คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Fic KHR]To You My SKY

โดย White&Fai

แต่งแก้เซ็งเฉยๆ จะเข้ามาอ่านก็ได้ ไม่อ่านก็ได้ค่ะ

ยอดวิวรวม

3,601

ยอดวิวเดือนนี้

3

ยอดวิวรวม


3,601

ความคิดเห็น


25

คนติดตาม


23
เรทติ้ง : 100 % จำนวนโหวต : 1
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  7 ก.ย. 53 / 20:17 น.
นิยาย [Fic KHR]To You My SKY [Fic KHR]To You My SKY | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เรื่องนี้ เราแต่งแก้เซ็งเฉยๆ นะคะ จะอ่านก็ได้ไม่อ่านก็ได้ไม่ว่ากันค่ะ
เพราะเราเองก็แต่งฟิคหรืออะไรไม่ค่อยเก่ง...
ยังไงๆ ก็ถ้าคิดว่าน่าอ่านก็เชิญอ่านได้เลยค่ะ แต่ถ้าไม่น่าอ่านก็ไม่อ่านไม่เป็นไรค่ะหรือถ้าอ่านแล้วไม่สนุกอันนี้ก็ไม่ว่ากันค่ะ

เอาล่ะๆ เรื่องนี้กำลังจะมีภาคต่อไป หลังจากเห็นคอมเม้นต์ (นานแล้วล่ะ) อยากให้มีภาควาเรีย อัลโกฯ และมิลฟิฯ
เราเลยว่าจะทำภาคต่อค่ะ^^ (แต่หลังจากสอบ 30-31ส.ค. นะ)

เอาล่ะค่ะ ภาคต่อค่ะคลิกเลย >>>[Fic KHR]My Mind
<<<

By:Fai

เนื้อเรื่อง อัปเดต 7 ก.ย. 53 / 20:17


เพราะคนๆ นั้นคนเดียวทำให้ เมฆา ต้องมัวหมอง
เพราะคนๆ นั้นคนเดียวทำให้ สายหมอก ต้องสลดลง
เพราะคนๆ นั้นคนเดียวทำให้ วายุ ต้องบ้าคลั่งตลอดเวลา
เพราะคนๆ นั้นคนเดียวทำให้ พิรุณ ต้องหลั่งเป็นสาย
เพราะคนๆ นั้นคนเดียวทำให้ อรุณ ต้องสลด ไร้ซึ่งแสงสว่าง
และ เพราะคนๆ นั้นคนเดียวทำให้ อัสนี ต้องโกรธแค้น

ยามใด เมื่อนภามัวหมองลง เมฆาก็จะมัวหมองตาม............(เศร้า)
ยามใดหากนภาและเมฆามัวหมองแล้ว จะทำให้.........
สายหมอก ปกคลุมไปทั่วทุกหนทุกแห่ง.........(สลด)
วายุ โหมกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง..........(เจ็บปวด)
พิรุณ หลั่งไหลลงมาอย่างไม่ขาดสาย...............(ร้องไห้)
อรุณ ไร้ซึ่งแสงสว่างอีก...........(สิ้นหวัง)
และ อัสนี ฟาดลงมาอย่างเกรี้ยวกราด..........(โกรธแค้น)
เมื่อนภาทอดทิ้งก็ไร้ซึ่งทางออก

Hibari Kyoya

นับแต่วันนั้น... ฉัน ก็มีเพียงแค่ความว่างเปล่า
รู้สึกหงอยเหงาเมื่อ'เขา'จากไป ฉันกลายเป็นคนไร้หัวใจ
ตั้งแต่วันนั้น... วันที่สัตว์กินพืชอ่อนแอตัวนั้นจากไป....

"แฮ่กๆ ย..แย่จริงๆ เลย~ ดันมาตกเอาตอนนี้เสียได้เฮ้อ~!"เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลไหม้เอ่ยอย่างเหนื่อยใจ
"นี่นาย..."เสียงทุ้มต่ำของผมทักเด็กคนนั้น ทำเอาเขาสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ
"ค... คุณฮิบาริ!!~~"เขาหันมาแล้วกระโดดถอยไปก้าว ผมมองอาการนั่นอย่างขำๆ
"หึ... ทำเป็นเห็นผีไปได้"ผมพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความ... สะใจ
"แล้วมาทำอะไรข้างนอกครับ?"เจ้าตัวดีเพิ่งจะมาถาม
"ฉันจะทำอะไรมันก็เรื่องของฉัน เห็นเจ้าสัตว์กินพืชตัวอื่นๆ มันหาแกอยู่น่ะ"ผมพูดแบบไม่ใยดีเท่าไหร่
แต่พูดตรงๆ ผมล่ะห่วงนภาคนนี้เสียจริงๆ ถึงปากจะไม่ค่อยตรงกับใจก็ตาม...
แต่เพราะปากที่ไม่ตรงกับใจของผม ทำให้ผมไม่เคย พูดคำๆ นั้น เพียงแค่ คำๆ นั้น เท่านั้น

ฉันผิดเองที่ทิ้งให้นายอยู่คนเดียว
ผิดเอง ที่วันนั้น ไม่ได้อยู่กับนาย
ถ้าฉันอยู่ใกล้ๆ นาย ในวันนั้น ฉันคง ปกป้อง นายได้

"โกหก"ผมพูดหน้าหลุมศพที่สลักคำอย่างประณีตว่า 'Vongole X'
ทำไมทุกอย่างถึงเป็นแบบนี้นะ ทำไม นายเคยสัญญาว่า จะมีชีวิตอยู่เพื่อปกป้องทุกคน
แล้วทำไม? ทำไม นายต้องโกหกฉัน ซาวาดะ สึนะโยชิ

