[Fic KHR / Reborn] ผมคือพ่อบ้านประจำตัวเจ้าชายครับ [Yaoi] [OC/B & OC/Jill]

ตอนที่ 7 : บทที่ 7 พ่อบ้านกับงานเลี้ยงและของขวัญ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,265
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 227 ครั้ง
    12 ม.ค. 63

รูปà¸à¸²à¸žà¸—ี่เกี่ยวข้อง

"งานเลี้ยงกระชับความสัมพันธ์? อีกสี่ชั่วโมง? อีกแล้วงั้นหรอ?"

เบลเฟกอลเมื่อได้ยินรายงานจากสควอโล่ก็เบ้ปากทันที พึ่งผ่านศึกชิงแหวนมาเพียงไม่กี่วัน เขาเชื่อว่าในตอนนี้บอสคงอยู่ในอารมณ์ที่ไม่ชอบใจนักแถมยังโมโหร้ายอีกที่แพ้ให้กับซาวาดะ สึนะโยชิ ดวงเนตรใต้ม่านเรือนผมเบนสายตาไปมองโจชัวที่ตอนนี้กลับมาทำหน้าที่พ่อบ้านเช่นเดิม

"เออสิวะ เพราะงั้นไปเตรียมชุดไว้ด้วยละเจ้าพวกเด็กบ้า รวมถึงชุดของนายด้วยนะโจชัว"

"รับทราบครับ"

โจชัวเพียงขยับโค้งตัวเล็กน้อยเชิงรับรู้ถึงคำสั่งพลางเดินออกไปเพื่อจัดเตรียมชุดสูทที่เหมาะสมกับสองฝาแฝด แน่นอนว่ามันก็คือชุดสูทแบบธรรมดาสีดำที่ดูน่าสง่างามและเรียบหรู ราชิเอลมองแล้วยกยิ้มขึ้นมาอย่างชอบอกชอบใจราวกับถูกใจชุดสูทที่อีกคนนั้นเป็นคนจัดเตรียมไว้แล้วจึงดึงคอเสื้อของโจชัวลงมาแล้วประกบริมฝีปากอย่างแผ่วเบาคล้ายกับให้รางวัล ซึ่งโจชัวเพียงแค่ยิ้มรับสัมผัสนุ่มแล้วจึงผละออกมาอย่างเชื่องช้า

และหลังจากนั้นเหล่าวาเรียก็เตรียมตัวสำหรับการเดินทางไปยังงานเลี้ยงที่ถูกจัดขึ้นในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า แน่นอนว่าพวกเขามาก่อนเวลาพอสมควร ดวงเนตรสีไพรินใต้เลนส์แว่นตานั้นมองรอบห้องที่ใช้สำหรับจัดงานเลี้ยงในคืนนี้สักพักก่อนที่จะเดินตรงไปที่ห้องของวองโกเล่รุ่นที่เก้าเพื่อรายงานเรื่องการกระทำของซันซัสแล้วจึงรีบเดินออกมาเมื่อรับรู้ว่าเวลาตอนนี้ก็ถึงเวลาที่งานเลี้ยงได้เริ่มขึ้น

เสียงดนตรีบรรเลงอย่างเชื่องช้านั้นลอยเข้ามาในโสตประสาทสัมผัสของโจชัว เขามองไปยังลานเต้นรำที่มีหลายคู่ออกไปเต้นรำอย่างสง่างาม เขามองหาคนรักทั้งสองของตนก่อนที่จะเดินไปหาแล้วคุกเข่าลง มือแกร่งใต้ถุงมือสีขาวจับมือเรียวของราชิเอลขึ้นมาจุมพิตอย่างแผ่วเบาพร้อมคำเชิญชวนไปเต้นรำด้วยกัน

"ได้โปรดเต้นรำกับผมสักเพลงจะได้ไหมครับ?"

"แน่นอน"

และหลังจากนั้นทั้งสองคนเต้นรำไปด้วยกันกลางลานเต้นรำที่ถูกฉายแสง พวกเขาทั้งคู่นั้นดูราวเป็นคู่ที่เหมาะสมกันเป็นอย่างมากเมื่ออยู่ท่ามกลางแสงสว่างเป็นประกาย รอยยิ้มบนใบหน้าคมได้รูปนั้นชวนให้หญิงสาวรอบกายรู้สึกหลงไหลได้ไม่ยอกนักเพราะใบหน้าของโจชัวที่ดูหล่อเหลาสมชายชาตรีอยู่แล้ว

ร่างกายขยับไปตามเสียงดนตรีก่อนที่จะเปลี่ยนคู่เต้นรำของตน แน่นอนว่ามีหญิงสาวบางคนพยายามตีเนียนเพื่อได้เต้นรำกับโจชัวแต่ก็ถูดเบลเฟกอลที่แทรกตัวเข้ามาอย่างรวดเร็วคว้ามือของโจชัวไปอย่างทันที รอยยิ้มแสยะบนใบหน้าเรียวนั้นบ่งอกถึงความไม่พอใจของแฝดผู้น้องเป็นอย่างมากที่เขาเกทอบถูกแย่งคนรักไปต่อหน้าต่อตา

