[Fic Reborn / KHR] Tempo Inverso เรื่องราวในอดีตกาล [Yaoi]

ตอนที่ 6 : #TempoInverso VI

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 851
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 137 ครั้ง
    8 เม.ย. 63

Tempo Inverso เรื่องราวในอดีตกาล

VI

รูปà¸à¸²à¸žà¸—ี่เกี่ยวข้อง

ดวงตาสีทองไร้ประกายจับจ้องมองกระจกหลากสีด้วยความเรียบเฉย

วันนี้เป็นวันที่เขาได้ตัดสินใจตามอรุณแห่งวองโกเล่ออกมาสูดอากาศข้างนอกปราสาทเสียบ้าง ร่างเล็กนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ชั้นดีแถวหน้าในขณะที่ร่างสูงโปร่งของชายประกอบอาชีพบาทหลวงกำลังคุกเข่าลงขอพรจากพระผู้เป็นเจ้าในโบสถ์นวลสะอาดตา มันเป็นโบสถ์แห่งหนึ่งที่ต้องอยู่ในเมืองแห่งนี้

เด็กชายจับจ้องมองนัคเคิลที่ส่งเสียงสวดมนต์ภาวนาแก่พระผู้เป็นเจ้า

นั้นช่างทำให้เขานั้นนึกถึงตัวเองยามที่ยังคงอยู่มิลฟีโอเล่...

เขาที่มองเบียคุรันเป็นดังพระเจ้า...

เด็กน้อยอดีตชายหนุ่มได้แต่เพียงหรี่ตาลงอย่างครุ่นคิด ความภักดีที่แสนบริสุทธิ์ของเขานั้นกลับถูกนายเหนือหัวของเขาผลักไสทิ้งอย่างไม่ใยดี...แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้น มุมหนึ่งในใจของเขานั้นยังคงเชื่อมั่นว่าชายที่ดึงเข้าออกมาจากสุดขอบความสิ้นหวังคนนั้นไม่มีทางสั่งฆ่าเขาอย่างแน่นอน...

'อ๋อ เป็นคำสั่งของท่านเบียคุรันน่ะ'

เสียงของเมฆาแห่งบุบผาอาลัยตัวจริงนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเขาราวกับเปิดเทปเล่นวีดีโอซ้ำ

เก็นคิชิได้แต่เพียงกัดริมฝีปากของตนด้วยความคับแค้นที่อยู่ในใจ เขาถูกฆ่าโดยคิเคียวโดยการซ่อนเมล็ดแห่งเมฆาเอาไว้ในชุดเกราะของเขา...ความทรงจำที่ไม่มีวันเลือนหายไปตราบที่เขานั้นยังไม่ตายอีกครั้ง

แม้มันจะดูโง่งมหรือเป็นความคิดที่ดูบริสุทธิ์เพียงใด...ใช่ว่าเขาจะไม่รู้ว่านิสัยของเบียคุรันแท้จริงแล้วเป็นเช่นไร...ความโหดร้ายที่ซ่อนตัวอยู่ในใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม...น้ำเสียงอ่อนหวานที่ทำให้ผู้ฟังคล้อยตามอย่างง่ายดาย...

'จะเชื่อหรือไม่ก็ตามใจ แต่ความจริงคือนายไม่ได้เป็นอะไรมากกว่าเครื่องที่ใช้แล้วทิ้งสำหรับท่านเบียคุรัน'

ใช่...ถ้าเป็นก่อนหน้านี้เขาคงไม่เชื่อ...

แต่พอได้ตกอยู่ในช่วงเวลาแห่งความตาย...เขาก็เชื่อว่าท่านเบียคุรันได้สั่ง ฆ่า เขาจริงๆ...

ก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี...ว่าทำไมถึงต้องกำจัดเขาทิ้ง...

...แต่ถึงแบบนั้น...เขาจำได้ว่าเขาได้ลั่นวาจาบางอย่างเอาไว้ก่อนที่จะตาย...

'ฉันจะยืนอยู่เคียงข้างท่านเบียคุรัน!!'

แต่ตอนนี้มันกลับทำให้เขาต้องเลือก ระหว่าง 'วองโกเล่' และ 'เบียคุรัน'

"เก็นจัง ข้าสวดมนต์เสร็จแล้ว เจ้าอยากไปที่ใดต่อหรือไม่?"