ก๊อกๆ
"เชิญ"
"คุณฮิบาริครับ"เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลไหม้เดินเข้ามาในห้องของผม ดวงตาสีน้ำตาลกลมโตนั้นฉายแววของความเป็นห่วง
"มีอะไรล่ะ ซาวาดะ สึนะโยชิ?"ผมถามเขา เมื่อเห็นเขานิ่งเงียบ เหมือนกำลังลังเลอยู่
"คือ... งานครั้งนี้..."
"ไม่เห็นจะต้องน่าเป็นห่วงอะไรเลยนี่"ผมขัดเขาขึ้น เพราะรู้ดี ว่าเขาจะพูดว่าอะไร
"แต่... ผมไม่อยากให้คุณไป"สึนะโยชิพูดอย่างลังเลเล็กน้อย
"หึ! นายคิดว่า ฉัน คือใคร?"ผมถามเขาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ
“.... ผมรู้ดีว่าคุณเป็นใคร แต่ก็... อดห่วงไม่ได้จริงๆ"สึนะโยชิ พูดอย่างลำบากใจ ใบหน้าขาวเนียน มีอาการเป็นห่วงเล็กน้อย
"เฮ้อ~! ยังไงฉันก็ต้องไป"และนี่คือ คำขาด ใช่... เพราะว่าผมไป... ไปจัดการงานที่ญี่ปุ่น ปล่อยให้นายอยู่อิตาลี... และเรื่องที่ผมนึกไม่ถึงก็เกิดขึ้น

แกร๊ก!
รู้สึกแปลกๆ ทำไมจู่ๆ กรอบรูปซาวาดะ สึนะโยชิถึงได้ ร้าวล่ะเนี่ย แล้วไอ้โทรศัพท์จะดังขึ้นทำไมเล่า....
ผมรับโทรศัพท์ที่ดังขึ้นในห้อง ใครโทรมาเอาตอนนี้ คนกำลังยุ่งอยู่กับงานนะ แต่เมื่อผมรับก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยแต่ร้อนรนและเศร้าหมอง
เสียงของผู้พิทักษ์แห่งพิรุณ ยามาโมโตะ ทาเคชิทันทีที่ได้ยินสิ่งที่เขาพูด โทรศัพท์ ก็หล่นลงจากมือ 
'สึนะ.... จากเราไปแล้ว' เสียงอันแสนสั่นเครือดังมาอย่างแผ่วๆ
นี่มันอะไรกัน... ทำไมล่ะ นายทิ้งฉันไปทำไม! ซาวาดะ สึนะโยชิ!!

--Letter--
ไม่ว่าเพราะอะไรที่เธอทอดทิ้งฉัน ฉันก็ไม่สนใจ ฉันสนอย่างเดียวคือ ทำไมเธอต้องโกหกฉันด้วย ฉันเจ็บปวดและทรมานแค่ไหน เธอรู้มั๊ย?
ไม่รู้ว่าเธอจะเป็นยังไงบ้าง ไม่รู้ว่าเธอจะคิดถึงฉันรึเปล่า ไม่รู้ว่า... เธอจะเข้าใจฉันบ้างไหม
ไม่ว่าเธอจะได้ยินหรือไม่ อย่างน้อยก็อยากให้เธอได้รับรู้แม้ว่าจะสายไปแล้ว แต่อย่างน้อย... ขอให้สายลมพัดพาคำพูดนี้ขึ้นไปสู่นภาด้วยเถอะ
'ฉันรักเธอ'
     ฮิบาริ เคียวยะ

Rokudo Mukuro

เห็นแก่ตัวจริงๆ เลยนะครับ
ทั้งๆ ที่เคยบอกต่อหน้าพวกผมแล้วแท้ๆ
ว่าจะมีชีวิตอยู่เพื่อปกป้องทุกคน
คุณมันเห็นแก่ตัวจริงๆ เลยนะครับ
วองโกเล่ ซาวาดะ สึนะโยชิคุง

"เฮ้อ~! แย่ชะมัดเลย งานเยอะจนทำจะไม่ไหวอยู่แล้ว"เด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลไหม้ เอ่ยขึ้นคนเดียวอย่างลำบากใจ..... คนเดียว? ซะที่ไหนล่ะ
"ให้ผมช่วยมั๊ยครับ?"ผมเอ่ยถามคนตรงหน้า
"อ๊ะ! ไม่ต้องๆ โทษทีนะมัวแต่ยุ่งอยู่กับงาน เลยลืมไปว่ามุคุโร่ก็อยู่ด้วย"เขาส่งยิ้มแหยๆ มาให้ผม ซึ่งผมก็ยิ้มตอบไป
ในเวลานั้นผมมีความสุขมากๆ มากจริงๆ ทั้งๆ ที่อยู่ข้างๆ คุณมาตลอด ปากบอกว่า อยากยึดร่างของคุณ แต่ใจ ผมอยากปกป้องคุณให้ถึงที่สุด
ทั้งๆ ที่คุณอยู่ใกล้ๆ แค่เอื้อม ผมกลับปล่อยคุณไป ปล่อยนภาที่ไกล ออกไป.....อีก

"เห็นแก่ตัว"ผมพูดต่อหน้าหลุมศพของคนๆ นั้น Vongole X ทั้งๆ ที่สัญญาว่าจะอยู่ปกป้องทุกคน
คุณรู้ตัวว่ากำลังจะถูกฆ่า งั้นเหรอ?
เห็นแก่ตัว ทำไมคุณถึงเห็นแก่ตัวอย่างนี้.....

"มุคุโร่..."เสียงหวานดังมาจากข้างหลังของผม
"ครับ?"
"ต้องพึ่งนายอีกแล้วสินะ"เขาพูดด้วยรอยยิ้มจางๆ
"เป็นห่วงเหรอครับ?"ผมหันไปถามเขา
"ก็นะ ถึงจะรู้ว่าเป็นมุคุโร่ แต่ฉันก็ห่วงล่ะนะ"วองโกเล่ตอบกลับมาอีก สายตาเลื่อนมองขึ้นไปบนท้องนภา ที่สดใส ผมยิ้มให้กับเขา
"ไม่ต้องห่วงหรอกครับ"ผมพูดแล้วเก็บสัมภาระ เตรียมเดินทาง
"ระวังตัวด้วยล่ะ"เสียงอันแสนแผ่วเบา แต่ผมกลับได้ยินชัดเจนผ่านสายลม
"ครับ"ผมตอบกลับผ่านสายลมไม่รู้ว่าคนๆ นั้นจะได้ยินรึเปล่า.... แต่เพราะผมทิ้งคุณไปตอนนั้นทำให้ผมเสียใจที่สุด... ในชีวิต

