คัดลอกลิงก์เเล้ว

Dream report .001 "knight"

เรื่องราวต่อไปนี้ เป็นเรื่องที่เขียนเป็นครั้งแรก เป็นเรื่องที่ไม่มีอยู่จริง และเป็นเรื่องที่ เกิดขึ้นในฝัน

ยอดวิวรวม

12

ยอดวิวเดือนนี้

7

ยอดวิวรวม


12

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  15 มิ.ย. 62 / 12:10 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
เรื่องราวเรื่องนี้เป็นเรื่องราวที่คนเขียนได้ทำการเเต่งมาจาก "ความฝัน" (จริงๆนะ) มันเป็นเรื่องราวที่คนเขียนพยายามสื่อความรู้สึกของผู้เขียนออกมาให้ได้มากที่สุด จุดประสงค์ของคนเขียนคือ การทำให้คนอ่านรู้สึกแบบที่คนเขียนรู้สึก ทั้งนี้คนเขียนเป็นแค่มือสมัครเล่น ดังนั้นหากผิดพลาดประการใด ขออภัยด้วยนะครับ 

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 15 มิ.ย. 62 / 12:10

บันทึกเป็น Favorite


     ในโลกแฟนตาซีโลกหนึ่ง ผมได้รับเลือกเป็นอัศวินในวังเพราะมีพลังที่จะสามารถปราบสัตว์ร้ายบางตัวได้ แต่เดิมทีแล้วผมเป็นสามัญชน คนยศสูงๆจึงไม่ค่อยชอบผมนัก
     ผมเริ่มสนิทกับคนในวังหลายคน โดยมีคนหนึ่ง อัศวินที่ใสเกราะสีฟ้า ผมสีทอง หน้าตาหล่อเหลา ทำอะไรก็เก่งไปทุกอย่าง ผมอิจฉาคนคนนี้มากๆ อีกคนหนึ่งเป็นอัศวินสาว ผมยาว รูปงาม ผมสีน้ำตาล และมักใส่ชุดสีขาวเสมอในเวลาที่ไม่มีงานต้องทำ ซึ่งบางอย่างในตัวเธอบอกผมว่า เธอ แอบรักอัศวินเกราะฟ้าคนแรกอยู่ และอีกหนึ่งคน อัศวินชุดดำ หน้าตาแก่แต่ก็ดูมีสเน่ ชุดเกราะสีดำ และหัวเริ่มจะไม่มีผมแล้ว เขาคนนี้ผมดูออกอย่างชัดเจนว่า เขาหลงรักองหญิงของพระราชามี่เป็นคนเดียวกับที่ผมหลงรัก และเธอก็รักผมเช่นกัน
     อัศวินคนที่สามมักจะส่งสายตาที่บ่งบอกเป็นนัยๆให้ผมเสมอว่า เขาไม่ชอบผม และมักจะคอยขัดคอผมอยู่เสมอ แต่คำพูดและการกระทำของเขาในบางครั้งก็ดูเหมือกับว่า เขา กำลังช่วยผมอยู่
     ด้วยเหตุที่ผมเป็นคนนอกที่รักกันกับเจ้าหญิง พระราชาจึงไม่ชอบผมเอามากๆ แต่ก็ไล่ผมออกจากวังไม่ได้ เพราะผมเป็นคนเดียวที่สามารถปราบมังกร ที่รุกรานอาณาจักรนี้มาหลายร้อยปีลงได้
