[Fic Reborn / KHR] Tempo Inverso เรื่องราวในอดีตกาล [Yaoi]

ตอนที่ 5 : #TempoInverso V

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 723
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 121 ครั้ง
    1 เม.ย. 63

Tempo Inverso เรื่องราวในอดีตกาล

V

รูปà¸à¸²à¸žà¸—ี่เกี่ยวข้อง

ดวงตาสีทองจับจ้องใบไม้ที่ร่วงหล่นไปตามสายลมจากหน้าต่างห้องทำงานของนภาแห่งวองโกเล่พรีโม่

ร่างกายเล็กนั่งอยู่บนตักแกร่งของผู้เป็นนายเหนือหัวของปราสาทแห่งนี้ วันนี้ช่างเงียบเหงาเป็นพิเศษเพราะเหล่าผู้พิทักษ์ทุกคนต่างมีภารกิจที่สำคัญของตัวเองจนไม่สามารถมาเล่นกับเขาได้ตามปกติ

มือเล็กหยิบคุกกี้ที่วางอยู่มานั่งทานเงียบๆก่อนที่จะเบนสายตากลับมาจับจ้องมือแกร่งที่กำลังเขียนเอกสารเรื่องงบประมาณของแฟมมิลี่ในตอนนี้ จำนวนเอกสารที่ไม่ใช่น้อยนั้นทำให้เก็นคิชิอดนึกไม่ได้ว่าวองโกเล่ทุกคนทำงานหนักแบบนี้ทุกรุ่นหรือเปล่า?

เมื่อเทียบกับมิลฟีโอเล่ที่เขาเคยอยู่...มันมีจำนวนมากกว่าหลายเท่า

"เจ้าไม่เบื่องั้นหรือเด็กน้อย?"

สุรเสียงนุ่มแสนอ่อนโยนเอ่ยถามเขาในขณะที่ดวงตาสีอำพันคู่คมนั้นก้มลงมามองเด็กชายตัวเล็กที่นั่งอยู่เฉยๆบนตักของเขามาได้สักพักแล้ว ศีรษะเล็กส่ายเล็กน้อยคล้ายบอกว่าตนไม่เบื่อที่เอาแต่นั่งนิ่งๆอยู่แบบนี้ มือแกร่งวางปากกาขนนกลงอย่างเบามือในขณะที่เลื่อไปยกแก้วชาขึ้นจิบ

"..."

ดวงตาคู่มคมประกายนั้นหรี่ลงเล็กน้อยยามจับจ้องมองแสงสะท้อนจากน้ำชา

ดีที่ไม่มีความวุ่นวายใดเกิดขึ้นมาในช่วงนี้...เขายังอยากให้เด็กน้อยบนตักค่อยๆเติบโตไปอย่างเรียบง่าย

ถึงลางสังหรณ์ของเขาจะบอกว่าเด็กน้อยคนนี้นั้นไม่จำเป็นที่ต้องใช้ชีวิตอย่างเด็กธรรมดา กลิ่นอายความตายที่วนอยู่รอบกายเล็กเป็นสิ่งที่บ่งบอกว่ามือคู่นั้นต้องเคยพรากชีวิตผู้คนมาแล้วสักครั้งหนึ่ง...

หรืออาจจะมากกว่านั้น?

"นี่ ท่านพรีโม่เหนื่อยหรือเปล่ากับงานทั้งหมดนี่ครับ?"

"เราไม่เหนื่อยหรอกหนาหากงานนี้ทำเพื่อทุกคนในวองโกเล่ เราก็ยินดีที่จะทำมัน"

ใบหน้าเล็กขยับคล้ายรับรู้ในขณะที่ซุกใบหน้าลงกับอกแกร่งราวกับรู้สึกเคลิ้มไปกับบรรยากาศแสนอบอุ่นราวกลิ่นอายของท้องนภาที่โอบอุ้มทุกอย่างด้วยความอ่อนโยน ริมฝีปากเล็กที่มักคว่ำลงไม่แสดงความรู้สึกกลับยกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย

นี่เขา...ทำตัวเหมือนเป็นเด็กมากเกินไปหรือเปล่า?