ฟิ้ว~~!
กระแสลมพัดมาอย่างรุนแรงเล็กน้อย รูปถ่ายของวองโกเล่หลุดจากมือของผมแล้วปลิวไปตามแรงลม
"อ๊ะ!"ผมจะวิ่งตามไปเก็บรูปก็ไม่ทัน เพราะมันดันร่วงลงบนผิวน้ำแล้วจมลงไปช้าๆ
'วองโกเล่'ผมเริ่มกังวลขึ้นมาว่าจะเกิดอะไรขึ้น พลันโทรศัพท์ของผมก็ดังขึ้น
"ครับ?"ผมรับสาย เมื่อเห็นเบอร์อันแสนคุ้นเคยที่ผมไม่คิดว่าเขาจะโทรมา ฮิบาริ เคียวยะ  เพราะผมเห็นเป็นเบอร์เขาถึงได้รับ
การที่คนๆ นี้จะยอมโทรมาหาใคร ก็ต้องเกิดเรื่องใหญ่ขึ้น
'สึนะโยชิ... จากไปแล้ว' คำพูดสั้นๆ ที่ทำให้ผม แทบหยุดหายใจ วองโกเล่ จากไปแล้ว?
คุณ ทอดทิ้งผม! คุณมันเห็นแก่ตัวที่สุด!! วองโกเล่ ซาวาดะ สึนะโยชิคุง!

--Letter--
คุณคือแสงสว่างที่ส่องลงมาเมื่อผมทำผิดพลั้ง
คุณคือแสงสว่างที่ส่องลงมาเพื่อให้ผมลุกยืนขึ้นอีกครั้ง
คุณคือท้องนภาที่คอยปกป้องผมมาตลอด
ได้โปรด กลับมาหาผมที่เถอะ นภาอันเป็นที่รักของผม
'ผมรักคุณ' และจะ'รักตลอดกาล'
     โรคุโด มุคุโร่

Gokudera Hayato

ทำไมล่ะ ทำไม ทั้งๆ ที่อยู่ใกล้คุณแท้ๆ แต่ผมกลับ....
ผมกลับดูแลคุณไม่ได้ รุ่นที่สิบ ผมขอโทษ
รุ่นที่สิบ...

"นี่~ โกคุเทระคุง เราไปสูดอากาศข้างนอกหน่อยมั๊ย? ฉันอึดอัดแล้วล่ะ"รุ่นที่สิบ เดินมาชวนผมที่นั่งวุ่นอยู่กับงาน
"ก็ดีเหมือนกันครับ"ในเมื่อรุ่นที่สิบเอ่ยชวนผมก็ไม่คิดจะขัดหรอก
เราสองคนเดินมาที่สวนสาธารณะใกล้ๆ กับฐานทัพวองโกเล่ รุ่นที่สิบนั่งลงบนม้านั่งสีขาวบริสุทธิ์ตัวหนึ่งซึ่งผมก็มานั่งข้างๆ
"รู้สึกผ่อนคลายจัง~"รุ่นที่สิบพูดอย่างสบายใจ
"ครับ"ผมก็สัมผัสกระแสลมที่พัดไปมาอย่างอ่อนโยนนะครับ รุ่นที่สิบ แต่ผมกลับผิด... ผิดที่ไม่สามารถปกป้องคุณได้ทั้งๆ ที่คุณอยู่ใกล้ๆ ผมแค่เอื้อมแท้ๆ

"ขอโทษครับ"ผมพูดต่อหน้าหลุมศพของ Vongole X พลันน้ำตาที่อดกลั้นก็ไหลรินลงมา
รุ่นที่สิบ ผมผิดเองที่ปกป้องคุณไม่ได้ในเมื่อเคยสัญญาไว้แล้วแท้ๆ ว่าจะปกป้องคุณให้ถึงที่สุด รุ่นที่สิบ...
คุณเคยสัญญาว่า จะอยู่เพื่อปกป้องทุกคน คุณรักษาสัญญานั้นแล้ว เพราะคุณปกป้องพวกเราหลายต่อหลายครั้ง แต่ผม... ไม่เคยที่จะปกป้องคุณได้เลยสักครั้งเดียว

"โกคุเทระคุง"รุ่นที่สิบเอ่ยขึ้นขณะเดินอยู่ข้างๆ ผมกับเจ้าบ้าเบสบอล
"ครับ?"ผมและเจ้ายามาโมโตะ หันมาหาท่าน
"นั่งข้างๆ ฉันหน่อยนะ"รุ่นที่สิบบอกพร้อมยิ้มอย่างอ่อนโยน
"ได้สิครับ" ทั้งๆ ที่อยู่ข้างๆ คุณแท้ๆ แต่ผมกลับไม่สามารถปกป้องคุณได้เลย ผมขอโทษจริงๆ

ปัง!!!

เสียงปืนดังสนั่น เด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลไหม้ค่อยๆ ล้มลงไปช้าๆ
"รุ่นที่สิบ!!!!"ผมตะโกนขึ้นด้วยความเจ็บปวด ทำไมกัน ทำไมเราถึงไม่ไหวตัวเลยรุ่นที่สิบ!
ผมเข้าไปพยุงร่างที่ยังมีลมหายใจอยู่
"รุ่นที่สิบ! รุ่นที่สิบครับ!!!"
"โกคุ...เทระ...คุง ฝ...ฝาก...ท...ทุกคน...ด้วยนะ"สิ้นคำพูดลมหายใจเฮือกสุดท้ายก็หมดลง ผมดึงร่างไร้วิญญาณของท่านเข้ามากอด
แล้วปล่อยโฮ เจ้าบ้าเบสบอลวิ่งพล่านรีบหยิบโทรศัพท์โทรหาใครบางคน ซึ่งผมไม่แคร์ ผมแคร์แต่รุ่นที่สิบเท่านั้น
ทำไมล่ะ ทำไมกัน รุ่นที่สิบ!!