     ผม ได้ทำภารกิจร่วมกันกับอีกสองคนมาอย่างมากมาย ทั้งปราบมอนสเตอร์ ไปจนถึงการปราบภูติผีอย่างแวมไพร์ หรือนักเวทย์อย่าง มอร์กานา และทุกครั้งหลังภารกิจจบลง ผมก็ได้พวกเขามาเป็นเพื่อนและ พระราชาไม่ชอบใจเรื่องนี้เอามากๆ แต่ก็ยอมให้พวกเขา ได้อาศัยอยู่ในเขตพิเศษที่ทำขึ้นเพื่อพวกเขา
      "พรุ่งนี้ เป็นวันที่พวกเจ้าจะช่วยปกป้องเมืองอันเป็นที่อยู่อาศัยของคนสำคัญของพวกเจ้า และคนอื่นอีกนับแสน" พระราชากล่าวกับพวกผมในวัง ที่ตอนนี้เต็มไปด้วยสิ่งปรนเปรอต่างๆที่วางอยู่บนชั้นวางของมากมายมหาศาล ชั้นวางของทำมาจากไม้สีน้ำตาลออกดำ ยาวประมาณ1เมตร เเละมีชั้นวางของได้ 3ชั้น ของที่อยู่บนชั้นมีมากมาย ตั้งเเต่จอกเหล้าไวน์ที่ทำมาจากทองคำ ดาบที่หลอมมาอย่างดี บอร์ดเกม ไปจนถึงโลงศพสำหรับมอร์กานาและแวมไพร์เพื่อนรักของผม ที่ผมเชิญมางานนี้ด้วย "พวกเรามาเล่นบอร์ดเกมกันเถอะ" เจ้าหญิงกล่าว พวกเราทั้งห้าคนจึงตกลงกันที่จะเล่นบอร์ดเกมเป็นอย่างสุดท้ายที่จะทำก่อนถึงวันพรุ่งนี้
      บอร์ดเกมมีให้เลือกมากมาย คงเพราะเป็นสินค้าหลักของเมืองนี้
จึงทำให้กว่าจะเลือกอันที่จะเล่นได้นั้นก็ปาไปเกือบเที่ยงคืน
บอร์ดเกมอันที่เราเลือกเล่นกันนั้น เป็นบอร์ดเกมที่มีกติกาหลักคือการปราบมังกร น่าขำที่นี่ไม่ใช่มังกรตัวเดียวกับที่เราต้องปราบ เมื่อเราเล่
นกันเสร็จจึงไม่มีเสียงจากราชาว่า "พวกเจ้าทำได้ พวกเจ้าปราบมังกรที่รุกรานอาณาจักรของเราได้" มีเพียงเเต่เสียงแห่งความสนุกสนาน จากพวกเราที่นั่งเล่นบอร์ดเกมนี้จนจบ ผมเป็นที่สองรองมาจากอัศวินเกราะฟ้า แต่เท่านั้นผมก็ดีใจที่ได้สนุกสนานกับทุกคน ก่อนที่จะร่วมศึกใหญ่วันพรุ่งนี้
     "กลับมาให้ได้นะ" เจ้าหญิงตะโกนกล่าวบอกผมก่อนที่ผมจะเดินออกจากวังไป แม้ผมไม่สามารถหันกลับไปมองได้ เเต่เจ้าหญิงก็เข้าว่า ผม สัญญาว่าจะกลับมา แต่แบบใหนนี่สิ มังกร อาศัยอยู่ในที่ที่หน้าตาคล้ายกับในบอร์ดเกมที่เราเล่นกันเมื่อคืน คงเป็นเพราะว่าบอร์ดเกมนั้นออกแบบมาจากที่นี่ พวกเราสู้รบกับมังกร บนยอดของปราสาทเก่าๆหลังหนึ่ง มีครั้งหนึ่งที่อัศวินหญิงพลาดท่าแก่มังกรจนเกือบตกลงไปจากความสูงของหอคอยที่เคยสูงที่สุดในทวีป แต่ก็ได้อัศวินเกราะฟ้าช่วยไว้ ในขณะที่มังกรตัวนั้น กำลังจะถูกผมฆ่า มันได้ส่งกระเเสจิตถึงผม 
