[Fic Reborn / KHR] Tempo Inverso เรื่องราวในอดีตกาล [Yaoi]

ตอนที่ 2 : #TempoInverso II

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 836
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 136 ครั้ง
    23 มี.ค. 63

Tempo Inverso เรื่องราวในอดีตกาล

II

รูปà¸à¸²à¸žà¸—ี่เกี่ยวข้อง

ร่างเล็กบนเตียงค่อยๆขยับตัวคล้ายเป็นสัญญาณว่าสติของเด็กชายกลับมาแล้ว

ดวงตาสีทองเปิดขึ้นมามองรอบกายอย่างไม่คุ้นชิน เตียงนุ่มพร้อมกับรอบห้องที่ถูกตกแต่งอย่างดีราวกับอยู่ในราชวงศ์นั้นทำให้คิ้วกลมขมวดขึ้นหากัน สายตากวาดมองร่างของตน จากตอนแรกที่เต็มไปด้วยคราบฝุ่นและสิ่งสกปรกแต่ตอนนี้กลับสะอาดราวเด็กที่ถูกดูแลอย่างดี

เสื้อเชิ้ตสีขาวนวล...โบว์หูกระต่ายสีน้ำเงิน...กางเกงเอี้ยมขาสั้นสีดำ...

นั้นคือสิ่งที่เก็นคิชิสวมใส่ซึ่งแตกต่างจากก่อนหน้านี้ที่เป็นเพียงเสื้อผ้าเก่าๆซอมซ่อราวเด็กที่ถูกปล่อยให้ไม่มีหัวนอนปลายเท้า

"เจ้าตื่นแล้วงั้นหรือ?"

เสียงเปิดประตูห้องที่มาพร้อมร่างสูงโปร่งของชายผมแดงประกายนั้นเรียกจิตสังหารจากเด็กตัวเล็กที่กำลังงุรงงกับเหตุการณ์ได้อย่างดี ดวงตาคู่กลมหรี่ลงในขณะที่เส้นผมขยับไปตามแรงอาฆาตที่ถูกแผ่ออกมา แต่นั้นกลับไม่ทำให้รอยยิ้มอ่อนโยนจางหายไปจากใบหน้าคมได้รูปนั้น

"ใจเย็นสิเด็กน้อยของข้า ข้าแค่พาเจ้ามาอยู่ที่นี่ชั่วคราวแค่นั้น"

ขายาวก้าวมานั่งที่เก้าอี้ข้างเตียงของเด็กน้อย เก็นคิชิคิดที่จะขยับหนีแต่รู้สึกปวดล้าร่างกายจึงไม่สามารถที่จะขยับหนีคนอายุมากกว่าได้ มือแกร่งถูกยกขึ้นมาลูบศีรษะเล็กนั้นอย่างแผ่วเบาคล้ายปลอบขวัญนั้นทำให้เด็กชายเริ่มรู้สึกสงบมากขึ้นจากตอนแรกที่เหมือนพร้อมจะฆ่าคนตัวสูงกว่าได้ตลอดเวลา

"เจ้าชื่ออะไรหรือเด็กน้อย?"

"เก็นคิชิ..."

คิ้วสีแดงเลิกขึ้นเมื่อได้ยินสิ่งที่อีกฝ่ายพูด ชื่อที่แสนแปลกหูคนตะวันตกอย่างเขานั้นทำให้พอเข้าใจได้ว่าเด็กตรงหน้าอาจเป็นลูกหลานของใครสักคนที่มาจากฝั่งตะวันออก ปลายนิ้วยาวลูบไล่ไปตามเส้นผมสีนิลอย่างเบามือ

"งั้นหรือ ข้าชื่อจี ที่นี่จะเป็นบ้านของเจ้าชั่วคราว แต่ถ้าเจ้าชอบที่นี่ เจ้าก็สามารถอยู่ได้ตลอด...หากเจ้าไม่ชอบข้าจะหาคนที่มีความสามารถมากพอมารับเลี้ยงเจ้าไปนะเด็กน้อยของข้า..."

ดวงตาสีทองจับจ้องมองคนตรงหน้าอย่างไม่ไว้ใจนักพลางเลื่อนสายตากวาดมองคนตรงหน้าด้วยความสงสัย เหตุใดใบหน้าถึงได้คล้ายกับวายุแห่งวองโกเล่เดชิโม่นาม โกคุเดระ ฮายาโตะ กัน? มันช่างดูราวกับเป็นญาติกัน แต่คนตรงหน้านั้นมีความสุขุมรอบคอบมากเสียกว่าเด็กที่ปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม...

"ในเมื่อข้าเป็นคนที่พาเจ้ามา...และข้ารู้สึกเอ็นดูเจ้าเหลือเกิน เจ้าเรียกข้าว่าพ่อได้หรือไม่?"