--Letter--
ผมจะไม่ลืมคุณเด็ดขาดต่อให้เวลาจะผ่านพ้นไป สักเพียงใด
ผมจะปกป้องทุกคนเอง เพื่อคำขอร้องครั้งสุดท้ายของคุณ
ผมจะ... อยู่กับคุณ อยู่ใต้นภาของคุณตลอดกาล
'รักและเคารพ' รุ่นที่สิบ...
     โกคุเทระ ฮายาโตะ

Yamamoto Takeshi

ขอบคุณนะ นายพยายามได้ดีมากเลยล่ะ
ฉันก็จะเป็นของฉันอย่างนี้แหละนะ ไม่ต้องห่วง
แต่... ฉันก็เสียใจนะที่นายด่วนจากฉันไป ฮะๆๆ
ขอบคุณสำหรับ ความพยายามนะ สึนะ

"เฮ้~! ยามาโมโตะ~!!"เสียงหวานดังเรียกให้ผมหันไปมองตามเสียง
"อ้าว? สึนะ"ผมตกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นคนที่ไม่น่าจะเข้ามาในห้องซ้อมของผม
"แวะเอาอาหารเที่ยงมาฝากน่ะ"สึนะยกปิ่นโตขึ้นมา ผมเลยเดินไปนั่งบนเก้าอี้พัก ซึ่งเขาก็มานั่งข้างๆ ผม
"หวา~ ฝึกหนักเกินไปไม่ดีนะยามาโมโตะ อย่าหักโหมนักสิ"สึนะพูดอย่างเป็นห่วง
"ฮะๆๆ ก็นะ"ผมหัวเราะร่วน
"มือมีรอยแดงเยอะเลยนี่"สึนะดันเหลือบมาเห็นแผลที่มือผมเสียได้
"ฮะๆ ไม่เป็นไรหรอก"ผมหัวเราะแก้เก้อ สึนะรีบหยิบปลาสเตอร์ที่เตรียมมามาแปะแผลให้ผมทันที
"ไม่ได้นะ ยังไงๆ ก็อย่าหักโหมนะ"สึนะอมยิ้มอ่อนหวานให้ผม มือของเขากุมมือผมอยู่ ผมจึงรู้สึกอบอุ่น อบอุ่นมากๆ

"ขอบคุณนะ"ผมพูดหน้าหลุมศพของ Vongole X ผมมองมือของผม มือที่ยังมีรอยแดงจางๆ
ที่เคยถูกมือบางเล็กกุมเอาไว้ รู้สึกเสียใจจริงๆ ที่ปกป้องเขาไม่ได้ เสียใจ...และรู้สึกผิด ผิดอย่างมหันต์เลยจริงๆ
ทั้งๆ ที่ฉันเองก็อยู่ใกล้ๆ น่าจะช่วยอะไรนายได้มากกว่านี้นะ ขอโทษนะสึนะ ขอบคุณนะกับความพยายามของนาย
ที่เคยสัญญาไว้ว่า จะมีชีวิตอยู่เพื่อปกป้องทุกคนน่ะ ฉันเชื่อในตัวนายนะ และนายก็อยู่เพื่อปกป้องพวกเราแล้ว
มันคงถึงเวลาที่นายต้องไปแล้ว แต่ไม่น่าด่วนจากไปเลย จริงๆ

"นี่โกคุเทระคุง"ผมได้ยินเสียงหวานจากทีเงียบมานานเอ่ยขึ้นทำให้ผมหันไปมองพร้อมกับโกคุเทระ
"นั่งข้างๆ ฉันหน่อยนะ"สึนะพูดอีกครั้ง ซึ่งโกคุเทระก็รับปาก เขาหันมามองผม เป็นเชิงว่าผมก็ด้วย
ผมจึงพยักหน้ารับไป

ปัง!!!

สึนะล้มลงไปช้าๆ ผมมองอย่างอึ้งๆ สึนะ.... นาย....
"รุ่นที่สิบ!!!!"โกคุเทระตะโกน น้ำตาค่อยๆ ไหล ผมเองก็เช่นกัน น้ำตา... มันไหลพรั่งพรูออกมา
"ยามา...โมโตะ... ช่วยที..นะ....ขอโทษนะ...ต้องลำบาก...อีกแล้ว"สึนะพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด
"สึนะ!"ผมรีบวิ่งเข้ามาดู
"รุ่นที่สิบ! รุ่นที่สิบครับ!!!"
สึนะหันมามองโกคุเทระต่อ
"โกคุ...เทระ...คุง ฝ...ฝาก...ท...ทุกคน...ด้วยนะ"คำพูดสุดท้ายก่อนลมหายใจจะมอดดับลงโกคุเทระปล่อยโฮออกมา ผมที่ช็อกจนทำอะไรไม่ถูกก็วิ่งพล่านไปมา
ก่อนจะรีบหยิบโทรศัพท์โทรหาฮิบาริทันที
ฮิบาริ.... สึนะน่ะ จากเราไปแล้ว!!!

--Letter--
ขอบคุณมากๆ เลยนะสึนะ ที่ช่วยฉันในทุกๆ เรื่อง
ขอบคุณสำหรับคำสัญญาที่ว่า จะปกป้องทุกคน
ขอบคุณสำหรับความพยายามของนาย
ฉันจะไม่ทำให้ความพยายามของนายเสียเปล่าเด็ดขาด
ขอบคุณสำหรับทุกสิ่ง
และ ขอโทษที่ช่วยนายไม่ได้ แต่อยากให้นายได้รู้นะสึนะ
'ฉันคิดถึงนาย'
     ยามาโมโตะ ทาเคชิ

Sasagawa Ryohei

ทำไมต้องรีบจากไปด้วยละ ท้องนภาของฉัน
ไม่คิดจะให้อรุณได้ส่องแสงอีกรึไงกัน?
ทำไมต้องรีบจากฉัน... ไม่สิพวกเราไปล่ะซาวาดะ
แต่... ไม่ต้องห่วงนะเพราะว่า ฉันจะเดินทางตามวิถีของฉัน
ไม่ให้นายลำบากใจหรือเสียใจเด็ดขาด!!!

