Forest of Memories [ Fic Creepypasta ]

ตอนที่ 9 : ตอนพิเศษ 1 : Monster

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 101
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    30 ส.ค. 63

      ( trigger warning: ไม่รู้ว่าเข้าข่ายรึเปล่าแต่ขอแปะเตือนไว้ก่อนนะคะ-)

 

 

 

            ฉัน เป็นตัวประหลาด

 

      เป็นแม่มด เป็นตัวหายนะ เป็นสัตว์ประหลาด เป็นวิญญาณ เป็นสิ่งชั่วร้าย หรือเป็นอะไรก็ตามที่มีความหมายไปในด้านตรงข้ามกับบวก

 

       ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจความหมายของคำพวกนี้มากนัก แต่ตั้งแต่จำได้ก็ถูกเพื่อนๆเรียกแบบนี้มาโดยตลอด เหมือนเป็นชื่อเล่นที่ทุกคนพร้อมใจกันใช้เรียกคนที่มีรูปร่างหน้าตาแบบฉันที่มีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้

 

        เส้นผมที่แดงเกินธรรมชาติไปนิด ดวงตาสีเขียวชัดที่แปลกและหายากไปหน่อย เนื้อหนังหุ้มกายที่เรียบและซีดจนบางทีก็ถูกเข้าใจผิดว่าเป็นโรคโลหิตจางขั้นรุนแรง

 

       ตั้งแต่การเข้าเรียนครั้งแรก เพื่อนๆทุกคนต่างพากันถอยห่างจากฉัน ทั้งๆที่เป็นเด็กเหมือนกันแต่กลับมีความเกลียดชังคล้ายพวกผู้ใหญ่ไม่มีผิด

   

       ก็มีเด็กบางส่วนนั่นล่ะที่พยายามจะเป็นมิตรกับฉัน แต่สุดท้ายพอฉันเข้าไปใกล้ก็ร้องไห้แตกกระเจิงไปหาครูกันทุกคน

 

        ฉันผิดแปลกตรงไหนหรือ? ฉันมีตามีจมูกเหมือนกับทุกคน ขยับและวิ่งเล่นได้ไม่ต่างจากใคร เรียนได้คะแนนดีและไม่มีโรคแพ้อะไร  หรือว่าเป็นเพราะสีของส่วนประกอบในร่างกายที่ต่างกับคนอื่นเพียงเล็กน้อย แค่นั้นเองน่ะหรือ?

 

           ฉันเคยพยายามสระผมจนผมเสียเผื่อว่าสีเหล่านั้นจะหลุดออกมา หวีผมหลายครั้งจนมันบางลงเรื่อยๆเพราะหวังว่าเส้นเกศาที่แท้จริงจะงอกขึ้นมาบ้าง เคยเกือบทำคุณแม่เป็นลมตอนที่พยายามจะใช้มาร์คเกอร์สีฟ้าทาไปที่นัยตาเพื่อกลบสีเขียวสว่างนั่น สุดท้ายแล้วก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนไป ฉันยังเป็นตัวประหลาดเหมือนเดิม

 

 

              ทุกอย่างจบลงที่การย้ายโรงเรียน 

 

 

     ถึงจะบอกไปแบบนั้น แต่ในความจริงแล้วไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย มีเพียงคำนินทาใหม่ๆที่รุนแรงขึ้นตามอายุและชั้นปีแวะเวียนมาเข้าหูบ้างเวลาเปลี่ยนคลาส 

 

        ฉันร้องไห้กลับบ้าน ถามพ่อแม่ว่าทำไมฉันถึงไม่เหมือนคนอื่น ทั้งพ่อแม่และพี่ต่างมีหน้าตาคล้ายกัน สีผมโทนเดียวกัน ไม่ได้เป็นเหมือนฉัน ไม่ได้ดูคล้ายฉัน ไม่ได้ถูกเรียกว่าตัวประหลาดเหมือนฉัน

 

        ประโยคที่พ่อบอกในเย็นวันนั้นยังคงดังอยู่ในหัวตอนกลางคืนของฉันอยู่ทุกคืน

 

 

      'ลูกสงสัยใช่ไหมว่าทำไมไม่มีรูปของลูกตอนคลอดหรืออายุน้อยกว่าห้าขวบ เพราะว่าห้าขวบคืออายุของลูกในตอนที่พ่อกับแม่รับเลี้ยงมา'


 


 

        ฉันเป็นไข้และโดดเรียนไปหนึ่งสัปดาห์เต็ม

 

    โรงเรียนเริ่มเปลี่ยนจากนรกเป็นคุก และเปลี่ยนจากคุกเป็นนรกในคุก ฉันมาเพื่อรับคำพูดของคุณครูและอารมณ์โมโหร้ายของเพื่อนในห้องกลับบ้าน  ไม่มีความสุขเลย 


 

       สังคมประถมปลายเริ่มเน่าเฟะ และฉันมั่นใจว่ามัธยมต้นก็จะไม่ต่างกัน ไม่เคยมีสัปดาห์ไหนที่ฉันตัวแห้งกลับบ้าน ไม่เคยมีเดือนไหนที่สมุดจดของฉันไม่ขาด ไม่เคยมีปีไหนที่ฉันรู้สึกพอใจที่ได้เห็นป้ายโรงเรียน

 

       ฉันล้มตัวลงบนเตียงไม้ปูฝูกสีขาว รู้สึกเหมือนมีรูบางอย่างอยู่ตรงกลางอก มันว่างเปล่าจนไม่อยากแม้แต่จะหายใจ ฉันพูดอะไรออกมาไม่ได้ ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น ฉันไม่เคยเห็นว่าพวกนั้นสูบบุหรี่ ไม่เคยโดนลวนลาม ไม่เคยโดนแกล้ง ไม่เคยโดนอะไรทั้งนั้น ไม่รับรู้อะไรทั้งนั้น

 

       ฉันค่อยๆยันตัวลุกขึ้น ปลดกระดุมเสื้อตรงช่วงท้องออก กำมือที่สั่นเทาและทุบเข้าไปที่เนื้อหนังสีซีดเต็มแรง เข่าทรุดลงทันที ฉันสำลักน้ำลายและไอออกมาไม่หยุด

 

       วิธีนี้เป็นวิธีที่เจ็บปวด แต่ทำให้ฉันโฟกัสไปที่มันได้มากกว่าสิ่งที่รอฉันอยู่นอกประตูบานนี้

 

      หลังของฉันโค้งลงที่พื้นคล้าย The crooked man ถึงจะยังไอออกมาไม่หยุด ก็ต้องหายใจลำบากเข้าไปอีกด้วยการสะอื้นของตัวเอง

 

     ทำไมชีวิตถึงโหดร้ายขนาดนี้กันนะ

 

==============================

 

    ไรท์Talk:

 

         กลัวจะลืมกันไปก่อนเลยมาแปะๆฉากสั้นๆเอาไว้ให้อ่านกันค่า ยังไม่ได้ทิ้งนิยายน้าา เราแค่มีโปรเจกท์นิยายต้องส่งอีกสองอันให้ปั่นเฉยๆ TvT จะมาเขียนเล่นๆกัน(รีด)ลืมไว้เรื่อยๆแล้วกันนะคะ♡

 

  เลิฟฟ <3

 

-TBC.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10 ความคิดเห็น