คิ้วกลมสีเข้มขมวดเข้าหากันเมื่อได้ยินคำพูดของอีกฝ่ายแต่เมื่อจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีทับทิมประกายก็เจอแต่ความอ่อนโยนที่ดูนุ่มลึกคล้ายสายลมที่ปลอบประโลมจิตใจผู้คนใบแบบของตัวเอง ซึ่งนั้นไม่มีความหลอกลวงซ่อนอยู่เลยทำให้เก็นคิชิรู้สึกประหลาดใจ...

แต่แววตานี้ช่างคล้ายกับแววตาที่เบียคุรันเคยมองเขา...

มือแกร่งถูกยื่นมาคล้ายให้เขาวางมือที่แสนเล็กนี้ลงไป

มันอาจจะดูเหมือนเชื่อคนง่ายไปเสียหน่อย แต่สัญชาตญาณที่ไม่ได้กู่ร้องว่าอีกฝ่ายอันตรายอีกทั้งดวงตาสีแดงเพลิงประกายนั้นกลับดึงให้เขารู้สึกว่าอีกฝ่ายช่างดูคล้ายอดีตนายเหนือหัวของตน...

ได้โปรด...ช่วยมอบความหมายของคำว่าชีวิตให้ได้รับรู้อีกครั้งที...

"...ครับพ่อ"

มือเล็กถูกยื่นให้ก่อนที่ร่างกายแสนบอบบางจะถูกอ้อมแขนแกร่งโอบอุ่มเอาไว้ด้วยความเบามือ ชายหนุ่มผู้เป็นผู้พิทักษ์วายุแห่งวองโกเล่ส่งเสียงหัวเราะในลำคออย่างนึกเอ็นดู แม้เด็กในอ้อมแขนจะไม่แสดงอารมณ์ผ่านสีหน้ามากนักแต่กลับช่างเป็นเด็กดีเสียจนรู้สึกชอบเสียไม่ได้

ดวงตาสีทองกวาดมองทางเดินด้วยความสงสัยว่าคนที่อุ้มตนอยู่เป็นใครกันถึงมีปราสาทอยู่ได้หรูเพียงนี้...

มือแกร่งเปิดประตูบานใหญ่อย่างเชื่องช้า เสียงพูดคุยของเหล่าชายหนุ่มที่อยู่ในห้องนั้นให้ให้ริมฝีปากของจียกขึ้นแต่ดวงตาสีทองของเด็กในอ้อมแขนแกร่งกลับเบิกกว้างคล้ายตกใจ

เพราะเหล่าคนที่นั่งรวมอยู่ในโต๊ะอาหารรูปร่างยาวช่างดูคล้ายวองโกเล่เดชิโม่ที่ตนเคยรู้จักทั้งสิ้น ทุกสายตาหันมาจับจ้องมองเขาแต่นั้นกลับไม่มีจิตสังหารอยู่เลย ชายหนุ่มผมสีเขียวที่มีรูปสายฟ้าใต้ตาเอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัยเช่นเดียวกัยชายผมสีคราม

"จี เจ้าไปเอาเด็กคนนั้นมาจากที่ใดกัน?"

"นุฟุฟุ ไปเผลอว่าไข่ทิ้งไว้ที่ใดมาหรือจี?"

ดวงตาสีแดงเพลิงเป็นประกายความหงุดหงิดที่ได้ยินสหายของตนพูดเช่นนั้นแต่ก็ไม่ได้เอ่ยสิ่งใดตอบกลับไปเพียงแค่เดินไปนั่งที่เจ้าอี้ประจำตัวของตนแล้ววางเด็กชายลงนั่งบนตักแกร่ง

"เด็กคนนี้...? ข้าสัมผัสได้ว่าเด็กคนนี้ไม่อันตรายหรอก"

เสียงทุ้มนุ่มแสนอ่อนโยนดังมาจากร่างของชายเรือนผมสีทองสว่างที่นั่งอยู่บริเวณหัวโต๊ะ ดวงตาสีส้มประกายคล้ายเปลวไฟจับจ้องมาที่เก็นคิชิจนร่างเล็กรู้สึกไม่คุ้นชินนัก กลิ่นอายความอ่อนโยนและความน่าเกรงขามผสมกันอย่างลงตัวเจ้ากับใบหน้าที่ดูคล้ายวองโกเล่เดชิโม่

"ข้าเก็บเด็กคนนี้มาได้จากตรอกข้างทางของเมื่อคืนหนา ข้าเห็นว่าเด็กคนนี้มีแววเลยพามาด้วย"

"...."