"ไง! ซาวาดะ"ผมเอ่ยทักเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลฟูฟอง ผู้ถูกทักจึงละจากงานมามองผม
"สวัสดีครับคุณพี่ เป็นไงบ้างครับ?"ซาวาดะยิ้มแก้มปริถามผมกลับ
"สบายดี! ว่าแต่ว่า ทำงานอย่างนี้นานๆ จะเมื่อยเอานา ระวังๆ ด้วย"ผมเตือน ซึ่งเจ้าตัวก็ยิ้มรับ
"ครับ"เขาพยักหน้ารับ ผมก็ยิ้มรับไป
"เย็นนี้ไปกินข้าวข้างนอกกันมั๊ย? จะได้เปลี่ยนบรรยากาศด้วย!"ผมเอ่ยชวน
"อืม... ก็ดีเหมือนกันครับ  อยู่อย่างนี้ก็อึดอัด"เมื่อซาวาดะตอบรับผมก็เลยขอตัวไม่อยากรบกวนเขามากนักแต่ก็ไม่อยากให้หักโหมมากเกินไป

"ไม่ต้องห่วงนะ"ผมพูดต่อหน้าโลงศพของคนๆ นั้น คนที่เป็นถึงนภาผู้ยิ่งใหญ่ Vongole X
ผมนั่งกุมขมับอยู่ข้างๆ โลงศพนั่น พลันน้ำตาก็ไหลรินลงมา ทั้งๆ ที่เป็นแบบนั้นแท้ๆ ทั้งๆ ที่สัญญาไว้แล้วแท้ๆ
ว่าจะอยู่ เพื่อปกป้องทุกคนน่ะ แต่ก็... กลับจากพวกเราไป ซาวาดะ.... แต่ว่า ถึงอย่างนั้น......ฉันจะเดินต่อไป
ถ้ารู้อย่างนี้ อย่างน้อยน่าจะอยู่ด้วยกัน... อยู่ใกล้ๆ นาย พวกวาเรียเองถึงจะปากแข็งแต่ก็เศร้ากับการจากไปของนายนะ
แต่ไม่ว่ายังไง พวกเขาก็ต้องทำหน้าที่ของเขาต่อไป ฉันเอง... ก็เช่นกัน!!

"คุณพี่ครับ~"เสียงหวานเล็กดังมาจากข้างหลังผม ทำให้ผมหันไปมอง
"ต้องฝากด้วยนะครับ เรื่องนี้"เขาพูดแล้วโปรยยิ้มหวานให้
"อื้ม! ยังไงเดี๋ยวก็ไปฝึกฝนกับลุซซูเรียด้วยนะ!!"ผมพูด ตอนนี้ผมกำลังจะไปหาพวกวาเรียเรื่องงานและเพื่อฝึกฝน
"ครับๆ อย่าหักโหมล่ะครับ"ซาวาดะพูดทิ้งท้าย ถ้าตอนนั้นยังอยู่ที่นั่นต่ออีกสักสองสามวันก็คงดี ถ้าอยู่กับนายต่ออีกสักนิด
ฉันก็คงอาจจะ ช่วยนายไว้ได้

โครม~~!!!!

"เหวย~~!! ตกลงมาหมดเลยเว้ย!"ผมโวยวายกับสัมภาระของตนเองที่ว่าอยู่ดีๆ กำลังจะจัดดันตกลงมาหมดเลย
ลุซซูเรียจึงต้องเข้ามาช่วย เก็บข้าวของให้เป็นที่เป็นทาง
"นี่ๆ นี่มันภาพของเจ้าหนูนั่นไม่ใช่เหรอ?"จู่ๆ ลุซซูเรีย ก็กวักมือเรียกทำให้ผมต้องเดินไปดู
ภาพซาวาดะ?
"เอ๋!? แต่ทำไมมันถึงร้าวล่ะ? หรือเพราะของมันหล่นทับ??"ลุซซูเรียพูดอย่างใช้สมอง
ผมมองภาพนั้นแปลกๆ รู้สึกไม่ค่อยจะดีเลยแหะ สักพักโทรศัพท์ผมก็ดังขึ้น ผมมองเบอร์ที่ขึ้นอยู่ก็รีบรับ
คนที่โทรมาคือฮิบาริ ถ้าเขาโทรมาก็เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นน่ะสิ!!!
'นภา...จากไปแล้ว'คำพูดสั้นๆ ที่ผมรู้ความหมาย จากไปแล้ว!? ซาวาดะ!!!!


--Letter--
ไม่ต้องห่วงนะซาวาดะ ฉันจะไม่รู้สึกเสียใจที่นายจากพวกเราไป
แต่... จะรู้สึกดีใจที่เคยมีนายอยู่ใกล้ๆ ท้องนภาที่สุกสว่างเสมอๆ
ถึงตอนนี้จะหม่นหมองไปแล้ว แต่ฉันเชื่อว่าสักวัน นายจะต้องกลับมา
ฉันเชื่อ... เชื่อเสมอๆ เพราะฉะนั้นนายไปต้องห่วงนะ!
ฉันจะทำหน้าที่ของฉันต่อไป เพื่อตัวฉัน เพื่อนายที่จากไป
และ เพื่อทุกๆ คนเอง!!! และสิ่งที่ฉันภาวนาต่อไปนี้....ขอให้เป็นจริงทีเถอะ
'กลับมาเถอะนะ' ซาวาดะ สึนะโยชิ....
     ซาซางาวะ เรียวเฮ

Lambo

ถึงผมจะอายุเพียงแค่ สิบห้าปี.... แต่ก็แข็งแกร่งนะ เหมือนๆ กับคุณตอนที่ยังอายุแค่สิบสี่
คุณแข็งแกร่งได้ ผมก็เช่นกัน แต่... ถึงอย่างนั้นผมก็ยังคงเป็นเด็กขี้แยอยู่ดี แต่.... ต่อให้เป็นอย่างนั้น
ผมก็จะแข็งแกร่งมากกว่านี้ให้ได้!!!

"แงๆ~~"ผมวิ่งไป ร้องไห้ไป จนกระทั่งมาเจอกับ นภาของผม...
"อ้าว? แรมโบ้เองเหรอ?"วองโกเล่เดินมาลูบหัวผมเบาๆ
"เป็นอะไรอีกล่ะ? ทะเลาะกับเจ้ารีบอร์นมารึไง??"วองโกเล่ถามผมอีกครั้ง
"ฮือๆ"ใช่...เหตุผลที่ผมร้องไห้ก็... เพราะเจ้ารีบอร์นมัน...เมินผมตามเคย
"อย่างร้องสิ นี่นายโตแล้วนะ"วองโกเล่ยังคงลูบหัวผมอยู่อย่างนั้น
เวลาได้อยู่ใกล้ๆ คนๆ นี้เหมือนความทุกข์ดับมอดลงได้อย่างรวดเร็ว รู้สึกอบอุ่นแล้วมีความสุขที่สุดเลย

