Forest of Memories [ Fic Creepypasta ]

ตอนที่ 10 : ตอนพิเศษ 2 : You and Me

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 95
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    30 ส.ค. 63

        เครื่องแบบสีน้ำเงินเข้มไม่เข้ากับเส้นผมของฉันเลยสักนิด กระโปรงพวกนี้ถึงจะช่วยให้ขยับตัวได้ง่ายแต่ก็เปิดเนื้อหนังเกินไปจนน่ากลัว ชุดนักเรียนมัธยมทำไมถึงต้องยุ่งยากขนาดนี้ด้วยนะ ทั้งๆที่สุดท้ายก็ไม่มีนักเรียนคนไหนใส่มันแบบเต็มยศอยู่ดี

        ป้ายหินอ่อนหน้าโรงเรียนเป็นดั่งคำต้อนรับสู่คุกขังลืมในคราบสถานศึกษา ไม่เห็นเข้าใจเลยว่าคนที่เดินเข้าโรงเรียนไปพร้อมรอยยิ้มนี่ทำกันได้ยังไง  พวกเขามองไม่เห็นปิศาจที่หลบอยู่หลังประตูบานนั้นกันรึไงนะ

          ถึงมักจะโกหกพ่อกับแม่ไปว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี  แต่หากไม่นับรวมเรื่องโรงเรียน ตอนนี้ฉันกำลังจะเป็นบ้าเพราะความรู้สึกประหลาดๆที่ทำให้ฉันคิดว่ากำลังโดนตามตัวอยู่ตลอดเวลา มันน่าขนลุกจนแทบจะอาเจียน แต่ฉันกลับไม่รู้ว่าควรจะจัดการมันยังไงดี  มันเหมือนกับว่ามีบางคน 'คิดถึง' ฉันอยู่ แต่ไม่ ไม่ใช่ในทางที่ดีแน่ๆ แต่ว่าเอาเถอะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ไม่ทำให้ฉันเดือดร้อนอะไรไปมากกว่านี้สักหน่อย

   อย่างมากก็แค่โดนจับไปทรมาณหรือไม่ก็ตาย


 

           

           เลยมาถึงพักเที่ยงแต่ฉันเพิ่งจะได้สติว่ามีเด็กใหม่ย้ายเข้ามา ใช่ ใช่ ดูสดใสเสียจนน่าอิจฉา ตากลมโตที่เหมือนกับพวกการ์ตูนสมัยก่อนหรืออะไรพวกนั้นน่ะ มาวันแรกก็ได้ไปนั่งโต๊ะเดียวกับพวกท็อปสตาร์เสียแล้ว ฉันไม่อยากจะคิดอะไรแบบนี้หรอกนะ แต่ว่าอยากจะเดินไปตะโกนใส่เธอจังเลยว่าจะโชคดีเกินไปแล้ว

            อะไร สายตาแบบนั้นหมายความว่ายังไงกัน ท่าทางจะยังไม่เคยเห็นคนโดนปาสลัดใส่หน้าสินะ เข้าใจเอาไว้ด้วยล่ะว่านี่คือสิ่งที่เห็นได้บ่อยๆในโรงเรียนแห่งนี้ ดังนั้นก็ช่วยหยุดมองฉันด้วยสายตาแบบนั้นสักที เจ้าสายตาเวทนาเหมือนหมาพวกนั้นน่ะ

           นึกว่าพอมีเรื่องใหม่มาให้สนใจก็จะเมินฉันไปสักวัน แต่น้ำที่สาดลงมานี่เหมือนจะตะโกนบอกว่าไม่ สินะ มีเวลาทั้งวันแท้ๆ ทำไมต้องมาทำก่อนกลับบ้านด้วยละเนี่ย แบบนี้ก็ต้องออกไปเดินจนกว่าตัวจะแห้งแล้วไม่ใช่รึไง ฉันยังมีการบ้านที่ต้องทำอยู่เลยนะ ให้ตายสิเจ้าพวกนี้

         ...... อะไรอีกล่ะ ยังจ้องฉันด้วยสายตาพวกนั้นไม่พอหรือไง ยังไม่โดนเตือนอีกหรอว่าอย่ามายุ่งกับฉัน ทั้งๆที่คนทั้งห้องก็ทำตามกฎนั่นกันหมดแท้ๆ อยากจะมีชีวิตแบบฉันไปด้วยรึไงกัน

         ผ้าเช็ดหน้าน่ะไม่เอาหรอก ถึงยังไงก็เช็ดทั้งตัวให้แห้งไม่ได้อยู่ดี ทิชชู่ในห้องน้ำก็มี ฉันไม่ต้องใช้ของพวกนี้หรอก แล้วแต่เธอเถอะ สมัยนี้ใครเค้าพกผ้าเช็ดหน้ามาโรงเรียนกันเล่า ยังติดอยู่ในโลกแฟนตาซีอยู่รึไง หยุดทำตัวเหมือนเด็กเกรด3ที่แม่ไม่ให้ซื้อของเล่นได้แล้ว ทำไมฉันจะต้องให้คนที่เพรียบพร้อมทุกอย่างอย่างเธอมาสงสารกัน หยุดคิดเข้าข้างตัวเองแล้วกลับบ้านไปซะเถอะ