แต่ว่า...กลิ่นอายแบบนี้ชวนให้นึกถึงท่านอาเรียจังเลย...

เสียงเคาะประตูดังขึ้นมาในขณะที่เก็นคิชิกำลังจมอยู่ในห้วงความคิด ดวงตาสีทองเบนสายตาไปมองเมื่อประตูไม้ชั้นดีค่อยๆเปิดออกมาจนเห็นร่างของชายที่ดูร่าเริงและเป็นมิตร เรือนผมและดวงตาคู่คมสีแดงเพลิงแสนคุ้นตา ชุดกึ่งทางการดูสบายๆกับหมวดสีเข้มบนศีรษะ

"ไงพรีโม่~ ไม่ได้เจอกันนานเลยหนา"

ชายหนุ่มเอ่ยออกมาอย่างร่าเริงพร้อมรอยยิ้ม

"โคซาร์ทงั้นหรือ? เจ้ามาทำอะไรที่ปราสาทวองโกเล่แห่งนี้กัน?"

ชายที่เป็นบอสแห่งชิม่อนแฟมมิลี่ยกยิ้มกว้างเป็นคำตอบในขณะที่เดินมาวางถุงชาชั้นดีให้กับสหายของตน

"ข้ามาเยี่ยมหนา พอดีก่อนหน้านี้ข้าไปเจอชานี่มาก็เลยคิดว่ามันอาจจะเหมาะกับเจ้าน่ะจีอ็อตโต้ ข้าเลยซื้อติดมือมาฝาก"

ริมฝีปากคมยกยิ้มกว้างจนดวงตาคู่คมแทบปิด แต่ว่าสีหน้าร่าเริงก็เปลี่ยนเป็นความสงสัยเมื่อดวงตาสีเพลิงนั้นมองเห็นร่างเล็กที่อยู่บนตักของสหายตน ดวงเนตรสีทองไร้อารมณ์กับใบหน้ากลมสีนวลดูล้ำค่านั้นสะกดความรู้สึกของโคซาร์ทได้เป็นอย่างดี

"ลูกเจ้าหรือจีอ็อตโต้?"

"มิใช่หรอกโคซาร์ท เด็กคนนี้เป็นลูกบุญธรรมของหนึ่งในผู้พิทักษ์เราเอง"

มือแกร่งที่โอบเอวเล็กคลายออกคล้ายอยากให้เด็กน้อยที่นั่งอยู่บนตักตนได้ลุกออกไปทำความรู้จักกับสหายตรงหน้าของตน เก็นคิชิค่อยๆปีนลงมาจากตักแกร่งแล้วเงยหน้ามองคนตัวสูงกว่าที่ย่องตัวลงมาเพื่อให้คุยกับอีกฝ่ายได้อย่างสะดวก

"ข้าชิม่อน โคซาร์ท แล้วเจ้าล่ะเด็กน้อย?"

"เก็นคิชิ..."

สุรเสียงเล็กเอ่ยออกไปอย่างเรียบเฉย ดวงตาสองสีจับจ้องมองกันและกันสักพักก่อนที่มือแกร่งจังวางบนเรือนผมนุ่มแล้วลูบอย่างนึกเอ็นดูในความน่ารักของเด็กชายตัวเล็กตรงหน้าของตน

"งั้นหรือ? เป็นชื่อที่ดูดีจังเลยหนา~"

ศีรษะเล็กเอนไปมาตามแรงที่มือแกร่งลูบหัวตนอยู่ ดวงตาคู่คมสีส้มประกายจับจ้องมองท่าทีของทั้งคู่ด้วยความพึงพอใจเมื่อเห็นว่าดูแล้วทั้งสองคนจะเข้ากันได้ดีไม่เหมือนกับยามที่เด็กน้อยอยู่กับผุ้พิทักษ์เมฆาของตน

"จริงสิโคซาร์ท ไหนๆเจ้าก็มีเยี่ยมเยือนเราถึงที่นี่ เราขอฝากเก็นจังไว้กับเจ้าได้หรือไม่? พอดีวันนี้ผู้พิทักษ์ของเราทุกคนไม่ว่างเลยสักคนหนา"

