(Fic Kimetsu ​no​ Yaiba)​ใต้เงาแสงไฟ[RengokuXOc)]​

ตอนที่ 15 : ใต้เงา ที่ 11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 393
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 66 ครั้ง
    8 พ.ย. 62








เสียงลมจากหน้าต่างที่แผ่วเบามันช่วยทำให้จิตใจดีขึ้น เขาว่ากันแบบนั้น ฉันเหม่อลอยมองไปยังเบื้องหน้าที่มีเร็นโกคุชวนฉันคุยอยู่แต่เสียงที่เขาพูดมันไม่เข้าหูฉันเลยทั้งๆที่ฉันพยายามที่จะฟังมัน แต่ว่าความรู้สึกนึกคิด​กลับถูกครอบงำด้วยความรู้สึกเศร้าใจ ฉันรู้สึกเสียใจมากๆ หลังจากนี้ฉันไม่สามารถเดินเคียงข้างเร็นโกคุได้แล้วจริงๆ

หลังจากนี้เขาก็คงหาผู้สืบทอดคนอื่นมาแทนที่ฉันแล้ว.. 

จุ๊บ! 

"เอ๊ะ!?" 

ฉันสะดุ้งร้องออกมาทันทีที่ได้รับสัมผัสอุ่นที่ริมฝีปาก สติฉันกลับมาครบถ้วนก็พบว่าใบหน้าเรียบนิ่งของเร็นโกคุเข้าใกล้กับฉันมาก เขาเอาแขนมาบังไว้ทั้ง2ทางจนไร้ทางหนีมันเหมือนกับ.. เขากำลังสืบสวน​คดี​ไม่ให้หลบหนีอย่างใดอย่างนั้น

ฉันสบสายตาที่มองมาของเร็นโกคุ เขามองมาด้วยความเป็นห่วง​และจริงจังราวกับว่าเขากลัวว่าฉันจะเป็นอะไรไป แต่ว่านะ ลมหายใจของนายมันทำฉันรู้สึกเขินไปหมดแล้วนะ ถอยไปนั่งดีๆได้มั้ย? 

"เอ่อ.. เป็นอะไรหรอ" 

"เธอเหม่ออะไร?"

"อ่า.. ฉันก็แค่คิดมากนิดหน่อย" 

ฉันหันหนีเมื่อรู้สึกว่าเร็นโกคุพยายามมองลึกเข้ามาในดวงตาให้รู้ว่าฉันคิดอะไรอยู่ ก่อนจะยิ้มแห้งๆออกมา

"ฉันไม่เป็นอะไรมากหรอก เชื่อสิ!" 

และฉันก็หันไปยิ้มกว้างราวกับความคิดที่ตีรวนอยู่ในหัวก่อนหน้านี้ไม่เคยมีอยู่ก่อนจะยื่นมือไปจับเสื้อของเจาเมื่อเห็นว่ายังไม่หายกังวล ฉันที่ทำให้เขากังวลก็ต้องแก้ปัญหา

นิ้วมือที่วางฉันชี้ออกไปด้านนอกเพื่อนเรียกความสนใจจากเขา

"ฉันอยากออกไปเดินเล่นด้านนอกจังเลย!" 

"หืม? เอางั้นหรอ รอแปปนะ.. มาสิ"เร็นโกคุที่เห็นฉันอยากออกไปด้านนอกก็ยิ้มกว้างแบบเดิมอย่างที่ทำปกติก่อนจะหันไปหยิบไม้ค้ำยันแล้วหันมาอุ้มฉันด้วยท่าเจ้าหญิงออกไปด้านนอก

ตึก.. ตึก.. ตึก.. 

เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นเสมอของเร็นโกคุมันบ่งบอกถึงนิสัยของเขา กลิ่นดอกไม้อ่อนๆที่ติดตัวของเร็นโกคุมันทำเอาฉันที่จะประชิดตัวให้มากกว่าเดิมไม่ได้

ฉันรู้สึกเหมือนกับว่าตอนที่ฉันขยับตัวซุกใบหน้าเข้าที่ลำคอแกร่งของเร็นโกคุ ตัวเข้าสะดุ้งแล้วหยุดชะงัก​ก่อนจะเดินต่อไปโดยไม่พูดอะไร

เห.. น่าแกล้งจังนะ? 

ฉันยิ้มออกมาทันทีเมื่อเร็นโกคุกระชับกอดฉันให้แน่นขึ้นเพื่อกันฉันตกหรืิอ..อาจจะระวังบางอย่าง

ฟู่.. จุ๊บ! 

