Forest of Memories [ Fic Creepypasta ]

ตอนที่ 1 : Strange Dream [ RW 1 (40%)]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 278
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    8 ต.ค. 63

   "ยิ้มไว้นะ...อย่าร้องไห้อีก.."
 

 

"ไม่..ไม่...ไม่ใช่ความผิดของเธอหรอก.."

 

 

"เธอสัญญาแล้วนะ...คิดถึงฉันด้วย...แต่อย่า..อย่าพึ่งตามฉันมา.."

 

 

"ชู่ว.....ไม่ร้องนะ..ไม่ร้อง.."
 

 

"เดี๋ยวทุกอย่าง..จะดีขึ้นเอง..."

 

 

“ดูแล...ตัวเองด้วย..ล่ะ..”


 

 


 

 

 

".....ฉันรักเธอนะ..."

 


 

 

-----------------------------------------------------------------------------

 

 

     ติ๊ก.. ติ๊ก.. ติ๊ก..

 

     กริ๊งงงงงงงงงงงงงงง

 

          " เฮือก! "

 

     ดวงตาสีเขียวสว่างถลึงเปิดขึ้นด้วยความตกใจ แต่ไม่นานนักก็ต้องหยีลงด้วยเเสงสีขาวที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้องเล็ก เด็กสาวนอนหอบหายใจอยู่บนเตียงเนื่องจากยังไม่หายตื่นตระหนก เส้นผมสีแดงยุ่งเหยิงกระจัดกระจายอยู่บนหมอนนุ่มที่บัดนี้เป็นรอยยุบลงไป เปลือกตาสีซีดค่อย ๆ เปิดออกอีกครั้งเมื่อทำความเข้าใจได้แล้วว่าที่นี่คือโลกแห่งความเป็นจริง นิ้วเรียวถูกยกขึ้นเพื่อขยี้ตาไล่ความง่วงที่ยังคงค้างคาอยู่

 

          “ เมื่อกี้.. ฝัน..? ”

 

     พลันจังหวะหายใจที่ผิดเพี้ยนของเธอถูกขัดขึ้นด้วยเสียงเคาะเรียกจากอีกฝั่งของประตูห้อง เพราะสร้างจากวัสดุที่ไม่ได้แข็งแรงมากนัก เสียงต่าง ๆ จึงลอดเข้ามาได้ดีโดยไม่ต้องตะโกน

 

          " เซฟไฟร์ ถ้าลูกยังไม่รีบไปอาบน้ำเดี๋ยวจะไปโรงเรียนสายเอานะ "
 

     น้ำเสียงแสดงความเป็นห่วงดังขึ้นจากผู้เป็นมารดาหลังจากเคาะประตูแล้ว เซฟไฟร์ยันตัวลุกขึ้นนั่งหอบหายใจอยู่สักพัก เมื่อปรับจังหวะการหายใจให้คงที่ได้จึงพูดตอบกลับไป
 

          " ..ค่ะ ..แม่ "

 

     . . .
 

     ซ่าาาาา
 

    สายน้ำเย็นสดชื่นที่ไหลผ่านจากฝักบัวสีเงินลงมายังใบหน้าและร่างกายของเธอทำให้ทุกอย่างรอบๆกายเริ่มชัดเจนขึ้น ดวงตาสีเขียวสว่างกระพิบขึ้นลงจนวิศัยทัศน์รอบกายกลับเป็นปกติ เธอยืนนิ่งค้างให้สมองกลับมาทำงานได้ดั่งเช่นทุกวัน

 

          ' ฝันอะไรล่ะนั่น..'
 

     เด็กสาวคิด ปล่อยให้น้ำสะอาดไหลผ่านใบหน้าไปเรื่อย ๆ ร่างกายรับความเย็นจากอากาศรอบตัว ทำให้เริ่มกระปี้กระเป่าและตื่นเต็มที่ เธอสะบัดใบหน้าไปมา ไล่ความสลึมสลือออกไปจนหมด มือสีซีดเอื้อมไปปิดก๊อกน้ำก่อนจะเดินออกมาและจัดชุดนักเรียนของตนให้เรียบร้อย

 

     . . .

