Forest of Memories [ Fic Creepypasta ]

ตอนที่ 6 : He's come

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 138
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    12 ก.พ. 63

                  "เขามาแล้ว!! เขามาแล้ว!!"
  
      พยาบาลสาวคนหนึ่งวิ่งออกมาจากห้องพร้อมกรีดร้องสุดเสียง ในตอนแรก แสงไฟจากทางเดินที่ค่อยๆสลัวลงทำให้ใบหน้าของเธอถูกบดบังไป แต่ยังไม่ทันจะได้พูดอะไรต่อ ร่างบางในชุดสีขาวหยุดนิ่ง ก่อนที่ร่างของเธอจะค่อยๆกลายเป็นภาพที่น่าสยดสยอง


       ดวงตาสีครามของเธอค่อยๆไหลออกมาจากเบ้า พร้อมๆกับของเหลวสีแดงข้นที่ทะลักออกมาตาม และในระหว่างที่ผู้คนเริ่มกรีดร้องและวิ่งหนี          เซฟไฟร์ที่ยังคงยืนค้างอยู่ตรงนั้น สังเกตุเห็นอะไรบางอย่างที่ผิดปกติไปโดยสิ้นเชิง


               "เซฟไฟร์!! มานี่เร็วเข้า!!" 


         "..พ...พ่อ..คะ... "


         "เซฟไฟร์!!"


         "...นั่น.. อะไร.."


      เด็กสาวยืนแข็งเป็นหิน จ้องมองไปที่ร่างของพยาบาลผู้โชคร้ายอย่างไม่ละสายตา ทำให้อดีตนายตำรวจต้องเบนสายตาไปมองอย่างช่วยไม่ได้ 


   แล้วเขาก็เข้าใจ ว่าเหตุใดลูกสาวคนเล็กถึงยืนค้างไม่ยอมขยับไปไหน


      บางอย่างรูปร่างคล้ายเส้นลวดสีดำกำลังพุ่งออกมาจากปากและเบ้าตาของเธอ มันเป็นบางอย่างที่น่าขยะแขยง จนพนันได้ว่าถ้าไม่ใช่คนบ้า คงไม่มีใครอยากทนมองเจ้าพวกนี้อย่างแน่นอน


              "..มัน...มัน..."


        เซฟไฟร์พูดเสียงเบาอย่างหวาดกลัว ก่อนจะทรุดลงกับพื้นและกรีดร้องออกมา ชายร่างสูงแสดงความตกใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด เขารีบย่อตัวลงข้างลูกสาวด้วยความรวดเร็ว


              "เซฟไฟร์!! เซฟไฟร์!! ทำใจดีๆไว้!!"


       เขาตะโกนเรียกชื่อของเธออย่างตื่นตระหนก 


        ".พ..พ่อ!..พ่อ!!..หนู..อึก!..ปวด!..ปวดหัว..!!"


      เซฟไฟร์ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เธอพยายามจิกและกดไปที่ศรีษะของตน จนพ่อต้องรีบกระชากมือเธอออกมา


       "เซฟไฟร์! ใจเย็นๆไว้! ค่อยๆหายใจ.. ช้าๆ.."


    ชายร่างสูงพยายามควบคุมสติของตนไม่ให้กระเจิง แต่แล้วก็ต้องรีบหันออกมาเพื่อยกแขนขึ้นกันบางอย่างไว้


      สัญชาตญาณของเขาบอกว่ามีบางอย่างมาจากด้านหลัง และใช่..


         ร่างของพยาบาลในชุดสีขาว ซึ่งบัดนี้กลายเป็นสีแดงเข้มจากเลือด ฟาดแจกันสีครามลงที่แขนของเขาอย่างรุนแรง จนทำให้เกิดรอยช้ำเป็นแนวยาว  


      "อึก-!!"  เขาร้องออกมา แรงมากมายขนาดนี้ไม่ใช่ของมนุษย์แน่ๆ เขาถอยออกมาเพื่อพยายามจะรักษาระยะห่าง แต่เส้นสีดำนั่นพุ่งเข้ามาพันแขนของเขาเอาไว้ มันรัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ และสร้างความเจ็บปวดให้กับเขาอย่างมหาศาล 


