(Fic Kimetsu ​no​ Yaiba)​ใต้เงาแสงไฟ[RengokuXOc)]​

ตอนที่ 17 : ใต้เงา ที่ 12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 321
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 60 ครั้ง
    11 พ.ย. 62

 

 

 

 

 

จิ๊บ จิ๊บ..

 

เสียงนกที่บนอยู่เหนือหัวของฉันมันลอยเข้ามาในหัวราวกับเป็นนาฬิกาชั้นดี ก่อนหน้านี้ฉันรู้สึกเจ็บปวดราวกับจะเป็นจะตายแล้วแท้ๆ ฉันลืมตาขึ้นก่อนจะกระพริบตาเพื่อปรับการโฟกัสให้ภาพชัดขึ้น ฉันนอนอยู่บนพื้นหญ้าที่เปียกชุ่ม เสียงแม่น้ำกับเสื้อผ้าที่เปียกปอนด์นั่นทำให้ฉันรู้ว่าตัวฉันนั่นคงลอยอยู่กลางแม่น้ำนี้แน่

 

เมื่อปรับสภาพร่างกายได้แล้วฉันก็ลุกขึ้นสำรวจตัวเอง มันมีสิ่งที่แปลกไปจากเดิม อะไรกัน..

 

"ทำไมหน้าตาเหมือนกันขนาดนี้เนี่ย.." ฉันมองใบหน้าของตัวเองที่สะท้อนกับแม่น้ำ ถ้าให้เดาคงตื่นขึ้นมาในร่างคนตายที่ผลัดตกลงแม่น้ำที่ทั้งลึกและไหลเฉี่ยว และลุกขึ้นยืนในเวลาต่อมาเพื่อหาตัวตนของร่างนี้

 

เอาเถอะ เราก็เจอเรื่องแปลกประหลาดมาเยอะแล้ว มันก็คงไม่ต่างจากปกติเท่าไหร่ล่ะนะ..

 

จิ๊บ!

 

เสียงนกทั้งหลายบินมาอยู่ข้างกายก่อนจะเกาะไหล่ บางตัวก็มานอนอยู่บนหัว ซึ่งฉันยินดีที่จะให้พวกมันร่วมเดินทาง ฉันยิ้มในใจเมื่อนึกถึงภาพครั้งสุดท้ายนั้นก่อนจะหุบยิ้มลง ความรู้สึกเจ็บปวดใจเมื่อรู้ว่าฉันได้ทิ้งเร็นโกคุไว้อีกครั้งแล้ว ถ้ายังอยู่ที่โลกเดิมก็ควรที่จะหาทางออกจากป่าก่อนสินะ

 

ฉันก้าวเดินไปออกจากแม่น้ำไหลเฉี่ยวนั่นและเริ่มหาทางออกจากป่าโดยเดินตามเส้นทางที่มีหญ้าขึ้นน้อยกว่าปกติและฉันคิดว่าก่อนหน้านี้คงมีคนเดินมาเยอะๆหญ้าถึงได้ขึ้นน้อยแบบนี้

 

"เฮ้อ..หนาวจังนะ"

 

ฉันกล่าวพลางถูมือขาวซีดและเย็นจัดไปมา ลมอุ่นๆที่ออกมาจากปากเพื่อทำให้มืออุ่นขึ้นแต่มันก็คงไม่ได้ช่วยอะไร พอมาขึ้นๆดูแล้ว ตัวฉันก่อนหน้านี้ก็เดินไม่ได้ ผมก็สีขาวเงินเซมด้วยสีส้มคาราเมลตรงปลายผม แต่ทำไมตอนนี้กลายเป็นผมฉันเป็นสีดำกันนะ?

 

"จิ๊บ!"

