[Fic Reborn / KHR] Tempo Inverso เรื่องราวในอดีตกาล [Yaoi]

ตอนที่ 3 : #TempoInverso III

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 766
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 122 ครั้ง
    26 มี.ค. 63

Tempo Inverso เรื่องราวในอดีตกาล

III

รูปà¸à¸²à¸žà¸—ี่เกี่ยวข้อง

กลิ่นหอมของชาทำให้เด็กชายตัวเล็กรู้สึกผ่อนคลาย...

ดวงตาสีทองไร้อารมณ์จับจ้องมองเงาสะท้อนในน้ำชาก่อนที่จะยกขึ้นจิบอย่างเชื่องช้า จากรอบกายก่อนหน้าที่เป็นปราสาทสไลต์ยุโรปถูกเปลี่ยนเป็นบ้านทรงญี่ปุ่นเก่าแก่ที่เคยได้เห็นมาก่อน กลิ่นอายความเป็นญี่ปุ่นนั้นช่างเข้ากับชายที่กำลังนั่งอยู่ข้างกายของเขาเสียจริง

"ที่นี่เงียบสงบมากเลย..."

"เช่นนั้นหรือขอรับ? ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ~ ใครๆก็บอกแบบนั้นแหละขอรับ"

ดวงตาคู่คมสีเข้มนั้นแสนเป็นประกายอ่อนโยนและความกรุณาในขณะที่มองเด็กชายตัวเล็กที่ดูชอบบรรยากาศแสนสงบในที่แห่งนี้

"....นี่ งานของพวกท่านคือสิ่งใด ฆ่าคนงั้นหรือ?"

เสียงเล็กเอ่ยถามออกมาอย่างแผ่วเบาในขณะที่สายลมพัดผ่านร่างกายของทั้งสองคนไปอย่างเชื่องช้า ท้องนภาสีครามประดับเมฆานั้นชวนให้รู้สึกเย็นสบาย ดวงตาสีเข้มหรี่ลงในขณะที่ผละริมฝีปากออกมาจากขอบถ้วยชา

"พวกเราคือมาเฟียขอรับ หน้าที่ของพวกเราคือการปกป้องเหล่าผู้คนในแฟมมิลี่และเมืองแห่งนี้...ต่อให้ต้องมีภัยมาพวกเราก็จะไม่ละทิ้งกันและกันขอรับ...ถึงแม้มือต้องแปดเปื้อนเลือดเช่นนั้นก็ไม่เป็นไรหรอกนะขอรับ"

ดวงตาสีทองหรี่ลงเมื่อได้ยินเช่นนั้น...ความต้องการของเหล่าวองโกเล่พรีโม่ช่างคล้ายกับเหล่าวองโกเล่เดชิโม่เสียจริง...

และ...แตกต่างกับความต้องการของเบียคุรันโดยสิ้นเชิง...

"ท่านเก็นคิชิไม่แปลกใจหรือขอรับ?"

"ต่อให้ข้าจะเป็นเด็ก แต่ข้าเคยเห็นทุกอย่างมาแล้ว...เรื่องแค่นี้มิทำให้ข้าตกใจหรอกครับ"

เด็กชายเอ่ยตอบด้วยสีหน้าเรียบนิ่งก่อนที่จะวางถ้วยชาที่วางเปล่าลงข้างกาย ดวงตาเงยขึ้นจับจ้องท้องนภาอย่างเหม่อลอยคล้ายคนที่กำลังตกอยู่ในห้วงความคิด

ความอ่อนโยนที่ได้รับช่างแตกต่างจากความโหดร้ายเด็ดขาดนั้นเสียจริง...

แต่ว่า...ความอ่อนโยนนี้เขาควรได้รับจริงๆงั้นหรอ? ชายที่ได้ชื่อว่าอัศวินมายาที่เคยลงมือสังหารผู้คนมากมาย อีกทั้งยังทำสัญญาระหว่างนรกไว้ด้วย...ทำไมถึงเป็นเขาที่ถูกส่งมาที่นี่?

นั้นสินะ...ทำไมกัน?

"ท่านเก็นคิชิ? เป็นอะไรไปหรือขอรับ?"

เสียงทุ้มนุ่มแสนอ่อนโยนเอ่ยออกมา มือแกร่งข้างหนึ่งวางลงบนไหล่เล็กแล้วลูบอย่างแผ่วเบาคล้ายปลอบประโลมด้วยสีหน้าอ่อนโยนและสายตาที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วง เด็กชายหลุดจากห้วงความคิดก่อนที่จะเงยหน้ามองอีกฝ่ายอย่างไร้อารมณ์

"ไม่มีอะไรหรอกครับ ท่านไม่จำเป็นต้องเป็นห่วงข้าหรอกครับ"

"เช่นนั้นหรือขอรับ..."