 

     ร่างบางก้าวขาออกจากห้องน้ำ ตามกลิ่นหอมของขนมปังและไส้กรอกเข้าไปในห้องครัว แสงอาทิตย์ยามเช้าช่วยทำให้ห้องรับประทานอาหารดูอบอุ่นขึ้น บรรยากาศรอบกายทำให้ชีวิตเริ่มกลับเข้าสู่วงจรปกติ

 

     ภาพของคุณพ่อที่กำลังอ่านหนังสือพิมพ์รายวัน และคุณแม่ที่กำลังยกจานอาหารมาวางที่โต๊ะ ความสงบสุขนี้ทำให้เธอลืมความฝันประหลาด ๆ นั้นไปได้ชั่วขณะ

 

          " อรุณสวัสดิ์ค่ะ "

 

          " อรุณสวัสดิ์จ้ะเซฟไฟร์ " พ่อและแม่พูดขึ้นพร้อมกัน

 

          " วันนี้ตื่นสายนะเรา เมื่อคืนออกไปปล้นร้านหนังสือมาหรอ " 

 

     หนังสือพิมพ์ซึ่งน่าเเปลกใจว่าทำไมสมัยนี้ถึงยังมีคนอ่านอยู่ถูกลดระดับลงจากใบหน้าของชายวัยกลางคนเล็กน้อย ดวงตาสีฟ้าสวยมองลูกสาวผ่านเลนส์แว่นที่สะท้อนแสงไปมา น้ำเสียงร่าเริงเอ่ยแซวคนที่วันนี้ตื่นสายผิดปกติ

 

          " ไม่ใช่สักหน่อย เมื่อคืนหนูนอนดึกเพราะคุยเรื่องโปรเจคอยู่ต่างหาก "
 

     เซฟไฟร์เอ่ยคำแก้ตัวยิ้ม ๆ พลางรับจานอาหารเช้าจากคุณแม่มาวางไว้ ก่อนจะรินน้ำใส่แก้วให้กับทุกคน

 

          " แหม นอนดึกที่ไรอ้างงานทุกทีเลยนะ " คุณแม่ทักขึ้น

 

          " ก็เรื่องจริงนี่นา " เด็กสาวเบ้ปาก จากนั้นก็หัวเราะออกมาเบา ๆ

 

          “ จ้า แม่แค่จะบอกว่าไม่ช่วยแม่สักวันก็ไม่เป็นไรหรอก เราก็จะจบอยู่แล้ว จะคุยเล่นโน่นนี่ก็ตามใจเถอะ เอาให้สบายใจก่อนเจองานท่วมหัวตอนมหาลัยก็แล้วกัน ”
 

          " ค่า~ " 
 

     ไข่ดาวและไส้กรอกในจานกำลังเรียกร้อง เซฟไฟร์จึงตอบกลับมารดาไปแบบไม่ได้ใส่ใจนัก
 

          " ฮ่าๆ พูดตอนนี้ยังไงก็ไม่ฟังหรอก ปล่อยให้กินข้าวให้เสร็จก่อนเถอะ " คุณพ่อหัวเราะ

 

     คุณแม่ยิ้มอย่างยอมใจ เก้าอี้ไม่ขัดเงาตัวสวยถูกเลื่อนออกขณะที่เธอนั่งลง แต่ก่อนที่จะลงมือทานอาหารเธอก็ทำท่าเหมือนนึกบางเรื่องขึ้นมาได้
 

          " จริงสิ วันนี้คิวมัส จะกลับมาบ้านด้วยสินะ "
 

     ไส้กรอกที่กำลังจะกลืนฝืดคอขึ้นทันทีที่ได้ยินชื่อของคนที่ไม่ได้พบกันนาน เซฟไฟร์สำลักอาหารและส่งเสียงไอออกมาอย่างห้ามไม่ได้

 

          " อ้าว นั่นไง รีบกินเกินไปก็ไม่ดีแบบนี้ล่ะนะ ลูกคนนี้นี่ "

 

     คุณแม่หยิบแก้วน้ำใกล้ๆมาวางไว้ข้างหน้าเด็กสาวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันกลับไปหยิบเหยือกน้ำจากโต๊ะด้านหลังมาวางให้ด้วยอีกที

 

          " ขอบ..แค่ก!...คุณค่ะ.. "  เด็กสาวพูดอย่างทุลักทุเลก่อนคว้าแก้วน้ำมาดื่ม

 

          " อืม.. " มือหนาเลื่อนจากหนังสือพิมพ์ประจำวันลงมาเปิดดูปฏิฐินในโทรศัพท์ " น่าจะวันนี้แหละคุณ เห็นเค้าว่าน่าจะถึงสักประมาณบ่ายสี่มั้ง "