เสียงทุ้มแสนอ่อนโยนดังมาพร้อมร่างของบาทหลวงหนุ่มที่เดินมาทางเขาด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มที่แสนคุ้นเคย มือแกร่งยื่นให้เด็กชายได้กุมเอาไว้หลวมๆในนขณะที่เดินออกไปจากโบสถ์แห่งนี้ ใบหน้าเล็กเพียงส่ายเล็กน้อยคล้ายบอกว่าตนไม่มีที่อยากไปเยือนเป็นพิเศษ

"งั้นไปซื้อขนมปังก่อนกลับนะ"

เด็กชายเพียงพยักหน้ารับไป ก่อนที่จะเดินตามแรงจูงมือของชายตัวสูงกว่า ดวงตาสีทองเพียงปรายตามองรอบกายราวหาใครบางคนที่อาจอยู่ในกลุ่มผู้คนที่เดินผ่านไปมาอยู่...

เขากำลังหาชายผมสีดำที่หน้าตาคล้ายอดีตผู้เป็นนายเหนือหัว...

เขาอยากคุยด้วยสักครั้งหนึ่ง...

นัคเคิลเดินมาหยุดหน้าร้านขายขนมปังที่เขานั้นรู้จัก มือแกร่งปล่อยให้เด็กชายเป็นอิสระในขณะพูดคุยกับเจ้าของร้านด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยนทั้งยังอวยพรให้แก่คู่สนทนาตามประสาของบาทหลวง เก็นคิชิเพียงเงยหน้ามองก่อนที่จะเมินมองไปทางอื่นต่อ

แต่อยู่ๆดวงตาของเขากลับเบลอจนมองเห็นทุกสิ่งเลือนราง ร่างกายเริ่มออกเดินไปในทิศทางอื่นออกห่างจากร่างของผู้ปกครองคล้ายถูกเชิดจากใครบางคน สติของเด็กชายนั้นหลุดไปแล้วแต่ขาเล็กกลับขยับพากายของตนเดินเข้าไปในตรอกมืดระหว่างบ้านสองหลัง

และถ้าถามว่าทำไมนัคเคิลถึงไม่รู้ตัวว่าเก็นคิชิเดินออกห่างตนไปเสียแล้ว...

เพราะมีภาพมายาของใครสักคนแทนที่อยู่ยังไงล่ะ...

"หึหึ~ พอมามองใกล้ๆแบบนี้เก็นจังน่ารักจังเลยนะ~"

สุรเสียงนุ่มนวลอ่อนหวานดังออกมาจากร่างของชายหนุ่มที่กำลังยืนพิงกำแพงอยู่ ดวงตาสีทองประกายจับจ้องมองร่างเล็กที่กำลังเดินมาหาตนด้วยรอยยิ้มกว้าง มือแกร่งยกมือขึ้นมาสัมผัสดวงหน้าเล็กในขณะที่ขยับตัวนั่งยองๆ

ชายนาม 'โคคุรัน' หรี่ตามองเก็นคิชิที่กำลังตกอยู่ให้ห้วงการล้างสมองจากระยะไกลของเขา นิ้วยาวเกลี่ยแก้มนิ่มไปมาอย่างเบามือคล้ายเด็กน้อยตรงหน้าของเขานั้นเป็นตุ๊กตาเคลือบกระเบื้องชั้นดีที่ถูกวางขายอยู่ในร้านสุดหรู

"อยู่ในร่างนี้คงลำบากมากสินะ~ คิดถึงร่างตอนโตของเธอไหม~?"

"หว่า~ เธอตอนนี้คงตอบคำถามของฉันไม่ได้สินะ?"

มือแกร่งลูบใบหน้าของเด็กชายอย่างเบามือ ก่อนที่จะค่อยๆเอื้อมมืออุ้มร่างของเก็นคิชิขึ้นมาในอ้อมแขนของตน ดวงตาคู่คมสีทองประกายความขี้เล่นเบนสายตากลับไปมองชายร่างสูงสองคนที่กำลังยืนรอตนอยู่ข้างหลัง

"ขอบใจพวกเธอสองคนมากเลยนะ~ ซาคุโร่~ คิเคียว~"

ชายผมยาวสีเขียวค่อยๆคุกเข่าลงราวกับทำความเคารพชายที่เป็นดังนายเหนือหัวของตน ส่วนชายอีกคนกลับยกมือขึ้นป้องปากหาวแล้วทิ้งตัวคุกเข่าแล้วนอนราบไปกับพื้นเย็นเฉียบด้วยความเบื่อหน่าย แต่ดวงตากลับช้อนมองเด็กชายที่อยู่ในอ้อมแขนของผู้เป็นนายเหนือหัว

"อาฮ่ะ~ ไม่เป็นไรครับ"

"ท่านเบียคุรันจะเอาเด็กคนนี้ไปทำอะไรหรอครับ? หาว~"