"ให้อภัยไม่ได้..."ผมพูดต่อหน้าหลุมศพของท้องนภาที่... เคยโอบอุ้มผม Vongole X
ตอนนี้ผมให้อภัยไม่ได้... ใครที่ผมให้อภัยไม่ได้น่ะเหรอ? ก็ตัวผมนั้นแหละ
ตั้งแต่เด็กแล้ว... ชอบทำให้วองโกเล่ลำบากใจ ถึงจะโตมาแล้วแต่ก็เหมือนเดิม
เป็นเด็กขี้แย ให้วองโกเล่มาปลอบได้ทุกวันๆ เพราะงั้นถึงให้อภัยตัวเองไม่ได้
วองโกเล่ปกป้องผมมาหลายครั้ง แต่ผมยังไม่เคยตอบแทนคุณเลยสักนิด ผมล่ะ...โกรธตัวเองจริงๆ

"อร่อยจังเลยแหะ"ผมนั่งกินนมร้อนๆ อยู่คนเดียวในห้องที่แสนกว้าง คนเดียว...ตรงไหน?
"ขอฉันกินสักแก้วได้มั๊ย?"จู่ๆ เสียงหวานก็ดังมาจากข้างหลัง
"ว้าก~!! วองโกเล่!!!"ผมตกใจแทบแย่จู่ๆ ก็โผล่มาแบบไม่ให้ซุ่มให้เสียง
"โทษทีนะแรมโบ้...."วองโกเล่ อมยิ้มกลั้นหัวเราะ
"อะ อ่า... จะเอานมสักแก้วใช่ไหมครับ? เดี๋ยวผมชงให้ครับๆ"ผมรีบตะเกียกตะกายวิ่งไปชงนมให้วองโกเล่
"อืม... รสชาติยังเหมือนเดิมนะ อร่อย"วองโกเล่เอ่ยชมผมเบาๆ
"อ่ะ ขอบคุณครับ"ผมกล่าวขอบคุณแล้วดื่มนมอึกใหญ่
"แล้วเรื่องเรียนเป็นไงบ้างล่ะ??"วองโกเล่ถามผมซึ่งผมก็หันไปตอบ เราสองคนคุยกันอย่างสนุกสนาน
อ่า... อย่างน้อยก็ได้ชงนมที่เราทำเองกับมือให้วองโกเล่กิน แต่อยากจะช่วยอะไรคุณให้มากกว่านี้ก่อนจะสายไป
มากกว่านี้......

ฟึบ!!
เพล้ง~!!!
"หืม? เสียงอะไรน่ะ???"รีบอร์นเอ่ยขึ้นเมื่อจู่ๆ ก็ได้ยินเสียงอะไรแตก ผมที่กำลังเก็บกระเป๋าเตรียมตัวไปเรียนก็ชะเง้อมอง
"อ๊ะ! รูปวองโกเล่!!"ผมรีบวิ่งไปหยิบกรอบรูปวองโกเล่อย่างน้อยภาพก็ยังดีอยู่แต่กรอบเนี่ยสิ แตกเลยแหะ
"โห~! กรอบแตกเลยเรอะ ไว้ตอนเย็นๆ ค่อยไปหากรอบมาใส่ใหม่แล้วกัน ไปเรียนได้แล้ว~!!!!!!"รีบอร์นโวยวาย
ผมเลยรีบวิ่งออกมาทันที หวังว่าคงจะอยู่ดีนะครับ วองโกเล่
แต่เมื่อผมกลับมาตอนเย็นก็ได้รู้จากรีบอร์นว่า... วองโกเล่ จากไปอย่างไม่มีวันกลับมาแล้ว....

--Letter--
ตอนนี้ผมรู้สึกโกรธตัวเอง
ตอนนี้ผมไม่ยอมให้อภัยตัวเอง
แต่ว่า... ถึงอย่างงั้นก็ต้องเดินต่อไปสินะครับ?
ต้องเดินต่อไป และแข็งแกร่งขึ้นกว่านี้
ถ้าเป็นไปได้อยากจะย้อนเวลา... ให้คุณยังอยู่จัง
'ขอบคุณครับ' วองโกเล่
     แรมโบ้


----------------------------------------------------------------------------------

SAWADA TSUNAYOSHI
From:ME

ไม่ว่าเพราะอะไรที่เธอทอดทิ้งฉัน ฉันก็ไม่สนใจ ฉันสนอย่างเดียวคือ
ทำไมเธอต้องโกหกฉันด้วย ฉันเจ็บปวดและทรมานแค่ไหน เธอรู้มั๊ย?
ไม่รู้ว่าเธอจะเป็นยังไงบ้าง ไม่รู้ว่าเธอจะคิดถึงฉันรึเปล่า ไม่รู้ว่า... เธอจะเข้าใจฉันบ้างไหม
ไม่ว่าเธอจะได้ยินหรือไม่ อย่างน้อยก็อยากให้เธอได้รับรู้แม้ว่าจะสายไปแล้ว แต่อย่างน้อย...
ขอให้สายลมพัดพาคำพูดนี้ขึ้นไปสู่นภาด้วยเถอะ
'ฉันรักเธอ'

ผมรู้ดีครับคุณฮิบาริ.... ว่าคุณเจ็บปวดและทรมาน ขอบคุณนะครับ สำหรับทุกสิ่งทุกอย่างขอบคุณนะครับ
แล้วก็ อย่าหันหลังกลับมานะครับ ทิ้งสิ่งที่เป็นอดีตไว้เบื้องหลังและเดินหน้าต่อไปเถอะนะครับ คุณฮิบาริ

คุณคือแสงสว่างที่ส่องลงมาเมื่อผมทำผิดพลั้ง
คุณคือแสงสว่างที่ส่องลงมาเพื่อให้ผมลุกยืนขึ้นอีกครั้ง
คุณคือท้องนภาที่คอยปกป้องผมมาตลอด
ได้โปรด กลับมาหาผมที่เถอะ นภาอันเป็นที่รักของผม
'ผมรักคุณ' และจะ'รักตลอดกาล'

ถึงแม้ฉันจะจากไปแล้วนะมุคุโร่... นายก็จะต้องเดินต่อไป ทิ้งความเจ็บปวดไว้เป็น
'บทเรียน' ซะนะ อดีตน่ะ ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้หรอกแต่อนาคต ย่อมเปลี่ยนแปลงได้
พยายามต่อไปนะ มุคุโร่

ผมจะไม่ลืมคุณเด็ดขาดต่อให้เวลาจะผ่านพ้นไป สักเพียงใด
ผมจะปกป้องทุกคนเอง เพื่อคำขอร้องครั้งสุดท้ายของคุณ
ผมจะ... อยู่กับคุณ อยู่ใต้นภาของคุณตลอดกาล
'รักและเคารพ' รุ่นที่สิบ...