มือแกร่งผละออกมาก่อนที่ดวงตาสีทองจะเหลือบเห็นบางสิ่งบางอย่างที่อยู่ในห้องด้านหลังของตน

"นี่ ท่านใช้ดาบเป็นหรือ? ข้าอยากลองจัง"

ดาบไม้ที่ถูกเก็บรักษาเอาไว้อย่างดีในที่เก็บนั้นเรียกความสนใจของเก็นคิชิได้เป็นอย่างดี แม้ว่ามันจะมีรูปร่างแตกต่างจากดาบสี่เล่มหรือจตุศาสตราที่เขาเคยใช้ แต่ว่าหากมันคือดาบเหมือนกันก็คงให้ความรู้สึกที่ไม่แตกต่างกันนัก

"ท่านเก็นคิชิอยากลองหรือขอรับ? ให้กระผมช่วยสอนไหมขอรับ?"

"ข้าไม่ต้องการ ข้าจะทำตามสัญชาตญาณของข้า ท่านเพียงเป็นคู่ต่อสู้ให้ข้าก็เพียงพอครับ"

ดวงตาคู่กลมกวาดสายตาในขณะที่ลุกขึ้นเดินไปหยิบดาบไม้สองเล่มขึ้นมา มือเล็กพยายามจับดาบเอาไว้ให้มั่นคงในขณะที่หันไปมองคนอายุมากกว่าที่ดูแปลกใจกับการจับดาบของเขาที่ใช้สองมือ แต่กลับไม่ได้ถามอะไรออกมาเลยทำให้การฝึกดาบของเขาทั้งสองคนเริ่มขึ้น

"อย่าออมมือมากล่ะ"

เสียงใสเอ่ยออกมาในขณะที่ร่างกายหายไปเพราะพลังของภาพมายา ดาบในมือฟาดฟันอีกฝ่ายด้วยความเร็วในขณะที่เขานั้นล่องหนอยู่ แม้ว่าร่างกายจะเป็นเพียงเด็กแต่ว่าความรู้สึกและความเร็วเมื่อร่างกายฟื้นตัวดีก้เรียกได้ว่าเกือบเท่ากับร่างของเขาในยามโตเลย

ดาบในมือแกร่งรับการโจมตีที่ไม่สามารถมองเห็นได้อย่างแม่นยำตามประสาของนักดาบฝีมือดี ดวงตาคู่คมเบิกกว้างเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเด็กน้อยตรงหน้านั้นมีความเร็วและประสาทสัมผัสที่แม่นยำอยู่ในระดับที่เรียกได้ว่าสามารถเป็นนักดาบมือดีได้เลย จิตสังหารเริ่มปกครุมไปทั่วห้องจนไม่สามารถจับการโจมตีที่ซ่อนในม่านมายาได้

การต่อสู้ยังคงดำเนินไปสักระยะหนึ่งก่อนที่ด้ามดาบไม้จะฟาดลงที่หลังคอแกร่ง เสียงเลื่อนประตูก็ดังมาพร้อมร่างของวายุแห่งวองโกเล่พรีโม่ที่เดินเข้ามาด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม แต่นั้นก็ถูกเปลี่ยนเป็นใบหน้าสงสัยแทน

"ฝึกดาบกันอยู่หรือ?"

มือเล็กชะงัดการโจมตีก่อนที่จะกระโดดไปอยู่ข้างกายของคนที่ตนเรียกว่าพ่อ ภาพมายาสลายให้เห็นร่างเล็กที่มีแผลนิดหน่อยจากการถูกโต้กลับด้วยแรงของผู้ใหญ่แต่ถึงแบบนั้นใบหน้าเล็กกลับยังเรียบนิ่งแล้วเดินไปวางดาบไม้ในที่ของมัน

"นิดหน่อยน่ะขอรับท่านจี ท่านเก็นคิชิมีความสามารถมากเลยล่ะขอรับ อนาคตต้องเป็นนักดาบฝีมือดีได้แน่นอนเลยขอรับ"

"เช่นนั้นหรือ?"

ดวงตาสีเพลิงมองเด็กชายตัวเล็กที่เดินมาอยู่ข้างกายเขา มือแกร่งลูบเรือนผมนุ่มสีเข้มอย่างแผ่วเบาก่อนที่จะก้มลงเพื่ออุ้มให้เด็กน้อยขึ้นมาในอ้อมแขนของตน จมูกโด่งฝังลงที่แก้มนิ่มแล้วจึงกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มที่แสนอ่อนโยน

"เจ้าชอบดาบงั้นหรือ?"