 

"หืม..มีบ้านร้างอยู่ตรงนั่นหรอ ขอบคุณที่บอกนะ"

 

ฉันยกมือขึ้นลูกหัวเล็กๆของนกกระจอกเทศที่บอกเกี่ยวกับบ้านร้าง ฝ่ามือสั่นเทาจากความหนาวที่กัดกินฉันอยู่เอื้อมเปิดประตูเก่าๆที่เปิดติดๆขัดๆด้วยสภาพของมันแล้ว ก่อนจะเข้าไปอย่างเชื่องช้า อย่างน้อยก็ต้องหาเสื้อผ้าอุ่นๆมาใส่ก่อนแล้วค่อยออกเดืนทางต่อก็ได้

 

แต่ระหว่างนั่นเราก็ต้องฝึกฝนร่างกายใหม่นี้ให้ตัวเองด้วย เราจะต้องสอบเข้าหน่วยใหม่อีกรอบ อ่าาาาา...ให้ตายสิ ไม่อยากจะเข้าไปเสี่ยงอีกรอบเลย แต่เราก็เก่งขึ้นแล้ว คงไม่มีใครตายเพราะเราอีกแล้ว หวังว่าเป็นอย่างนั่นนะ

 

"ค่อยดีขึ้นหน่อย"

 

ฉันบ่นกับตัวเองเมื่อฉันได้ใส่เสื้อตัวใหม่จึงทำให้รู้สึกอุ่นกว่าตัวเก่าที่เปียกชุ่มนั่นเป็นไหนๆ ฉันเหล่ตามองเสื้อตัวเก่าที่กองอยู่กับพื้น ถ้าทำให้แห้งน่าจะเอามาใส่ทับได้อยู่

 

"ทำไมรู้สึกท้อจังนะ..."

 

จิ๊บจิ๊บ

 

"ฮะฮะ ขอบคุณที่ปลอบนะ"

 

ฉันยิ้มอ่อนใส่เหล่านกทั้งหลายที่ต่างพากันร้องปลอบฉัน ฉันเมินเสียงพวกนั่นก่อนจะไปหยิบฮาโอริตัวเก่ามาวางไว้บนแขนและเริ่มเดินทางต่อ ตอนนี้เร็นโกคุจะเป็นยังไงบ้างนะ ฉันได้แต่คิดแบบนี้ซ้ำๆโดยหารู้ไม่ว่าหมู่บ้านที่ฉันกำลังจะเดินไปถึงนั่นมีเสาหลักอาศัยอยู่ที่นั่น

 

 

 

 

 

 

"ตัวฉันไม่มีเงินซื้อของเลยแฮะ"

 

มือบางตะปปไปตามร่างกายตัวเองเพื่อหาเงินสักนิดให้ได้รองท้องแต่ก็ต้องเสียใจเมื่อไม่มีเลย ฉันเดินออกจากร้านของกินอย่างเศร้าสร้อยก่อนจะเดินชนใครบ้างคนโดยที่ไม่ได้ตั้งใจจนชนล้มไปกับพื้นไม่ต่างจากอีกคน

 

"ข-ขอโทษนะคะ"

 

ฉันรีบลุกก้มหัวขอการให้อภัยจากฝ่ายตรงข้ามที่ฉันชนทันทีและเมื่อเงยหน้ามองผู้เคราะห์ร้ายก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตะลึง เสียงที่ติดๆขัดๆของฉันมันทำให้บุคคลตรงหน้าและยิ้มกริ่มพลางพูดขึ้น

 

"อาเร๊ะ..ดูสิคะ ช่างเหมือนกันราวกับพี่น้องฝาแฝดเลยนะคะ"

 

รอยยิ้มมีเลศนัยดูน่าสงสัยสุดๆมันส่งมาให้ฉันจนรู้สึกขนลุก กิ๊บและฮาโอริลายผีเสื้อที่ฉันเห็นจนชินตาก่อนจะมาอยู่ในร่างนี้ ดวงตาที่ยากเกินจะหยั่งรู้ได้ว่าคิดอะไรอยู่นั่นมองลึกเข้ามาในด้วยตาของฉัน

 

"คุณ..คุณชิโนบุหรอคะ..?"

