(Fic Kimetsu ​no​ Yaiba)​ใต้เงาแสงไฟ[RengokuXOc)]​

ตอนที่ 8 : ใต้เงา ที่ 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,042
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 120 ครั้ง
    25 ต.ค. 62







ตึง! ตึง! ตึง!

เสียงฝีเท้าที่ลงแรงด้วยความโกรธนั้นมาจากฉันเองแหละ แต่อย่าถามนะว่าเรื่องอะไร ตอนนี้ฉันรู้สึกหงุดหงิดถึงขั้นสุดราวกับหลังจากนี้ฉันจะไม่โกรธเรื่องอื่นอีกแล้ว

เครื่องแบบเต็มยศของหน่วยพิฆาตอสูรและเสื้อคลุมยูกาตะ2ลาย(ลายไฟกับลายข้าวหลามตัด​สีฟ้า)​ที่ฉันสวมใส่ตอนนี้ฉันอยากจะปามันทิ้งมากๆ! หงุดหงิดโว้ยยย!! ฉันหยิบดาบประจำตัวที่ได้เมื่อ6วันก่อนอย่างรวดเร็วก่อนจะเดินจนเกิดเสียงเช่นเดิมออกจากบ้านเสาหลักไฟของเร็นโกคุ

หากถามว่าทำไมวันนี้เร็นโกคุถึงไม่มาทำภารกิจรวมกับฉันเช่นวันอื่นๆที่เขาจะตามมาด้วย ไอบ้านั่นมันมัวแต่ไปหน้าหม้อใส่สาวคนอื่น!!

“หน๋อยยย! พูดแล้วก็โมโห!!”

ฉันเตะหินเล็กๆที่อยู่บนพื้นอย่างสุดกำลังจนมันรอยไปไหนฉันก็ไม่รู้ แต่เสียงที่ร้องออกมากลับทำให้ฉันตกใจมากๆ ฉันรีบวิ่งไปดูคนร้องทันทีเพราะไม่แน่ที่เขาร้องออกมามันต้องเป็นหินที่ฉันเตะไปแน่ๆ

“ไม่เป็นอะไรนะทันจิโร่”เด็กหนุ่มผมสีทองเอ่ยถามเพื่อนอีกคนที่กำลังเอามือลูบหัวที่ขึ้นสี

“อะ-อื้ม ฉันไม่เป็นอะไร”เด็กหนุ่มผมสีแดงยิ้มอ่อนพลางส่ายหัวเล็กน้อย

“ว่าแต่หินมันลอยมาจากไหนฟระ?”เด็กหนุ่มที่ใสหัวหมูป่านั่งยองๆพลางดูก้อนหินที่ฉันเป็นคนเตะ

บทสนทนา​ที่ดังมาแต่ไกลทำเอาฉันรู้สึกผิด และฉันก็รู้แล้วว่าคนที่โดนหินชื่อทันจิโร่ แต่ก็ยังเป็นคนแปลกหน้าสำหรับฉันอยู่ดี เมื่อมาถึงตัวพวกเขาทั้ง3แล้วฉันก็ก้มตัวลงทันที จน3หนุ่มปริศนาที่ฉันไม่รู้จักมึนงง

“ฉันเป็นเตะหินเองค่ะ! ขอโทษนะคะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ”

ฉันกล่าวเสร็จก็เงยหน้ามองว่าพวกเขา3คนทำสีหน้าอะไรบ้าง

แต่ในขณะที่ทุกคนจะได้กล่าวอะไรกัน จู่ๆอีกาของฉันที่หายไปก็บินมาเหนือหัวฉันและร้องออกมาเสียงดังจนฉันสะดุ้ง

‘คิโตเมะ มาอิ! จงไปที่รถไฟในเมืองกับพวกเขาเพื่อรวมตัวกับเสาหลักไฟ เสาหลักไฟ’

“เอ๋!!! ทำไมต้องไปกับไอบ้านั่นด้วยไม่มีภารกิจอื่นรึไงกัน!!!”

‘ไปที่รถไฟ!! ไปที่รถไฟ!!’

โอเค.. สุดท้ายฉันก็หนีไม่พ้น

ฉันกรอกตาเป็นเลขแปดก่อนจะขอตัวเดินแยกออกมา แต่ว่าตัวฉันก็หยุดชะงักเมื่อทันจิโร่จับเข้าที่ข้อมือของฉันจนตัวฉันถอยหลังไปตามแรงของเขา ถ้าฉันรู้ตัวก็คงไม่ไปตามแรงแบบนี้

“พวกเราก็ต้องไปเหมือนกันครับ เอ่อ.. ถ้าไม่รังเกียจละก็.. ไปกับพวกผมมั้ย?”

“เอ๊ะ? พวกคุณก็ไปหรอ?”

พวกเขาพยักหน้าตอบ เมื่อฉันตอบตกลง จู่ๆชายหนุ่มผมสีทองก็พุ่งมาจับมือฉันจนฉันตามไม่ทัน

“ผ-ผมชื่อ เซนอิทสึ! คุณแต่งงานกับผมมั้ยครับ!!”

“ห๊า?”







บนรถไฟขบวนใหญ่ฉันขอตัวมาหาที่นั่งก่อน ทันจิโร่และพวกเซนอิทสึกำลังคุยกันอยู่นอกขบวน​ บอกตามตรงนะ ดูจากสภาพมันจะมีผีรถไฟรึเปล่า?

ขนลุกแทบไม่ทัน.. ทำไมจู่ๆอากาศก็เย็นขึ้นเนี้ย?