"ได้สิจีอ็อตโต้ เรื่องแค่นี้เอง"

มือแกร่งแสนอ่อนโยนของชายผมเแดงเลื่อนไปกุมมือเล็กเอาไว้คล้ายเวลาที่ผู้ใหญ่ต้องจูงมือเด็กไปไหนมาไหน ใบหน้าคมได้รูปยังคงประดับรอยยิ้มร่าเริงเอาไว้ในขณะที่เดินออกจากห้องทำงานของสหายตนไป

ดวงตาคู่คมสีส้มประกายมองตามแผ่นหลังทั้งสองนั้นไปจนลับสายตา 

ประตูไม้ชั้นดีปิดลงอย่างเชื่องช้า...ความเงียบงันเริ่มเข้าปกคลุม...

เขาเริ่มเปลี่ยนมาใช้สมาธิจับจ้องเอกสารของตนต่อ...แต่ว่าเขากลับเปลี่ยนจากเอกสารเรื่องงบประมาณเป็นเอกสารอื่นที่เขาไม่ยอมให้เก็นคิชิได้เห็นมัน...สายตาของนภาแห่งวองโกเล่กำลังจับจ้องไปที่เอกสารสีนวลที่ประดับด้วยข้อมูลและรูปภาพสมาชิกทั้งหมดที่เดม่อนพอจะหาข้อมูลมาให้เขาได้...

เอกสารเกี่ยวกับแฟมมิลี่ของศัตรู...

"โดว์กัลแฟมมิลี่?..."

คิ้วได้รูปเลิกขึ้นเล็กน้อยคล้ายสงสัย

"เป้าหมายของพวกมันคือยึดครองวองโกเล่แฟมมิลี่สินะ..."

ดวงตาสีส้มประกายหรี่ตามองภาพของชายเรือนผมสีนิลที่มือขวาของตนเคยบอกว่าเป็นตัวอันตราย ตัวอักษรสีเข้มที่เขียนชื่อกำกับเอาไว้แต่ไม่มีข้อมูลอื่นใดอยู่เลยนอกจากรูปภาพและชื่อ ชวนให้รู้สึกน่าสงสัย...

"โคคุรัน? กล้วยไม้สีดำ? เป็นชื่อที่แปลก...และไม่มีข้อมูลอะไรเลยแบบนี้ยิ่งแปลกเข้าไปใหญ่เลยหนา..."

หวังว่าเจ้าพวกนั้นจะไม่เริ่มทำการโจมตีวองโกเล่แฟมมิลี่เร็วๆนี้หรอกนะ ยังไงเก็นคิชิก็เด็กเกินไปที่จะรับการต่อสู้แบบนี้ได้...

หรือเปล่าหนา?...

............

ร่างสองร่างกำลังนั่งพักผ่อนกับอยู่ที่บริเวณสวนดอกไม้หลังปราสาทวองโกเล่ที่ถูกปลูกเอาไว้เพื่อความสวนงามและเป็นพื้นที่ผ่อนคลายชั้นดีของเหล่าสมาชิกแฟมมิลี่ เด็กชายตัวน้อยที่นั่งอยู่บนตักแกร่งจับจ้องมองผีเสือสีสวยที่บินผ่านหน้าเขาไปอย่างเชื่องช้า

"ดูสิเก็นจัง ดอกไม้นี้สวยเหมือนกับดวงตาของเก็นจังเลยล่ะ!"

ดวงตาสีทองเบนสายตากลับไปมองบุบผางามสีเหลืองประกายที่อยู่ในมือแกร่งก่อนที่จะพยักหน้าคล้ายรับรู้แล้วก้มลงนั่งเล่นกับแมวดำตัวน้อยที่อาศัยอยู่ในที่แห่งนี้

โคซาร์ทที่รู้สึกเหมือนว่าตัวเองโดนเมินก็ได้แต่ส่งเสียงหัวเราะแห้งๆออกมาในขณะที่นั่งดื่มด่ำกับบรรยากาศชวนผ่อนคลายนี้ แต่สุดท้ายดวงตาก็เบนสายตามาจับจ้องมองลำคอนวลที่ดูน่าหลงไหลของเด็กน้อยบนตักของตน

น่าครอบครอง...

