[Fic KHR / Reborn] ผมคือพ่อบ้านประจำตัวเจ้าชายครับ [Yaoi] [OC/B & OC/Jill]

ตอนที่ 4 : บทที่ 4 พ่อบ้านกับศึกชิงแหวน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,914
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 315 ครั้ง
    28 ธ.ค. 62

รูปà¸à¸²à¸žà¸—ี่เกี่ยวข้อง

ในตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่วาเรียกำลังเดินทางไปยังประเทศญี่ปุ่น โจชัวที่ถูกรุ่นที่เก้าสั่งให้ยกเลิกสถานะพ่อบ้านชั่วคราวกำลังนั่งอยู่บนเครื่องบินส่วนตัวของวาเรีย ตัวของเขาสวมใส่เสื้อคอเต่าสีเทา กางเกงยีนส์เนื้อผ้าดีสำหรับผู้ชาย แว่นตาที่มักใส่ประจำตอนนี้ก็ยังคงอยู่ไม่ห่างกาย

แต่โจชัวกำลังรู้สึกอัดอัดอย่างแปลกประหลาด...

สาเหตุที่โจชัวอึดอัดเพราะว่าตามปกติแล้วเครื่องบินส่วนตัวแสนหรูนี้จะจัดให้ที่นั่งของแต่ละคนห่างกันมากพอที่จะสามารถนั่งได้อย่างสบาย แต่ในตอนนี้บนตักของเขากลับมีร่างของสองฝาแฝดวายุประจำวาเรียกำลังนั่งอยู่ นั้นจึงเป็นสาเหตุที่เขาต้องแยกนั่งห้องมาจากกลุ่มของสควอโล่...

"อื้อ..."

เสียงที่ดังออกมาจากลำคอของเบลเฟกอลนั้นเรียกสติของโจชัวได้เป็อย่างดี ดวงนัยน์เนตรคู่คมสีไพลินใต้เลนส์แว่นจับจ้องมองไปยังสองฝาแฝดที่กำลังพิงแผ่นอกของเขาคล้ายกำลังใช้เขาเป็นหมอนชั่วคราว โจชัวเพียงถอนหายใจออกมาอย่างแผ่วเบาแล้วสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อราชิเอลตื่นขึ้นมาพอดี ใบหน้าเรียวสวยราวถูกปั้นมาจากฝีมือของช่างปั้นมากฝีมือของราชิเอลขยับซุกไซร้ลำคอแกร่งของเขาคล้ายออดอ้อนจนต้องใช้มือดันออก

"จิลนายยังอายุไม่ถึง 18 นะ ฉันไม่อยากโดนลากตัวเข้าวินดิเช่หรอก"

ลักษณะการพูดที่เปลี่ยนไปเพราะถูกยกเลิกสถานะพ่อบ้านชั่วคราว เท่ากับตัวของเขานั้นมีอิศระในการทำสิ่งต่างๆที่ปกติเข้าไม่เคยได้ทำ ราชิเอลที่ได้ยินเช่นนั้นก็พองแก้มคล้ายกับคนที่กำลังไม่พอใจและง้องอนอย่างถึงที่สุด เบลเฟกอลสะลึมสะลือตื่นขึ้นมามองสองคนที่ดูกำลังจะทำสงครามทางสายตาก็หลุดหัวเราะออกมาอย่างแผ่วเบาและนั้นทำให้คนที่กำลังทะเลาะกันทางสายตายอมเลิกลากันไป

"ชิชิชิ ถ้าทำเงียบๆก็ไม่มีใครจับได้หรอกนะโจชัว"

"ยังไงก็ไม่ได้เด็ดขาด"

"งั้นแค่จูบได้ไหม?~"

ความดื้อดึงของราชิเอลทำให้โจชัวถอนหายใจออกมาอย่างแรง ความจริงความสัมพันของพวกเขาทั้งสามไม่ต่างจากคนรักมากนักด้วยความที่ต่างคนต่างมีความรู้สึกดีๆให้กันและกัน ตอนแรกโจชัวกังวลแทบตายว่าเบลเฟกอลกับราชิเอลจะมองหน้ากันไม่ติดเพราะหลงรักเขาเหมือนกันทั้งคู่ แต่สรุปคือทั้งคู่ไม่ได้ซีเรียสกับเรื่องนี้เสียเท่าไหร่มากนักเลยไม่มีการทะเลาะกันเกิดขึ้น แถมยินดีที่จะรักร่วมกัยสามคนอีกตังหาก

แบบนี้อุ่นใจได้ขึ้นมาหน่อยล่ะนะ...