"มันดูคล้ายอัศวินในนิทาน...ข้าชอบมัน...ข้าจะแข็งแกร่ง"

ริมฝีปากเล็กส่งเสียงออกมาอย่างแผ่วเบา เก็นคิชิเลือกคำตอบที่ดูจะเหมือนเด็กที่สุดเท่าที่เขาจะสามารถคิดได้ อุเก็ตสึมองท่าทีเช่นั้นด้วยความเอ็นดูก่อนที่จะเอื้อมมือไปลูบเรือนผมสีเข้มนั้นอย่างถือวิสาสะ

"ท่านเก็นคิชิต้องเอ็นอัศวินได้แน่ขอรับ กระผมเชื่อเช่นนั้น"

เป็นอัศวินในม่านหมอกที่คอยปกป้องแฟมมิลี่ในแบบของตัวเอง...

"อื้อ..."

ใบหน้าเล็กพยักหน้าเล็กน้อยก่อนที่จะค่อยๆหลับตาลงคล้ายเวลานอนกลางวันของเด็ก เก็นคิชิรู้ตัวดีว่าตอนเป็นชายวัยกลางคนที่อยู่ในร่างของเด็ก แต่ถึงกระนั้นด้วยร่างกายเล็กนี้เขาจะสามารถทำอะไรได้บ้าง? คำตอบก็คือไม่มี...เขาในตอนนี้ก็สมควรที่จะทำตัวให้เหมือนเด็กโดยที่ฝึกร่างกายไปด้วยเพียงพอแล้ว...

"หลับเสียแล้วหรอขอรับ?"

"ใช่..."

ดวงตาคู่คมสีเพลิงนั้นจับจ้องมองเด็กน้อยในอ้อมแขนที่หลับไปเสียแล้ว ความจริงเขาเองก็ไม่รู้ว่าอะไรกันที่มันกำลังทำให้เขารู้สึกว่าเด็กคนนี้น่าปกป้องและเก็บเอาไว้ข้างกายได้ขนาดนี้...

"ท่านจีขอรับ ท่านคิดเหมือนข้าหรือไม่ว่าเด็กคนนี้โตไปต้องหน้าตาดีมากแน่ขอรับ"

"หา?"

เสียงของผู้เป็นสหายทำให้จีหันไปมองใบหน้าคมที่ประดับรอยยิ้มอ่อนโยนของอีกฝ่ายก่อนที่จะเลิกคิ้วอย่างสงสัย ดวงตาคู่่คมจับจ้องมองใบหน้าเล็กและร่างกายที่บอบบางของเด็กในอ้อมแขนก็พอที่จะเดาอะไรหลายๆอย่างได้แล้ว เขากำลังลองนึกวาดฝันภาพของลูกชายบุญธรรมคนนี้ในตอนโตอยู่...

ต้องเป็นเด็กที่หน้าตาสง่าพร้อมกับดวงตาคู่คมน่าค้นหาเป็นแน่แท้...

"เจ้าคิดจะงาบลูกชายข้าหรืออุเก็ตสึ?"

"ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ ทำไมท่านจีถึงคิดเช่นนั้นหรือขอรับ?"

ใบหน้าของพิรุณแห่งความกรุณายังคงประดับรอยยิ้มคล้ายกับคนที่ตามไม่ทันเรื่องราวต่างๆ

"..."

วายุแห่งวองโกเล่พรีโม่เพียงหรี่ตามองก่อนที่จะพาร่างเล็กของเด็กชายกลับไปในส่วนของปราสาทวองโกเล่ ไม่ใช่ที่บ้านทรงสไตล์ญี่ปุ่นโบราญของอุเก็ตสึที่พวกเขาอยู่กันเมื่อครู่นี้โดยที่มีดวงตาคู่คมสีเข้มคอยจับจ้องมองจนลับสายตาของเขาไป แววตาที่อ่อนโยนกลายเป็นดวงตาที่ดูคล้ายหมาป่าเพียงเสี้ยวนาที

ไม่ได้มีแค่เขาหรอกนะที่อยากได้เด็กน้อยคนนั้นมาเป็นของตัวเองน่ะ...

สายตาของสหายท่านทุกคนเช่นข้าก็คิดแบบเดียวกัน...

ท่านแค่ยังไม่รู้ก็เท่านั้น ท่านจี :)

"..."

มือเล็กของเด็กชายที่หลับอยู่กับเสื้อเชิ้ตของคนที่อุ้มตนไว้แน่น คิ้วขมวดเข้าหากันราวกำลังฝันร้าย...

เสียงนุ่มติดขี้เล่นที่ดังก้องในหูทำให้เด็กน้อยรู้สึกกระสับกระส่าย

ถายในห้วงแห่งความฝัน ร่างของเก็นคิชิกำลังอยู่ในห้องที่แสนมืดมิด ไร้แสงไฟ ไร้ผู้อื่นนอกเสียงจากเสียงที่แสนคุ้นหูที่ยังดังราวไม่มีวันที่มันจะหยุด ดวงตาสีทองสั่นรัวรินในขณะที่จับจ้องมองรอบกายด้วยความหวาดกลัวคล้ายกับนกน้อยที่ตกจากรัง

'เก็นจัง เธอเป็นของฉัน~ ของฉันคนเดียว'

'เก็นจัง นี่เธอกล้าหันหลังให้ฉันงั้นหรอ?'