"แกรู้มั้ยว่าถ้าสัตว์โลกตายไปแล้วจะเกิดอะไรขึ้น" แน่นอนว่าผมไม่รู้ "พวกมันก็จะลืมเรื่องราวในชีวิตนี้ไปไงล่ะ ทั้งเรื่องราวที่ข้าเคยมีกับคนรัก เรื่องราวที่ข้าเคยมีกับลูกสาวของข้า มันจะหายไปทั้งหมด ถึงแม้ว่าตอนนี้พวกเธออยู่คนละโลกกับชั้นแล้วก็ตาม" ผมนิ่งอึ้งไปแวบหนึ่งก่อนที่จะถูกดึงสติกลับมาด้วยเสียงของชายเกราะดำ "ฆ่ามันซะสิ เจ้าสามัญชน!" ผมเงื้อดาบเพื่อที่จะตัดคอมังกรตัวตรงหน้าผม มันส่งเสียงกรีดร้องที่ดังไปทั่วทุกที่
แต่สิ่งที่พวกเราได้ยินคือ คำสาปของมังกรที่จะทำให้พวกเรา มีความทรงจำ แต่ไร้ซึ่งความรู้สึก ผมที่เป็นคนฆ่ามังกรได้ หลุดออกจากคำสาปนั้นเเค่ไม่กี่วิต่อจากที่ผมเก็บดาบที่เปื้อนเลือดของมังกร พวกเราเดินกลับวัง ด้วยความรู้สึกที่ว่างเปล่า ยกเว้นผม ที่รู้ตัวว่าต่อจากนี้ เราจะจำความรู้สึกที่เคยผ่านมาด้วยกันไม่ได้อีกแล้ว
      "พวกเจ้าทำสำเร็จ พวกเจ้าปราบมังกรลงได้ แต่เจ้า เจ้าสามัญชน เจ้าทำให้ทุกคนต้องคำสาป ข้า ขอเนรเทศเจ้าออกจากเมือง!" ชะตากรรมเล่นตลก ถึงแม้ผมจะอธิบายไปเท่าไรแต่การที่ไม่มีคนช่วยยืนยัน มันก็เป็นเพียงคำพูดเท่านั้น ถึงแม้ผมจะรู้ว่าพระราชาเข้าใจเรื่องที่พวกเราถูกสาป แต่ก็ไม่สามารถโต้เเย้งอะไรได้เพราะเขาตั้งใจจะไล่ผมออกไปตั้งแต่ที่รักกับเจ้าหญิงเเล้ว
     ผม ถูกเนรเทศออกจากเมือง พร้อมกับเจ้าหญิง ที่ตั้งใจจะตามผมออกมา เธอสละชื่อเจ้าหญิงทิ้ง เเละออกมาใช้ชีวิตอยู่กับบ้านเล็กๆหลังหนึ่งที่มีเพื่อนรักสองคนของผม สร้างไว้ให้ พวกเรามีลูกด้วยกัน เป็นผู้ชายคนหนึ่งและผู้หญิงอีกคนหนึ่ง ชีวิตของเรามีความสุขที่ได้อยู่ด้วยกันจวบจนสิ้นอายุของพวกเรา
     ผมได้รับทราบข่าวการตายของพระราชาจากเมืองที่ผมเคยอยู่
เเละตามธรรมเนียม คนที่เคยเป็นอัศวิน จะต้องไปเข้าร่วมพิธีที่นั่น เมื่อผมมาถึงหน้าเมือง ก็หวั่นใจเล็กน้อยว่าเข้าไปแล้วจะมีคนจำได้หรือไม่ แต่สุดท้ายผมก็เข้าไป จนไปถึงส่วนที่ผมเคยมีความสุขกับทุกคน ซึ่งตอนนี้เห็นแค่เพียงชั้นวางของที่ทำจากไม้สีน้ำตาลดำที่ว่างเปล่าไปแล้ว
"ว่าไง มาร่วมพิธี เหรอ- " ชายรูปงานคนหนึ่ง อุ้มเด็กทารกตัวน้อยไว้ที่หน้าอกแสดงน้ำเสียงตกใจเล็กน้อย เมื่อเห็นหน้าผม "เอ้า เข้ามาก่อนสิ" เขาจำผมได้ แต่จำความรู้สึกที่เคยมีไม่ได้ "ท่านราชา ดูนี่สิ ท่านคิดว่าสีใหนเหมาะกับงานสมรสของเรา
