[Fic Reborn / KHR] Tempo Inverso เรื่องราวในอดีตกาล [Yaoi]

ตอนที่ 1 : #TempoInverso I

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 960
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 125 ครั้ง
    23 มี.ค. 63

Tempo Inverso เรื่องราวในอดีตกาล

I

[วันที่อัพ : 22/03/2020]

[วันที่แก้คำผิด : 23/03/2020]

รูปà¸à¸²à¸žà¸—ี่เกี่ยวข้อง

รากดอกเบลธาตุเมฆาเติบโตอยู่ในร่างกายของเก็นคิชิ

ดวงตาสีทองไร้ประกายของเขาสั่นรัวริน เขาพยายามอย่างหนักที่จะเหลือบไปมองใบหน้าของชายผู้เป็นดังเจ้าชีวิตและนายเหนือหัวของตน รอยยิ้มบนริมฝีปากคมได้รูปนั้นทำให้อัศวินมายารู้สึกคล้ายกับตัวเองเป็นดังเช่นหุ่นเชิดที่ไร้ประโยชน์ต้องถูกทิ้ง...

แต่ในขณะที่กำลังจะสิ้นชีพอย่างเชื่องช้า...

ภาพในวันที่ถูกช่วยชีวิตกลับปรากฎในโสตประสาทของเขา...

รอยยิ้มแสนอ่อนโยนที่มาพร้อมมือที่ถูกยื่นมา ดวงเนตรสีโอปอลประกายล้ำค่านั้นมองเขาอย่างสงสารเมื่อเห็นร่างกายที่ปกคลุมไปด้วยผ้าพันแผล ความสิ้นหวังกำลังถูกเติมเต็มด้วยความหวังอีกครั้ง...

ร่างกายที่ตายอย่างช้าๆถูกช่วยเอาไว้โดยชายที่ชื่อว่าเบียคุรัน

และชายคนนั้นก็เป็นคนเดียวกันกลับคนที่สั่งให้ฆ่าเขา...

"หึ...."

รอยยิ้มปรากฎบนใบหน้าเรียวได้รูปที่ประดับรอยแผลเป็นจากการถูกเย็บ ดวงตาปิดลงอย่างเชื่องช้าเพื่อปกปิดความเศร้าของการถูกทรยศหักหลังครั้งที่สองเอาไว้...รากของบุบผาเริ่มงอกบานขึ้นจนสุดท้ายก็ระเบิดออกสะบั้นดับลมหายใจของชายที่ได้ชื่อว่าเป็นนักดาบที่เก่งอีกคนแห่งยุค

ความเจ็บปวดทรมาณจากการระเบิดที่เกิดในร่างกายนั้นดับลมหายใจของเขาไปพร้อมเสียงกรีดร้อง...

ในที่สุดก็ได้จบชีวิตลงในฐานะข้ารับใช้ที่ภักดีต่อพระผู้เป็นเจ้า...

ความรู้สึกคล้ายกับร่างกายถูกโยนไปมาในอากาศทำให้เก็นคิชิอยากกระอักเลือดออกมาทั้งที่ชีวิตของเขาควรดับสิ้น การมองเห็นมืดบอดราวถูกใครบางคนปิดตาเอาไว้ กลิ่นคาวโลหิตและเสียงกรีดร้องลอยเข้ามาในโสตประสาทจนอยากอาเจียน เสียงที่แสบแก้วหูยังคงหลอกหลอนเขา

สัญญาระหว่างนรก

"จิตวิญญาณที่ตกลงสู่นรก จะแข็งแกร่งที่สุดในโลก"

เฮลริงค์มายากระดูกที่เขาเคยสวมใส่มันคงอาจกำลังเรียกร้องให้เขากลายเป็นหนึ่งในดวงวิญญาณที่อยู่ในแหวน แต่หากว่าความรู้สึกหนึ่งที่ยังค้างอยู่ในใจกลับทำให้ริมฝีปากที่ควรจะไม่มีแรงขยับใดๆเอ่ยถามด้วยเสียงที่เบาบางคล้ายสามารถจางหายได้ตลอดเวลา

"ฉ-ฉันสามารถ...ข-แข็งแกร่งได้มากกว่านี้ไหม?..."