 

"เห..หน้าตาเหมือนกันจนเกือบคิดว่าเป็นคุณคิโตเมะเลยนะคะ"

 

"เฮือก.."

 

ฉันสะดุ้งโยงเมื่อชิโนบุเธอยื่นหน้าเข้ามาใกล้พลางไล่สายตามองตั้งแต่หัวจรดเท้า เธอช้อนตามองฉันด้วยสายตาบางอย่างที่ไม่ปลอดภัยและจับมือของฉันอย่างรวดเร็วจนฉันดึงมือกลับไม่ทันเพราะเธอวิ่งลากฉันไปยังสถานที่หนึ่งซึ่งมีคนพลุกพล่านและจับฉันนั่งและเรียกคนมารับเมนูอาหารที่จะสั่ง

 

เมื่อสั่งเสร็จเสร็จชิโนบุก็เอามือเท้าคางตัวเองพลางมองมาที่ทางที่นั่นกระสับกระส่ายด้วยความกังวลจนเหงือขึ้นตามใบหน้า คนอะไรยิ้มได้ตลอดเวลาเลยนะ..ไม่เมื่อยบ้างหรอนั่น

 

"ชื่ออะไรหรอคะ"

 

"ห๊ะ..เอ่อ ชื่อ.."

 

ตายละสิ ชื่อยังไม่ได้คิดเลย

 

"ชะ..ชื่อฮิโตมิ"

 

"โกหก"

 

ตาเถร...อย่ามองด้วยสายตาจะกินเลือดกินเนื้อแบบนั่นได้มั้ย...

 

"ให้โอกาสบอกอีกครั้งค่ะ"

 

"อึก..ชื่อคิโตเมะ มาอิ"

 

บอกความจริงก็ได้... ฉันก้มหน้ามองพื้นทั้งเนื้อทั้งตัวสั่นเทิ้มไปด้วยความกังวล เธอจะคิดว่าฉันแปลกรึเปล่านะ ฉันที่ควรจะตายไปแล้วกลับอยู่ตรงหน้าชิโนบุที่ยิ้มแย้มไม่ถึงดวงตาคนนี้นะ

 

"น่าอิจฉาจังเลยนะคะ"ชิโนบุกล่าวเสียงเบาจนฉันไม่ได้ยิน

 

"เอ๊ะ ว่าไงนะคะ"

 

"ฮะฮะ เปล่าค่ะ ก็แค่แปลกใจน่ะ"

 

ฉันเงยหน้าจากพื้นไปมองชิโนบุที่ยิ้มส่งมาให้ถึงแม้ดวงตาของเธอเหมือนว่างเปล่าตลอดเวลา แต่ทำไมกันนะ หัวใจฉันรู้สึกว่าเธอกำลังรู้สึกอิจฉา อิจฉาที่ฉันเกิดมาใหม่ในร่างนี้...

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 60 ครั้ง

72 ความคิดเห็น

  1. #70 0922622005 (@0922622005) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 18:08
    ก็คงอิจฉาแหละคิดดูว่าพี่ของชิโบุจังนางตายไปแล้ว แล้วยังไม่ได้เติมโปรเกิดไหม่แบบนางเอกเลย แต่นางเอกดันกลับมาเกิดไหม่เนี่ยสิ นางคงอยากให้พี่นางมาเกิดไหม่บ้าง.....(นิกุฝันอะไรอยู่วะ)
    #70
    0
  2. #69 Pattamawan (@fanlovelove) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 14:42

    นางมาในร่างใหม่จร้าาา
    #69
    0
  3. #68 Ney_01 (@Ney_01) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 13:31
    นางเกิดใหม่แล้วจ้า!!!!
    #68
    0
  4. วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 12:14
    อะไรว่ะ..คือไรเราตามไม่ทันหรือเราโง่เอง
    #67
    0