น่าตรีตราเป็นเจ้าของ...

คิดในใจอย่างลืมตัวในขณะที่ค่อยๆเคลื่อนใบหน้าลงไปอย่างเชื่องช้า ริมฝีปากคมจุมพิตอย่างแผ่วเบาที่หลังคอนวลก่อนที่จะขยับอ้าออกคล้ายจะกัดเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ...

"เจ้าจะทำอะไร?"

สุรเสียงแสนเย็นชาจับใจเอ่ยออกมาข้างหลังทำให้บอสแห่งชิม่อนต้องยอมถอยใบหน้าออกมาแล้วหันไปยิ้มให้กับเมฆาแห่งวองโกเล่พรีโม่ที่ยืนหน้าบึ้งอยู่ข้างหลังของเขา

"เปล่าเสียหน่อย"

"หึ"

มือแกร่งของคนที่แสนเย็นชาขยับไปอุ้มเด็กชายที่กำลังนั่งอยู่บนตักของอีกฝ่ายออกมาแม้สุดท้ายเด็กน้อยจะดิ้นคล้ายไม่ยอมตน ดวงตาคู่คมสองคู่จับจ้องมองกันอย่างแข็งกร้าวราวหมาป่าที่กำลังแย่งอาหารของตน

'เจ้าจะไม่มีทางได้เขาไปแน่ชิม่อน'

ริมฝีปากคมขยับไร้เสียง

'จะแข่งกันงั้นหรือ? น่าสนุกดีนิเมฆาแห่งพรีโม่'

และผืนดินแห่งโลกก็ได้รับคำท้าทายจากเมฆาบนท้องนภาด้วยรอยยิ้มกว้างอย่างร่าเริงแม้แววตาจะตรงกันข้ามกับรอยยิ้มนั้น

ใครจะเป็นฝ่ายชนะกัน?

รูปà¸à¸²à¸žà¸—ี่เกี่ยวข้อง
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 121 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

46 ความคิดเห็น

  1. #36 Sei-chan (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2563 / 23:26
    เจ้ากรรมนายเวรจริงๆพ่อคุณ กลับไป๊!!

    ใจอยากแจ้งตำรวจ แต่ก็นะ...
    #36
    0
  2. #19 Rosemarie (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 22:51
    ใจเย็นเถอะหนา อันตัวเก็นจังนั้น เพียงแปดหนาว ไยจึงได้ดิ้นรน เสาะแสวงคุกกันเล่า~
    #19
    0
  3. #17 Go-die (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 เมษายน 2563 / 16:33
    เบียคุรัน กล้วยไม้สีขาว โคคุรัน กล้วยไม้สีดำ เมิงสินะอีเบียร์ตราสิงห์

    น้องหนีไป!!! รีดคนอื่นฝากน้องที!!!//โยนน้องให้รีดเดอร์ ในขณะที่ตนโดนหมีกระทืบ
    #17
    0
  4. #16 -ฮิบิกิคุง- (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 เมษายน 2563 / 14:20
    ใจเย็นๆกันเด้อน้องยังเด็ก(?)
    #16
    0
  5. #15 Aquarrr (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 เมษายน 2563 / 07:47
    อ๋อ เปลี่ยนชื่อเป็นโคคุรันแล้วสินะ 555555555555555

    พวกผู้ใหญ่ทั้งหลาย ใจเย็นกันก่อเด้อออ 5555555555
    โคชาร์ทคือมาตอนเดียวรู้เรื่องเลย ไวมากแม่ ชัดเจนมากว่าต้องการอะไร 55555555

    เก็นคิชิ หนีไป!---แค่กๆๆ
    #15
    0
  6. #14 ผีเสื้อมายาสีแดง (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 เมษายน 2563 / 02:04
    โคคุรัน ความหมายชื่อคือบอกชัดเจนมาก! ==++
    #14
    0