ดวงตาสีทองปรายสายตามองชายผมแดงนามซาคุโร่ที่กำลังนอนหาวอยู่บนพื้นด้วยรอยยิ้มกว้างอย่างไม่ถือสาอะไรที่เห็นว่าอีกฝ่ายนั้นดูเบื่อหน่ายกับสิ่งที่ตนทำ

"เด็กคนนี้จะมีประโยชน์แก่พวกเรา เฮลริงค์มายากระดูกจะมอบพลังให้เด็กคนนี้เท่านั้น...และเด็กคนนี้...เป็นของฉันมาตั้งแต่แรก พวกเธอก็น่าจะรู้ดีไม่ใช่หรือไงล่ะ?~ ความภักดีของเด็กคนนี้ยังคงมีนะ~"

มือแกร่งสัมผัสอย่างแผ่วเบาที่ดวงตาคู่กลมไร้ประกายเพื่อให้เด็กชายหลับตาลงและเข้าสู่ห้วงนิทรา

"เรากลับแฟมมิลี่กันเถอะ"

ขายาวก้าวเดินผ่านร่างทั้งสองของลูกน้องตนไป เสียงฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีดังมาจากลำคอของโคคุรัน ตอนนี้เขาได้ตุ๊กตาตัวน้อยของเขาคืนแล้ว...และเขาก็ได้สร้างระเบิดลูกให้ไว้ให้เหล่าวองโกเล่พรีโม่เสียด้วยสิ~ อืม~ ช่างเป็นของขวัญในการเปิดสงครามขนาดเล็กที่ดีจริงๆเลยนะ~

เอาล่ะ...

เรามาฟังเรื่องราวของ 'โคคุรัน' หรืออดีตชายนาม 'เบียคุรัน' กันเถอะ~

เขาคือชายหนุ่มอดีตบอสแห่งมิลฟีโอเล่ในอนาคตอีกสี่ร้อยปีข้างหน้าที่ถูกซาวะดะ สึนะโยชิใช้เอ็กซ์-เบิร์นเนอร์ปลิดชีวิตไปอย่างง่ายดาย แต่ว่า...เพราะเหตุใดถึงไม่อาจรู้ได้เขาถึงมาปรากฏตัวในช่วงเวลาในอดีตเมื่อสี่ร้อยปีที่แล้วและสิ่งที่เขาต้องการในตอนนี้ก็คือการครอบครองวองโกเล่แฟมมิลี่

เขาอยากที่จะครอบครองวงการมาเฟีย...

เพื่อสร้างโลกที่เขาจะสามารถทำให้พวกเขาสามารถอยู่ได้อย่างมีความสุขที่สุด...

ดีที่เหล่าหกบุบผาอาลัยตัวจริงอย่างซาคุโร่และคิเคียวก็ถูกส่งมาที่โลกอดีตกาลแห่งนี้เช่นเดียวกับเขา เขาเลยสามารถที่จะวางแผนได้อย่างไม่ยากเย็นนัก แม้ว่าเขาอาจจะต้องหาสมาชิกใหม่เพิ่มมาด้วยเช่นกัน...

เมื่อเขามาลองนึกย้อนกลับไปดีๆ ชายนามอัศวินมายาที่เป็นดั่งเงามือขวาของเขานั้นเคยลั่นวาจาไว้ว่าจะอยู่เคียงข้างเขา นั้นจึงเป็นเหตุผลที่ดูดีหากเขาจะขอรับตัวเด็กชายตัวน้อยคืนมาจากอ้อมแขนของวายุแห่งวองโกเล่พรีโม่

และ...

เมื่อมองเข้าไปในดวงตาสีทองไร้ประกายคู่นั้น...กลับทำให้เขารู้สึกราวถูกต้องมนต์สะกดให้หลงไหลโดยไม่รู้ตัว เขาอยากจะได้มัน...เขาอยากจะได้สายหมอกแสนภักดีของเขาคืนมา เขาอยากจะได้ชายร่างผอมบางที่ซื่อตรงต่อเขามากที่สุดคืนมา

เขาอยากได้อะไรเขาก็ต้องได้

ก่อนหน้านี้เขานั้นรู้สึกเบื่อหน่ายความภักดีที่แสนเถรตรงนั้น แต่พอกลับมาคิดอีกทีความภักดีนี้นั้นช่างแสนล้ำค่าเสียจนไม่อยากเอาไว้ให้ห่างกาย...และเมื่อได้นึกถึงเรือนร่างนั้นที่สวมชุดเกราะ หัวใจในทรวงอกกลับเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวังราวมีกลองอยู่ข้างในนั้น เหมือนเป็นดังความลุ่มหลงที่เกิดขึ้นมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ

ใบหน้าเรียวสวย...