ฉันยกมือขึ้นลูบแขนอย่างรวดเร็ว พยายามเดินหาที่นั่งให้เร็วมากขึ้น คนเราก็ต้องการพักผ่อนล่ะนะ ฉันเริ่มจะง่วงแล้วด้วย

อ๊ะ! นั่นมันเร็นโกคุ.. ชิ! เห็นแล้วหงุดหงิดขึ้นมาเลย!!

ฉันเดินไปเรื่อยๆพลางมองหาที่นั่ง แต่พอถึงจุดที่ต้องเลยที่นั่งของเร็นโกคุแล้ว ฉันก็เดินผ่านเขาไปเลย ไม่คิดจะสน และไม่อยากจะมองหน้าด้วยในตอนนี้!

หมับ!

“อ๊ะ!”

ฉันสะดุ้งโหยง​ก่อนจะหันไปดูมือที่ถูกจับอยู่ ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าใครน่ะนะ เร็นโกคุมองฉันด้วยสีหน้าจริงจังก่อนจะดึงฉันเข้าไปหาตัวเขาอย่างรวดเร็วจนฉันรั้งตัวไม่ทัน ฉันเซตามแรงดึงจนไปนั่งอยู่บนตักเขา และเร็นโกคุที่เห็นแบบนั้นก็กอดฉันไม่ยอมปล่อย แถมเอาใบหน้าซุกลงที่ไหล่ด้วย

ตึกตัก..

“...”

“...”

พวกเราไม่มีการพูดกันเลยสักนิด ถ้าให้เดาเร็นโกคุก็คงรู้ตัวละนะว่าฉันโกรธอะไรสักอย่าง ถึงหายจากบ้านโดยไม่บอกกล่าว แต่เขาเป็นคนผิดนะ! เพราะฉันเดินไปบอกแล้วแต่ว่าเร็นโกคุเอาแต่คุยกับสาวอื่น!!

แต่พอฉันอยู่ในอ้อมกอดแสนอบอุ่นนานมากเข้า ตาฉันก็ปรือจนแทบลืมตาไม่ขึ้น

“นอนเถอะ เดี๋ยวฉันดูแลเธอเองนะ”

เขายิ้มเมื่อเห็นฉันสัปหงก แต่เมื่อฉันได้ยินเขากล่าวแบบนั้น ตัวฉันก็ขยับเพื่อให้เข้าที่มากกว่าเดิมฉันจะได้นอนหลับสบาย หัวฉันซุกไปที่ลำคอของเขา กลิ่นเขาลอยมาแตะที่จมูกฉันมันยิ่งทำให้ง่วงมากกว่าเดิมเสียอีก

มือหนาลูบหัวอีกคนที่กำลังหลับอยู่บนตัวเขาอย่างสบายใจ เวลาหลับก็น่ารักดีนะ แต่เขาชอบตอนเธอส่งยิ้มมาให้มากกว่านะ!








“ฮึก..​ฮึก แม่คะ พอคะ”

ฉันกอดพ่อกับแม่ในวัยเด็กที่เดินยิ้มมาอย่างเอ็นดู อ้อมกอดที่แสนอบอุ่น ฉันชอบมันจังเลย.. อยากจะอยู่แบบนี้นานๆ

พวกเราคุยกันหลายอย่างมาก ชวนไปเดินที่หมู่บ้าน เล่นกันที่สวนหลังบ้าน ช่วยกันปลูกต้นไม้ใบหญ้า

ฉันยิ้มพลางเดินเล่นอย่างมีความสุข เท้าก้าวเดินอย่างอ้อยอิ่ง​แต่ว่า.. หัวใจฉันกลับไม่สงบสุขเลย เป็นอะไรกันนะ?

‘เฮ้! ทำไมเธอถึงไม่ตื่นละทันจิโร่!!’

กลับกันดันมีเสียงอะไรบางลอยมาเข้าหูฉันต้องหันมองตามเสียง ว่างเปล่า?

จู่ๆฉันก็รู้สึกแปลกๆขึ้น อะไรกันนะ? ตอนนี้ฉันก็มีความสุขดีไม่ใช่หรอ ทำไมตอนนี้เหมือนฉันขาดอะไรไป ทำไมฉันถึงรู้สึกเศร้ากันนะ?





*มาคุยกันเถอะ*

เอาแล้ววว ทุกๆคนตื่นจากฝันแล้ว แต่กลับมีแค่น้องคิโตเมะคนเดียวที่ยังไม่ตื่นเลย จะโดนงาบหัวก่อนรึเปล่าน๊า…   เรามีรูปน้องคิโตเมะมาฝากทุกๆคนด้วยนะ ชุดของคิโตเมะก็จะเป็นแบบในภาพ หาใครสงสัยนะ แต่เราจะใส่ไว้ใต้ที่แจ้งเว็บเพจจ้า


แจ้งเรื่องเว็บเพจนะคะ ถ้าหากใครหาเจอก็โชคดีไปนะคะ แต่ว่านะ เราอ่ะ พยายามจะใส่ลิงค์​แล้วนะคะ งึ ;-;    อีกประมาณ3ถึง4วันที่เราจะสามารถแก้ให้ได้ แต่มันคงจัดกิจกรรมผู้ติดตาม100คนไม่ทันอ่าา เพราะฉะนั้น​เราจะจัดย้อนหลัง หลังจากที่แก้ได้แล้วกันนะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 120 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

84 ความคิดเห็น

  1. #33 paiwarn254800 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 00:41
    น้องงอนนุ่งเคียวละ
    น่ารักจริงๆ
    #33
    0
  2. #32 07082548 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 16:07

    สนุกมากค่ะ รอติดตามนะคะ~
    #32
    0
  3. #31 stanggy2007 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 11:09

    รอตอนต่อไปอยู่จ้าา
    #31
    0