โจชัวเพียงส่งเสียงหัวเราะออกมาอย่างแผ่วเบาแล้วจึงขยับร่างกายพาเบลเฟกอลเต้นรำต่อไปอย่างเชื่องช้าโดยที่ระวังไม่ให้โดนบาดแผลที่อีกคนนั้นได้รับมากถึงแม้ว่าเบลเฟกอลจะมีแผลน้อยมากในตอนนี้ เบลเฟกอลเริ่มอารมณ์ดีขึ้นเมื่อโจชัวนั้นก้มลงมาหอมแก้มของตนในขณะที่กำลังเต้นรำกันอยู่

"ชิชิชิ เจ้าชายเกือบเชือดยัยพวกโสเภณีนั้นทิ้งซะแล้วนะ"

"เหมือนผมจะจำได้ว่าไม่เคยสอนให้องค์ชายเล็กพูดแบบนี้นะครับ"

เสียงทุ้มกระซิบข้างใบหูนวลของเบลเฟกอล ริมฝีปากปกร่งขบใบหูนั้นอย่างแผ่วเบาแล้วจึงผละออกมาเมื่อเห็นว่ามันเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงระรื่นเช่นเดียวกับใบหน้าเรียวได้รูปที่ขึ้นสีแดงสดราวกับกำลังเขินในสิ่งที่เขานั้นได้ทำลงไป โจชัวยกยิ้มกว้างก่อนที่จะแอบพาร่างของเบลเฟกอลเดินหนีมาจากบริเวณลานเต้นรำและปล่อยให้เบลเฟกอลเดินไปทานขนมและพูดคุยกับราชิเอล

มือแกร่งขยับหยิบไวน์สีทับทิมขึ้นมาจิบเล็กน้อยก่อนที่จะขมวดคิ้วแน่นเมื่อเขารับรู้ได้ว่ามีหญิงสาวคนหนึ่งมาโอบกอดเขาไว้จากด้านหลัง เธอมีเรือนผมสีน้ำตาลยาวที่ดูเข้ากับชุดเดรสสั้นสีแดงทับทิมเหมือนไวน์ในมือของเขา เบลเฟกอลกับราชิเอลเริ่มหันมามองอย่างไม่พอใจมากนักเมื่อเธอคนนั้นขยับมากอดแขนแกร่งของโจชัวเอาไว้

เธอคนนี้อันตราย...

โจชัวคิดในใจแล้วมองเมื่อเธอพยายามหว่านสเน่ห์ใส่เขาโดยที่ในจังหวะที่เขาจงใจเผลอเธอก็ใส่ยาพิษเข้ามาในไวน์ของเขา ซึ่งนั้นเป็นพิษที่ร่างกายของเขานั้นสามารถทนได้โดยไม่ตายแค่อาจจะแสบร้อนเพียงนิดเดียว ซึ่งเป็นโจชัวเองที่รั้งเธอเอาไว้ไม่ให้ไปไหนเมื่อมีเสียงประกาศว่าได้รับการบุกรุกอย่างกระทันหัน

คิดจะโจมตีตอนที่หน่วยลอบสังหารวาเรียอ่อนแอสินะ? คงเป็นพวกอาวุโสที่คิดจะยึดครองอำนาจของวาเรีย...

ช่างไม่เจียมตัวจริงๆเลยนะ...

ความวุ่นวายเกิดขึ้นอย่างทันทีเมื่อหลายคนได้ยินเสียงปืนลั่น แน่นอนว่าเบลเฟกอลกับราชิเอลก็รู้ตัวทันทีว่าผู้หญิงที่เข้ามาใกล้ชิดกับโจชัวมีจุดประสงค์ที่จะสังหารเขา แน่นอนว่าเขาก็สร้างภาพมายาปิดบังตัวตนของเขาแล้วปล่อยให้ฝาแฝดปีศาจที่เริ่มกระหายเลือดนั้นไล่จัดการผู้บุรุกทันที

ส่วนเขาก็เริ่มทรมาณหญิงสาวแสนสวยนี้เพื่อเอาข้อมูล...

หญิงสาวคนนั้นพยายามดิ้นรนหนีจากภาพมายาของเขาแต่ก็ไม่สามารถทำได้เลยยอมบอกข้อมูลทุกอย่างมาให้ได้ฟัง เธอถูกบังคับมาจากผู้อาวุโสบางท่านของวองโกเล่ที่รู้เรื่องราวคดีเปลเด็กและไม่ไว้วางใจซันซัสบอสของวาเรียจึงวางแผนที่จะสังหารในตอนที่ไม่มีผู้พิทักษ์คนไหนอยู่ที่วาเรีย แถมซ้ำร้ายก็คิดจะฆ่าผู้พิทักษ์วาเรียทั้งหมดในงานเลี้ยงนี้ด้วยเช่นกัน แต่พอถามว่าใครเป็นคนสั่งเธอกลับไม่รู้เพราะได้รับคำสั่งมาจากหัวหน้าของเธออีกทีหนึ่ง

ก็ว่าทำไมมันแปลกๆ...