 

          " วันนี้พี่จะกลับมาบ้านหรอคะ ทำไมหนูไม่รู้เรื่องเลยอ่ะ " เสียงขาด ๆ หาย ๆ ท้วงขึ้นหลังจากอาการสำลักเริ่มหายไป
 

          " อ้าว พ่อนึกว่าบอกเราไปแล้วซะอีก "
 

          " พ่อลืมอีกแน่เลย เหมือนตอนที่ลืมซื้อของขวัญวันเกิดให้แม่ไง " คุณแม่แซะขณะจิ้มไข่ดาวเข้าปากด้วยสีหน้าไม่รู้ไม่ชี้


          “ โถ่ ไม่เอาน่า เราคุยกันเรื่องนี้แล้วนี่นาลิเลีย

 

          " สรุปคือพ่อลืมบอกหนู "

 

          " ประมาณนั้น " ชายวัยกลางคนตอบกลับอย่างไม่มีข้อแก้ตัว

 

     เด็กสาวถอนหายใจยาว ทั้ง ๆ ที่เป็นเรื่องสำคัญแท้ ๆ แล้วอย่างนี้เธอจะเตรียมเซอร์ไพรส์อะไรทันล่ะนี่

 

          " เอ้า รีบกินได้แล้วนะเซฟไฟร์ เดี๋ยวจะไปโรงเรียนไม่ทันนะ " คุณแม่เตือนเรื่องเวลาขึ้นอีกครั้ง ทำให้เธอต้องเพิ่มความเร็วในการทาอาหารขึ้น แต่ก็คอยระวังไม่ให้สำลักอีกเช่นกัน

 

     . . .

 

  เสียงรองเท้าหนังส้นตึกกระทบกับพื้นหินของถนนสายเล็กๆ ด้วยความที่ตอนนี้ยังไม่สายมาก

ถนนในเมืองเล็กๆแห่งนี้จึงเงียบร้างไร้ผู้คน เมื่อได้เดินอยู่ตามลำพังในความเงียบ ความฝันนั้นก็ตามกลับมาหาเด็กสาวอีกครั้ง


 

  "จะว่าไป....เสียงนั่นก็คุ้นๆเหมือนกันนะ..." เด็กสาวบ่นพึมพำออกมา


 

"อืม....."


 

"ไม่หรอก คงเคยได้ยินผ่านๆที่โรงเรียนมั้ง..."


 

"เฮ้อ...ปกติตอนนี้ควรจะลืมฝันได้แล้วนี่...ทำไมวันนี้มันไม่หายไปสักทีนะ.. ประหลาด.."


 

  ในขณะที่บ่นพึมพัมกับตัวเองอยู่นั้น ก็ทำให้ไม่ทันได้สังเกตุผู้ที่ค่อยๆย่องมาจากด้านหลัง


 

และเมื่อรู้ตัวอีกที...มือบางก็ถูกวางลงอย่างแรงบนไหล่ของเด็กสาว


 

"แบร่!!!!!!"


 

"อ๊ะ!!!"


 

เด็กสาวที่กำลังตกใจ รีบดึงสติตนเอง และหันหลังกลับไปตั้งการ์ดพร้อมสู้


 

แต่ทว่า...


 

 คนที่เผลอตนคิดว่าอาจจะมาทำร้าย สรุปแล้วคือเด็กหญิงตัวเล็กมัดผมทวินเทลสีน้ำตาลอ่อนที่กำลังยืนยิ้มให้เธออย่างภูมิใจ


 

เธอยืนค้างไปสักครู่ ก่อนจะตีไปที่เด็กสาวเบื้องหน้าแบบรัวๆ


 

"ไมมมมม แกล้งกันอย่างนี้อีกแล้วอ่าา" เธอร้องโอดครวญ


 

"55555 ก็เธอชอบเหม่อตลอดเลยนี่นา แกล้งร้อยรอบก็ตกใจร้อยรอบ"


 

"ถ้าฉันหัวใจวายตายฉันจะมาเอาเธอไปอยู่ด้วย!!!!!"


 

"โอเค โอเค 55555 จะไม่แกล้งแล้วค่าา555" เด็กสาวตัวเล็กตอบและหัวเราะทั้งๆที่ยังยกมือกันแรงตีของอีกฝ่ายไว้อยู่

.