"อึก.." 

เสียงเล็ดลอด​มาจากลำคอของเร็นโกคุเมื่อฉันเป่าลมหายใจ​เบาๆใส่ก่อนจะประทับริมฝีปาก​ของฉันและดูดมันเล็กน้อยก่อนจะถอนออกมาจนเกิดเสียง และเมื่อเขารู้ว่าฉันแกล้งแบบไหนเขาก็เร่งเท้าให้ไวขึ้นเพื่อให้ถึงเป้าหมายเร็วขึ้น

ฉันยังคงคิดที่จะเล่นซนต่อไปโดนการทำแบบเดิมแต่ดูดให้นานกว่าเดิม และแน่นอนว่ามันคงเป็นการทรมาณเขาแน่ซึ่งฉันหวังให้เป็นแบบนั้นเองแหละ ฮ่าาา







เสียงลมหายใจอุ่นที่ถี่ขึ้นรวมถึงเหงื่อที่ผุดมาตามใบหน้าคมของเร็นโกคุที่ตอนนี้กำลังนั่งพักอยู่เมื่อ​ถึงที่หมายโดยมีฉันนั่งคั้นกลางอยู่ เขากอดเอวของฉันเป็นที่ยึดพลางเอาใบหน้าซุกเข้าที่หลังคอของฉันจนรู้สึกจั๊กจี้​ไปหมด

"เป็นอะไรไปหรอเร็นโกคุ?" 

"ฉันบอกแล้วไงให้เรียกพี่เคียว" 

"ไว้จะคิดดูแล้วกันนะคะคุณ แหม ดูสิคะ เหงือเต็มหน้าไปหมดแล้วนะคะที่รัก"ฉันหันหน้าไปหาเขาแล้วส่งยิ้มหวานเลี่ยนไปให้

ถึงแม้จะพูดหยอกล้อใส่ร่างสูงแต่ใช่ว่าฉันจะไม่ทำอะไรเลย ฉันยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อให้เขาพลางพัดให้เกิดลมอ่อนๆ อย่างน้อยจะได้คลายร้อนสักนิดนึง

แน่นอนว่าเร็นโกคุไม่ขัดใจอะไรฉัน ปล่อยให้ฉันพัดอยู่แบบนั้น เมื่อเวลาผ่านไปฉันก็ใช้ไม้เพื่อลุกขึ้นเดินด้วยตัวเอง เหล่าผีเสื้อและนกน้อยทั้งหลายบินมาหาฉันอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ตอนแรกที่พากันมากองอยู่ที่ๆฉันยืนอยู่มันก็ทำให้ฉันตกใจ แต่สักพักกลายเป็นว่าฉันรู้สึกเอ็นดูพวกมันเสียอย่างนั้น

"คิกคิก เร็นโกคุ ดูนกสิ น่ารักเนอะ" 

ฉันหัวเราะเมื่อนกกระจอกตัวน้อยๆบินลงมาเกาะที่ไหล่แล้วเอาหัวมาถูๆเข้าที่คอของฉันก่อนจะร้องออกมาด้วยความรู้จั๊กจี้​

เร็นโกคุยิ้มมองฉันไม่พูดอะไรแล้วปล่อยให้ฉันเล่นอยู่แบบนั้นจนกระทั่ง.. รอยยิ้มนั้นหายไปเมื่อฉันมีท่าทีที่แปลกไป

แปล๊บ! 

"เฮือก!" 

ไม้ค้ำตกลงพื้นมาฉันเปลี่ยนตำแหน่งการจับจากไม้ค้ำเพื่อให้ได้ยืนกลายเป็นขย้ำเสื้อตรงตำแหน่งหัวใจของตัวเองแทนเพื่อให้หายรู้สึกเจ็บจนลงไปกองกับพื้น

สติจองฉันเริ่มเลือนลาอย่างไม่อาจห้ามได้ มันเจ็บ! เจ็บมากๆเลย มันเหมือนกับมีใครมาบีบหัวใจฉัน น้ำตาฉันไหลออกมามาฉันสัมผัสได้ถึงความอุ่นของเร็นโกคุที่รีบเดินตรงดิ่งมาหาฉันด้วยความเป็นห่วง

"มาอิ! มาอิ!!" 

"ฮึก.."

ฉันทำได้เพียงแค่สะอื้นตอบเขาเท่านั้น ภาพทุกๆอย่างมันเริ่มมืดลงเรื่อยๆรวมทั้งเสียงร้องของคนที่ฉันรักมากที่สุดมัน.. เบาลงจนหายไปในที่สุด

"ไม่!!! มาอิเธอห้ามหลับนะ!!!!" 