ฝากด้วยนะ โกคุเทระคุง วองโกเล่จะยังคงอยู่ต่อไปนะ ทิ้งความเจ็บปวดและ
เริ่มต้นชีวิตใหม่ ที่มีแต่ความสุขเถอะนะ ปล่อยให้ความทุกข์ เป็น'บทเรียน'
แก่เราเถอะ และแก้ไขความผิดพลั้งในอนาคตซะนะ ฉันเชื่อนะ....
และจะเชื่อมั่นในตัวนายตลอดไปนะ โกคุเทระคุง

ขอบคุณมากๆ เลยนะสึนะ ที่ช่วยฉันในทุกๆ เรื่อง
ขอบคุณสำหรับคำสัญญาที่ว่า จะปกป้องทุกคน
ขอบคุณสำหรับความพยายามของนาย
ฉันจะไม่ทำให้ความพยายามของนายเสียเปล่าเด็ดขาด
ขอบคุณสำหรับทุกสิ่ง
และ ขอโทษที่ช่วยนายไม่ได้ แต่อยากให้นายได้รู้นะสึนะ
'ฉันคิดถึงนาย'

ฉันเองก็ต้องขอโทษนายด้วยนะ ยามาโมโตะ สัญญานั่น ถึงจะรักษาได้เพียงนิดหน่อย
ก็ตามทีเถอะ... ยามาโมโตะ ฝากทุกคนด้วยนะ ฉันจำเป็นต้องมีนาย เดินหน้าต่อไปอย่าถอยหลังกลับมา
แก้ไขและเปลี่ยนแปลงอนาคตเพื่อตัวนายและทุกคนซะเถอะนะ ยามาโมโตะ

ไม่ต้องห่วงนะซาวาดะ ฉันจะไม่รู้สึกเสียใจที่นายจากพวกเราไป
แต่... จะรู้สึกดีใจที่เคยมีนายอยู่ใกล้ๆ ท้องนภาที่สุกสว่างเสมอๆ
ถึงตอนนี้จะหม่นหมองไปแล้ว แต่ฉันเชื่อว่าสักวัน นายจะต้องกลับมา
ฉันเชื่อ... เชื่อเสมอๆ เพราะฉะนั้นนายไปต้องห่วงนะ!
ฉันจะทำหน้าที่ของฉันต่อไป เพื่อตัวฉัน เพื่อนายที่จากไป
และ เพื่อทุกๆ คนเอง!!! และสิ่งที่ฉันภาวนาต่อไปนี้....ขอให้เป็นจริงทีเถอะ
'กลับมาเถอะนะ' ซาวาดะ สึนะโยชิ....

เดินหน้าต่อไปนะครับ... ฝากดูแลเคียวโกะจังและทุกๆ คนด้วยนะครับ คุณพี่
ผมยังต้องมีวองโกเล่ แฟมิลี่อยุ่ ถึงผมจะจากไปแล้ว แต่จิตใจและวิญญาณของผม
จะยังอยู่กับทุกคน จะคอยดูแลทุกคนอยู่ห่างๆ เอง ขอบคุณนะครับ คุณพี่

ตอนนี้ผมรู้สึกโกรธตัวเอง
ตอนนี้ผมไม่ยอมให้อภัยตัวเอง
แต่ว่า... ถึงอย่างงั้นก็ต้องเดินต่อไปสินะครับ?
ต้องเดินต่อไป และแข็งแกร่งขึ้นกว่านี้
ถ้าเป็นไปได้อยากจะย้อนเวลา... ให้คุณยังอยู่จัง
'ขอบคุณครับ' วองโกเล่

อย่าโทษตัวเองเลยนะแรมโบ้ ฉันเข้าใจนายดี
นายควรเรียนต่อไปเพื่ออนาคตของตัวนายเองนะ
ฉันเชื่อว่านายต้องแข็งแกร่งขึ้นอยู่แล้ว นายและทุกๆ คน
ต้องเข้มแข็งต่อไป พยายามเข้าล่ะ แรมโบ้

__ซาวาดะ สึนะโยชิ__

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

"อ้า~~ นี่ทั้งสองคนอย่าทะเลาะกันเซ่~!!!"
"หน่อย~ ไปตายซะเจ้ารีบอร์น~!!"
"อ๊ะนั่นมัน! บาซูก้าทศวรรษนี่นา~!!!"
บรึ้ม~!!!!
"ระ รีบอร์น!!"
ตึกตักๆๆ

ไร้วี่แวว ของผู้คนที่อยู่ตรงนั้น
มีเพียงแค่เขา... ที่ทุกคนต่างเฝ้ารอ
รอคอยวันกลับมา และ บัดนี้
โชคชะตาได้นำพาเขา....

"แรมโบ้! เอาบาซูก้าทศวรรษออกมาเดี๋ยวนี้นะ!!!"
"บาซูก้ง บาซูก้าอาร้าย~ คุณแรมโบ้ไม่รู้จัก"
"ก็ไอ้ที่โผล่ออกมาอยู่นั่นไง!!"
บรึ้ม~!!!!!
//มืดจัง? ที่นี่ที่ไหนเนี่ยแล้วข้างหลังเรา...
มีกลิ่นดอกไม้เหรอ?? เกิด...อะไรขึ้นเนี่ย??//

กลับมาพบกับทุกคนอีกครั้ง
พร้อมความหวังที่เพิ่มขึ้น
ในที่สุด...

"ว้าก~~!!! นี่มันโลงศพนี่~~~!!!"
ตุบ!!!
"เอ๋?"
//ใครน่ะ??//
"คุณ... คุณคือ...?"
//หน้าตาคล้ายๆ โกคุเทระคุงเลย... นี่รึว่า!!!!//

กลับมาแล้ว...
ในที่สุด... คนๆ นั้นก็กลับมาแล้ว!