 

.

.

.

.


 

  "ว่าแต่ เมื่อกี้เหม่ออะไรอยู่หรอ?" ไม ถามขึ้นมาระหว่างทาง


 

"หืม? อ๋อ คิดเรื่องฝันอยู่น่ะ พอดีเมื่อคืนฝันแปลกๆ เลยยังหยุดคิดไม่ได้น่ะนะ"


 

"เอ๋? ฝันว่าอะไรงั้นหรอ??"


 

"ก็....ไม่รู้สิ...มันเบลอๆน่ะ เหมือนจะมีใครมาพูดอะไรสักอย่าง..แล้วก็..เอ...จำไม่ได้แล้วล่ะ.." คำโกหกคำโตหลุดออกมาจากปากของเด็กสาว 
 


 

"ว้า~ น่าเสียดายจัง เอาเป็นว่า ดูแลตัวเองด้วยล่ะ~"


 

"อื-" 


 


 

        'ดูแลตัวเองด้วยล่ะ..'


 

.


 

.


 

.


 

.


 

       ....เอ๊ะ...?

.


 

.


 

.


 

.


 

 เสียงนี่มัน....


 

 เสียงของไม.....


 

 อย่างกับ...เสียงในฝันเลย...


 

   ใบหน้าซีดลงฉับพลัน เสียงหายใจริบหรี่ยังคงดังอยู่ในโสตประสาท ความรู้สึกในฝันกลับมาอีกครั้ง ทำเอาทุกอนูขนบนตัวพร้อมกันลุกชันขึ้น


 

 ถ้าอย่างนั้น...


 

"นี่? เป็นอะไรรึเปล่า? อยู่ดีๆก็หน้าซีดขึ้นมาแหนะ" ไมชะโงกหน้ามาถามด้วยความสงสัย


 

"........"


 

"........."


 

"เซฟไฟร์?"


 

"........"


 

".........."


 

"...เปล่าหรอก...เปล่า ไม่มีอะไร..."


 

"อะไรเนี่ย แปลกคนจริง" ไมบ่นพร้อมทำหน้ามุ่ย


 

  ไม่หรอก... ไม่มีอะไรหรอก มันก็แค่ฝัน...แปลกๆ แค่นั้นเอง


 

"ฮะๆ ช่างมันเถอะนะ" เด็กสาวยิ้มแห้งๆให้กับเพื่อนของตน


 

"....."


 

"...."

"......"


 

"...ม..มีอะไรหรอ?.."


 

   สายตาของไมที่จ้องมาที่เธอ ทำให้เจ้าตัวรู้สึกไม่ปลอดภัยสักเท่าไหร่


 

"........."


 

"........"


 

"........"


 

"ใครไปถึงโรงเรียนช้าเลี้ยงขนม!!" ไมตะโกนขึ้นอย่างกะทันหัน ทำเอาเด็กสาวแทบหงายหลัง


 

"ด..เดี๋ยวสิ!!!!!" เธอชะงัก ก่อนออกวิ่งตามเพื่อนขี้แกล้งไปอย่างงงๆ ผมเปียสีแดงน้ำตาลกวัดแกว่งไปมาตามแรงปะทะของลม พลางนึกขอให้สิ่งที่คิดเป็นแค่ความฝัน


 

.


 

.


 

.


 

.


 

.


 

.


 

.


 

  "ให้ตายสิ~ โก๊ะไม่เปลี่ยนเลยน้า~ เด็กคนนั้นน่ะ~"


 

เสียงของชายหนุ่มคนหนึ่งดังขึ้นเบาๆ จากตรอกใกล้ๆกับจุดที่เด็กสาวทั้งสองคุยกัน


 

"นี่ เงียบหน่อย เราถูกสั่งให้ แอบ จับตาดูเด็กคนนั้นนะ"


 

เสียงของชายอีกคนดังขึ้นใกล้ๆกัน น้ำเสียงของเขาไม่ค่อยสู้ดีเท่าไหร่


 

"โถ่~ ไม่เอาน่า~ เราอุสาห์ได้เจอเด็กคนนั้นอีกรอบเลยนะ!"


 

"........"


 

คราวนี้ไม่มีเสียงตอบกลับจากชายผู้เงียบขรึม ทำเอาตัวป่วนถึงกับถอนหายใจ


 

"เย็นชาชะมัด.."


 

=====================================

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10 ความคิดเห็น