พรหมลิขิตรัก

ตอนที่ 1 : ความบังเอิญ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 32
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    25 เม.ย. 62

….ถ้าจะพูดถึงความซวย คงไม่มีใครซวยไปกว่าฉันอีกแล้ว เรื่องราวทั้งหมดมันเริ่มด้วยที่ ปีนี้ฉันครบ23 ปีบริบูรณ์แล้วนะ แต่ยังโสดสนิท ไร้คนดูแล เดินอยู่ดี ๆ รถก็เฉี่ยวจนแขนเคล็ด ยังค่ะ ยังไม่พอ ตอนชงกาแฟก็โดนน้ำร้อนลวก ขับรถอยู่ดี ๆ รถก็ดับบนทางด่วน แต่นี่มันไม่ใช่จุดจบ มันพึ่งเป็นจุดเริ่มต้น เพราะความซวยที่แท้จริงก็คือการที่ฉันต้องมาเจอกับเขาคนนั้นอีกครั้ง ตาบ้า  ลูคัส  เพราะอะไรหน่ะเหรอ ฉันจะเล่าให้ทุกคนฟังเอง

 

ย้อนกลับไป เมื่อปีที่แล้ว ณ  นิวยอร์กซิตี้สหรัฐอเมริกา

 

วันนี้เป็นงานปาร์ตี้วันเกิดของรุ่นพี่ที่ฉันสนิท ทุกคนแต่งตัวกันเต็มที่เพื่อมาประชันกันอย่างไม่มีใครยอมใคร คงเหลือแต่ฉัน ที่คงจะเรียบง่ายที่สุดในงาน เพราะฉันใส่เดรสสั้นสีขาวปาดไหล่แสนจะจืดชืด ปักเพชรเม็ดเล็ก ๆ เพื่อไม่ให้มันเรียบจนเกินไป ปล่อยผมลอนยาว และแต่งหน้าอ่อน ๆ เทียบไม่ได้กับคนอื่น ที่ใส่สีสันสดใส แหวกหน้าโชว์หลัง กระโปรงลากยาวอย่างกับหางปลา

 

ลิน มัวทำอะไรอยู่ รีบเข้าไปในงานได้แล้ว” สติของฉันกลับมาอีกครั้ง เมื่อได้ยินเสียงเรียกของ แจม เพื่อนสนิทเพียงคนเดียว

 

อื้อ แจมไปก่อนเลย ลินขอไปเข้าห้องน้ำก่อน พอดีลินปวดฉี่

 

งั้นก็ได้ รีบตามมาเร็ว ๆ เลยนะลิน งานใกล้เริ่มแล้ว” 

 

โอเค ลินจะรีบตามเข้าไปนะ

 

โอ้ย ห้องน้ำอยู่ไหนเนี่ย ปวดฉี่จะไม่ไหวแล้วนะตอนนี้ฉันเดินกึ่งวิ่ง เพราะข้าศึกกำลังจะมาแล้ว ให้ตายสิ โรงแรมนี้จะซับซ้อนไปไหนก็ไม่รู้ 

 

 

 

 

 

 

 

 

อ๊ะ เจอแล้ว” ฉันเผลอยิ้มด้วยความดีใจ แต่ปรากฏว่าหน้าห้องน้ำมีป้ายเตือนว่ากำลังทำความสะอาดตั้งขวางไว้ แต่วินาทีนี้ฉันไม่สนอะไรทั้งนั้น ฉันจะไม่ยอมฉี่ราดคาชุดนี้แน่ ๆ

 

อืออออ ซี้ดดด ที่รักขาอย่าทำรอย เดี๋ยวคนอื่นสงสัย” พูดตรง ๆ ว่าช็อค เพราะไม่คิดว่าจะมีใครมาทำเรื่องบัดสีในที่สาธารระแห่งนี้

 

โอ้ววว เรนี่ ผมจะไม่ไหวแล้ว

 

ซี๊ดดดด ที่รัก ฉันรักคุณค่ะ ลูคัส” เสียงครางยังดังต่อเนื่องไปเรื่อย ๆ และ ฉันก็ไม่เข้าใจว่าทนฟังมันไปได้ยังไง เพราะผู้ชายที่กำลังมีเซ็กอย่างร้อนแรงนั้น คือแฟนฉันเอง!!!!!

 

ปึง!! เสียงเปิดประตูดังขึ้น เมื่อทั้งสองเสร็จภารกิจ สิ่งเดียวที่ฉันคิดตอนนี้คือการเผชิญหน้า วันนี้แหละต้องรู้ดำรู้แดง จะต้องมีใครสักคนที่ร้องไห้แพ้กลับบ้าน และสุดท้ายคน ๆ ก็นั้นคือฉันเอง ใช่ค่ะ ตอนนี้ฉันน้ำตานองหน้า พูดจาไม่รู้เรื่อง เหมือนคนบ้า เพราะนอกจากเขาจะทำหน้านิ่งไม่รู้สึกอะไรแล้ว เขายังไม่คิดจะแก้ตัว ขอโทษ หรือรั้งฉันไว้แม้แต่นิดเดียว ตอนนี้สมองมันเบลอ ชาไปหมดทั้งตัวไม่คิดว่าเรื่องแบบนี้จะมาเกิดกับฉันพลอยไพลิน

 

สมองสั่งให้ฉันวิ่งออกมาจากตรงนั้น และหวังลึก ๆ ว่าเขาจะตามง้อให้ฉันกลับไป แต่มันไม่ได้เป็นอย่างนั้น ทุกอย่างมันจบแล้ว ทั้ง ๆ ที่วันพรุ่งนี้ คือวันครบรอบปีของเรา ความเจ็บนี้มันหนักเกินไปสำหรับผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนนี้ ใจหนึ่งก็แสนจะเจ็บ อีกใจ ก็อยากจะแก้แค้น สงครามยังไม่จบ อย่าพึ่งนับศพทหาร ฉันจะแก้แค้นให้สมใจเลย คอยดู!!!!  

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

0 ความคิดเห็น