เด็กชายตัวเล็กพยายามซุกใบหน้ากับแผ่นอกแกร่งอย่างรู้สึกไม่คุ้นชินนั้นเรียกสายตาเอ็นดูจากเหล่าสมาชิกหลักของวองโกเล่พรีโม่ได้เป็นอย่างดี

"เด็กคนนี้ชื่อเก็นคิชิหนา"

ชายหนุ่มในชุดทรงญี่ปุ่นเลิกคิ้วเมื่อได้ยินชื่อที่แสนคุ้นหู ความหมายของชื่อเด็กชายตัวน้อยลอยเข้ามาในโสตประสาทความคิดของผู้พิทักษ์พิรุณ 'อัศวินผี' นั้นคือความหมายชื่อของเด็กคนนี้ ใครกันที่ตั้งชื่อแบบนี้?...

"เก็นคิชิ คนนี้จีอ็อตโต เป็นคนดูแลของที่นี่ทำตัวเป็นเด็กดีของเขาด้วยหนา"

ดวงตาสีทองไร้อารมณ์เงยขึ้นมามองคนที่กำลังส่งยิ้มอ่อนโยนอยู่แล้วพยักหน้ารับอย่างเชื่องช้า

การแนะนำตัวราวเป็นครอบครัวกันผ่านพ้นไปอย่างเชื่องช้า ริมฝีปากเล็กค่อยๆเปิดออกเพื่อทานอาหารที่ถูกป้อนอย่างเชื่องช้าในขณะที่สมองของเขากำลังประมวลผลบางอย่างที่เขาเริ่มเข้าใจแล้ว...ดวงตาสีทองกวาดสายตามองความวุ่นวายเล็กๆในห้องนี้...ร่างกายของเขาเริ่มหายปวดล้าเสียแล้ว...

ที่นี่คืออดีตเมื่อสี่ร้อยปีก่อนนับจากยุคของเขา...และคนที่อยู่ตรงหน้าของเขาคือเหล่าวองโกเล่รุ่นที่หนึ่ง...ราวกับถูกส่งตัวมาในยุคที่เป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมด...

และแหวนกระดูกมายาในยุคนี้อยู่ที่ใดกัน...?

เมื่อช่วงเวลาอาหารผ่านไป ร่างเล็กของเด็กชายถูกปล่อยลงมายืนบนพื้นไม้ที่ถูกปูด้วยพรมอย่างดี ดวงตาสีทองหรี่ลงมองทุกคนในห้องอย่างไร้อารมณ์ในขณะที่พยายามเดินออกไปในจังหวะที่ทุกคนไม่ได้สังเกตุเห็น ม่านมายาพยายามปกปิดตัวตนเอาไว้ไม่ให้ใครมองเห็นถึงแม้ว่ามันจะไม่ได้แข็งแกร่งเหมือนเมื่อก่อนก็ตาม

ที่นี่กว้างจริงๆเลยแหะ...

ขาเล็กพยายามพาร่างของตนเดินไปให้ทั่วราวกับกำลังพยายามจดจำทุกสิ่งเอาไว้...

โดยไม่รู้ว่ามีใครสักคนที่เดินตามหลังตนไปตลอด...

"เจ้าจักไปที่ใด"

เสียงที่ดูไร้อารมณ์แต่แฝงความมั่นใจในตัวเองทำให้เด็กชายที่กำลังซ่อนตัวอยู่ในม่านมายาสะดุ้งแล้วหันไปมอง สงสัยด้วยความที่เป็นเด็กจึงทำให้ประสาทสัมผัสของเขาอ่อนลงไปด้วย ดวงตากลมสีทองหรี่ลงเมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยของผู้พิทักษ์เมฆาแห่งวองโกเล่พรีโม่

"ข้าจักไปที่ใดก็เรื่องของข้า"

เสียงเล็กเอ่ยตามกลับไปก่อนที่จะพยายามเดินหนีอีกฝ่ายไป แต่ว่ามือแกร่งนั้นกลับคว้าเอาร่างเล็กของเด็กชายขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนอย่างง่ายดาย สัมผัสเย็นเฉียบของกุญแจมือโลหะทำให้เก็นคิชิเบิกตากว้างเมื่อข้อมือเล็กของเขาถูกสวมด้วยกุญแจมือคล้ายนักโทษ ทำให้ดวงตาสีทองเบิกกว้างในขณะที่หันกลับไปสบกับดวงเนตรคู่คมสีคราม

มือแกร่งนั้นกระชับอ้อมแขนให้มากกว่าเดิมคล้ายไม่มีท่าทีจะปล่อยอีกฝ่าย

"ปล่อยข้า!"