         วันนี้ก็อะไรอีกเนี่ย ดูเหมือนว่าอยากจะโดนดูดลงมาในตมจริงๆใช่ไหม เธอน่ะ มีใครที่ไหนเห็นคนนั่งกินข้าวคนเดียวแล้วย้ายโต๊ะมานั่งด้วยแบบนี้กัน ฉันดูไม่ออกจริงๆว่าเธอใจดีหรือแค่โง่กันแน่ ต้องให้ฉันออกปากไล่เธอเองรึไง กลับไปสู่สวรรค์ของเธอซะสิ นางฟ้า 


 

        

         

          ฉันก็บอกไปแล้วไม่ใช่หรอว่าไม่เอาผ้าเช็ดหน้า แล้วนั่นอะไรอีกน่ะ คนบ้าที่ไหนพกไดร์เป่าผมมาโรงเรียนกัน ถ้าไม่อยากถูกขยี้ศักดิ์ศรีแบบฉันก็ออกไป กระสอบทรายของที่นี่มีฉันคนเดียวก็พอแล้ว

  

          หยุดทำตัวเป็นแม่พระสักทีได้ไหม ดูไม่ออกหรอว่าตอนนี้ทุกคนเริ่มนินทาเธอกันแล้ว กลับไปตอนที่ยังมีโอกาสซะเถอะ โลกฝั่งนี้น่ะเธอไม่ควรจะมาได้เห็น ขอร้องล่ะ ก่อนที่ฉันจะดึงเธอลงมาด้วยอีกคน

          เก็บความดีของเธอไว้ให้คนอื่นที่ไม่ใช่ฉันเถอะนะ..

          เชื่อสิว่าฉันไม่มีค่าพอหรอก

          ขอร้องล่ะ... อย่าทำอย่างนี้เลย

          ทำไมถึงไม่ปล่อยฉันล่ะ เรายังไม่ได้เป็นเพื่อนกันด้วยซ้ำไม่ใช่หรอ

          ฉันเคยบอกเธอแล้วนะว่ามันไม่มีประโยชน์หรอก

          ได้โปรด.. กลับไปที่โลกฝั่งของเธอ

           ...

          เธอไม่เห็นหรอ.. วันนี้ท้องฟ้าสวยจะตายไป

          ดังนั้น ไม ขอร้องล่ะ

          ....

          ปล่อยฉันเถอะ

          อย่างน้อยๆ ให้ฉันได้เลือกวันตายของตัวเอง

          ฉัน.. อยากจะตายในวันที่ท้องฟ้าสวยๆแบบนี้แหละ

          ตายในที่ที่มองเห็นท้องฟ้าได้ชัดเจนที่สุด ตายในวันที่สีส้มและสีฟ้าบนเมฆพวกนั้นหลอมเข้าด้วยกัน

          เธอไม่อยากให้ฉันเป็นอิสระหรอ ไม

           ช่วยใจดีกับฉันเป็นครั้งสุดท้ายจะได้ไหม..

            ปล่อยฉันเถอะนะ

            อีกไม่นานเธอก็จะลืมฉันไปเองนั่นล่ะ

            ฉันน่ะ.. ไม่ได้เข้มแข็งแบบเธอ

            โลกใบนี้น่ะ คนอย่างฉันอยู่ไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว..

             ไม่ไหวแล้วล่ะ คนเดียวบนโลกแบบนี้น่ะ

             ....ไม

              ฉันน่ะนะ มีความฝันอยู่อย่างนึง..

              

              ฉันอยากจะจากไป โดยที่ไม่มีใครต้องเสียใจ

              แต่ว่า... ถ้าเธอยังเอาแต่ร้องไห้อยู่แบบนี้ ความฝันของฉันจะเป็นจริงได้ยังไงกัน

              หยุดร้องเถอะนะ.. หยุดร้องเถอะ..

               ให้ตายสิ.. 

               อุตสาห์จะยิ้ม.. ตอนที่กระโดดลงไปแท้ๆ..

               เธอนี่มันเห็แก่ตัวชะมัดเลย  ไม..

        

              สุดท้ายก็รับผ้าเช็ดหน้าลายแปลกๆมาจนได้ แต่ก็เอาเถอะนะ อย่างน้อยมันก็เช็ดน้ำตาได้แล้วกัน

      เห้อ..

               นั่งร้องไห้ตอนพระอาทิตย์ตกเนี่ย.. น่าอายชะมัดเลย..

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10 ความคิดเห็น