"ก็ได้ๆครั้งนี้เท่านั้นนะ..."

ริมฝีปากคมได้รูปขยับบนเบียดริมฝีปากเรียวสวยของราชิเอล สัมผัสนุ่มนิ่มแสนเร้าร้อนเริ่มปลุกความกระหายของทั้งสองคนได้เป็นอย่างดี ริมฝีปากทั้งสองขบกันจนเปิดออกให้ได้เข้าไปสำรวจภายใน เรียวลิ้นของคนอายุมากกว่าเริ่มลุกล้ำเข้าไปในโพรงปากหวานของอีกคน อุณหภูมิร่างกายของราชิเอลเริ่มพุ่งสูงขึ้นอย่างกระทันหัน ใบหน้าเรียวสวยขึ้นสีแดงระรื่นอย่างไม่ปกปิด เรียวลิ้นของคนอายุน้อยกว่าพยายามตอบโต้อีกคนคล้ายอยากที่จะเป็นผู้คุมเกม แต่เมื่อเริ่มขาดอากาศหายใจก็ผละออกมาอย่างหมดแรงแทน

รสชาติหวานที่ติดอยู่ปลายลิ้นของโจชัวทำให้กระตุกรอยยิ้มมุมปากได้อย่างไม่ยากเย็นนัก เบลเฟกอลที่มองวิธีการจูบของโจชัวก็เกิดความอยากรู้อยากลองเช่นกันเลยขยับใบหน้าเข้าไปหาบ้าง ดวงนัยน์ตาคู่คมสีไพลินจับจ้องมองสักพักก่อนขยับไปประกบริมฝีปากเรียวเล็กของเบลเฟกอล มันไม่ใช่จูบที่เร้าร้อนเหมืนของราชิเอล แต่มันกลับค่อยเป็นค่อยไปไม่มีผู้ใดเป็นคนคุมเกมแห่งนี้ รสชาติหวานหอมทำให้เริ่มขยับเข้าหากันมากขึ้นกว่าเดิม ลำแขนของเบลเฟกอลเริ่มขยับโอบลำคอแกร่งเอาไว้คล้ายต้องการที่จะให้รสจูบแสนหวานนี้อยู่ต่อไปกับตนนานๆ แต่ก็ผละเมื่อโจชัวขยับริมฝีปากออกไปอย่างเชื่องช้า

รสจูบของราชิเอลเต็มไปด้วยความเร้าร้อนและกระหาย...ส่วนจูบของเบลเฟกอลมันคือจูบที่เต็มไปด้วยความอ่อนหวานที่สามารถกลายเป็นความบ้าคลั่งได้...ถ้าเขาไม่ยอมผละออกมากละก็...มันจะไม่จบที่แค่จูบกันอย่างเดียวเสียแล้ว...

"ชิชิชิ เจ้าชายชอบจูบจากโจชัว มันหอมหวานและน่าหลงไหล~"

"ฉันเองก็ชอบ มันเต็มไปด้วยความเร้าร้อนและน่าสัมผัส"

ทั้งสองแฝดพูดออกมาด้วยรอยยิ้มกว้าง โจชัวเพียงส่งยิ้มแห้งให้เท่านั้นเพราะว่าถ้าดูจากสถานะ เขาต้องเป็นผู้กระทำส่วนเบลเฟกอลกับราชิเอลคือผู้ถูกกระทำ เพราะงั้นในอนาคตถ้าเขานั้นต้องแต่งงานกับสองคนนี้แล้วเกิดดันต้องมีเหตุการณ์ที่เขาทั้งสามต้องมีอะไรกันละก็...ไม่อยากนึกภาพเสียเท่าไหร่เลย...

เตรียมตัวแห้งได้เลยล่ะนะ...