'เก็นจัง'

เสียงของชายที่ได้ชื่อว่าเป็นนภาสีนวลแสนโลภมากนั้นทำให้เขารู้สึกราวกำลังจะถูกตัดสินให้ตาย ภาพมือของใครสักคนปรากฎมาท่ามกลางความมือมิด มือแกร่งนั้นสัมผัสร่างกายของเก็นคิชิอย่างเบามือคล้ายกับเขาเป็นตุ๊กตาเคลือบเงาที่ไม่อยากให้มีรอยขีดขวดบนเรือนร่างนี้

แต่มือคู่นั้นกลับค่อยๆเลื่อนขึ้นมาสัมผัสลำคอนวลนี้อย่างแผ่วเบา ก่อนที่จะออกแรงกดจนทำให้ร่างเล็กนั้นรู้สึกทรมาณราวกับกำลังจะขาดอากาศหายใจ หยาดน้ำสีใสไหลลงมา ริมฝีปากพยายามเอ่ยคำอ้อนวอนไว้ชีวิตแต่กลับรู้สึกจุกที่หน้าท้องอย่างแรงราวถูกกระแทกหรือถูกต่อย

ท่านเบียคุรัน...อย่า...ได้โปรด...

'นี่เธอกล้าขัดประสงค์ของพระเจ้าอย่างฉันหรอเก็นจัง?'

ผม....ผม....

'ใครเป็นเจ้านายของเธอ เก็นจัง?'

...ท่านเบียคุรัน...

'ดี จำฉันไว้ ฉันจะไปเอาตัวเธอคืนมา เก็นจัง'

'เธอเป็นของฉัน'

.......

"เด็กน้อย? เจ้าเป็นอะไรไปหรือ?"

เสียงที่แสนออ่อนโยนดังขึ้นมาท่ามกลางบรรยากาศในฝันที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว แสงสว่างปรากฎก่อนที่ดวงตาสีทองจะเปิดขึ้นมามองรอบกายที่ตอนนี้เขาดูเหมือนจะมาอยู่ในห้องทำงานของวายุแห่งวองโกเล่พรีโม่เสียแล้ว

ความชื้นที่ดวงตานั้นเป็นสัญญาณบอกว่าเมื่อครู่เขานั้นได้ฝันร้าย...

"เจ้าฝันร้ายยังหรือ? ข้าอยู่ตรงนี้แล้วเด็กน้อยของเขา"

มือแกร่งลูบเรือนผมสีเข้มอย่างเบามือคล้ายปลอบเด็กน้อยที่กำลังนั่งพิงเขาอยู่บนตัก มือแกร่งอีกข้างกำลังเขียนเอกสารต่างๆให้กับนายเหนือหัว ใบหน้าเล็กขยับซุกลงที่แผ่นอกกว้างของคนอายุมากกว่าก่อนที่จะพยายามข่มตาหลับลงอีกครั้งโดยที่ยังคงมีความสงสัยบางอย่างอยู่ในใจ

เขา...อยู่ฝั่งไหนกันแน่...?

ท่านเบียคุรัน...หรือ...เหล่าวองโกเล่?

เขา...เป็นหุ่นเชิดหรือเป็นมนุษย์ที่มีอิสระ?

แหวนมายากระดูก...นายพอจะให้คำตอบฉันได้หรือเปล่า?

รูปà¸à¸²à¸žà¸—ี่เกี่ยวข้อง
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 122 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

46 ความคิดเห็น

  1. #35 Sei-chan (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2563 / 23:04
    วองโกเล่ไม่ปลอดภัยแล้วค่ะ!!!
    #35
    0
  2. #10 Aquarrr (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 มีนาคม 2563 / 07:52

    เอิ่บ วองโกเล่อยู่ได้ได้แล้วค่ะน้อง น้องต้องหนี!!!! หนีไป!!!!!!!!
    ทุกคนจ้องจะงาบเก็นคิชิอะ คุณพ่อจีต้องปกป้องน้องนะ เพื่อนคุณพ่อดูน่ากลัวทุกคนเลยค่ะ

    ป.ล. นังเบียคุรัน เธอต้องการไรจากเก็นคิชิอี๊กก
    #10
    0
  3. #8 KAsu_w (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 มีนาคม 2563 / 23:14

    วองโกเล่ไม่ปลอดภัย!!! ออกห่างจากเก็นจังนะ! แล้วเบียตามมาถึงฝันเลยเรอะ จะร้องไห้แทนน้องแล้วนะ ปล่อยน้องงง แงงงงงงง
    #8
    0