เขาอ่อนแอเกินไปแล้ว...

"เจ้าปรารถนาความแข็งแกร่งงั้นหรือ? สิ่งใดคือความปรารถนาที่แท้จริงของเจ้านายแห่งข้า"

เสียงทุ้มแสนน่ากลัวเอ่ยออกมาอยู่บริเวณข้างใบหูของเก็นคิชิ สัมผัสที่ใบหน้าของเขานั้นแข็งราวกับกระดูกแต่เรียวนิ้วนั้นลูบไปมาตามสันคางเรียวของเขาราวมัจจุราชที่พร้อมดึงวิญญาณให้จมลงสู่ห้วงนรกที่แสนทรมาณ

ความปรารถนาที่แท้จริง?...

ใช่อยู่ที่เขาตัดสินใจทำสัญญาระหว่างนรกนี้ก็เพื่อความแข็งแกร่งที่จะปกป้องชายผู้เป็นดังนายเหนือหัว แต่ในวันนี้เขากลับถูกหักหลังราวเป็นเพียงก้อนกรวดในสายตาของเขา...ความรู้สึกปวดหนึบที่ทรวงอกนั้นยากเกินจะอธิบายมันออกมาเสียเหลือเกิน...เขาอยากที่จะทำให้อีกฝ่ายเห็นคุณค่ามากกว่านี้...

"เจ้าต้องการความเป็นอิสระหรือไม่?"

อิสระ?....อิสระคืออะไร?...

หุ่นเชิดที่ไร้ชีวิตเช่นเขาน่ะหรอเหมาะที่จะได้รับคำว่าอิสระ?

"หึหึหึ ช่างน่ารักเสียจริงนายแห่งข้า จากนี้จงตามหาข้าให้เจออีกครั้งและข้าจะคอยมอบพลังให้เจ้าตามที่ต้องการ"

ความรู้สึกเย็นเยือกแทรกเข้ามาในร่างกายจนอยากส่งเสียงกรีดร้องคล้ายกำลังถูกแช่แข็ง ริมฝีปากไร้เสียงใดที่จะสามารถเอ่ยออกมาได้แต่เมื่อความรู้สึกนั้นเริ่มจางหายเขากลับรู้สึกปวดหัวราวโดนของของแข็งทุบศรีษะอย่างแรง...และสุดท้ายดวงตาที่ปิดก็เริ่มค่อยๆเปิดขึ้นมามองรอบกาย...

กลิ่นอายบรรยากาศยามราตรีที่คุ้นเคยของประเทศอิตาลี?...

แต่ทุกอย่างกลับดูเก่าแก่ไม่เหมือนกับในยุคของเขา...

ร่างกายเล็กที่นอนอยู่บนพื้นเย็นเฉียบเริ่มขยับ ตอนนี้เก็นคิชิอยู่ในตรอกที่คล้ายที่สำหรับเป็นทิ้งขยะไร้ประโยชน์ ดวงตาสีทองไร้ประกายอารมณ์ก้มลงมองร่างกายของเขาที่ถูกย่อขนาดลงจนเหลือเพียงร่างของเด็กอายุเพียงแปดขวบในชุดเสื้อเชิดและเสื้อคลุมมอมแมมเก่าไร้การดูแล

"ที่นี่...ที่ไหนกัน?..."

สองขาเล็กพยายามพาร่างกายที่แสนบอบบางนี้เดินไปเพื่อหาคนที่จะมาช่วยตน ร่างกายเล็กนี้ช่างไร้เรี่ยวแรงเสียเหลือเกินเมื่อเทียบกับร่างของเขาก่อนหน้านี้ ใช่อยู่ที่ยังรู้สึกงุนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้นแต่ว่า...สิ่งที่ควรทำมากที่สุดคือ...

