาๆ เมื่อครู่เขาคิดอะไรไม่เข้าท่าจริงๆ เพราะมันไม่มีเหตุผลเลยสักนิดที่จะคิดไปว่าดารกาจะเข้ามาจูบ

หน้ากากแฟนธ่อมแนบติดกับใบหน้าของจิราช่วยปิดบังร่องรอยแห่งความเสียใจแล้วเหลือไว้เพียงดวงตา ริมฝีปากและหน้าผากบางส่วนที่ความโหดร้ายไม่ได้กล้ำกรายให้เกิดรอยอัปลักษณ์ ดารกาถอยหลังมาหลายก้าวเพื่อมองเห็นจิราได้ชัดเจนขึ้น เรียวปากสวยยิ้มออกมาเมื่อเห็นความสง่างามแฝงความเศร้าจากเขาเช่นเดียวกับที่ใจของเธอรู้สึกได้ผ่านดวงตาซึ่งทอประกายหม่นหมอง

“หล่อแล้วค่ะ ดีงามจนสาวๆ ในงานต้องตะลึงแน่นอน”

เรียวปากหนาเผยอยิ้ม “เพราะมีหน้ากากไงล่ะ ถ้าคุณได้เห็นใบหน้าของผมก่อนจะเป็นอย่างนี้...” 

เกิดความเงียบขึ้นทันที ดารกาเม้มปากเมื่อไม่รู้ว่าควรพูดอะไรจิราถึงจะไม่สะเทือนใจ เขาถอดหน้ากากแล้วเป็นฝ่ายเดินเข้ามาใกล้ดารกา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสงสัย เธอยืนนิ่งไม่กล้าถอยหลังให้เกิดพิรุธ

“ตอบผมได้ไหมว่าทำไมคุณถึงตกลงยอมมาทำงานที่นี่ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้คุณดูเหมือนจะลังเล”

มีอะไรที่ทำให้จิราตั้งคำถามนี้ต่อเธอได้อย่างนั้นหรือ ดารกาถามตัวเองแต่ไม่มีเวลาคิดถึงคำตอบเมื่อเขากำลังกดดันเธอด้วยสายตา

“ฉันตกงานอยู่ยังไงล่ะคะ ที่บ้านของฉันต้องใช้เงินเพราะฉะนั้นการได้งานทำเป็นเรื่องดีที่สุด แล้วที่ฉันลังเลก็เพราะคุณเจนิสให้เงินเดือนสูงจนฉันไม่กล้าประเมินความสามารถของตัวเองสูงเกินไป”

“แน่ใจนะดารกาว่าเหตุผลของคุณมีเพียงแค่นี้” ใบหน้าของจิราโน้มเข้ามาใกล้ดารกาอย่างจงใจ

ร่างเล็กกว่าของดารกาขยับห่างออกเมื่อไม่อาจต้านทานสายตาของจิราได้ ถึงเธอจะมีเรื่องปิดบังเขา แต่สิ่งที่ตอบไปมีความจริงเกินครึ่งจนเธอหวังว่าเขาจะเชื่อ แม้เธอจะไม่เข้าใจว่าทำไมสายตาของเขานอกจากความสงสัยแล้วยังเต็มไปด้วยความผิดหวัง

“เอาไว้ถ้าฉันมีจุดประสงค์อื่นนอกเหนือจากที่บอกไป ฉันจะมาบอกคุณจิรานะคะ”

จิราพยักหน้ากอดอกยังจ้องมองดารกาดังเดิม เมื่อบางอย่างในสายตาของดารกาทำให้เขารู้ว่าเธออาจไม่ได้พูดความจริงทั้งหมด แต่การคาดคั้นหาคำตอบคงเสียเวลาเปล่า

“แล้วแผนสำรองของคุณล่ะมันคืออะไร”

ดารกาลอบถอนใจโล่งอกไม่น้อยที่จิรายอมเปลี่ยนเรื่องเสียที

“ถ้าฉันขอให้คุณจิราไปนั่งที่หน้ากระจก คุณจิราจะใจแข็งพอไหมคะ”

“ผมไม่ได้เกลียดตัวเองนะดารกา แต่เกลียดสายตาของคนอื่นที่มองมาอย่างสมเพชรต่างหากล่ะ”

จิราหันไปมองกระจกอย่างไม่ลังเลสักนิด สายตาของชายหนุ่มยามมองดารกาเต็มไปด้วยขบขันเช่นเดียวกับเรียวปากหนาที่กดยิ้มตรงมุมปาก ดารกาเชื่อหมดใจแล้วว่าจิราไม่ได้โกหก แต่เธอต่างหากที่กำลังทำอยู่และไม่รู้ว่าจะออกไปจากวังวนนี้ได้อย่างไร

 

แล้วจะมาอัพต่อนะคะ ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านค่ะ

อัมราน&บรรพตี


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #139 satamsomtua (@satamsomtua) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 17:55

    ดารกาจะทำอะไร
    #139
    0