"ท่านเบลเฟกอล ท่านราชิเอล ท่านโจชัวค่ะ ถึงญี่ปุ่นแล้วครับ"

เสียงของลูกน้องหน่วยเลวี่อาธานเรียกให้ทั้งสามคน โจชัวส่งเสียงตอบไปในคณะที่ต้องหิ้วสองฝาแฝดที่ไม่ยอมลุกขึ้นจากตักของเขา เสียงโวยวายของสควอโล่นั้นทำให้สองฝาแฝดรู้สึกหงุดหงิดมากเป็นพิเศษ โจชัวเลยต้องพาทั้งสองคนไปสังหารนักฆ่าประจำท้องถิ่นตามงานอดิเรกของทั้งคู่เสียก่อนกลับไปยังโรงแรมของพวกเขา

และหลังจากนั้นทั้งสามคนก็พากันเดินเที่ยวเล่นไปในเมืองโดยหลีกเลี่ยงการปะทะกับทางฝั่งของคู่ต่อสู้อย่างถึงที่สุด ซึ่งนั้นเป็นการยากมาแต่ดีที่โจชัวได้สร้างภาพมายาเปลี่ยนร่างกายของพวกเขาจนดูกลมกลืนกับผู้คนรอบกายได้อย่างน่าเหลือเชื่อ และที่สำคัญโจชัวได้เจอกับรีบอร์นคนที่เป็นเหมือนเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันนานของเขาเสียด้วย

รีบอร์นคือนักฆ่าอันดับหนึ่งที่มีแต่คนรู้จัก...ส่วนเขาคือนักฆ่าอันดับหนึ่งที่อยู่ในเงามืดเคียงคู่กับรีบอร์น...

"ให้ตายสินะ..."

โจชัวกำลังแอบหงุดหงิดเมื่อตอนนี้เป็นเวลาตกเย็นพอสมควรแล้ว และเหมือนฝั่งวาเรียอย่างพวกเขาจะเริ่มการเครื่องไหวอย่างรวดเร็วเพื่อหมายจะรีบชิงแหวนวองโกเล่มาให้ได้ แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้ทางฝั่งของผู้ดูแลนอกแก๊งค์จะเข้ามาแจ้งรายงานต่างๆจากวองโกเล่รุ่นที่ 9 ซึ่งแน่นอนว่าตัวของโจชัวรู้ตัวดีอยู่แล้วว่าในร่างของโกล่ามอสก้าข้างกายของเขานั้นมีคนที่แสนคุ้นเคยอยู่ข้างในนั้น...

"ตามที่ได้บอกไปว่าผู้พิทักษ์แหวนที่เหมือนกันต้องมาดวลกันแล้ว"

"ฉันขอพูดอีกสักเรื่องที่ถูกเขียนเอาไว้ในเอกสารฉบับนี้ เบลเฟกอลกับราชิเอล พวกนายสองคนห้ามสลับตัวกันเด็ดขาดไม่ว่าจะกรณีใดก็ตาม อีกทั้ง...โจชัว...นายห้ามเข้าไปยุ่งวุ่นวายกับการตู่สู้ของเบลเฟกอลเด็ดขาด ฉันรู้ว่าในฐานะคนที่คอยอยู่ดูแลเบลเฟกอลมามันยากที่จะทนเมื่อต้องเห็นเบลเฟกอลบาดเจ็บและถ้านายเข้ามาวุ่นวายเมื่อไหร่ แหวนวายุของเบลเฟกอลจะถูกยึดและทางฝั่งของซาวาดะ สึนะโยชิเป็นเป็นคนชนะในศึกวายุไปโดยปริยาย"

โจชัวที่ได้ยินดังนั้นก็จิปากอย่างไม่พอใจเช่นเดียวกับราชิเอลที่แอบมุ่ยหน้า ดวงนัยน์ตาสีไพลินของโจชัวกวาดสายตามองไปยังกลุ่มของสึนะโยชิ เมื่อดวงนัยน์ตาสีน้ำตาลเปลือกไม้คู่กลมนั้นสบกับดวงตาของเขาก็สะดุ้งสุดแรงคล้ายกับว่ากำลังเจอกับปีศาจร้ายที่หลุดออกมาจากนรก ดวงตาสีนิลกลมโตของรีบอร์นมองโจชัวตาไม่กระพิบ ในขณะที่กำลังแยกย้ายกลับไปยังที่พักของตัวเอง รีบอร์นก็ส่งเสียงเรียกโจชัวเอาไว้