ตามหาแหวนมายากระดูกให้เจอ

ร่างของเด็กน้อยช่างอ่อนล้าเหลือเกิน ความรู้สึกเจ็บปวดยังคงค้างอยู่ราวกับกำลังย้ำเตือนว่าสิ่งที่ตนกำลังเห็นตอนนี้นั้นเป็นของจริงมิใช่ภาพมายาที่ถูกสร้างขึ้นมา

!!!

เสียงปืนที่ดังขึ้นมาทำให้สัญชาตญาณนักฆ่ากู่ร้อง นั้นไม่ใช่ทางเลือกที่ดีนักที่จะเดินไปในทิศทางนั้น แต่ไม่รู้อะไรถึงทำให้สองขาเล็กนั้นเดินไปตามเสียงด้วยท่าทีคล้ายสามารถล้มลงได้ตลอดเวลา...

ดวงตาสีทองไร้ประกายจับจ้องมองชายร่างสูงที่มีเรือนผมสีแดงสว่างโดดเด่น กลิ่นคาวเลือดและควันของซิการ์ทำให้เด็กชายรู้สึกมึนหัวจนเผลอเซจะล้มจากบริเวณที่ซ่อนของตน ปลายกระบอกปืนถูกหันมาหาเขาอย่างรวดเร็วนั้นทำให้จิตสังหารของเด็กชายที่เคยได้ชื่อว่าอัศวินมายาเผยออกมาคล้ายขู่ขวัญ

"เด็กงั้นหรือ?..."

เสียงทุ้มของชายคนนั้นเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบาก่อนมือแกร่งนั้นจะเก็บปืนคู่กายไปพร้อมกับเหยียบซิการ์ที่กำลังสูบเพื่อดับมัน ร่างกายสูงโปร่งนั้นเดินมาทางทิศทางที่เก็นคิชิซ่อนตัวอยู่ ม่านหมอกเริ่มก่อตัวคล้ายพลังของภาพมายากำลังพยายามที่จะปกปิดร่างของเด็กชายที่อ่อนแอไว้ แต่ด้วยความที่ร่างนี้ยังไม่คุ้นชินกับพลังเลยทำให้ไม่สามารถควบคุมมันได้

"ไม่ต้องกลัวข้าหรอกเด็กน้อย...มาหาข้าสิ"

ความอ่อนโยนที่แฝงในน้ำเสียงทำให้สองขาเล็กที่ไร้รองเท้าเดินออกมาหาด้วยความหวาดกลัว...

"เจ้ามีบ้านหรือไม่? ข้าสามารถไปส่งเข้าได้หนา"

"...ข้าไม่มีบ้าน ข้าอยู่ตัวคนเดียว"

เสียงเล็กเอ่ยตอบกลับไปในขณะที่มือแกร่งถูกยื่นมาให้พร้อมกับร่างสูงโปร่งที่ย่อตัวลงมานั่งคุกเข่าตรงหน้าของเด็กน้อย แสงจากดวงจันทราส่องสว่างจนในที่สุดเก็นคิชิก็สามารถมองเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายได้ชัดเจน

กรอบใบหน้าคมได้รูปที่แสนคุ้นเคย ทรงผมสีแดงประกายสว่างเช่นเดียวกับสีดวงตาฉายแววความอ่อนโยน รอยยิ้มที่เป็นมิตรช่างแตกต่างจากมือคู่นั้นที่พึ่งคร่าชีวิตคนมา รอยสักบนแก้มนั้นช่างดูคล้ายกับเปลวเพลิงที่เผาไหม้เผ่าชีวิตผู้คนที่มาก้าวกายแฟมมิลี่

คนตรงหน้าเขาช่างคล้ายกับผู้พิทักษ์วายุแห่งวองโกเล่เดชิโม่เหลือเกิน...