และเขาก็เริ่มสังหารเธอคนนั้นทิ้งไปซะเพราะว่าเธอเป็นศัตรูกับวาเรียโดยเรียบร้อย เขามองเมื่อเห็นว่าวาเรียทั้งหลายทำงานได้อย่างรวดเร็วจึงยกยิ้มและเดินไปรายงานแก่วองโกเล่รุ่นที่เก้า ซึ่งพอทราบเรื่องก็รีบดำเนินการต่อไปโดยการเรียกประชุมผู้อาวุโสเพื่อหาคนที่สั่งการสร้างความวุ่นวายได้ขนาดนี้ แล้วจึงให้เขานั้นรีบพาผู้พิทักษ์วาเรียกลับปราสาทโดยเร็วเพราะว่าตอนนี้ได้รับรายงานมาว่าซันซัสพังห้องของเขาไปเรียบร้อยแล้ว

โดนมาม่อนบ่นเรื่องงบประมาณแน่ๆเลย...

"โจชัว...มีสิ่งนี้ส่งมาจาโบวีโน่ แฟมมิลี่...ในตอนที่เจ้านั้นได้ช่วยเด็กน้อยนามแรมโบ้เมื่อปีที่แล้ว..."

โจชัวเลิกคิ้วมองอย่างสงสัยแล้วเดินไปรับกล่องที่ถูกวางไว้บนโต๊ะของวองโกเล่รุ่นที่เก้า เขาอำพรางมันไว้ด้วยภาพมายาเพราะกันว่าสองฝาอฝดนั้นจะมาเกาะแกะเขาเมื่อเห็นว่ามันเป็นสิ่งที่น่าสนใจจนเขาสามารถรอดกลับไปนอนที่ห้องส่วนตัวของตนได้ มือแกร่งวางกล่องไว้บนโต๊ะทำงานของเขาก่อนที่จะเปิดมันออกเพื่อดู ในนั้นมีกล่องที่มีสองชั้นซึ่งในกล่องนั้นมีลูกกระสุนสีชมพูรูปร่างเหมือนมีหนามรอบตัวอยู่ประมาณชั้นละห้าลูก รวมเป็นเขาได้รับกระสุนนี้มาทั้งสิ้นสิบลูก

กระสุนของบาซูก้าทศวรรษ? ลูกระสุนที่จะสลับตัวมนุษย์ระหว่างปัจจุบันและอนาคตอีกสิบปีข้างหน้า...

ถ้าจำไม่ผิดละก็...ในตอนนี้ช่วงเวลาของโลกคู่ขนานอื่นกำลังพบเจอปัญหาของเบียคุรันที่กำลังทำลายโลกคู่ขนานอื่นๆ...

ถ้าเขาใช้มัน....เขาจะไปปรากฎตัวที่โลกคู่ขนานโลกไหนกัน?

เมื่อคิดได้เช่นนั้นก็รู้สึกสนใจเลยรีบไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดลำลองสำหรับไปไหนมาไหนก่อนเดินมายืนที่โต๊ะทำงานของตนแบบเดิม เขาเหลือบมองกระดาษที่แนบมากับกล่องพลางหยิบมันขึ้นมาอ่านเล็กน้อย

[มันถูกปรับปรุงให้สามารถไปอนาคตได้ประมาณ 30 นาที หวังว่าคุณจะชอบมัน ขอบคุณสำหรับเมื่อปีที่แล้วที่คุณพาคนของแฟมมิลี่เรามาส่งอย่างปลอดภัย]

ข้อความนั้นทำให้โจชัวยกยิ้มขึ้นมาเมื่อนึกถึงตอนที่เขานั้นช่วยพาเด็กน้อยในชุดวัวที่กำลังหลงทางอยู่ไปส่งที่แฟมมิลี่ของเจ้าตัว แล้วเมื่อรับรู้ว่ามันมีระยะการทำงานเพียงใดก็หยิบกระสุนขึ้นมาหนึ่งลูกและปล่อยให้มันตกลงไปที่เท้าของเขา...ควันสีชมพูปกคลุมร่างกายของโจชัวก่อนที่ร่างของเขาจะหายไปจากที่นั้น...

เหลือเพียงความว่างเปล่า...

รูปà¸à¸²à¸žà¸—ี่เกี่ยวข้อง
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 227 ครั้ง

71 ความคิดเห็น

  1. #39 Ralaza (@bacon1) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มกราคม 2563 / 16:32
    ว่างเปล่า?? แปลว่าอนาคตโจชัวตายหรอ? หรืออิริเอะเอาร่างอนาคตไปเก็บไว้?
    #39
    0
  2. #38 one outs (@oneouts) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มกราคม 2563 / 02:02
    รออออออ
    #38
    0
  3. #37 rores (@rores) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 23:15

    อะฮึก!ค้างงงงงงงงงงงง

    #37
    0
  4. #35 16092002 (@16092002) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 22:06
    ค้างอีกแล้ว
    #35
    0