ดวงตาสีทองไร้ประกาย...

คิ้วที่เป็นทรงดูน่ารัก...

เรือนร่างบอบบาง...

ช่างเพอร์เฟคเสียทุกอย่าง

"ฉันรอเธอตื่นไม่ไหวแล้วสิเก็นจัง~"

สุรเสียงขี้เล่นดังออกมาในขณะที่ก้าวเข้าไปในความมืดมิด เด็กชายที่ตอนนี้มีวัยเก้าขวบขยับซุกใบหน้าลงที่แผ่นอกแกร่งคล้ายกำลังต้องการอ้อมกอดอบอุ่นแสนคุ้นเคยเหมือนดังเช่นปกติที่ถูกชายที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อบุญธรรมของตนอุ้ม...ลมหายใจที่สม่ำเสมอนั้นบ่งบอกว่าเด็กชายคนนี้กำลังผ่อนคลายอยู่

โดยไม่รู้ว่าตนกำลังถูกลักพาตัว...

จากเหล่าวองโกเล่แฟมมิลี่ที่ตนอาศัยอยู่มาเป็นเวลาหนึ่งปีเต็ม...

รูปà¸à¸²à¸žà¸—ี่เกี่ยวข้อง
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 137 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

46 ความคิดเห็น

  1. #46 Noey1891 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 มกราคม 2564 / 02:11

    อัพเถอะเจ้าค่าาา อยากอ่านตอนต่อไปแล้วว
    #46
    0
  2. #45 narunetsaewong (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มกราคม 2564 / 19:10

    อยากให้รู้ว่า "ยังรออยู่นะไรท์'
    #45
    0
  3. #44 moomun (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2563 / 16:14

    แงงงอยากอ่านต่อแล้วอ่าาาา
    #44
    0
  4. #43 Praew-nat (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2563 / 09:02

    อัพเร็วๆน่าาาาาา
    #43
    0
  5. #41 Emdluf (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2563 / 21:07
    รออยู่น้าา
    #41
    0
  6. #37 piringarun (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 กันยายน 2563 / 11:48

    รออยู่นะค่ะ🥺🥺🥺🥺
    #37
    0
  7. #34 pitchayapanakpan (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 21:33
    หนูอย่าไปยอมมันลูกหนูอยู่กับวองโกเล่อะดีแล้วลูกคนที่พึ่งมาเห็นค่าตอนที่เสียไปหนะมันไว้ใจไม่ได้!!!
    #34
    0
  8. #32 mintlovem4 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 03:13
    ไรท์จ้าาา รออยู่น้าาาาา
    #32
    0
  9. #31 pam005 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 23:07
    งอนได้ปะ ตอนมีเขาอยู่ละไม่ต้องการ ตอนไม่มีเขาอยู่ละอยากได้คืน เชอะๆ
    #31
    0
  10. #27 PhimpinTT (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 10:40
    แล้วตอนที่มีเขาอยู่ดันสั่งฆ่าเขา ตอนนี้บอกหลงไหลอยากได้คืน เหอะ อย่ามาตอแหลน่ะโรเจอร์ ตีหน้าเลยเดี๋ยวก่อน
    #27
    0
  11. #26 Lactasoy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 08:36
    วองโกเล่เว้ยยย!มาช่วยน้อยเร็ว!โดนลักพาตัวแล้ววววว
    #26
    0
  12. #25 breez2424 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 08:35

    มาเอาน้องกลับไปเส่!!!วองโกเล่
    #25
    0
  13. #24 Aquarrr (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 07:33
    เอ้าาา วองโกเล่ ช่วยน้องด้วยยยยยยยย
    #24
    0
  14. #23 Ran_1412 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 02:18
    กรี๊ดดดดดดด!
    น้องโดนลักพาตัวไปแย้ววววว พรีโม่รีบหาน้องเร็ว
    #23
    0
  15. #22 ผีเสื้อมายาสีแดง (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 01:08
    เอาน้องคืนมาน้าาาาาาาา
    //จะเดินไปบีบคอ
    #22
    0
  16. #21 คุณชายโยชิดะ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 01:08
    คูมเดม่อนต้องดูออกแล้วบอกคุณจีแน่นอน!! -เผือกดำ(?)!! แกปล่อยน้องเก็นเดี๋ยวนี้ว้อยยย
    #21
    0
  17. #20 Go-die (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 01:05
    อ้าว! ซวยละ นว้องงงงงงงงงงงงงงงงงง -นมโคไม่แท้100%(?)!!! เอาน้องม๊าาาาาาาา
    #20
    0