"...เจ้าสนใจมาอยู่กับข้าก่อนไหม?"

ความอ่อนโยนคล้ายสายลมที่กำลังปลอบประโลมสายหมอกที่อ่อนแอทำให้รู้สึกผ่อนคลายไปชั่วขณะ...

แต่ยังไม่ทันจะได้เอ่ยตอบสิ่งใด ร่างของเด็กน้อยก็เซล้มแต่มือแกร่งนั้นกลับคว้าไว้ได้ทัน

"แย่เลย...เด็กคนนี้อ่อนแอเกินกว่าที่จะอยู่ในที่แบบนี้ได้ ใครกันช่างใจร้ายนำเด็กคนนี้มาปล่อยที่นี่?"

ชายหนุ่มค่อยๆอุ้มเด็กชายตัวน้อยขึ้นมาในอ้อมแขนของเขา ดวงตาสีอ่อนกวาดสายตามองศพที่นอนอยู่บนพื้นเย็นเยือกด้วยความขยะแขยง แม้จะสงสัยว่าทำไมเด็กตัวแค่นี้แต่จิตสังหารกลับรุนแรงจนเขาแอบหวั่นใจ แต่สุดท้ายก็ปัดความคิดนนั้นออกไปในขณะที่รองเท้าหนังชั้นดีเดินเหยียบย่ำร่างไร้วิญญาณกลับสู่ปราสาทของเหล่าวองโกเล่

บางทีเด็กคนนี้อาจเป็นกำลังสำคัญให้วองโกเล่แฟมมิลี่ได้...

แต่เขาจะดูแลเด็กคนนี้ได้ดีแค่ไหนกัน?

"เพราะเหตุใดเด็กคนหนึ่งถึงมีดวงตาที่ไร้อารมณ์ได้มากขนาดนี้?"

เสียงทุ้มเอ่ยออกมาอย่างนึกสงสัยยามที่ได้เห็นดวงตาคู่กลมสีทองที่ดูไร้ความรูสึก แม้ร่างกายจะอ่อนแอแต่กลับไม่มีแววตาประกายความเจ็บปวดอยู่เลยช่างดูคล้ายหุ่นเชิดที่รอใครสักคนมาบังคับให้ต้องแสดงอารมณ์เช่นไร มือแกร่งลูบเรือนผมสีเข้มที่ยาวของเด็กน้อยอย่างเบามือ...

"รู้สึกถูกชะตากับเด็กคนนี้แปลกๆ"

"จีอ็อตโต้คงไม่ว่าข้าที่นำเด็กคนนี้กลับแฟมมิลี่กระมั้ง?"

ชายหนุ่มส่งเสียงหัวเราะในลำคอเมื่อนึกถึงสีหน้าของเหล่าสหายของตนยามเขาพอเด็กคนนี้ไปแนะนำให้รู้จัก

ช่างวุ่นวายดีแท้

รูปà¸à¸²à¸žà¸—ี่เกี่ยวข้อง
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 125 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

46 ความคิดเห็น

  1. #3 Aquarrr (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 มีนาคม 2563 / 08:38

    เนื้อเรื่องน่าติดตามมากเลยค่ะ สนใจเรื่องนี้เต็มๆ T-T มันปริ่ม

    บรรยายดีมากเลยค่ะ แต่ยังมีคำผิดอยู่นิดหน่อยนะคะ อารมณ์ประมาณไรท์กดตัวอีกษรผิดเฉยๆ น่ะค่ะ5555
    #3
    1
    • #3-1 Aquarrr(จากตอนที่ 1)
      23 มีนาคม 2563 / 08:38
      *อักษร* 55555555555555
      #3-1
  2. #2 Jishou (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 มีนาคม 2563 / 07:41
    เหมือนจะมีรูปที่รองจากรูปมือเปื้อนเลทอดกับรูปด้านล่างสุดของเนื้อหานะคะ แต่ว่ารูปไม่ขึ้น
    #2
    0