เหรอ" หญิงชุดขาวคนหนึ่ง เดินเข้ามาทักทายกับอัศวินเกราะฟ้าที่ผมรู้จักแต่เรียกเขาด้วยชื่อพระราชา "เราควรที่จะคิดเรื่องพิธีตอนนี้ก่อนสิ" เขากล่าว "แล้วนั่น ใครรึเพคะ" เธอชะโงกหน้าออกมามองผม และทำสีหน้าเดียวกันกับชายคนก่อนหน้า "เราสามคนมา.... เล่นบอร์ดเกมกันมั้ย" ผมเอ่ยชวนทั้งสามคนมาเล่นบอร์ดเกมที่เราเคยเล่นด้วยกัน ผมรู้ว่านั่นเป็นสิ่งที่ไม่ถูกเวลาอย่างยิ่ง
แต่พวกเขา ก็เข้ามาเล่นบอร์ดเกมกับผม ถึงแม้ว่าพวกเขาจะไม่ส่งเสียงเลยทั้งเกมตานั้นแต่บางอย่างบอกผมว่า พวกเขากำลังสนุก และเศร้าใจอย่างมากในเวลาเดียวกัน หลังจากเกมตานั้นจบ 
ทั้งสองต่างร้องไห้ออกมาใต้แสงอาทิตย์ตกดินที่ลอดผ่านกระจกบานยักษ์ที่ติดอยู่รอบๆห้องโถงนั้น เสียงร้องไห้ถึงแม้จะเบามากๆ แต่เสียงที่ส่งออกมาจากใจทั้งคู่นั้น ดังยิ่งกว่าเสียงทุกเสียงที่ผมเคยได้ยิน
หลังจากที่ร้องไห้กันอยู่นาน
พระราชาองใหม่พูดขึ้น 
"อยากจะกลับมาอยู่ในเมืองนี้มั้ย" ผม ที่มีบ้าน มีครอบครัว มีคนรักอยู่แล้ว จึงปฏิเสธคำถามนั้นไปอย่างสุภาพ เพื่อสมกับที่เคยเป็นอัศวิน "งั้นเหรอ น่าเสียดายนะ นึกว่าจะได้อยู่กันแบบ ซะแล้ว" ถึงแม้ผมไม่ได้ยินคำคำนั้น ก็เข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไรจากสีหน้าของเขาที่เหมือนกับเด็กน้อยที่กำลังจะร้องไห้แต่ก็กัดฟันทนมันไว้
พวกเราเก็บบอร์ดเกมเข้าที่ ผมบอกลาพวกเขา แล้วเดินออกจากห้องโถงยาวนั้นไป 
ระหว่างที่ขี่ม้ากลับบ้านนั้น ใจผมเต็มไปด้วยความสุข ที่รู้ว่าพวกเขา ไม่เคยลืมความรู้สึกที่มีต่อกัน และมีความสุขที่รู้ว่า พวกเขา จำความรู้สึกที่มีต่อผมได้
ชีวิตของผมต่อจากนี้ อาจจะไม่ดีเท่าการไปอยู่ในเมืองเกิด แต่มัน จะมีความสุขเพิ่มขึ้นหลายเท่า

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Dream Reporter จากทั้งหมด 1 บทความ

  • เรื่อง

    หมวด

    ตอน

    คนเข้าชม

    โพสท์

    คะแนน

    อัพเดท

  • แฟนตาซี

    เรื่องสั้น

    7/12

    0

    0%

    15 มิ.ย. 62

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น