"หยุดก่อนโจชัว ฉันคิดว่าเราสองคนมีเรื่องที่จะต้องคุยส่วนตัวกันก่อนกลับเสียหน่อย"

โจชัวหันไปตามเสียงเรียกก่อนที่จะกระโดดลงไปจากหน้าผาที่ตนยืนอยู่ ดวงนัยน์ตาสองคู่ที่สบกันนั้นทำให้รู้สึกคุ้นเคยและไร้จิตสังหารคล้ายกับเวลาที่เพื่อนรักได้มาเจอกัน ริมฝีปากของทั้งคู่ยกยิ้มให้กันคล้ายคิดถึงในขณะที่รีบอร์นกระโดขึ้นบนบ่าของโจชัวและนั่งลงบนนั้น

"นายหายไปไหนมาโจชัว? ฉันวุ่นวายแทบตายในการตามหานาย 16 ปีที่หายไปมันนานมากเลยนะ"

"ฮ่าๆก็ขอโทษด้วยแล้วกันนะรีบอร์น ฉันมีเรื่องจะคุยเยอะแยะเหมือนกันนันแหละ หาร้านดื่มหน่อยไหม?"

โจชัวเพียงหัวเราะออกมาแล้วเดินไปตามทางที่ตนพอคุ้นเคยก่อนที่จะพากันไปนั่งดื่มที่บาร์แห่งหนึ่งซึ่งเป็นบาร์ของเหล่านักฆ่าสาขาประเทศญี่ปุ่น โจชัวสั่งวิสกี้ ซาวเออร์มานั่งดื่มในขณะที่นั่งคุยกับเพื่อนของเขาอย่างรีบอร์นด้วยรอยยิ้มบางเบาเช่นเดียวกับทุกครั้งที่เขาได้คุยกัน

"นายช่วยเริ่มเล่าหน่อยได้ไหม ตั้งแต่ตอนที่นายหายไปเมื่อ 16 ปีก่อนเลย"

รีบอร์นเอ่ยออกมาในขณะที่นั่งลูบเลออนที่นอนอบู่บนตกของเขาเอง โจชัวที่กำลังนั่งดื่มวิสกี้ ซาวเออร์อย่างเชื่องช้าผละริมฝีปากของตนออกมาจากแก้วและวางมันลงอย่างแผ่วเบาก่อนเอ่ยเล่าเรื่องราวต่างๆด้วยภาษาอิตาลีกันการที่คนในบาร์จะได้ยิน และแน่นอนว่าคนส่วนใหญ่ในบาร์นี้คือคนญี่ปุ่นเลยวางใจได้...

"นายจำได้ใช่ไหมว่าฉันชอบพูดเสมอว่าโลกนักฆ่ามันไม่ใช่ที่สำหรับฉัน..."

"แต่เพราะความที่ฉันเติบโตมาจากโปรเจ็คสร้างนักฆ่าเลยต้องฆ่าคนอื่นแม้จะอายุเพียงแค่ไม่กี่ขวบ...ในตอนที่ฉันอายุครบ 15 ปีฉันก็ลองแอบหนีมาจากความวุ่นวายของการเป็นนักฆ่าสักระยะและหนีไปอยู่ที่อาญาจักรวิโควาโร่ ฉันดันเหมือนไปถูกชะตากับราชาของอาณาจักรนั้นซะได้เขาเลยให้ฉันเข้าไปเป็นพ่อบ้านประจำตัวลูกชายของเขา"

"และด้วยความที่สัญชาตญาณของฉันมันร้องเตือนว่าจะมีเรื่องสนุกๆก็เลยเผลอตกลงไปอย่างช่วยไปได้ละนะ อย่างที่นายกำลังคิดฉันดูแลเบลเฟกอลกับราชิเอลว่าตั้งแต่เกิดเลย แต่พอสองคนนั้นแปดขวบพระราชาก็ให้ฉันออกจากการเป็นพ่อบ้าน และเหมือนสองคนนั้นจะไม่ชอบเลยฆ่าทุกคนในปราสาททิ้งซะและมาอยู่กับฉันอย่างเต็มตัว ฉันก็เลยติดต่อไปที่ท่านรุ่นที่ 9 และพาพวกเขาทั้งสองคนไปอยู่วาเรีย"