ขอโทษนะ… 







Rengoku​ Talk. 

สิ่งที่ผมไม่อยากให้เกิดในที่สุดมันก็เกิดขึ้นแล้ว มันเหมือนเป็นฝันร้ายที่ยิ่งกว่าฝันร้ายเมื่อผมเห็นว่ามาอิล้มลงกับพื้นและร้องโอดโอยด้วยความทรมาณ

อะไรกัน.. ผมกลัว กลัวว่าจะเสียเธอไปจากชีวิตของผม

ทันทีที่เธอสลบไปมันเหมือนกับหัวใจผมแตกสลาย ผมรีบอุ้มเธอเพื่อไปหาชิโนบุทันที เธอเป็นคนเดียวที่รักษาได้และนั้นคือความหวังที่ถูกสร้างขึ้นแต่.. มันไม่ทัน

"ขอโทษนะคะคุณเร็นโกคุ" เธอกล่าวด้วยสีหน้าจริงจังไม่มีรอยยิ้มดั่งเคยเมื่อตรวจอาการมาอิ

ไม่จริง..

"เธอ.."ชิโนบุหลับตาและพูดเสียงเบาเมื่อเห็นสีหน้าของผม

อย่าพูดออกมานะ

"ตายแล้วล่ะ"

.

.

.

.

.

.

.







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 66 ครั้ง

72 ความคิดเห็น

  1. #61 07082548 (@07082548) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 01:20
    ค่ำคือนนี้ช่างเน็บหนาว ดวงดาวทอประกายแสงริบรี่ดั่งความหวังของเสาหลักแห่งเพลิง ทว่ากับหมอดดับไปด้วยความจริงที่ว่า

    ขีวีของสตรีในดวงใจมลายมอดดับไม่เหลือสิ้นแม้กระทั่งคำบอกลา ราวกับถูกฉีกกระชากหัวใจออกไปไม่เหลืิอชิ้นดี

    อนิจจา..

    อนาคตจะเป็นเช่นไรขึ้นอยู่กับปลายนิ้วของไรต์เตอร์..

    รออออออออออค๊าาาา
    #61
    0
  2. #60 Watcharaporn2547 (@Watcharaporn2547) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 18:11
    ทำแบบนี้ไม่ได้นะะะะ
    #60
    0
  3. #59 Hyperion-kub (@Naiinuttych) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 17:12
    ทำแบบนี้ไม่ได้น้าาา อ๊ากกกก//ชักดิ้นชักงอ
    #59
    0
  4. #58 Ney_01 (@Ney_01) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 15:14
    อิฉันคิดว่าซีซั่นสองมันต้องมาแล้วเพิ่มเติมคือเนื้อเรื่องมันจะเป็นแบบไหน
    #58
    0
  5. #57 NamikoMeiko_AaM (@NamikoMeko_lm) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 13:15

    ไรท์กลับมาเดี้ยวนี้นะคะ!!!!ฮือรีดคนนี้ไม่ยอม!!!//ถือขวานไล่จามหัวไรท์

    #57
    0
  6. #56 stanggy2007 (@stanggy2007) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 13:13
    ค้างงงงงงง
    #56
    0
  7. #55 Pattamawan (@fanlovelove) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 12:57

    ไรท์มายยยยยใจร้ายยยงื่อๆๆๆทำไมถึงทำกับรี๊ดดได้
    #55
    0
  8. #54 Pattamawan (@fanlovelove) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 12:52

    อัพแล้ววว
    #54
    0
  9. #53 นักอ่านเเสง(?) (@0899022099) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 12:46
    เอ้าอิหยังว่ะฮื่ออออออออร้องไห้เหมียนหมาเเย้วววว
    #53
    0
  10. #52 0983680105 (@0983680105) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 12:44

    ไรท์ๆๆๆๆๆๆ
    #52
    1
  11. #51 mhiw4869 (@mhiw4869) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 12:37
    ม่ายยยย!!! ไรท์อำกันสินะฮะๆ...ต้องอำกันแน่ๆT_T
    #51
    2
    • #51-1 แมวเล่นไฟ (@DarkCat) (จากตอนที่ 15)
      8 พฤศจิกายน 2562 / 12:39
      มันเป็นเรื่องจริงที่น่าเศร้าค่ะ น้องมาอิตายแล้วจริงๆ แต่ใช่ว่าจะไม่มีทางได้เจอกันนิ5555
      #51-1