VONGOLA X
The END

ผลงานทั้งหมด ของ White&Fai

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

25 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 8 มีนาคม 2557 / 12:47
    ฮือออออออออออๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เศร้าอ่ะค่ะ จะตามไปอ่านภาคต่อนะคะ แงๆๆๆ (น้ำตาท่วมจอแล้ว) T_T
    #25
    0
  2. วันที่ 8 มีนาคม 2557 / 12:17
    ฮือออออออออออๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เศร้าอ่ะค่ะ จะตามไปอ่านภาคต่อนะคะ แงๆๆๆ (น้ำตาท่วมจอแล้ว) T_T
    #24
    0
  3. วันที่ 10 เมษายน 2555 / 14:22
    ซึ้งมากค้าาา นั่งร้องไห้น้ำตาท่วมคอมแล้ว ไรท์เก่งจังเลยนะ T^T
    #23
    0
  4. วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2555 / 13:18
     อยากร้องไห้ เเทน

    ซึ้ง อ่ะ TTOTT

    #22
    0
  5. วันที่ 23 มิถุนายน 2554 / 19:00
    สุโก่ย!!

    ซึ้งค่าา T [] T
    #21
    0
  6. วันที่ 12 พฤษภาคม 2554 / 00:05
    ซึ้งงงงงงงงงงงงงงงงง :(

    เยี่ยมมากกกกกกค่ะ
    #20
    0
  7. เเต่งได้สุดดดดดดดดดดดดยอดดดดดดดดดดดดด
    #19
    0
  8. #18 lnwcool
    วันที่ 9 เมษายน 2554 / 18:40
    เศร้า(T^T) จังงงงงงงง
    #18
    0
  9. วันที่ 3 เมษายน 2554 / 18:38
    เศร้า~!!
    #17
    0
  10. #16 saniko
    วันที่ 15 กันยายน 2553 / 22:11
    ซึ้งสุดๆเลย อินกับเรื่องไปแล้วนะเนี่ย

    สงสารโกคุกับยามะอ่ะ เห็นสึนะโดนยิงกับตาเลย ท่าทางจะอึ้ง+ช็อกขั้นแรงแน่อ่ะ
    #16
    0
  11. #15 วันวานlove...reborn
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2553 / 23:10
    ซึ้งมาก

    แต่ทำผู้พิทักษ์+วาเรีย+โชอิจิ+เบียคุรันและอีกฯลฯด้วยได้ไหม
    #15
    0
  12. วันที่ 18 มิถุนายน 2553 / 19:07
    บรรยายซึ้งชะมัด T^T
    แต่เราอยากได้พวกวาเรียกับรีบอร์นด้วยอ่ะ แงๆๆ T_T
    #14
    0
  13. วันที่ 13 พฤษภาคม 2553 / 10:30
    เศร้ามากๆเลย

    ทั้งซึ้งทั้งเสียใจ

    T^T

    เป็นเรื่องที่ดีมากๆเลย

    ในที่สุด็ได้เจอ
    #13
    0
  14. วันที่ 27 เมษายน 2553 / 12:29
    TT_TT เศร้ามากเลยค่ะ น้ำตาลคลอเลย
    #12
    0
  15. วันที่ 26 เมษายน 2553 / 22:01
    แต่งได้

    ซึ้ง

    เศร้า

    มากเลยค่ะ
    #11
    0
  16. วันที่ 11 เมษายน 2553 / 14:07

    แต่งได้สุดยอดมากๆค่ะ

    ซึ้งมากๆค่ะ

    สนุกมากๆค่ะ

    Y_Y

    ขอบคุณที่แต่งเรื่องที่สนุกๆอย่างนี้มาให้อ่านนะค่ะ

    #10
    0
  17. วันที่ 10 เมษายน 2553 / 20:18
    กรี๊ดดดดดดดดดดด

    ซึ้ง ....... TOT

    ฮึก ๆ อยากแอดเป็นแฟนพันธ์แท้อ่ะค่ะ

    แต่แอดไม่ได้ แง ๆๆๆๆ

    TOT

    ฮึก ๆ สึนะกลับมาแล้ววววว~~~~
    #9
    0
  18. วันที่ 26 มีนาคม 2553 / 14:11
    ซึ้งอ่ะแงๆจะทำให้เราร้องไห้อีกแล้วนะแงๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #8
    0
  19. วันที่ 24 ธันวาคม 2552 / 13:24

    ซึ้งงงงงงงงงงงงงงงงTT^TT โฮกกกกกกกก

    มีโอกาสเราก็ต้องแก้ไขสินะ?^^ คุคุคุ

    เขียนVongola ผิดน๊ะคั๊บ!!>< อิอิ

    แต่งดีมากเลย ยย~

    #7
    0
  20. วันที่ 4 พฤศจิกายน 2552 / 19:49
    เศร้าอ่ะ


    TTT^TTT


    มัก
    #6
    0
  21. #5 LuKay
    วันที่ 10 กันยายน 2552 / 19:28
    โหหหห

    แหล่มอ่ะ

    เจ๋งงงงงงงงงงงงง เข้าใจคิดนะคะ

    เป็นฟิคที่ประยุกต์ได้เยี่ยม!!

    ว่าแต่ซือคุงกิ๊กเยอะจริงๆ 55555+



    คุณแรมโบ้น่ารักอ๊า >____<~~
    #5
    0
  22. วันที่ 21 สิงหาคม 2552 / 18:22
    >[]< *กรีดร้อง*
    ซือ...จะเจ้าชู้ไปไหนเธอ~?? กิ๊กเป็นพรวนเชียวน้า~ //โดนไรเตอร์ตบ
    โอย ซึ้งสุดยอด TTwTT เข้าใจเปรียบเทียบอารมณ์ของผู้พิทักษ์แต่ละคนจริงๆ


    ปล.งื้ดดด~ รีบอร์นเป็นนักเรียนนี่นึกภาพไม่ออกแฮะ = =:;;;
    #4
    0
  23. วันที่ 3 สิงหาคม 2552 / 11:36
    แง.. น้ำตาไหลแล้วจ้า
    #3
    0
  24. #2 Nine
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2552 / 23:06
    แต่งได้เยี่ยมจริงๆ
    #2
    0
  25. วันที่ 16 กรกฎาคม 2552 / 18:07
    โฮกกกกกกกกกกกกอ่านแล้วซึ้งมากก กระซิกๆ><!
    #1
    0