รีบอร์นที่ได้ฟังเรื่องราวต่างๆก็พยักหน้าเล็กน้อยก่อนที่จะเอ่ยถามอะไรบางอย่างออกไป

"แสดงว่าพวกเขาทั้งสองคนถูกนายฝึกการต่อสู้ด้วยสินะ?"

"ใช่แล้วล่ะ ฉันฝึกการต่อสู้ส่วนใหญ่ให้เบลเฟกอล ส่วนราชิเอลสลับกันสอนระหว่างฉันกับสควอโล่น่ะ สองคนนี้น่ะอัจฉริยะของแท้เลยล่ะ อย่าทำให้สองคนนี้เลือดไหลจะดีกว่านะ...มันทำให้พวกเขานึกถึงเลือดของพ่อแม่ตอนที่ฆ่าพวกเขาน่ะและพวกเขาจะคลั่ง...ความอัจฉริยะของพวกเขาจะเป็นประกายในตอนนี้...จับตัวอยากสุดๆไปเลยล่ะ..."

"คนที่ถือครองแหวนวายุฝั่งนาย...สโมกกี้ บอม ฮายาโตะสินะ?..."

รีบอร์นพยักหน้าเล็กน้อยก่อนที่ทั้งคู่จะพูดคุยกับเรื่อยเปื่อย ดวงนัยน์ตาสีนิลคู่กลมของรีบอร์นจับจ้องมองแว่นตาที่โจชัวยังคงสวมใส่มันตลอดตั้งแต่ที่ได้เจอกัน ซึ่งแตกต่างจากเมื่อก่อนเป็นอย่างมากราวกับเขากำลังปิดพลังสุดแสนวิเศษของตนเอาไว้ไม่ยอมใช้มันจนกว่าจะถึงเวลาอันสมควรที่จะใช้...

นายนี่นะ...รู้ตัวไหมว่านายแตกต่างจากเมื่อก่อนมากเลย...

สองฝาแฝดปีศาจแห่งวาเรียดูแล้วน่าจะมาเปลี่ยนนิสัยนายได้มากเลยละนะ...

รูปà¸à¸²à¸žà¸—ี่เกี่ยวข้อง
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 315 ครั้ง

71 ความคิดเห็น

  1. #69 KUB29198 (@KUB29198) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 11:46
    ขอโจชัวเป็นรับนะะะะะๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #69
    0
  2. #34 SHIRONE"しろね (@Guroreiji) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มกราคม 2563 / 17:00
    จังหวะนี้ฉาก NC ต้องมาแล้วล่ะค่ะ
    #34
    0
  3. #23 licena (@licena) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2562 / 17:20
    ชิป โจรีอะ
    #23
    0
  4. #22 licena (@licena) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2562 / 17:20

    nc nc nc nc จงเจริญคุณไรท์เราต้องการ NCน้า
    #22
    0
  5. #20 natthayadangsod1 (@natthayadangsod1) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2562 / 11:06

    เอ๋ เปลี่ยนเหรอ? อยากรู้แล้วสิว่าเฮียแกเมื่อก่อนเป็นยังไง
    #20
    0
  6. วันที่ 29 ธันวาคม 2562 / 08:33

    เปลี่ยนไปยังไงน้าาา
    ชั้นแอบจิ้น​ รีบอร์​นกับโจชัวร์​ จะผิดไหม5555
    #19
    0
  7. #18 โคมวิเศษ (@nali-rabanos) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2562 / 01:32
    ชิปRโจชัวก็มาค่ะ แค่ก!
    #18
    0
  8. วันที่ 28 ธันวาคม 2562 / 22:51

    เอ๋?? อยากรู้แล้วสิว่า เปลี่ยนไปยังไงน้อ
    #17
    0
  9. #16 one outs (@oneouts) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2562 / 22:40
    รออออออออ
    #16
    0