        อดีตนายตำรวจพยายามรวบรวมกำลังแขนทั้งหมด ก่อนจะยกแขนขึ้นและฟาดมันลงกับพื้นกระเบื้องสีขาวข้างตัว


       มันกรีดร้องออกมา ในขณะที่เขาล้มตู้ขายของอัตโนมัตเพื่อทับมันเอาไว้


              ในตอนนั้นเอง เด็กสาวค่อยๆลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอพยายามสะกดกลั้นความเจ็บปวดที่ทุเลาลงแล้วเอาไว้ แต่ภาพเบื้องหน้ากลับไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป


       เธอเบิกตากว้าง ภาพทุกอย่างที่เธอเห็นคือสีแดง มีเงาเรือนรางเหมือนมนุษย์สีเทาอยู่ข้างๆ และอีกเงาหนึ่งนอนอยู่กับพื้น... มันเป็นสีดำ


              เธอจ้องมองภาพข้างหน้าอย่างไม่เข้าใจ ก่อนพยายามดันตัวขึ้นจากพื้น แต่ก็ต้องล้มลงไปอีกครั้ง  เธอแทบจะไม่มีความรู้สึกที่เเขนเหลือแล้ว


 "..ซ...เ-ฟ....ไฟ...ร์..!..ซฟ..ฟไร์!!"


    มีเสียงดังอุดอู้ลอยเข้ามาในหูของเธอเบาๆพร้อมกับเงาสีเทาที่เข้ามาพยุงเธอ


              "พ่อ..หรอ..?..."


     เด็กสาวพูดออกไปอย่างแผ่วเบา ก่อนที่เสียงโดยรอบจะกลับมาเหมือนเดิม


             "เซฟไฟร์!! ไม่เป็นไรใช่ไหม?!"


        ชายผมบลอนด์วิ่งเข้ามาหาเธอ เขารีบพยุงลูกสาวขึ้นนั่ง เธอดูเลื่อนลอยจนน่าใจหาย ไม่มีใครรู้ว่าไฟดับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ในตอนนี้ห้องประชาสัมพันธ์จึงมีแต่ไฟสีแดงของกริ่งฉุกเฉินพอให้เห็นรอบตัวได้ลางๆ


            "พ่อได้ยินเสียงร้องจากหลายๆจุดมาเรื่อยๆเลย อาจจะมีอะไรพวกนี้หลายที่เลยก็ได้ เราต้องรีบหาทางออกแล้วล่ะเซฟไฟร์"

    

      คุณพ่อบอกเธอทั้งๆที่ยังหอบอยู่ ก่อนจะจูงมือเด็กสาวเพื่อที่จะไปที่อื่น แต่เธอกลับยังคงนั่งอยู่ตรงนั้น ไม่ยอมขยับไปไหน


      "เซฟไฟร์? เราต้องรีบแล้วนะ! ไม่รู้ว่าไอ้ตัวนั้นจะลุกขึ้นมาเมื่อไหร่"   เขาเร่งลูกสาว


           เด็กสาวแน่นิ่ง ก่อนจะค่อยๆทำหน้าตื่นตระหนกอย่างช้าๆ แล้วตะโกนขึ้น


              "..ท..ทางขวา!!!!!"


       อดีตนายตำรวจไหวตัวทัน คว้าเก้าอี้สำหรับนั่งรอฟาดไปทางขวาทันที แม้จะไม่สามารถมองได้จากไฟแค่นี้ แต่เขาก็รู้สึกได้ทันทีว่ากระแทกเข้ากับอะไรบางอย่าง


        และตามมาด้วยเสียงกรีดร้องที่เคยได้ยิน..


             "บ้าเอ๊ย!! มันมาตรงนี้หรอ?!"  เขาสบถพลางหันมองรอบตัวอย่างระแวง โดยไม่ลืมที่จะคอยอยู่ใกล้ๆลูกสาวเอาไว้ 


           เซฟไฟร์พยายามมองออกไป เธอพอจะเข้าใจแล้วว่าเงาพวกนั้นคืออะไร..


         '..ข..ข้างหน้า.. 2..?!'


   เธอตะโกนออกไป   "..ข้างหน้า..สองตัว!!!"


          เขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าคว้าอะไรขว้างออกไป ในสติตอนนั้นมีเพียงแค่การภาวนาของให้ตนและลูกสาวรอดออกไปได้


        แต่เมื่อจำนวนเพิ่มขึ้น เขาก็เริ่มอ่อนแรงลง..  จนไม่ทันได้สังเกตุเห็นบางสิ่งที่ค่อยๆใกล้เข้ามา    


      เส้นลวดสีดำรัดเข้าที่ขาของเขา ยังไม่ทันจะได้สติ ร่างหนาก็ถูกโยนเข้าไปที่กำแพงอย่างแรง หัวของเขาฟาดเข้ากับซีเมนต์หนา สติค่อยๆเรือนราง เลือดสีเข้มไหลออกมาจากศรีษะของเขา


       เขามองเห็นลูกสาวที่ยังอยู่ตรงนั้น พวกมันเข้าไปใกล้เธอมากขึ้น 


'จบ..แค่นี้หรอ..?'


และทุกอย่าง ก็กลายเป็นสีดำ

.


.


.


         "พ่อ!!!!!!!!"


    เซฟไฟร์หวีดร้อง ตอนนี้สติของเธอกำลังแตกกระเจิง อาการปวดหัวทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ จนเธอแทบจะไม่รู้สึกถึงเส้นใยสีดำที่ค่อยๆวนเข้ามาพันคอของเธอเอาไว้ 


         ร่างของเธอค่อยๆถูกยกสูงขึ้น เธอเริ่มที่จะหายใจติดขัด แต่กลับไม่รู้สึกว่ากำลังจะตาย  


' มัน..ทรมาณ... '


      เธอจ้องมองไปที่ร่างเบื้องหน้าด้วยน้ำตาแห่งความเจ็บปวด ดวงตาสีแดงที่คุ้นเคยนั้นจ้องกลับมาที่เธออย่างน่าสยดสยอง  เธอเริ่มสูญเสียความรู้สึกของตนไปเรื่อยๆ..   


  เสียงของมันดังออกมาอย่างเชื่องช้าและน่าขนลุก


เป็นเสียงที่เธอจะไม่มีวันลืม




" เ จ อ ตั ว แ ล้ ว "




========================

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10 ความคิดเห็น

  1. #3 noofe. (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:23
    อย่างแรกเลยคือขอโทษจริงๆนะคะ ที่ไม่ได้เม้นให้ทุกบท เนื้อหามันต่อเนื่องกันจนต้องกดอ่านตอนต่อไปเรื่อยๆ
    เราไม่ได้เจอเรื่องที่บรรยายดีๆแบบนี้มานานแล้ว เราชอบตอนพูดถึงฝันนางเอกช่วงแรกๆด้วย ที่มีเพื่อนนางเอก คนนี้เดธแฟล็คชัดมาก น่าจะไม่รอด แต่บุคลิกไมน่ารักดี ไม่อยากให้น้องตายเลย แง

    ในส่วนของบทนี้ไรท์เขียนดีมากๆเลยค่ะ รู้สึกถึงแรกกดดันบางอย่างตอนที่โดนโจมตี อ่านแล้วเห็นภาพเลยว่าตอนนั้นมันน่ากลัวมาก นี่คิดว่าเซฟไฟร์รู้อนาคตล่วงหน้าแน่ๆ ทั้งจากฝัน ทั้งจากที่รู้ว่ามีตัวอะไรในห้องจะโจมตีมาจากไหนบ้าง แต่ก็แค่เดาส่งๆอะเนอะ

    อยากให้มีเรื่องคุณภาพดีๆแบบนี้ไปนานๆน้า รอไรท์อัพนะคะ สู้ๆ ส่งใจไป ปิ้วๆ ❤️❤️
    #3
    1
    • #3-1 SilentRain(จากตอนที่ 6)
      12 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:53
      โอยยยยย มีคนมาพิมพ์ให้อย่างนี้แล้วใจพองมากเลยครับ T////T ขอขอบคุณจากใจเลยค่ะ ไม่นึกว่าจะมีคนมาชอบขนาดนี้ ขอบคุณสำหรับคำชมนะะ เราเองก็กลัวว่าเขียนบรรยายเยอะไปแล้วคนจะไม่อ่าน มีกำลังใจขึ้นเยอะเลยค่ะ > #3-1