ฉันไม่เด็ดเดี่ยวพอ

ทำไมทุกๆวันถึงได้มีแต่ความรู้สึกกดดันอย่างนี้นะ

ทุกๆก้าวที่ย่างเดิน…เหมือนตัวเองกำลังเดินอยู่บน 'เส้นด้าย'

ด้านล่าง คือ ลาวาที่ร้อนระอุ

หากพลาดเพียงนิดเดียว..ก็อาจทำให้ร่างทั้งร่างต้องโดนแผดเผา

อย่างเจ็บปวดจนถึงที่สุด

                ทุกๆอิริยาบถที่ขยับร่างกาย

          เหมือนโดนจ้องจับผิดอยู่ตลอดเวลา

          จะพลาดพลั้งไม่ได้..แม้แต่นิดเดียว

          ต้องระวังตัวอยู่เสมอ!!!

          เหน็ดเหนื่อยเหลือเกิน…เหนื่อยจริงๆ

                                เมื่อไหร่จะพ้นจากสถาณการณ์อย่างนี้ซักทีนะ

                        เมื่อไหร่จะได้หัวเราะเมื่ออยากหัวเราะ

                        เมื่อไหร่จะได้ร้องไห้เมื่ออยากร้องไห้ซะที

                                             ถ้ากลับไปเป็นเหมือน 'อดีต'คงดีกว่า

                                               ถ้ากลับไปเป็นคนเฉื่อยชาอย่างเดิม

                                               แค่เพียง..กลับไปเป็นคนที่ไม่สนใจอะไรตามเดิม

                                                เรื่องกังวลใจ..ก็คงไม่มากถึงเพียงนี้…

--จะไม่ขอโดดเด่นและเก่งกาจ

แต่จะขอเป็นคนขลาดที่ไม่รู้อะไร--