"แบบนั้นคงไม่ได้หรอกเด็กน้อย"

คิ้วกล้มขมวดเข้าหากันอย่างไม่พอใจ เพราะรู้ว่าต่อให้ดิ้นแค่ไหนก็ไม่มีทางหลุดพ้นจากแขนแกร่งเลยจำใจยู่นิ่งๆเมื่อฝ่ายเริ่มเดินกลับคล้ายพาเขาไปส่งให้ผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อบุญธรมมของตน

"ที่หลังอย่าปล่อยเด็กเดินเพ่นพ่าน จี"

"โทษที...เด็กคนนี้ดูท่าจะใช้ภาพมายาได้เหนื่อยหน่อยหนา"

มือแกร่งของชายที่ได้ชื่อว่าเป็นผู้พิทักษ์วายุรับร่างของเด็กชายมาไว้ในอ้อมแขนเหมือนเดิม ดวงตาสีทองประกายขึ้นมาอย่างไม่พอใจเมื่อกุญแจมือโลหะถูกนำออกไปจากข้อมือเล็กของเขาแล้ว จิตสังหารอ่อนๆปรากฎออกมาจากตัวของเก็นคิชินั้นพอทำให้ทุกคนรู้ว่าเด็กคนนี้คงไม่ถูกกับอลาวดี้เป็นแน่แท้

อลาวดี้หรือผู้พิทักษ์แห่งเมฆาถูกเก็นคิชิหมายหัวไว้ว่าสักวันต้องเอาชนะให้ได้

"ให้เขามาอยู่กับกระผมก่อนจะดีไหมขอรับท่านจี?"

เสียงอ่อนนุ่มแสนสุภาพเอ่ยดังมาพร้อมร่างของผู้พิทักษ์พิรุณที่กำลังยกยิ้มแย้มอย่างอ่อนโยนราวเป็นสายฝนที่เย็นสบายออกมา จีหยุดนิ่งครุ่นคิดไปสักพักในขณะที่ค่อยๆส่งร่างของผู้ที่เป็นเช่นดังลูกชายให้กับสหายคนสนิท

"ข้าฝากเขาไว้ก่อนหนา ข้ามีงานที่ยังต้องทำอยู่"

"ได้สิขอรับ"

ดวงตาสีเข้มประกายความอบอุ่นจับจ้องมองเด็กชายที่อยู่นิ่งให้เขาอุ้มก่อนที่จะพาเดินไปตามทางพร้อมเสียงพูดคุยที่ดังเป็นระยะเนื่องจากชายนาม อาซาริ อุเก็ตสึ ไม่อยากให้บรรยากาศรอบกายดูเงียบเกินไปเสียจนน่าอึดอัด แต่ก็อดยอมรับไม่ได้ว่าเด็กในอ้อมแขนช่างดูเรียบร้อย...

ราวกับเป็นตุ๊กตาเคลือบกระเบื้องเงาชั้นดีน่าครอบครอง

ท่านจีก็เข้าใจไปเก็บเด็กมานะขอรับ...

ดวงตาคู่คมสีเข้มกวาดสายตามองร่างกายเล็กอย่างเชื่องช้า กรอบใบหน้าเล็กกลมที่ฉายแววความสวยสง่า ดวงเนตรคู่สวยสีทองดูล้ำค่าคล้ายอัญมณีเม็ดงามที่แตกร้าว ผิวสีนวลขาวช่างแตกต่างจากตอนแรกที่เขาได้เห็นเมื่อคืน...เด็กคนนี้ช่างดูน่าหลงไหลแม้จะอายุยังน้อย...

อันตรายเกินไป...

"ท่านเก็นคิชิสนใจดื่มน้ำชากับกระผมหรือไม่ขอรับ?"

"....สักหน่อยก็ดี"

อัตรายแต่ก็เป็นเด็กดีสินะขอรับ ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ~

รูปà¸à¸²à¸žà¸—ี่เกี่ยวข้อง
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 136 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

46 ความคิดเห็น

  1. #30 pam005 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 22:42
    ยิ้มกรุ้มกริ่มมากคร่าาาาา~
    #30
    0
  2. #7 Aquarrr (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 มีนาคม 2563 / 07:48
    เก็นคิชิคะ น่ารักมากค่ะไอต้าว ไรท์บรรยายจนนี่หลงตามอะ 5555555555555555
    #7
    0
  3. #6 nameicu (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 มีนาคม 2563 / 07:28
    ไรท์หนีมาเปิดเรื่องใหม่อีกแล้วเรื่องเก่ายังไม่จบนะ น้องน่ารักจังงงงงง มองไปทางใดก็เห็นแต่หมีทั้งนั้น
    #6
    0
  4. #5 Lactasoy (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 มีนาคม 2563 / 00:05
    ข้าเห็นคุกอยู่ร่ำไร
    #5
    0
  5. #4 Go-die (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 มีนาคม 2563 / 23:51
    แค่กๆ แค่ก ค-คุกๆๆๆๆๆๆ
    #4
    0